บทที่ 4 ตัวภาระ

กึก!

เสียงแก้วเหล้ากระแทกลงบนพื้นโต๊ะหินอ่อนแรงจนน้ำสีอำพันกระฉอกออกมาเปื้อนหลังมือเรียวของลียา ความเย็นของของเหลวไม่ได้ช่วยดับอารมณ์คุกรุ่นที่สุมอยู่ในอกของเธอแม้แต่น้อย หากมีแต่จะคุกรุ่นกว่าเดิมเพราะคิดเรื่องที่ถูกจับได้ซ้ำไปซ้ำมา

“โอ๊ย...เบา ๆ หน่อยแม่คุณ งบประมาณร้านยิ่งร่อยหรออยู่ แก้วใบนี้สั่งทำพิเศษมาใบละตั้งหลายบาทไม่ใช่เหรอ?” ฮันนี่เอ่ยเตือนพลางรีบคว้าทิชชู่มาซับหน้าโต๊ะอย่างระมัดระวัง

“ก็มันหงุดหงิดนี่หว่า” ลียาสบถออกมาอย่างเหลืออด ทุกครั้งที่ภาพใบหน้าเรียบเฉยของฟิลิกซ์ลอยเข้ามาในหัว ความพ่ายแพ้ที่เธอไม่เคยได้รับจากใครก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนเจ็บใจไปหมด

“คนบ้าอะไร ปากคอเราะร้ายชะมัด”

“หงุดหงิดอะไรนักหนา ไหนเล่ามาสิ” เดียร์น่าถามต่อ เธอไม่เคยเห็นเพื่อนซี้ที่มีความมั่นใจเต็มเปี่ยมอย่างลียาเสียอาการขนาดนี้มาก่อน

“เรื่องที่กูเอา Patek Philippe ที่ป๊าให้วันเกิดไปประกันกับรุ่นพี่น่ะสิ ความลับมันรั่วจนได้” ลียาเอ่ยเสียงแผ่วลง ความกังวลเริ่มฉายชัดในแววตา

“รั่วได้ไง ไหนมึงบอกว่ารุ่นพี่คนนี้ไว้ใจได้นักหนา”

“ไอ้ลีโอแน่ ๆ ปากพล่อยจริง ๆ ขืนไอ้บ้านั่นเอาเรื่องนี้ไปฟ้องป๊านะ แอมเบอร์ลูกรักของกูถูกสั่งปิดถาวรแน่” ลียากัดฟันกรอดพลางขยี้หัวตัวเองอย่างนึกโมโห ในบรรดาคนที่เก็บความลับทั้งหมดถ้าจะมีคนที่ไม่น่าไว้ใจที่สุดก็คงต้องเป็นน้องชายเธอเท่านั้นแหละ

ลียาปรายสายตามองไปรอบ ๆ คลับที่เธอปลุกปั้นมาด้วยหยาดเหงื่อและความฝันตลอดหนึ่งปีเต็ม AMBER LION ไม่ใช่แค่สถานบันเทิงทั่วไป แต่มันคือเครื่องพิสูจน์ว่าเธอเลี้ยงตัวเองได้โดยไม่ต้องแบมือขอเงินตระกูลไปวัน ๆ ในช่วงวิกฤตเศรษฐกิจโรคระบาดที่ผ่านมาเธอจำเป็นต้องยอมแลกของรักของหวงที่พ่อให้เพื่อประคับประคองพนักงานและร้านให้รอดพ้นวิกฤตไปได้ และเมื่อทุกอย่างกลับมาปกติเธอก็ตั้งใจจะไถ่คืน เพราะรู้ดีว่าของขวัญจากพ่อสำคัญพอ ๆ กับอนาคตของเธอเอง

“แล้วไอ้บ้าที่มึงพูดถึงนี่เป็นใคร ทำไมถึงทำให้คุณหนูลียากลัวถึงกับสติแตกได้ขนาดนี้”

“กูไม่ได้กลัว กูแค่ไม่ชอบหน้ามัน!” ลียาสวนกลับเสียงแข็ง นัยน์ตาสีอำพันฉายแวววาวโรจน์ ก่อนที่จะหันไปเห็นใครบางคน ความโกรธก็สุมในอกมากกว่าเดิม

