ตอนที่ 7 บุรุษด้วยกันย่อมมองออก

ที่สวนดอกไม้ขนาดใหญ่ ท้องฟ้าสดใสปราศจากเมฆหมอก ลมอ่อนพัดโชยกลิ่นหอมของดอกเหมยกระจายไปทั่วบริเวณ

บัณฑิตหนุ่มที่กำลังอยู่ในช่วงพักฟื้น เขาใช้ไม้เท้าที่ถูกสั่งทำให้เป็นพิเศษในการช่วยพยุงเดิน โดยมีบ่าวข้างกายนามว่าอาหมิง ช่วยพาออกจากห้องไปรับลมที่สวนดอกไม้

ขณะก้าวเดินอย่างเชื่องช้า มือจับไม้เท้าแน่น เขาสูดกลิ่นหอมของดอกไม้เข้าสู่ปอด รู้สึกว่าร่างกายที่อ่อนแรงเหมือนจะมีชีวิตชีวาขึ้นบ้าง

เสียงหัวเราะเบาๆ ดังมาจากศาลากลางสวน เรียกความสนใจจากบัณฑิตหนุ่ม ดวงตาเรียวคมของเขาเหลือบมองไปเห็นลู่ซือหนาน นางยืนเคียงข้างกับบุรุษผู้หนึ่ง ทั้งสองกำลังพูดคุยกันอย่างมีความสุข

เผิงเหยียนเฉิงยืนนิ่ง มองภาพนั้นเงียบๆ ใต้เงาไม้ ทันใดนั้นเอง ขณะที่ลู่ซือหนานก้มหน้าด้วยความเขินอาย ไป๋ซื่ออันที่นั่งอยู่กลับเลื่อนสายตาไปมองสาวใช้คนหนึ่งที่ถือป้านน้ำชาอยู่ใกล้ๆ

เพียงชั่วพริบตา เผิงเหยียนเฉิงก็เห็นได้ชัดเจน

สายตาคู่นั้น เต็มไปด้วยความเจ้าชู้ ลึกซึ้งผิดวิสัยชายที่ควรเอาใจจดจ่ออยู่กับคู่หมายของตนเอง แม้ว่าสาวใช้คนนั้นจะหลบตาอย่างสุภาพ แต่ไป๋ซื่ออันกลับอมยิ้ม ส่งสายตาเชิงเกี้ยวพาอย่างไม่ปิดบัง

เผิงเหยียนเฉิงหลุบตาลงช้าๆ  

‘เขาไม่รักซือหนานจริงๆ’ ความคิดนั้นแล่นวาบในใจ เหมือนถูกมีดบางๆ เฉือนผ่าน

ทว่าเผิงเหยียนเฉิงกลับยืนนิ่งเฉย ไม่คิดจะยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับความรักของคนอื่น เขาเพียงเม้มริมฝีปากแน่น เลื่อนสายตาออกไปยังแปลงดอกไม้ที่บานสะพรั่งไกลๆ คล้ายกำลังพยายามไล่ความรู้สึกอึดอัดในใจให้ปลิวหายไปกับสายลม

‘เรื่องความรักระหว่างคนสองคน คนนอกข้าไม่มีหน้าที่เข้าไปเกี่ยวข้อง’ เผิงเหยียนเฉิงเตือนตัวเองในใจอย่างเงียบงัน

ยืนสงบนิ่งใต้ร่มเงาต้นเหมย สายตาจับจ้องไปยังศาลากลางสวน ทำได้เพียงมองอยู่ห่างๆ เท่านั้น

“บุรุษผู้นั้นคือคู่หมายของคุณหนูลู่หรือ” เขาเอ่ยถามอาหมิงเสียงเบา

“ขอรับคุณชาย คุณชายไป๋ซื่ออัน เป็นบุตรชายคนเดียวของสำนักคุ้มกันภัยสกุลไป๋ เป็นคู่หมายของคุณหนู ทุกครั้งหากไม่ได้เดินทางไปคุ้มกันสินค้าก็จะมาเยี่ยมเยียนคุณหนูอยู่เสมอ” อาหมิงตอบอย่างละเอียดคล้ายรู้ว่าเขากำลังห่วงใยนาง

“อาหมิง เจ้าเห็นอะไรในตัวคุณชายไป๋อย่างที่ข้าเห็นหรือไม่” เขาตัดสินใจถามออกมาด้วยความกังวล

“ขอรับ แต่เรื่องแบบนี้บ่าวไพร่อย่างเราจะกล้าพูดออกไปได้อย่างไร อีกอย่างคุณหนูเองก็ดูเหมือนว่าจะ... เอ่อ...” อาหมิงไม่กล้ากล่าวล่วงเกินคุณหนูของตนผู้ซึ่งเป็นนาย

