ตอนที่ 2 คำสั่งคือคำสั่ง 2

“มาแล้วเหรอน้องปัน”

“ค่ะ พี่พิมพ์ คุณวีอยู่ไหมคะ พอดีคุณธีสั่งงานมาด้วยค่ะ”

“อยู่จ้ะ เข้าไปสิ แต่ระวังนิดนึงนะ ดูอารมณ์ไม่ดีตั้งแต่ตอนมาละ”

ปัญชิตาขมวดคิ้วกับคำบอกเล่าของพิมพ์พิศา เลขาของวีรวัฒน์ หญิงสาวอายุมากกว่าเธอหลายปี น่าจะอายุมากกว่าวีรวัฒน์ด้วยซ้ำ

ใบหน้าเรียวเล็กขยับรับคำ ก่อนจะเคาะประตูเบาๆ แล้วเปิดเข้าไป คนด้านในที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานละสายตาจากหน้าจอมองผู้มาใหม่ เมื่อเห็นว่าเป็นปัญชิตาก็วางเอกสารในมือลงแล้วพยักหน้าพร้อมกับใช้สายตาเรียกให้เธอมายืนอยู่ใกล้ๆ

“คุณธีสั่งมาว่าให้พี่พิมพ์ไปแทนฝั่งนู้นค่ะ แล้วหลังประชุมให้คุณวีไปพบคุณธีที่ห้องทำงานค่ะ” ปัญชิตาก้าวมายืนตรงหน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่แล้วรายงานตามที่ธีรภัทรสั่งมา

“อืม มานี่หน่อย” วีรวัฒน์ขานรับในลำคอก่อนจะใช้สายตาสั่งให้ปัญชิตามายืนตรงข้างเก้าอี้เขา

“มีอะไรคะ” ปัญชิตาเดินมาหยุดยืน แต่เว้นระยะห่างจากเขาเกินเอื้อมมือถึงตัวเธอ

“.....คุณไม่มีกระโปรงยาวกว่านี้แล้วหรือยังไง” เขาถามพลางชายตาไปที่กระโปรงของหญิงสาว

“ไม่มีค่ะ ปกติใส่แต่กางเกงค่ะ” เธอขมวดคิ้ว

“เหรอ น่าเสียดาย” วีรวัฒน์มองขาเรียวสวยที่ถูกปกปิดภายใต้กางเกงขายาวมาตลอด

“คะ?” หญิงสาวไม่แน่ใจว่าเขาหมายถึงอะไร

“เปล่า คุณออกไปบอกคุณพิมพ์แล้วเตรียมเอกสารได้เลย” เขาสั่งแล้วหันไปสนใจหน้าจอต่อ

“.....ค่ะ” ใบหน้างามขมวดคิ้วมุ่น แต่ก็หมุนตัวแล้วเดินออกจากห้องทำงานของน้องชายเจ้านายตัวเองทันที

“พี่พิมพ์คะ รบกวนไปแทนฝั่งนู้นให้หน่อยได้ไหมคะ คุณธีสั่งมาค่ะ” ปัญชิตาออกมาก็ถอนหายใจแล้วบอกพิมพ์พิศาด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ

“ได้เลยจ้ะคนสวย” หญิงสาววัยโตกว่าจับแก้มขาวใสเล่นอย่างมันเขี้ยว ก่อนจะหยิบแฟ้มเอกสารกับของส่วนตัวเดินออกจากห้องกระจกไป

คนตัวเล็กโบกมือให้ก่อนจะหมุนตัวไปนั่งโต๊ะตัวเองที่ถูกจัดขึ้นมาใหม่ เธอถอนหายใจเสียงดังก่อนจะลงมือจัดการเตรียมเอกสารที่ต้องใช้ในการประชุม

หลังจากการประชุมที่แสนจะยืดเยื้อได้จบลง ปัญชิตาเดินตามหลังวีรวัฒน์มาที่ห้องทำงานของธีรภัทร เธอยิ้มอ่อนให้พิมพ์พิศาจนอีกฝ่ายต้องทำปากบอกให้กำลังใจเธอโดยไร้เสียง