“ไอ้บ้านั่นไง!” เธอบอกให้เพื่อนมองตามร่างสูงโปร่งในชุดเชิ้ตสีดำพับแขนเสื้อขึ้นลวก ๆ กำลังเดินเข้ามาภายในร้าน ท่วงท่าการก้าวเดินที่ดูเยือกเย็นทำให้บรรยากาศรอบตัวเขามีรัศมีบางอย่างที่ข่มทุกคนในบริเวณนั้นให้ดูหมองลงไปทันตา

“เชี่ย...พี่เหนือเดือน!” ทั้งฮันนี่และเดียร์น่าต่างอุทานออกมาพร้อมกัน นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงทันทีที่เห็นไอ้บ้าที่ลียาพูดถึง

“สรุปข่าวลือที่ว่าพวกมึงรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กเป็นเรื่องจริงเหรอวะ?” เดียร์น่าถามย้ำด้วยความอยากรู้อยากเห็น แม้จะได้ยินข่าวลือหนาหูเรื่องความสัมพันธ์ของสองตระกูลใหญ่ แต่ลียาไม่เคยยอมปริปากพูดถึงลูกชายเพื่อนพ่อคนนี้เลยสักครั้ง

“อือ” หญิงสาวเค้นเสียงตอบรับในลำคอพลางเชิดหน้าขึ้นอย่างไว้ตัว

“อีลียามึงมีของดีขนาดนี้ข้างตัว ทำไมไม่บอกเพื่อนวะ!?”

“ของดีบ้านมึงสิ แม้แต่หน้ากูยังไม่อยากจะมอง กูบอกเลยนะ ไอ้พี่ฟิลิกซ์เนี่ย คือสิ่งมีชีวิตชนิดสุดท้ายบนโลกใบนี้ที่พวกมึงควรเข้าใกล้” ลียาพูดจบก็เบะปากอย่างนึกหมั่นไส้ ยังคงไม่ถอดถอนสายตาจากร่างสูงที่ยังยืนโดดเด่นอยู่กลางร้าน

จนได้เห็นว่าเขามีสาวสวยถือเครื่องดื่มสองแก้วตรงดิ่งเข้าไปหาเขา หวังจะใช้ท่าไม้ตายชนแก้วอ่อยเหยื่อระดับท็อปอย่างฟิลิกซ์เข้า

ทว่าชายหนุ่มกลับไม่ได้มีท่าทีขัดเขินหรือยินดีแม้แต่น้อย เขาทำเพียงแค่ปรายตามองนิ่ง ๆ แล้วขยับริมฝีปากพูดอะไรบางอย่างเพียงประโยคเดียวสั้น ๆ ผู้หญิงคนนั้นก็ถึงกับหน้าถอดสี รอยยิ้มค้างเติ่งบนใบหน้าก่อนจะรีบเดินเลี่ยงออกไปท่ามกลางสายตาแขกคนอื่น ๆ ที่แอบดูอยู่

“ยัยนั่นหน้าเจื่อนจนจะร้องไห้อยู่แล้วว่ะ พี่เขาดุสมคำร่ำลือจริง ๆ ว่ะมึง พูดคำเดียวหงายเงิบเลย” เดียร์น่าว่าพลางหัวเราะร่วน

“กูบอกเลยนะ เท่าที่รู้จักกันมานิสัยไอ้บ้านี่ติดลบรัว ๆ มนุษยสัมพันธ์เข้าขั้นวิกฤต ทั้งเย็นชา พูดตรงยิ่งกว่าไม้บรรทัด แถมศิลปะการรักษาน้ำใจคนก็ไม่มีอยู่ในสายเลือดเลยสักนิด” ลียารีบขยายความสรรพคุณความร้ายกาจของฟิลิกซ์ให้เพื่อนฟังอย่างออกรส เพื่อตอกย้ำว่าทำไมเขาถึงเป็นสิ่งมีชีวิตสุดท้ายที่เธออยากอยู่ใกล้

