บทที่ 3 มวยถูกคู่

“โอ๊ย…จะปล่อยทำไมเนี่ย!” ลียาร้องลั่นพลางตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นอย่างทุลักทุเล ความเจ็บแล่นปราดจากก้นกบขึ้นมาถึงสันหลังจนเธอต้องนิ่วหน้า

หมดกันสภาพเจ้าหญิงในเทพนิยาย ทั้งที่กำลังรอรับจุมพิตจากเจ้าชายแท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับต้องมานั่งจ้ำเบ้าหมดสภาพเพราะถูกเจ้าชายปลอม ๆ ปล่อยมืออย่างไม่ไยดี

“...” ฟิลิกซ์ทำเพียงแค่กอดอกแน่น นัยน์ตาคมกริบสีดำขลับเบือนมองไปทางอื่นราวกับไม่อยากจะเสียเวลาเสวนากับสิ่งมีชีวิตที่ไร้ระเบียบอย่างเธอแม้แต่วินาทีเดียว

“มา…เดี๋ยวคนหล่อช่วยเองเจ้” ลีโอยื่นมือมาให้พี่สาวอย่างนึกขำ เขาเห็นเหตุการณ์พร่ำเพ้อเมื่อครู่อย่างเต็มตา จนแทบจะกลั้นเสียงหัวเราะไว้ไม่อยู่

“ไอ้คนใจดำ ไอ้คนไม่มีน้ำใจ” ลียาไม่ได้มีอารมณ์จะรับมุกจากน้องชายแม้แต่น้อย เป้าหมายเดียวที่เธออยากจะพ่นไฟใส่คือไอ้พี่ฟีลิกซ์ผู้ไร้มนุษย์สัมพันธ์ตรงหน้าต่างหาก

“ปล่อยมาได้ยังไง ถ้าหลังฉันหักใครจะรับผิดชอบ!”

“เธอทำท่าประหลาด ๆ ก่อน นึกว่าตัวเองกำลังแสดงละครหลังข่าวอยู่หรือไง?”

“ฉะ ฉันไม่ได้คิดจะจูบพี่นะ” ลียาโพล่งออกมาเสียงดังจนหน้าแดงลามไปถึงลำคอ นึกอยากจะตบปากตัวเองนักที่ไม่รู้ว่าผีตัวไหนเข้าสิง หรือเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ยังค้างคาถึงทำให้เธอเผลอทำท่าทางชวนให้เข้าใจผิดแบบนั้นออกไป

“ยังไม่มีใครพูดเรื่องจูบเลยนะเจ้ ร้อนตัวเหรอ?" ลีโอแกล้งกระซิบข้างหูพี่สาว พลางระเบิดเสียงหัวเราะชอบใจที่เห็นลียาเสียอาการอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต

“ไอ้ลีโอ เงียบปากไปเลยนะ!” ลียาถลึงตาใส่น้องชายเป็นเชิงคาดโทษ ก่อนจะหันไปแผดเสียงใส่คนตัวสูงอีกรอบเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่พุ่งสูงจนแทบจะทะลุปรอท

“ไอ้คนใจดำ ไอ้คนแล้งน้ำใจ”

“ว่าใครใจดำ” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาเอ่ยขัดขึ้นมานิ่งๆ สายตาคมกริบจดจ้องร่างบางที่เพิ่งลุกขึ้นมายืนแยกเขี้ยวใส่เขา

“หมามั้ง ก็เห็น ๆ อยู่ว่าแถวนี้ใครใจดำที่สุด ปล่อยมาได้หน้าตาเฉย” ลียาสวนกลับทันควัน นัยน์ตาสีอำพันวาวโรจน์ด้วยความโมโหที่ปนเปไปกับความอับอายจนแยกไม่ออก

“เอ่อ…พี่ลีโอทำอะไรสักอย่างสิคะ” เอมม่าทายาทสาวคนเดียวของตระกูลเวนโต้ที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ กระซิบบอกลีโอด้วยท่าทีร้อนรน เด็กสาวที่อายุน้อยที่สุดในกลุ่มเริ่มกังวลว่าพี่ ๆ จะเปิดศึกน้ำลายจนกลายเป็นเรื่องใหญ่โต

“พี่อยากดูว่ะเอมม่า คู่นี้คลาดกันมาหลายรอบละ คราวนี้ได้ชกกันจริง ๆ สักที” ทว่าลีโอไม่ได้มีความคิดจะห้ามทัพเลยแม้แต่นิดเดียว เขากลับยืนกอดอกยิ้มกริ่มอย่างนึกสนุกและไม่ลืมที่จะสุ่มไฟใส่พี่สาวต่อ

“ลียา มึงอย่าไปยอมนะเว้ย เอาอีก…ไอ้เฮียมันตั้งใจปล่อยมึงล้มจ้ำเบ้าเลยนะเว้ย”

“พี่ลีโอ!” เอมม่าขึ้นเสียงใส่คนอายุมากกว่าปีเดียวอย่างเหลืออด เห็นเรื่องเบาะแว้งของคู่กัดที่ไม่เคยลงรอยกันอย่างฟิลิกซ์กับลียาเป็นเรื่องขำขันไปได้

“เงียบไปเอมม่า มวยคู่เอกเขากำลังจะแลกหมัดกันแล้ว”

“ฉันเพิ่งช่วยเธอไป” ฟิลิกซ์ว่าเสียงเรียบพลางถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างระอา ในที่สุดสิ่งที่เขาพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอดอย่างการปะทะกับผู้หญิงคนนี้ก็เกิดขึ้นจนได้

