อย่าให้ฉันขึ้นชื่อว่าเป็นหญิงแพศยา 2/2

คุณพระช่วย หล่อนกำลังจะขาดใจตายแน่แล้ว...

ปิ่นแก้วถ่างขาอ้าร่อง แอ่นรับก้านนิ้วแข็งแกร่งล่ำสันที่ชักเข้าชักออกในรูสาวแบบลืมอาย หล่อนแหงนหน้ากรีดร้องสุดเสียงเมื่อความรู้สึกรุ่มร้อนสุดแสนรัญจวนปะทุออกมาอย่างรุนแรง

“อ๊ะ ! คุณโจร... อ๊า” หล่อนครวญครางเสียงกระเส่า เนื้อตัวสั่นระริกระหว่างที่ชายหนุ่มประกบริมฝีปากดูดดื่มน้ำผึ้งสวาท แก่นใจหญิงหดเกร็งและกระตุกรัดลิ้นร้อนเป็นห้วงถี่

“ตอนนี้คุณหนูพร้อมจะเป็นเมียของกระผมแล้ว” น้ำเสียงเขาแหบพร่า ร่างสูงใหญ่เคลื่อนขึ้นมาทาบทับร่างอรชรเอาไว้ ไม่ให้หล่อนหลบหนี พลางเบียดสัดส่วนที่ผงาดแข็งชูชันถูไถความอ่อนนุ่มฉ่ำลื่นอย่างยั่วเย้า

ชั่วขณะนั้นปิ่นแก้วรู้ดีว่า มีเพียงสิ่งหนึ่งสิ่งเดียวที่สามารถเติมเต็มความรู้สึกวูบโหวงทรมานภายในช่องท้อง แต่หล่อนไม่อาจละทิ้งความซื่อสัตย์ต่อคู่หมั้นคู่หมาย แม้จะต้องกล้ำกลืนความเจ็บช้ำทุกข์ตรมจากการผิดหวังในความรักครั้งนี้ไปจวบจนลมหายใจสุดท้าย

“คุณโจร ปล่อยฉันไปเถิด ได้โปรด...” หล่อนปรือเปลือกตาที่หนักอึ้ง พยามยามเพ่งมองใบหน้าคมสันของชายหนุ่มในความมืดมิด  

“คุณหนูไม่ได้รักชอบกระผมอย่างนั้นหรือ”

เขาหายใจแรงจนแผงอกหนากระเพื่อม

“อย่าให้ฉันได้ชื่อว่าเป็นหญิงแพศยาเลย หากคุณโจรจริงใจกับฉัน อย่างน้อยก็ต้องกล้าเปิดเผยตัวตนให้ผู้คนรับรู้ หลังจากนั้น คุณจะใช้วิธีการแย่งชิงตัวฉันไปเป็นเมียเยี่ยงโจรผู้ร้าย ฉันก็จะไม่ขัดขืนแม้แต่น้อย”

“กระผมจะให้เวลาคุณหนูคิดทบทวนอีกสักนิด” ร่างสูงใหญ่ผละออกจากร่างขาวผ่องนุ่มนิ่มของหญิงสาวอย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะลุกเดินไปเปิดหน้าต่าง

“คุณจะไปหาฉันที่บ้านชยางกุลหรือ” หล่อนถามด้วยความตื่นตระหนก

“ไม่ว่าคุณหนูปิ่นแก้วอยู่แห่งหนไหน กระผมก็สามารถไปหาได้ทั้งนั้น”

ชายหนุ่มพูดทิ้งท้าย แล้วก็กระโจนตัวหายไปในความมืดโดยไร้ร่องรอย

ปิ่นแก้วไม่เคยฝักใฝ่ในเรื่องความรักความใคร่มาก่อน ตั้งแต่จำความได้หล่อนถูกปลูกฝังให้มีความคิดว่าเจ้าบ่าวในอนาคตของหล่อนคือนายแทนไท ทุกเศษเสี้ยวชีวิตและลมหายใจของหล่อนจะต้องเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียว

ครั้นได้มาพัวพันกับคุณโจรปล้นสวาท หัวใจของหล่อนกลับอ่อนปวกเปียกดุจขี้ผึ้งลนไฟ อะไรคือเชื้อเพลิงแห่งความรักความใคร่ที่ลุกโหมขึ้นในหัวอกของหล่อนกันแน่

หล่อนรู้ดีว่า มิใช่เพียงแค่ความสัมพันธ์เร่าร้อนซ่อนเร้น ซึ่งกระตุ้นให้หล่อนรู้สึกถึงความตื่นเต้นมีชีวิตชีวาในวัยสาว ทว่ามีพลังอำนาจลึกลับบางอย่างที่ครอบงำความคิดและจิตใจของหล่อน มันคือเยื่อใยไมตรีที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง ความฝัน และความรู้สึกลึกซึ้งที่ประเล้าประโลมให้หัวใจเบิกบานชุ่มฉ่ำ