“เออ...กูเชื่อละ” ฮันนี่พยักหน้ารัว ๆ หลักฐานคือนางแบบสาวเมื่อครู่ที่เดินคอตกออกไป บวกกับข่าวลือหนาหูว่าเหนือเดือนมหาลัยสามปีที่แล้วเข้าถึงตัวยากยิ่งกว่าเข้าเฝ้าเทวดา

“แต่กูว่าเขาก็ดูเหมาะกับมึงดีนะลียา” เดียร์น่าโพล่งขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ก่อนจะตามมาด้วยฮันนี่ที่สมทบอีกคน

“จริง นิสัยมึงก็ประเภทไม่แคร์หัวหงอกหัวดำเหมือนกันเป๊ะ ถ้าพวกมึงคบกันจริงๆ นะ โลกนี้คงบันเทิงพิลึกว่ะ”

“พวกมึงสองคนตบตัวเองเดี๋ยวนี้เลยนะ” ลียาหันขวับมาถลึงตาใส่เพื่อนซี้ด้วยความเดือดดาล จะมาล้อเล่นเรื่องอะไรก็ได้ แต่ถ้าจะพูดถึงเรื่องความเหมาะสมของเธอและไอ้บ้านั่นบอกเลยว่ายังไงก็ไม่มีทางเกิดขึ้น

“อุ๊ปส์!” เพื่อนทั้งสองรีบยกมือปิดปากแน่น พยายามกลั้นเสียงหัวเราะที่แทบจะระเบิดออกมาพร้อมกัน จนไหล่สั่นพั่บ ๆ

เคร้งงงงง!

จังหวะนรกเกิดขึ้นทันทีที่เสียงแก้วและขวดเหล้าแตกกระจายดังสนั่นมาจากชั้นล่าง ขัดจังหวะวงสนทนาของสามสาวจนทุกคนถึงกับสะดุ้งสุดตัว

“โอ๊ย…แล้วมันจะให้กูอยู่อย่างสงบสักวันไม่ได้เลยหรือไงวะ!” ลียาสบถออกมาอย่างหัวเสีย มันคือเหตุการณ์ซ้ำซากที่มักจะเกิดขึ้นในคลับเหมือนทุกวัน

“เชี่ย...คราวนี้มวยผู้ชายว่ะมึง” ฮันนี่ที่ก้มลงไปมองเหตุการณ์รายงานสถานการณ์อย่างรวดเร็ว

“กูว่าให้เป็นหน้าที่ของการ์ดเถอะลียา ดูทรงแล้วไอ้พวกนั้นท่าทางจะเมาหมาเอาเรื่อง” เดียร์น่ารีบทักท้วง เพราะดูจากขนาดตัวและท่าทางคุกคามข้างล่างแล้ว เรื่องนี้น่าจะเกินกำลังเพื่อนสาวของเธอไปมาก

“ไม่คณามือกูหรอกน่า!” ทว่าลียาก็คือลียา สิงโตสาวที่คำว่ากลัวไม่มีอยู่ในพจนานุกรม

หญิงสาวสะบัดหน้าเดินลงจากชั้นสองด้วยท่าทางเด็ดเดี่ยว นัยน์ตาสีอำพันวาวโรจน์เตรียมพร้อมจะขย้ำใครก็ตามที่มาทำลายบรรยากาศร้านของเธอ

“เฮ้ย!!” ยิ่งเดินเข้าไปใกล้โซนเกิดเหตุ เสียงตะคอกทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยโทสะก็ยิ่งดังชัดขึ้นจนแสบแก้วหู

“ก็เด็กมึงมาให้ท่ากูก่อน กูก็ไม่ผิดนี่หว่า!” ชายร่างบึกวัยไล่เลี่ยกันยืนประจันหน้ากันอย่างเอาเรื่อง บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์และโทสะที่พร้อมจะปะทุได้ทุกเมื่อ

“เอ้า...ไอ้เชี่ยนี่!” มือหนาพุ่งเข้าผลักไหล่อีกฝ่ายอย่างแรง ทว่ายังไม่ทันที่มวยคู่เอกจะเริ่มแลกหมัดกัน ร่างเพรียวระหงของเจ้าของร้านตัวแสบก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางวงล้อมได้ทันเวลาพอดี