“นายวี ใช้งานเลขาพี่หนักไปหน่อยล่ะมั้งเนี่ย” ธีรภัทรเงยหน้าขึ้นหลังจากได้ยินเสียงเสียงประตูเข้ามาแล้วเห็นเลขาของตัวเองมีสภาพเหน็ดเหนื่อยก็แซวน้องชาย

“ยังไม่เท่าไหร่เลย ไม่ถึงครึ่งของพี่ หรืออาจจะมากกว่า” วีรวัฒน์เอ่ยทีเล่นทีจริงเป็นนัย

“อย่าหนักมากล่ะ” ธีรภัทรล่อเล่นกลับด้วยไม่ได้คิดว่าน้องชายจะจริงจังกับประโยคนี้

“ค่อยว่ากัน เอาล่ะ พี่มีอะไร” ร่างสูงที่เพิ่งเดินมาถึงโซฟาหย่อนตัวนั่งลงแล้วยกขาขึ้นไขว่ห้าง

“ปรึกษาหน่อย เราทำชั้นบนตรงโถงกลางเป็นห้องเลขาดีไหม แล้วให้คุณปัญเป็นหัวหน้าเลขาอีกที” ธีรภัทรเอ่ยเชิงปรึกษาหลังจากเลื่อนเก้าอี้มาใกล้โซฟา ระหว่างคนทั้งสองที่วีรวัฒน์นั่งอยู่ที่โซฟา และปัญชิตาที่ยืนอยู่

“แล้วแต่พี่เลย ผมยังไงก็ได้ ถามพ่อหรือยัง” วีรวัฒน์ยักไหล่ เขาไม่ได้สนใจอะไรพวกนี้มากนัก

“ถามแล้ว พ่อบอกแล้วแต่ เดี๋ยวไม่กี่วันนี้จะกลับมา น่าจะเข้ามาที่บริษัท” ธีรภัทรพูดถึงสิ่งที่คุยกับบิดาให้น้องชายรู้

“อือ” น้องชายคนรองยังคงมีท่าทางเฉยเมย

“อ้อ เห็นว่าคุณแม่จะมาคุยกับพรีนด้วย แล้วก็เกริ่นเรื่องเจ้าแฝดให้สองคนนั้นด้วย” พี่ชายคนโตแอบบอกน้องชาย

“ก็ดีแล้วไง อะไรๆจะได้ลงตัวสักที” ใบหน้าหล่อเหลา ดวงตาที่คมดุกว่าพี่ชายคนโตมองไปที่ร่างเล็กที่ยืนอยู่แวบหนึ่ง

“ก็คงงั้น เอาล่ะ งั้นเดี๋ยวพี่จัดตั้งเป็นฝ่ายเลขาขึ้นมา ใช้ห้องตรงกลางเวลาออกจากลิฟต์จะได้จัดการงานตรงนั้นได้เลย แล้วก็เราคงต้องจัดการเรื่องลิฟต์ใหม่” ธีรภัทรสรุปให้ทั้งวีรวัฒน์และปัญชิตาฟังถึงสิ่งที่ต้องการและสิ่งที่ปัญชิตาต้องทำ

“อือ” เขาพยักหน้ารับอีกครั้ง

“รับทราบค่ะ” ปัญชิตารับคำหลังจากจดรายการคร่าวๆ

“โอเค งั้นแยกย้าย คุณปัญช่วงนี้ลำบากหน่อยนะ ต้องไปๆมาๆทั้งสองฝั่ง ผมไม่ไว้ใจใคร” ธีรภัทรบอกเลขาสาว

“ไม่เป็นไรค่ะ ปันเต็มที่อยู่แล้วค่ะ” ปัญชิตายิ้มจางๆให้เจ้านายสบายใจ วีรวัฒน์ทันได้เห็นก่อนออกจากห้อง

“งั้นไปทำงานเถอะ” เขาสั่งพร้อมกับดันเก้าอี้กลับไปที่ด้านหลังโต๊ะทำงาน

“ค่ะ” หญิงสาวหมุนตัวออกจากห้องไป

ธีรภัทรมองตามหลังเลขาสาวไป ก่อนจะมองออกไปนอกกระจกใส แววตาครุ่นคิด และดูเหมือนหลายสิ่งหลายอย่างที่กำลังคิดมันจะตีกันไปหมด