มารยาชายแสนหวานล้ำอันเจือปนด้วยความขมขื่นนั้นเสมือนตะปูลงอาคมซึ่งตอกตรึงดวงใจใฝ่รักของหล่อนเอาไว้อย่างแน่นหนา

สองวันถัดมา ระหว่างที่เดินทางไปยังบ้านชยางกุล คุณป้าหยกได้สั่งให้คนขับรถแวะเข้าไปจอดที่วัดพนัญเชิงวรวิหาร เพื่อพาปิ่นแก้วไปกราบไหว้ขอพรเรื่องความรักและชีวิตคู่ครองที่ศาลเจ้าแม่สร้อยดอกหมาก ก่อนจะเดินทางต่อ

ทว่าคุณป้าหยกก็ได้เจอกับกลุ่มสุภาพสตรีซึ่งเป็นเพื่อนเก่าเพื่อนแก่โดยบังเอิญ ปิ่นแก้วจึงกล่าวขอตัวไปนั่งรออยู่ในรถยนต์  ขณะนั้นมีชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคมคายรูปร่างสูงใหญ่ผิวพรรณขาวสะอาดแบบบุรุษผู้มีเชื้อสายแขกโปรตุเกสคนหนึ่งกำลังยืนจ้องมองหล่อนผ่านทางกระจกหน้าต่าง ปิ่นแก้วรู้สึกคลับคล้ายคลับคลาว่ารูปพรรณสัณฐานของเขาช่างเหมือนคนที่เคยรู้จัก แต่คิดไม่ออกว่าเป็นใคร จนกระทั่งเขายกมือขึ้นมาแล้วใช้นิ้วโป้งแตะไล้ที่ริมฝีปากล่าง

“คุณโจร !”

ปิ่นแก้วอุทานชื่อนั้นออกมา พลันนึกถึงจูบแสนหวานอันเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่เสน่หาที่หล่อนไม่อาจจะลืมเลือนไปชั่วชีวิต หล่อนแทบจะทนนิ่งเฉยไม่ไหว อยากทำทุกวิถีทางเพื่อจะไปอยู่กับเขา ความรักซึ่งสุกงอมและอัดแน่นอยู่ในหัวอกเหมือนจะระเบิดออกมาเสียให้ได้

ครั้นเหลือบไปเห็นสายตาของคุณป้าหยกที่มองมาด้วยความเป็นห่วงเป็นใย ความรู้สึกผิดในใจของปิ่นแก้วก็กำเริบขึ้นมา ถ้าหากหล่อนทำตามใจตนเอง พึงเอาความสุขส่วนตัวเป็นใหญ่ อาจจะเกิดผลร้ายต่อคนที่ปรารถนาดีกับหล่อนโดยบริสุทธิ์ใจ และทำทุกอย่างเพื่อหล่อนมาตั้ง 18ปี ส่วนคุณโจรเพิ่งจะลักลอบเข้ามาในชีวิตของหล่อนเพียงแค่สองสามเดือนเท่านั้น แม้แต่ชื่อแซ่เขาก็ไม่เปิดเผยให้หล่อนได้ล่วงรู้ เมื่อตระหนักถึงข้อเท็จจริงนี้ หัวใจของปิ่นแก้วพลันห่อเหี่ยวและเลิกล้มความคิดฟุ้งซ่านในทันที

หล่อนสมเพชตัวเองเหลือเกิน... 

“คุณหนูปิ่นแก้ว เป็นอะไรหรือเปล่าเจ้าคะ” ป้าหยกเปิดประตูรถเข้ามานั่งข้าง ๆ หญิงสาวหลังจากที่พูดคุยกับเพื่อนเก่าเสร็จแล้ว

“ไม่มีอะไรค่ะ ปิ่นนึกบางอย่างได้เท่านั้นเอง” ปิ่นแก้วตอบปัดให้เรื่องพ้นตัว

ในตอนท้าย สายตาของหญิงสาวได้แล่นแฉลบไปตัดขั้วหัวใจของชายหนุ่มซึ่งยืนตะลึงมองหล่อน เหมือนคนที่โดนสายฟ้าฟาดใส่ร่างอย่างเฉียบพลัน

ราฟาเอลไม่ได้พบเห็นหญิงสาวหน้าตางดงามผุดผ่องเช่นนี้มานาน พลันเกิดอาการร้อนรุ่มไปหมด ต่อให้เขาเป็นหุ่นปูนปั้นก็คงมีชีวิตลุกขึ้นมาได้เอง และถ้าหากไม่เสาะหาโอกาสสานสัมพันธ์ ก่อนที่นางกินรีจะติดปีกบินหนีไปอยู่เมืองฟ้า เขาคงรู้สึกเสียดายไปจนวันตาย

ความปรารถนาแรงกล้านั้นชักจูงให้ราฟาเอล ขับรถสะกดรอยตามหญิงสาวไปห่าง ๆ แล้วเขาก็ต้องประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม เพราะรถยนต์ที่หล่อนโดยสารเลี้ยวเข้าไปในบ้านชยางกุล...