“หยุด ถ้าพวกแกอยากจะมีเรื่องกันนักล่ะก็ กรุณาไสหัวออกไปมีเรื่องกันข้างนอก ที่นี่ไม่ต้อนรับพวกป่าเถื่อน!” ลียายืนตระหง่านคั่นกลางชายฉกรรจ์ทั้งสองฝั่ง นัยน์ตาสีอำพันจ้องเขม็งอย่างไม่เกรงกลัว ท่ามกลางสายตาของเหล่านักท่องเที่ยวที่ยืนล้อมดูเหตุการณ์กันระนาว

“หึ…ก็ถ้ากูจะเอาที่นี่ ใครจะทำไมวะ?” หนึ่งในกลุ่มผู้ก่อเรื่องเหยียดยิ้มกวนประสาท พลางกวาดสายตามองเจ้าของร้านตัวเล็กที่กำลังทำหน้าไม่พอใจหนักกว่าเดิม

“ฉันพูดด้วยดี ๆ แล้วนะ” ลียากำหมัดแน่น พยายามระงับอารมณ์พลุ่งพล่านของตัวเองอย่างสุดความสามารถ

“อย่าเสือกดีกว่าว่ะสาวน้อย เรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับเจ้าของร้านตัวเท่าลูกหมาอย่างเธอหรอก” ชายคนเดิมยังคงพ่นวาจาสามหาวใส่ไม่หยุด ท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะของพรรคพวกมัน

“หมาบ้านพ่อมึงดิ!” ลียาหันขวับ สติที่พยายามประคองไว้ขาดผึงทันที เธอหมดความอดทนที่จะเสวนากับพวกไร้สมองพวกนี้ด้วยภาษาสุภาพอีกต่อไป

“เอ้าอีนี่ ปากดีนักนะมึง!” สถานการณ์เหมือนเป็นการสุมเพลิงกองใหญ่ เมื่อเป้าหมายของพวกมันละจากศัตรูตรงหน้ามาจ้องเล่นงานเจ้าของร้านร่างบางแทน

ทว่าพวกมันคงลืมไปว่าสิงโต ต่อให้ตัวเล็กแค่ไหน มันก็คือสิงโตอยู่วันยันค้ำ

“แล้วพวกมึงจะเอายังไงล่ะไอ้สัส!” สิ้นเสียงหวาน ขายาวเรียวภายใต้กางเกงทรงเข้ารูปก็วาดขึ้นเตะเข้าที่ยอดอกของไอ้คนปากดีจนมันหงายหลังล้มตึง หลังจากนั้นความชุลมุนก็ระเบิดขึ้นทันที เมื่อพรรคพวกของพวกมันพากันกรูเข้ามาหมายจะรุมหญิงสาวเพียงคนเดียว

แน่นอนว่าลียาไม่ได้คิดจะถอยหนี เธอใช้ทักษะศิลปะการต่อสู้ที่ถูกฝึกฝนมาตั้งแต่จำความได้เข้าปะทะโดยไม่สนเรื่องเพศ ร่างบางเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ทั้งลูกเตะและหมัดที่หนักหน่วงถูกซัดเข้าจุดตายของฝ่ายตรงข้ามอย่างแม่นยำ

ภาพเจ้าของร้านสาวสวยที่กำลังไล่ต้อนชายร่างยักษ์สามสี่คนจนมุมทำให้แขกทั้งคลับถึงกับยืนอึ้งตาค้าง

รวมถึงกลุ่มเพื่อนของฟิลิกซ์ที่นั่งมองอยู่ไม่ไกล พวกเขาถึงกับลืมยกแก้วเหล้าค้างไว้ พลางมองลูกสิงโตสาวที่กำลังกลายร่างเป็นสิงโตเจ้าป่าด้วยความทึ่งสุดขีด

“เชี่ย...เตะสูงกว่ากูอีก!” น่านน้ำเบิกตากว้างพลางอุทานออกมาด้วยความทึ่ง สายตาจับจ้องร่างเพรียวผมสีชมพูโดดเด่นที่กำลังวาดลวดลายแม่ไม้มวยไทยซัดกับชายฉกรรจ์ตัวโตกว่าสองเท่าโดยมีกลุ่มเพื่อนสาวของเธอยืนเชียร์อยู่ห่าง ๆ อย่างรู้งาน