“ข้าเข้าใจ” บัณฑิตหนุ่มกล่าวด้วยความกังวล รู้ดีว่านางรักไป๋ซื่ออันมาก หากใครกล่าวอะไรไปก็คงไม่ฟัง มิหนำซ้ำคนเตือนก็อาจจะถูกนางเกลียดไปด้วย

ไม่นานนัก ไป๋ซื่ออันก็ขอตัวกลับ ลู่ซือหนานเดินไปส่งถึงเชิงบันไดของศาลา นางย่อตัวเบาๆ อย่างมีมารยาท สายตาที่มองเขาหันหลังจากไปเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์ ในขณะที่อีกฝ่ายเดินจ้ำอ้าวเหมือนกับว่าอยากรีบออกไปจากที่นี่แต่โดยเร็ว ไม่แม้แต่จะมีความอาวรณ์

เมื่อคู่หมายของนางพร้อมผู้ติดตามจากไป หญิงสาวก็หันไปยิ้มแย้มกับบรรดาสาวใช้ที่นั่งรออยู่ ก่อนจะลุกเดินนำเพื่อกลับเรือนพักของตน

ทันทีที่เห็นเงาร่างของเผิงเหยียนเฉิงยืนพิงไม้เท้าอยู่ใต้ต้นไม้ นางก็รีบสาวเท้าเข้ามาหา ใบหน้านวลผ่องสดใสราวกับดอกเหมยที่เพิ่งผลิบาน

“พี่เหยียนเฉิง” นางเอ่ยเรียกเสียงใส ขณะที่เดินเข้าไปหาเขา

เผิงเหยียนเฉิงเบือนหน้ากลับมามอง ดวงตาดำขลับลึกซึ้งของเขาฉายแววอบอุ่น แม้หัวใจจะรู้สึกหน่วงหนักด้วยความห่วงใยกับสิ่งที่เห็น แต่ก็ไม่สามารถกล่าวล่วงออกไปได้

“ไม้เท้าอันนี้ข้าให้คนออกแบบให้ท่านโดยเฉพาะ ใช้ดีหรือไม่” นางกล่าวถามพลางมองไม้เท้าที่ออกแบบให้สามารถรองรับน้ำหนักตัวได้ดี

“ใช้ดีมาก ขอบคุณคุณหนูลู่” เขากล่าวขอบคุณ ก่อนจะอดเอ่ยถึงเรื่องของนางไม่ได้

“เมื่อครู่ ข้าพบเห็นเจ้าอยู่กับบุรุษผู้นั้น ดูพูดคุยถูกคอกัน” เผิงเหยียนเฉิงเอ่ยเบาๆ ลู่ซือหนานยิ้มกว้าง ดวงตาเปล่งประกายความสุข

“คุณชายไป๋คือคู่หมายของข้าเจ้าค่ะ วันนี้มาบอกข้าว่า อีกไม่กี่วัน ครอบครัวของเขาจะส่งแม่สื่อมาสู่ขออย่างเป็นทางการ” นางตอบอย่างไม่ปิดบัง สีหน้าแสดงความยินดีและตื่นเต้น

ถ้อยคำของนางเปี่ยมไปด้วยความยินดีจริงใจ เผิงเหยียนเฉิงชะงักเล็กน้อยในใจ แต่ใบหน้ายังคงสงบนิ่งดังเดิม เขาแย้มรอยยิ้มบางเบา ฝืนกลบความรู้สึกที่ไหลวนอยู่ข้างใน

“เช่นนั้นหรือ ข้ายินดีกับเจ้าล่วงหน้าด้วย” เขาเอ่ยเสียงเรียบ นิ่งเฉยจนยากจะอ่านใจออก

ลู่ซือหนานยิ้มตอบอย่างซื่อใส ไม่รู้เลยว่าในหัวใจของผู้ชายเบื้องหน้ามีบางสิ่งบางอย่างที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน

“ข้าก็หวังว่าจะผ่านทุกอย่างไปได้ด้วยดีเจ้าค่ะ” นางเอ่ยเบาๆ ในขณะที่เขาพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้มที่ยินดีตามมารยาท ก่อนจะไอออกมาเสียงแห้ง

“ลมแรงเช่นนี้ ท่านกลับห้องดีกว่าเจ้าค่ะ” นางกล่าวแล้วพยักหน้าให้แก่อาหมิงให้พาเขากลับไป

“อืม” เขาตอบรับเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ ใช้ไม้เท้าพยุงเดินกลับไป รู้สึกว่าตอนนี้มือและเท้าเริ่มมีมีแรงขึ้นกว่าวันแรกๆ แล้ว

************************