บทที่ 5 พูดไม่ออก

“ให้ผู้หญิงเขาได้ตั้งตัวหน่อยก็น่าจะดีมั้ง” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างสบายอารมณ์ พร้อมกับมือหนาที่พุ่งเข้าคว้าข้อมือของชายคนหนึ่งไว้มั่นก่อนที่ปากขวดแหลมคมจะทันได้แตะต้องแผ่นหลังบางของลียา

หญิงสาวชะงักกึกพลางเอี้ยวตัวกลับมามองตามต้นเสียงทันที

“ไอ้พี่ฟิลิกซ์!” เธออุทานเสียงแผ่ว นัยน์ตาเบิกกว้างมองมือของศัตรูที่ฟิลิกซ์ทำเพียงแค่รั้งไว้ให้เสียจังหวะ ก่อนที่เขาจะปล่อยมือแล้วถอยหลังไปยืนกอดอกดูเหตุการณ์ต่อหน้าตาเฉย

“ฉันช่วยเธอแล้วนะ” ชายหนุ่มกระตุกยิ้มมุมปากที่ดูแสนจะกวนประสาท ที่เหลือเขายังคงปล่อยให้เธอเป็นคนสะสางเองทั้งหมด แม้จะเห็นว่าพวกการ์ดพยายามจะพุ่งเข้าไปช่วยเจ้านายสาว แต่เขากลับปรายสายตาเย็นชาพลางส่ายหน้าห้ามไว้ เพราะอยากเห็นคนเก่งจัดการขยะพวกนี้ด้วยตัวเองให้จบกระบวนความ

“เล่นทีเผลอเหรอไอ้สัส!” ลียาแผดเสียงลั่นด้วยโทสะที่พุ่งพล่าน เธอวาดลวดลายซัดเข้ากลางยอดหน้าของไอ้คนถือขวดปากฉลามจนมันหงายหลังในหมัดเดียว

ร่างเพรียวเดินดิ่งเข้าไปหาบอดี้การ์ดของคนเป็นพ่อที่ยืนคุมเชิง ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าปืนพกที่เหน็บอยู่ที่เอวของลูกน้องคนนั้นขึ้นมาถือไว้แล้วกระชากขึ้นลำเสียงดัง แกร็ก!

“ถ้าพวกมึงอยากตายก็ก้าวเข้ามา!” ลียาเอ่ยเสียงเรียบ จนน่าขนลุก ลูกสาวมาเฟียที่เติบโตมากลางดงกระสุนอย่างเธอคุ้นเคยกับน้ำหนักของเหล็กในมือดีกว่าใคร เพียงแค่เธอขยับปลายนิ้วเหนี่ยวไก ไอ้พวกขยะตรงหน้าก็คงกลายเป็นศพโดยที่เธอแทบไม่ต้องรับผิดชอบด้วยซ้ำ

แต่นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่เธออยากให้เกิดขึ้น เพราะเธอรู้ดีว่าถ้าถึงขั้นต้องลั่นไกในถิ่นตัวเอง พ่อของเธอไม่มีทางใจดีด้วยแน่ สิ่งเดียวที่เลออนขอมาตลอดคืออย่าเอาตัวไปเสี่ยงอันตราย และสำหรับ BLACK LION การที่ลูกสาวต้องหยิบปืนขึ้นมาสู้เอง มันคือสัญญาณของวิกฤตที่เขาไม่ยอมให้อภัยเด็ดขาด

กลุ่มผู้ก่อความวุ่นวายถึงกับยืนนิ่งเป็นหินทันที สายตาสีอำพันที่จ้องมองนั้นเย็นเยือกและเด็ดขาดจนพวกมันสัมผัสได้ว่า ถ้ากล้าขยับขาเพียงก้าวเดียว นั่นหมายถึงความตาย

“การ์ด…ลากคอพวกมันออกไป แล้วจำหน้าไว้ให้ดี อย่าให้พวกมันมาเหยียบร้านกูอีก!” ลียาออกคำสั่งเสียงเรียบ

สิ้นเสียงนั้น บอดี้การ์ดทั้งของคลับและคนจากตระกูล BLACK LION ก็กรูเข้ามาจัดการเคลียร์พื้นที่อย่างรวดเร็ว ทุกอย่างกลับเข้าสู่ความสงบเรียบร้อยราวกับไม่เคยมีพายุโหมกระหน่ำเมื่อครู่

“ไม่มีอะไรแล้วค่ะทุกคน การแสดงจบลงแล้ว ดีเจจัดเพลงต่อเลยค่า~” เดียร์น่าตะโกนก้องผ่านไมโครโฟนเพื่อเรียกความสงบสุขและบรรยากาศปาร์ตี้กลับคืนสู่ร้านอีกครั้ง

“นึกว่าจะไม่รอดซะแล้วมึง เล่นเอาซะกูลุ้นจนเหงื่อตก” เพื่อนทั้งสองรีบเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหาลียาพลางพรูลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอกอย่างที่สุด

“ระดับกูแล้ว ตายยากว่ะ” ลียากระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจในผลงานของตัวเอง เธอเตรียมจะหันหลังเดินกลับขึ้นไปยังโซน VIP เพื่อฉลองชัยชนะ ทว่าเสียงทุ้มต่ำที่ดังไล่หลังมากลับทำให้ฝีเท้าของเธอต้องชะงักกึก

“เดี๋ยว…” ไม่ต้องหันไปมองเธอก็จำได้แม่นว่าน้ำเสียงนิ่งสนิทที่ฟังดูน่าหงุดหงิดแบบนี้มีอยู่คนเดียว คนที่ทำเหมือนจะช่วย แต่ก็นั่นแหละ…แค่เหมือนจะช่วยเท่านั้น

