บทที่ 7 กฏหน้าเลือด

“มาเร็วกว่าที่คิดนี่...” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นหูจนน่าขนลุกดังขึ้นทันทีที่บานประตูห้องทำงานถูกผลักออก ลียายืนนิ่งค้างอยู่กับที่ นัยน์ตาสีอำพันเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของคนที่เธอไม่เคยชอบหน้า นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวโปรดของเธออย่างถือวิสาสะ

“ไอ้พี่ฟิลิกซ์!?” ในหัวของเธอมีแต่คำถามเต็มไปหมด แต่พอถึงเวลากลับพูดอะไรไม่ออกเลยสักคำ

“ออกไปก่อน เดี๋ยวที่เหลือฉันจัดการเอง” ฟิลิกซ์ปรายตามองไปทางคเชนทร์ที่ยืนหน้าถอดสีอยู่ข้าง ๆ

“ครับ คุณลียาผมขอตัวก่อนนะครับ” ผู้จัดการหนุ่มรีบก้มหน้าเดินเลี่ยงออกไปทันที ทิ้งให้เจ้าของร้านสาวตัวจริงยืนสั่นเทิ้มด้วยความโกรธอยู่กลางห้อง

“พี่เข้ามาในห้องทำงานฉันทำไม ไม่สิ...พี่เข้ามาในห้องนี้ได้ยังไง นี่มันห้องส่วนตัว ไม่เห็นป้ายที่หน้าประตูหรือไงว่าบุคคลภายนอกห้ามเข้า!” ลียาพยายามตั้งสติเพื่อหาคำตอบให้ตัวเอง ก่อนจะแผดเสียงลั่นพลางก้าวฉับ ๆ เข้าไปประจันหน้าคนตัวโต มือเรียวชี้หน้าอย่างไม่เกรงกลัว

ฟิลิกซ์ไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่หยิบเอกสารปึกหนึ่งบนโต๊ะขึ้นมาถือไว้ ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นสูงเป็นเชิงคำถาม

“อะไร?”

“อ่านสิ!” ลียาคว้ากระดาษแผ่นบนสุดขึ้นมาดูด้วยความรวดเร็ว หวังจะใช้มันตอกหน้าชายตรงหน้าให้หงายหลัง

แต่แล้วปลายนิ้วที่ถือกระดาษอยู่กลับสั่นระริก ใบหน้าสวยซีดเผือดลงจนไร้สีเลือดเมื่อกวาดสายตาอ่านเนื้อความในนั้น

“นี่มันอะไรกัน ฉันไม่เชื่อ พี่ไปเอาของพรรค์นี้มาจากไหน!” สัญญาครอบครองกรรมสิทธิ์และหนังสือมอบอำนาจที่มีลายเซ็นอันเป็นเอกลักษณ์ของเลออนปรากฏเด่นชัดอยู่ตรงหน้า มันระบุชัดเจนว่าอำนาจการตัดสินใจทั้งหมดของ AMBER LION ถูกโอนย้ายมาอยู่ในมือของฟิลิกซ์แต่เพียงผู้เดียว

ลียาลืมไปเสียสนิทว่าตอนที่เปิดร้านนี้เธออายุยังไม่ครบยี่สิบปีบริบูรณ์ นิติกรรมทุกอย่างจึงต้องใช้ชื่อของคนเป็นพ่อเป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ โดยมีเธอเป็นเพียงผู้บริหารในนามเท่านั้น และนั่นหมายความว่าเลออนจะยกอาณาจักรนี้ให้ใครก็ได้

รวมถึงผู้ชายที่เธอกลียดขี้หน้าที่สุดคนนี้ด้วย!

