2

เมื่อครู่ตอนเขาตื่น เขาคิดว่าตัวเองกอดหมอนข้างเสียอีก แต่มันกลับไม่ใช่ เขามัวแต่เบลอ เลยไม่รู้ว่ามีคนนั่งอยู่ข้างๆ แถมยังเป็นเด็กในบ้านอีก

พันทัพถึงกับสะดุ้งตกใจ ไม่คิดว่าจะมีผู้หญิงคนไหน มานอนอยู่บนเตียงเดียวกันกับเขา แม้แต่แฟนที่คบหาดูใจกันอยู่อย่างกนกวดี ก็ไม่เคยที่จะได้ขึ้นมานอนร่วมเรียงเคียงหมอนกับเขาบนห้องนอนใหญ่ในคฤหาสน์หลังนี้

แต่ผู้หญิงที่ได้ขึ้นมานอนบนเตียงของเขากลับเป็นกังวาน เด็กในบ้านที่ทำหน้าที่คอยรับใช้มารดาของเขา

เธอนอนเปลือยเปล่าอยู่บนเตียงของเขา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเมื่อคืนเขากับเธอไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว

สิ่งที่ได้รับรู้ มันทำให้พันทัพหงุดหงิดเป็นอันมาก ยิ่งกลิ่นกามารมณ์ และหยาดความรักกรุ่นไปทั่วเตียงกว้าง ก็ทำให้รู้ว่าเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา เขากับเธอเร่าร้อนกันเพียงใด ไม่น่าเชื่อว่าเธอกับเขาจะตกเป็นของกันและกันแล้ว คนที่เพิ่งได้สติ เริ่มลำดับเหตุการณ์ทั้งหมดที่พอจะจำได้หน้าตึง ขรึมเครียดขึ้นมาในทันที

กังวานถือว่าเป็นเด็กในบ้านที่มารดารักและเอ็นดูประดุจดั่งลูกหลานคนหนึ่ง เขาทำแบบนี้ลงไป ยังไงก็ต้องรับผิดชอบ ถ้าไม่ยอมรับก็คงโดนบีบบังคับเป็นแน่

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นเหรอครับคุณแม่” กระนั้นเขาก็ยังเอ่ยประโยคคำถามสิ้นคิดนั้นออกไป เพราะมึนงงเหลือเกินกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น รับรู้ว่าเธอกับเขาตกเป็นของกันและกันแล้ว แต่มันเกิดขึ้นได้ยังไง นั่นคือประเด็น

พันทัพมีสีหน้าตกใจอยู่ไม่น้อย เขามองกังวานด้วยท่าทีที่เต็มไปด้วยคำถามและการกล่าวหา ประหนึ่งว่าเธอฉวยโอกาสตอนที่เขาเมา ขึ้นมานอนบนเตียงของเขาจนมีอะไรกัน

“แม่คงต้องถามเรามากกว่านะตาพัน ว่าเราทำอะไรลงไป”

“ผมจำอะไรไม่ได้เลยครับ”

“เมื่อคืนเราเมามาก แล้วแม่ก็ให้กังวานขึ้นมาดูแลเรา แต่เราดันไปปล้ำเด็กในบ้านทำเมียนี่นะ เราจะว่ายังไง”

“จะให้ผมว่ายังไงล่ะครับ ก็ผมเมานี่ครับ ทำอะไรลงไปก็ไม่รู้สึกตัว”

“เราจะพูดปัดความรับผิดชอบแบบนี้ไม่ได้” คุณพิมพ์แก้วเสียงเขียวใส่บุตรชาย

“แสดงว่าคนดีของคุณแม่คงอยากได้ผมเป็นผัวกระมังครับ เลยฉวยโอกาสตอนที่ผมเมาไม่รู้สึกตัว ลวนลามยัดเยียดความเป็นเมียให้กับผม” พันทัพหัวเสียเลยพูดออกไปแบบนั้น ทำเอาคุณพิมพ์แก้วกับกังวานถึงกับอ้าปากค้างในทันที

“ไม่รู้ละ ยังไงแกก็ต้องรับผิดชอบกังวาน ก่อนตายนมน้อมได้ฝากกังวานเอาไว้กับแม่ แกย่ำยีกังวานไปแล้ว แกก็ต้องรับผิดชอบ” คุณพิมพ์แก้วพูดด้วยน้ำเสียงเข้มงวดปนเฉียบขาด