“ช่วยให้เจ็บกว่าเดิมน่ะเหรอ บ้านพี่เขาเรียกว่าช่วยหรือไง ถ้าจะปล่อยกันขนาดนี้ วันหลังไม่ต้องสะเออะมาจับตั้งแต่แรก” ลียาแผดเสียงใส่พลางก้าวเข้าไปประจันหน้าอย่างไม่คิดจะเกรงกลัวความสูงที่ต่างกันแม้แต่น้อย เธอก็ยังเป็นเธอที่ห้าวเอาเรื่อง

ฟิลิกซ์ขยับกายเพียงนิดเดียวระยะห่างที่เคยมีก็มลายหายไป ร่างสูงใหญ่กำยำโน้มตัวลงมาหาคนตัวเล็กกว่าจนลียาต้องผงะถอยหลังไปชิดผนังโดยไม่รู้ตัว

เขาไม่โวยวาย ไม่ขึ้นเสียง แต่กลับใช้ประโยคสั้นๆ ที่ทำเอาลียาแทบหยุดหายใจ

“นาฬิกา Patek Philippe รุ่น Limited ที่พ่อเธอซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดปีที่แล้ว ตอนนี้มันไปอยู่ที่โรงประมูลไหนแล้วล่ะ?”

“!!!” คำพูดเรียบๆ นั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจลียา ใบหน้าที่เคยแดงก่ำด้วยความโกรธซีดเผือดลงทันตา เธออ้าปากค้างแต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาแม้แต่นิดเดียว

“พะ พี่รู้ได้ยังไง!?”

“ฉันรู้มากกว่าที่เธอคิดอีก” ฟิลิกซ์กดเสียงต่ำลงอีกระดับ สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังสั่นไหวของคนตรงหน้า

“...” ขณะที่ลียาเถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว ความลับที่เธออุตส่าห์ปิดบังมาเกือบครึ่งปีถูกผู้ชายคนนี้ขุดขึ้นมาแฉจนได้

“ถ้าไม่อยากให้เรื่องนี้ถึงหูอาเลออนก็หุบปาก แล้วทำตัวให้เรียบร้อยเหมือนที่คนปกติเขาทำกัน” ชายหนุ่มขยับถอยห่างออกมาพลางจัดปกเสื้อตัวเองให้เข้าที่ ทิ้งท้ายด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจที่เหนือกว่า

“อย่าคิดจะมาต่อกลอนกับคนอย่างฉัน และถ้ามีครั้งหน้า ฉันจะไม่ใช่แค่ขู่”

ลียายืนกำหมัดแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าเนื้อ เธอเถียงไม่ได้ เพราะสิ่งที่เขาพูดคือความจริงที่อาจทำลายทุกอย่างที่เธอสร้างมา โดยเฉพาะ AMBER LION ที่กำลังเกิดปัญหาการเงินอย่างรุนแรง แน่นอนว่าถ้าเรื่องนาฬิกาแดงออกไป เลออนคงจะต้องขุดคุ้ยแล้วปะติดปะต่อเรื่องราวจนไนต์คลับของเธอต้องปิดถาวร

“เกิดอะไรขึ้น” น้ำเสียงทรงอำนาจของเลออนดังขึ้นขัดจังหวะ ทำให้ชายหนุ่มร่างสูงผละออกจากตัวเธออย่างใจเย็น

เขากลับมายืนตัวตรงราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผิดกับลียาที่ยังยืนอึ้งหน้าซีด หัวใจยังเต้นระรัวจากคำขู่ที่เพิ่งได้รับเมื่อครู่

“ไม่มีอะไรครับอา ลียาแค่สะดุดล้มนิดหน่อย” ฟิลิกซ์ตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ ใบหน้าหล่อเหลาไม่แสดงพิรุธใดๆ ราวกับประโยคที่เพิ่งจี้จุดตายของคนตรงหน้าไปเมื่อกี้เป็นเพียงการทักทายเรื่องทั่วไป

“จริงเหรอลียา?” เลออนหันไปคาดคั้นลูกสาว นัยน์ตาคมกริบแบบฉบับผู้นำ จ้องมองอาการเลิ่กลั่กของลูกสาวอย่างจับผิด

“ค ค่ะป๊า หนูซุ่มซ่ามเอง” ลียาตอบตะกุกตะกัก ก้มหน้าหลบสายตาทั้งคนเป็นพ่อและคนตัวสูงข้างกาย

เลออนปรายมองคนทั้งสองด้วยแววตาครุ่นคิด ทำไมเขาจะดูไม่ออกว่าเมื่อกี้ลูกสาวตัวดีกำลังโวยวายใส่ฟิลิกซ์ชุดใหญ่ตามนิสัยเสียที่แก้ไม่หาย แต่ที่น่าแปลกใจคือเพียงแค่ฟิลิกซ์ขยับเข้าไปใกล้และพ่นประโยคไม่กี่คำออกมา ยัยตัวแสบที่เคยพยศหนักหนากลับนิ่งสนิทและยอมสงบปากสงบคำลงชนิดที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต

คนเป็นพ่อลอบมองหลานชายด้วยความทึ่ง เขาไม่เคยเห็นใครปราบพยศสิงโตสาวตัวนี้ได้รวดเร็วและเด็ดขาดขนาดนี้เลย

แม้แต่ตัวเขาที่เป็นพ่อ ก็ยังไม่เคยทำได้สำเร็จสักครั้งเดียว