“ถ้าไม่เชื่อก็ลองเช็กดูสิ” น้ำเสียงเรียบเฉยของฟิลิกซ์กระตุ้นสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของลียาทันที มือเรียวรีบล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าด้วยท่าทางลนลาน เธอรีบต่อสายหาคนเป็นพ่อด้วยความหวังสุดท้ายที่เหลืออยู่ ยังไงเธอก็ไม่เชื่อว่าปะป๊าคนที่รักและตามใจเธอที่สุดจะทำเรื่องใจร้ายใจดำขนาดนี้ลงคอ

“ปะ...” ยังไม่ทันที่คำอ้อนวอนจะหลุดออกจากปาก ปลายสายก็ชิงพูดขึ้นมาเสียก่อน

(ลียาฟังป๊านะลูก ทำตามที่พี่ฟิลิกซ์เขาสั่งทุกอย่าง ป๊าอยากให้หนูรู้ว่าทั้งหมดที่ป๊าทำลงไปก็เพื่อตัวหนูเอง ไว้ถึงวันที่หนูทำตามเงื่อนไขทุกอย่างสำเร็จ แล้วเราค่อยเจอกันนะลูกรัก)

ตึ๊ด!

สัญญาณถูกตัดไปทันที เลออนไม่เปิดโอกาสให้ลูกสาวได้เอื้อนเอ่ยแม้แต่คำเดียว เพราะเขารู้ดีว่าถ้าปล่อยให้ลียาได้ใช้วิธีออดอ้อนร้องขอความสงสารเพียงนิดเดียว หัวใจคนเป็นพ่อคงต้องใจอ่อนจนแผนการทั้งหมดพังไม่เป็นท่า เขาจึงเลือกใช้วิธีตัดขาดแบบบัวไม่ให้เหลือใย และโยนภาระหน้าที่การปราบพยศทั้งหมดให้เป็นของฟิลิกซ์แต่เพียงผู้เดียว

“ป๊า เดี๋ยวสิป๊า!”

หมายเลขที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...

เสียงตอบรับอัตโนมัติที่ดังซ้ำ ๆ บ่งบอกว่าคนปลายสายได้ปิดเครื่องหนีไปเรียบร้อยแล้ว ลียายืนค้างอยู่ท่าเดิม โทรศัพท์ในมือเกือบจะร่วงลงพื้นเมื่อความจริงกระแทกหน้าเข้าอย่างจัง

“ทีนี้ก็เข้าใจสถานการณ์แล้วนะ...” ฟิลิกซ์เอ่ยขึ้นพลางเอนหลังพิงเก้าอี้ทำงานอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า

“อาเลออนกับน้าเมลออกเดินทางไปอิตาลีหลังจากที่ลาเธอ และคาดว่าคงจะปิดเครื่องยาวไปจนกว่าจะถึงที่นั่น หรืออาจจะนานกว่านั้นถ้าเขายังไม่อยากคุยกับเธอ”

ลียาหันกลับมามองหน้าชายหนุ่มที่นั่งหน้าตายอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและสับสน ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความรู้สึกเหมือนเด็กหลงทางที่โดนทิ้งไว้กลางสมรภูมิที่มีปีศาจหน้าตายอย่างฟิลิกซ์เป็นเจ้าชีวิตคนใหม่

“พี่ไปเป่าหูอะไรป๊า ทำไมป๊าถึงยอมไว้ใจให้คนอย่างพี่มาบงการชีวิตฉัน!” ลียาแผดเสียงถามอย่างไม่ยอมลดละ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความแค้นเคืองที่โดนลูบคมถึงถิ่น

“หัดมีสติหน่อยลียา ฉันไม่ลดตัวทำเรื่องไร้สาระแบบนั้นหรอก ลำพังแค่ต้องมานั่งหายใจทิ้งใกล้ ๆ เธอฉันยังไม่อยากจะทำเลย” ฟิลิกซ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่ชวนให้คนฟังอยากจะพุ่งเข้าไปข่วนหน้า

“เอาเป็นว่านับจากวินาทีนี้ เธอมีหน้าที่แค่ปฏิบัติตามกฎของฉันเท่านั้น”

“กฎบ้ากฎบออะไร ทำไมฉันต้องทำตามด้วย” ลียากวาดสายตามองกระดาษแผ่นแรกที่เขาวางแหมะไว้บนโต๊ะ กฎการจัดการร้านที่ระบุว่าต้องปิดคลับไม่เกินตีสอง แถมยังสั่งรื้อบัญชีรายรับรายจ่ายย้อนหลังตั้งแต่วันแรกที่เปิดร้านขึ้นมา และที่สำคัญกว่านั้นคือการดำเนินการทุกอย่างภายในร้านต้องผ่านการอนุมัติจากเขาเพียงคนเดียว

“อย่างน้อยกฎพวกนี้ก็น่าจะช่วยเยียวยาร้านใกล้เจ๊งของเธอให้กลับมาได้อีกครั้ง”

“ดีขึ้นโดยการสั่งปิดร้านตอนตีสองจากตีสี่เนี่ยนะ พี่จะไปรู้อะไร ธุรกิจไนต์คลับมันไม่เหมือนกับธุรกิจอสังหาฯ ที่พี่บริหารให้อาไคเซอร์หรอกนะ ประสาท!”