“นึกว่านักมวยอาชีพมาเองว่ะ” กัปตันผสมโรงอีกคน ทั้งคู่ดูจะตื่นเต้นกับมวยคู่เอกกลางไนต์คลับครั้งนี้จนลืมนึกถึงความปลอดภัย

ผิดกับฟิลิกซ์ที่ยังคงนั่งจิบเครื่องดื่มเงียบ ๆ ท่ามกลางความวุ่นวาย นัยน์ตาคมกริบฉายแววเบื่อหน่ายอย่างปิดไม่มิดกับวีรกรรมเดิม ๆ ซ้ำซากของลูกสาวเพื่อนพ่อ

“กูบอกพวกมึงแล้วว่าอย่ามาร้านนี้” ฟิลิกซ์ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ลำพังแค่ต้องไปปั้นหน้ายิ้มในงานเลี้ยงรวมตระกูลเขาก็เหนื่อยพอแรงอยู่แล้ว นี่ยังต้องมาตามล้างตามเช็ดยัยตัวแสบนี่ในวันหยุดอีก ถ้าไม่ติดว่าไอ้เพื่อนสนิทสองคนนี้รบเร้าว่าต้องมาที่นี่ให้ได้ เขาไม่มีวันก้าวเท้าเข้ามาเหยียบอาณาจักรสีอำพันนี่เด็ดขาด

“ไอ้ฟิลิกซ์...มึงไม่สนใจหน่อยเหรอ สนุกนะเว้ย” น่านน้ำทนความสงบนิ่งของเพื่อนไม่ไหวจึงโพล่งถามออกไป ทั้งที่ทุกคนต่างให้ความสนใจ หากแต่เพื่อนเขากลับนั่งนิ่งราวกับรูปปั้นเสียอย่างนั้น

“มีอะไรให้สนใจ แค่เด็กใช้กำลังแก้ปัญหาคนหนึ่ง” ฟิลิกซ์เอ่ยเสียงเรียบเย็นชา ไร้แววอาทรในดวงตาแม้แต่น้อย

“ไอ้ห่า... กูล่ะนับถือใจมึงจริง ๆ” กัปตันอ้าปากค้าง ฟิลิกซ์ที่เขารู้จักมักจะเย็นชาเป็นนิจเสมอ

ทว่าอยู่ ๆ ความนิ่งกูเหมือนจะพังทลายลงในพริบตาเมื่อ...

เพล้ง!

เสียงขวดเหล้าแตกกระจายดังขึ้นเรียกความสนใจจากทุกคนอีกครั้ง น่านน้ำตาไวเห็นชายคนหนึ่งถือปากขวดปากฉลามเตรียมจะจู่โจมทีเผลอใส่แผ่นหลังของเจ้าของร้านสาวที่กำลังพัลวันอยู่กับศัตรูอีกคนจนเขาถึงกับนั่งไม่ติดโต๊ะ

“ไอ้น่าน มึงจะไปไหน!” กัปตันรีบคว้าแขนเพื่อนที่ทำท่าจะพุ่งลงไป

“กูทนนั่งมองไม่ได้ว่ะ กูไม่ใช่ไอ้ฟิลิกซ์นะเว้ยที่จะใจคอทำด้วยหินขนาดนั้น” น่านน้ำสบถเตรียมจะถลาลงไปช่วย

ทว่า...

กึก! เสียงแก้วในมือของฟิลิกซ์กระทบลงบนโต๊ะเสียงดังหนักแน่นจนเพื่อนทั้งสองชะงักกึก ร่างสูงใหญ่หยัดกายยืนขึ้นเต็มความสูง รังสีความกดดันบางอย่างแผ่ซ่านออกมาจนน่านน้ำกับกัปตันต้องยอมถอยทางให้

“ภาระฉิบหาย” ฟิลิกซ์สบถรอดไรฟันด้วยความรำคาญสุดขีด ฝีเท้าหนัก ๆ ก้าวเดินตัดหน้าน่านน้ำ ตรงดิ่งฝ่าฝูงชนที่มุงดูเข้าไปหาจุดเกิดเหตุด้วยความรวดเร็วผิดวิสัยคนเย็นชาแบบเขา