“อะไรอีกล่ะ ถ้าจะทวงคำขอบคุณล่ะก็ ฝันไปเถอะ พี่แทบไม่ได้ช่วยทำอะไรเลยด้วยซ้ำ” ลียาหันกลับไปเผชิญหน้าพลางเชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทาย

“อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย...” ขณะที่ฟิลิกซ์ตอบกลับทันควัน นัยน์ตาสีดำขลับจ้องมองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะชูหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมา

มันแสดงข้อความล่าสุดจากเลออน ซึ่งเป็นคำสั่งเด็ดขาดที่ระบุว่าเขาต้องพาเธอกลับบ้านเดี๋ยวนี้

“เชี่ยเอ๊ย นี่พี่ฟ้องป๊าเหรอ!?” ลียาสบถออกมาอย่างหัวเสีย ข่าวความวุ่นวายในร้านเธอไปไวกว่าปกติเป็นไหน ๆ แล้วมันจะเป็นฝีมือใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่ผู้ชายตรงหน้า

“เธอก็น่าจะรู้ว่าฉันคงไม่ลดตัวทำอะไรไร้สาระแบบนั้น” ประโยคเชือดเฉือนแสนเจ็บแสบทำเอาเดียร์น่ากับฮันนี่ที่เพิ่งเคยปะทะกับวาจาพิฆาตของฟิลิกซ์เป็นครั้งแรกถึงกับอึ้งตาค้างไปตาม ๆ กัน

“แรงส์...” ฮันนี่พึมพำเสียงแผ่ว พลางมองหน้าเพื่อนสนิทอย่างเห็นใจ

“กูกลับก่อนนะพวกมึง” ลียาตัดบทอย่างชินชา เธอชินแล้วกับคำพูดที่เหมือนเอามีดกรีดใจของเขา

หญิงสาวบอกลาเพื่อนทั้งสองด้วยใบหน้าบูดบึ้งที่เต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย แน่นอนว่ารูปข้อความของเลออยที่ส่งมาให้เขาเป็นสิ่งที่เธอหลีกเลี่ยงไม่ได้เลย

“โชคดีนะมึง พรุ่งนี้ถ้ายังรอดมาได้อย่าลืมมาอัปเดตนะ” เดียร์น่าโบกมือหยอย ๆ มองตามแผ่นหลังของเพื่อนรักที่เดินตามร่างสูงใหญ่ของฟิลิกซ์ออกไป

…

…

ภายในห้องโดยสารของรถยุโรปคันหรูตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ทำงานอย่างแผ่วเบาตัดกับบรรยากาศมาคุระหว่างคนสองคนที่นั่งคู่กันมาโดยไร้เสียงสนทนา

“ภาระ” น้ำเสียงทุ้มเรียบที่หลุดออกมาจากปากของฟิลิกซ์ทำลายความเงียบลงในพริบตา

คำเดียวสั้น ๆ ทว่าหนักแน่นจนลียาต้องหันขวับมามองค้อนตาเขียวทันที

“อะไรนะ พี่แอบด่าฉันเหรอ!?”

“ฉันไม่ได้แอบ แต่ฉันตั้งใจพูดให้เธอได้ยิน” ฟิลิกซ์ไม่ได้หันมามองคู่สนทนา สายตายังคงจดจ้องไปยังถนนเบื้องหน้าอย่างมีสมาธิ ทว่าในใจของเขากลับมีคำว่าภาระสลักไว้ตั้งแต่เห็นใบหน้าเปื้อนความรั้นของเธอแล้ว

“ถ้าฉันมันเป็นภาระนักก็จอดรถเดี๋ยวนี้ ฉันกลับบ้านเองได้!”

“บอกแล้วไงว่าอย่าสำคัญตัวผิด ที่ฉันมานั่งขับรถให้เธออยู่นี่ก็เพราะอาเลออนขอมา ไม่ใช่ความต้องการของเธอ หรือแม้แต่ความต้องการของฉัน”

“เออ แล้วทำไมต้องเป็นพี่ด้วยวะ คนเยอะแยะทำไมต้องเป็นพี่ด้วย!” ลียาแหวใส่ด้วยความเหลืออด เธอเกลียดชังน้ำเสียงที่ดูเหมือนเธอเป็นสิ่งของน่ารำคาญของเขาที่สุด

“ประโยคนั้นควรเป็นฉันมากกว่าที่ต้องพูด”

“ฉันเองก็ไม่อยากอยู่ใกล้พี่นักหรอก คิดว่าตัวเองหล่อตายแหละ”

“แล้วไม่ใช่คนไม่หล่อคนนี้เหรอ ที่เกือบทำใครบางคนเคลิ้มจนอยากจะจู...”

“หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ!” ลียาสวนกลับเสียงหลง พลางยกมือขึ้นปิดหูราวกับเด็ก

ใบหน้าสวยแดงก่ำลามไปถึงลำคอ ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าเขากำลังจะขุดคุ้ยเหตุการณ์หน้าห้องน้ำที่น่าอับอายที่สุดในชีวิตขึ้นมาตอกย้ำความพ่ายแพ้ของเธอ

“หึ...” เสียงหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะของฟิลิกซ์ดังขึ้นเบา ๆ เขาสัมผัสได้ถึงรังสีความแค้นที่แผ่ออกมาจากคนข้างกาย แต่กลับรู้สึกพึงพอใจอย่างประหลาดที่เห็นยัยตัวแสบไปไม่เป็นเพราะคำพูดเพียงไม่กี่คำของเขา