“เรียนบริหารมาแท้ ๆ แต่ทักษะปฏิบัติกลับห่วยแตกสิ้นดี รอดมาจนถึงปีสองได้ยังไงกัน” ฟิลิกซ์ปรายตามองอย่างดูแคลน คำพูดนิ่ง ๆ แต่บาดลึกทำเอาลียาหน้าชา

“ไอ้พี่ฟิลิกซ์!!”

“แล้วนี่ก็คือกฎส่วนตัวของเธอตลอดหนึ่งเดือนหลังจากนี้ ซึ่งเธอต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัดไม่ต่างจากกฎของร้าน” มือหนายื่นกระดาษอีกใบที่ร่างข้อความสั้น ๆ แต่เนื้อหาช่างหน้าเลือดจนคนอ่านแทบอยากจะฉีกทิ้ง

ข้อ ก. ฉันคือผู้ปกครองของเธอ เพราะฉะนั้นจะทำอะไรต้องขออนุญาตฉันทุกครั้ง

ข้อ ข. ห้ามก่อเรื่องหรือสร้างความวุ่นวายไม่ว่าที่ไหนก็ตาม ต่อเนื่องกันเป็นเวลาสองเดือน

ข้อ ค. ต้องบริหารร้านให้ได้กำไรเพิ่มขึ้น 2 เท่า โดยฉันจะเป็นคนคุมการทำงานทั้งหมด

“นี่มันกฎหน้าเลือดชัด ๆ พี่จะบ้าเหรอ กำไรสองเท่าภายในเดือนเดียวเนี่ยนะ” ลียาขยำกระดาษในมือจนยับยู่ยี่ ลำพังตอนนี้จะให้ร้านกลับมามีกำไรยังยาก แล้วจะให้มีกำไรสองเท่าใครจะไปทำให้เขาได้

ฟิลิกซ์ไม่ตอบ เขาเพียงแต่ขยับยิ้มที่มุมปากเพียงเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มของผู้ชนะที่รู้ดีว่าเหยื่อในกำมือไม่มีทางดิ้นหลุดไปไหนได้อีกแล้ว

“งั้นเธอก็เลือกเอาว่าจะยอมทำตามกฏ หรือปล่อยให้ไนต์คลับเท่ารูหนูของเธอตกเป็นของฉัน”

“พี่ขู่ฉันเหรอ!?”

“ฉันไม่ได้ขู่ แต่นี่คือคำสั่งจากพ่อของเธอ แล้วถ้าเธอไม่ทำตาม นอกจากเธอจะต้องเสียไนต์คลับ เธอก็จะเสียอิสระ นั่นก็รวมไปถึงอิสระของฉันด้วย”

“…” ลียากำมือแน่น เหมือนว่าครั้งนี้พ่อเธอจะใช้ไม้แข็งเข้าให้แล้วจริง ๆ

“เพราะฉะนั้นเธอต้องทำตามที่ฉันบอก แน่นอนว่าคนอย่างฉันไม่ได้อยากจะถูกผูกติดกับเธอนาน ๆ เพราะเธอมันน่ารำคาญ!” ฟีลิกซ์ว่าจบก็เดินออกไปจากห้องเลย ทิ้งให้ลียามองแผ่นหลังด้วยความโมโหสุดขีด

กล้าดียังไงถึงมาต่อว่าเธอซึ้ง ๆ หน้า แล้วกล้าดียังไงถึงคิดจะมาขู่คนอย่างเธอ

เพราะขนาดคนยังทำอะไรเธอไม่ได้จนต้องมาพึ่งเขา แล้วเขาเป็นใครกัน ถึงจะปราบพยศคนอย่างลียาได้