ตอนที่ 5 เพื่อน 1

หลายชั่วโมงต่อมา หลังจากถึงเวลาเลิกงาน ปัญชิตาได้หยิบกระเป๋าสะพายขึ้นมาถือแล้วเดินตรงไปยังห้องทำงานของวีรวัฒน์ มือเล็กเคาะเบาๆแล้วเปิดเข้าไปเพราะถึงอย่างไรเขาต้องรู้อยู่แล้วว่าเธอจะมาจึงไม่รอคำอนุญาต

“ไปเปลี่ยนสิ วันนี้เราต้องไปงานแทนพี่ธี” เสียงเข้มที่ดังพร้อมคำสั่ง สายตาเขามองไปที่ราวแขวนสูทที่มีชุดราตรีสีครีมทองผ้าชีฟองทั้งตัวแขวนอยู่

“ไปงาน.....เหรอคะ” ปัญชิตาทวนคำถาม เพราะเธอจำได้ว่าตารางงานของทั้งธีรภัทรและวีรวัฒน์ไม่มีไปงานเลี้ยงที่ไหน

“อืม ไปเปลี่ยนในห้องส่วนตัวผมไป จะได้ไม่มีใครรบกวน” เขาพยักหน้าไปที่ห้องพักผ่อนส่วนตัวของเขาที่ซ่อนอยู่

“ฉันไปเปลี่ยนห้องพักกลางดีกว่าค่ะ” หญิงสาวเดินไปคว้าเอาชุดที่แขวนอยู่ เตรียมจะหมุนตัวก็ชะงักเมื่อเสียงวางแก้วลงบนโต๊ะมันดังจนเธอตกใจ

“คุณปัน.....” เสียงเข้มขึ้นกว่าในคราแรก

“ค่าๆ” เธอถอนหายใจอย่างไม่ปิดบัง ก่อนจะหมุนตัวไปอีกทาง แล้วผลักประตูซ่อนเข้าไป ซึ่งมันอยู่เยื้องกับโต๊ะทำงานของวีรวัฒน์พอดี

ห้องด้านในเป็นห้องพักส่วนตัวของวีรวัฒน์ มีเตียงนอน ห้องน้ำ ตู้เสื้อผ้าขนาดเล็ก และโซฟา ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ แปลบห้องฝั่งนี้ต่างกับของธีรภัทร ห้องซ่อนของธีรภัทรจะอยู่ด้านหลังโต๊ะทำงานของเขา แต่ของวีรวัฒน์จะอยู่ด้านหน้า เยื้องกับโต๊ะทำงาน หรือว่าง่ายๆคือห้องซ่อนจะอยู่หลังโต๊ะทำงานของปัญชิตาพอดี

ชุดราตรีสีครีมทองถูกสวมลงบนร่างบอบบางอย่างไม่รีบร้อน อาจจะด้วยตัวชุดเป็นชีฟองทั้งชุด ช่วงด้านบนเป็นผ้าชีฟองที่ถูกปักเข้ากับเกาะอกที่มีดันทรงด้านใน ในช่วงกระโปรง ผ้าทิ้งตัวยาวกรอมเท้า ช่วงแขนเป็นสม็อกบางแค่พอเกาะต้นแขนได้คล้องเอาไว้

ใบหน้าสวยหวานถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางที่มีในกระเป๋าไม่กี่ชิ้น เส้นผมที่ถูกมัดเก็บเอาไว้ถูกปล่อยยาวสยายแล้วถักเปียเส้นเล็กๆไปมัดรวบด้านหลัง

หลังจากสำรวจความเรียบร้อยของตัวเองที่หน้ากระจกปัญชิตาก็ก้าวออกมาจากห้องซ่อนด้วยท่าทางไม่ถนัดนัก อาจจะเพราะกระโปรงที่ยาวเกินไป

“ขอไปเอารองเท้าได้ไหมคะ รองเท้าส้นสูงอยู่ที่โต๊ะค่ะ”

“อืม”

หญิงสาวคว้าชายกระโปรงขึ้นมาถือ แล้วเดินออกจากห้องไปด้วยท่าทางในการเดินแปลกๆ โดยไม่รู้เลยว่าสายตาที่ปกติคมดุ ได้มองเธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปชั่ววูบ

แสงไฟสีทองจากแชนเดอเลียร์กลางห้องบอลรูมหรูของ Mandarin Oriental Bangkok สะท้อนลงบนแก้วคริสตัลและชุดราตรีของแขกในงานเลี้ยงค่ำคืนนี้ ปัญชิตายืนอยู่ข้างวีรวัฒน์ด้วยท่าทางสง่างาม ชายหนุ่มแนะนำเธอในฐานะหัวหน้าทีมเลขา ก่อนที่เขาจะปล่อยให้เธอเดินเล่นในงานและหายไปคุยงานกับลูกค้าอยู่นาน

ปัญชิตาเดินดูนั่นดูนี่ไปเรื่อยๆ แต่ก็ไปสะดุดตากับใครคนหนึ่ง เขาดูเหมือนคนที่เธอเคยรู้จัก ยังไม่ทันคิดอะไรเยอะ หญิงสาวก้าวฉับๆ เข้าไปหาอีกฝ่ายด้วยสีหน้าดีใจ ชายหนุ่มในชุดสูทสีกรมท่าหันมา ก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อเขาจำเธอได้

“พี่พัตเตอร์!!!” หญิงสาวเรียกชื่อเขาพร้อมกับรอยยิ้มดีใจ

“อ้าว ปัน!!! ไม่เจอกันตั้งนาน” ชายหนุ่มในชุดสูทสีกรมท่าวางแก้วไวน์ในมือแล้วก้าวเข้าหาหญิงสาวด้วยท่าทางดีใจไม่แพ้กัน

“จริงด้วยค่ะ ตั้งแต่เรียนจบก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย” รอยยิ้มกว้างทำให้ใบหน้าสวยหวานดูน่ามองทำให้ภัทรหรือพัตเตอร์มองด้วยแววตาอบอุ่น

“ผอมลงเยอะเลย ไปทำอะไรมา” ภัทรถามทีเล่นทีจริง

“นึกอยากเปลี่ยนแปลงตัวเองน่ะค่ะ” ปัญชิตาหัวเราะชอบใจ

“เหมือนคนละคนเลยเชียว มีแฟนเหรอ ถึงอยากเปลี่ยนตัวเอง” ชายหนุ่มเริ่มรุกถามเชิงลึก