“แต่ผมมีคนรักอยู่แล้วนะครับ คุณแม่ก็รู้ว่าผมกับกนกวดีคบกันมาพักใหญ่แล้ว เราสองคนมีแพลนที่จะแต่งงานกันด้วย ผมคงรับผิดชอบเด็กของคุณแม่ไม่ได้หรอกครับ เพราะผมไม่ได้รักเธอ ที่สำคัญผมก็เมาไม่ได้สติด้วย” เขาค้านหัวชนฝา ด้วยว่าไม่ชอบการถูกบีบบังคับ

“แกคิดดีแล้วเหรอที่จะแต่งงานกับแม่กนกวดีอะไรนั่น” คุณพิมพ์แก้วเอ่ยถามบุตรชายด้วยน้ำเสียงจริงจัง ลูกชายรักใครท่านก็รักด้วย ไม่เคยคิดรังเกียจผู้หญิงที่ลูกชายพึงใจ แต่ก็ต้องดูเป็นคนๆ ไป ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ดี คิดแต่จะปอกลอกหรือหลอกลวง ท่านในฐานะที่เป็นแม่ก็ควรที่เตือนสติให้ได้คิดไตร่ตรองเรื่องการเลือกผู้หญิงมาเป็นคู่ไม่ใช่เหรอ

“คุณแม่อย่าอคติกับเธอสิครับ เธอเป็นดาราก็แค่มีข่าว”

“ฮึ! ไม่มีมูลจะมีใครเขียนข่าวเสียๆ หายๆ แบบนั้น”

“แต่ผมก็ไม่เอาเด็กของคุณแม่นะครับ” ยิ่งโดนยัดเยียดเขาก็ยิ่งไม่เอา เคยรักเคยเอ็นดู มาเจอแบบนี้เขาไม่ชอบใจในทันที

“เราเป็นลูกผู้ชายหรือเปล่าฮึ! ทำอะไรลงไปก็ต้องรับผิดชอบสิ”

“แล้วถ้าผมเมาไม่ได้สติ ไปนอนกับผู้หญิงคนอื่น ผมต้องรับพวกหล่อนเป็นเมียทั้งหมดเลยเหรอครับ” พันทัพประชดประชันมารดา นั่นทำให้คุณพิมพ์แก้วถึงกับอึ้งไป

“นี่เรากล้าพูดกับแม่ถึงขนาดนี้เชียวหรือ”

“ผมพูดความจริงครับ”

“อย่าทะเลาะกันเลยค่ะ เมื่อคืนคุณพันเมามากทำอะไรลงไปโดยไม่รู้ตัว เป็นความผิดของกังวานเองที่ไม่รีบออกไปจากห้อง ปล่อยให้เรื่องราวเลยเถิดมาถึงขนาดนี้ ทั้ง ๆ ที่กังวานเองก็มีสติทุกอย่าง ไม่ได้เมาเหมือนคุณพัน”

กังวานไม่อยากให้เจ้านายทั้งสองต้องมาทะเลาะกัน เธอจึงรีบไกล่เกลี่ย ยอมรับความผิดของตัวเองคนเดียว

“พูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะกังวาน เธอมีสติดีแต่จะสู้แรงคนเมาได้เหรอ” คุณพิมพ์แก้วยังไม่เลิกรา ในตอนนี้อยากจะจัดการให้รู้ดำรู้แดงกันไปเลย

“รู้แบบนี้ก็ดีแล้ว เธอออกไปจากห้องของฉันได้แล้ว” พันทัพไม่ได้สนใจประโยคของมารดา ยังคงหันไปเล่นงานคนข้างๆ ไม่เลิก

โดนไล่หลายรอบแบบนี้ เธอคงไม่มีหน้าจะอยู่ต่อ คนต่ำต้อยด้อยค่าเช่นเธอ จึงต้องรีบออกไปจากห้องของเขาให้เร็วที่สุด

กังวานรีบคว้านเสื้อผ้ามาสวมใส่อย่างทุลักทุเล โดยใช้ผ้าห่มปิดบังเอาไว้ เธอได้ยินเสียงไม่สบอารมณ์ของพันทัพสบถออกมาอย่างหัวเสีย เธอก็ยิ่งลนลานแต่งตัวให้เสร็จสิ้นโดยไว ท่ามกลางความไม่พอใจของคุณพิมพ์แก้วที่ยังต่อว่าลูกชายไม่เลิก