บทที่ 9

สยบรักวิศวะร้าย บทที่ 9

ปรารถนานั่งรถมากับเขาแบบเงียบๆ โดยที่ไม่ถาม ถึงแม้ในใจจะนึกกลัวมากแต่คิดว่าเขาคงไม่เอาเธอไปต้มยำทำแกงหรอก

ด้วยความเพลียหญิงสาวเผลอหลับไป จนคนที่ทำหน้าที่ขับรถอยู่คิดว่าเธอบ้าหรือเปล่าที่กล้ามากับเขาโดยที่ไม่ถาม แถมยังนอนหลับไม่คิดว่าเขาจะพาไปขายเลยหรือไง

หลับนานเท่าไรไม่รู้ตื่นมาอีกทีท้องฟ้าก็เริ่มสว่างมากแล้วแต่รถยังไม่หยุดวิ่งเลย ..ตกลงเขาจะพาเราไปไหนกันแน่นี่มันข้ามจังหวัดมากี่จังหวัดแล้วเนี่ย ถึงตอนนี้ปรารถนาก็ไม่ปริปากถามเลยแม้แต่นิดเดียว

หญิงสาวมองป้ายข้างทางถึงกับตกใจนี่ไม่ได้ข้ามแค่จังหวัดนะข้ามภูมิภาคด้วย

ในขณะเดียวกันนั้นโทรศัพท์ที่ตั้งสั่นเตือนเวลามีคนโทรเข้ามาก็สั่นขึ้น เธอปิดเสียงไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วเพราะพี่สาวโทรมาตลอดเลย

ต้นข้าวก็ได้ยินเสียงสั่นเตือนและเห็นอยู่ว่าเธอไม่รับสายคงอยากไปกับเขาจนเนื้อเต้นล่ะสิ ถึงกับไม่รับโทรศัพท์ญาติที่โทรตามด้วยความเป็นห่วง

รถวิ่งเข้ามาถึงหมู่บ้านหนึ่งแล้วก็เลี้ยวออกไปทางท้ายหมู่บ้าน ออกท้ายหมู่บ้านไม่พอเขายังคงขับไปตามเส้นทางลงกลางทุ่งนา ถนนหนทางถือว่าดีเลยล่ะเพราะเป็นคอนกรีต แต่ไม่มีบ้านคนระหว่างทางเลยแม้แต่หลังเดียว..แล้วเขาจะพาเธอไปไหนเนี่ย

ขับมาอีกเป็นกิโลเมตรก็มีบ้านหลังหนึ่ง คิดว่าเขาจะจอดอยู่บ้านหลังนี้แต่ก็ไม่ ต้นข้าวยังคงขับอ้อมตัวบ้านไปทางถนนลูกรังต่อ

"รถใครมา" ผู้ชายวัยชรามองตามท้ายรถที่วิ่งผ่านบ้านตัวเองไป และผู้หญิงวัยชราอีกคนก็ชะเง้อมองตามเช่นกัน

"รถคันนี้คุ้นๆ นะตาแกว่าไหม"

"แล้วทำไมไม่จอดที่บ้าน? ทำไมต้องขับเลยลงไปกระท่อมด้วย"

"ลงไปดูหน่อยสิ"

"ขาแข้งก็ไม่ค่อยจะดีรออยู่นี่แหละเดี๋ยวก็คงขับกลับมา" ส่วนมากไม่ค่อยมีรถวิ่งผ่านมาทางนี้หรอก เพราะถนนเส้นนี้ตั้งแต่ท้ายหมู่บ้านลงมานี่ก็เป็นถนนส่วนบุคคลแล้ว

"ลง"

"?" เขาพาเรามาที่นี่ทำไมแล้วที่นี่เป็นกระท่อมของใคร?

"ทำไมเหรอ ไม่อยากอยู่กับฉันแล้วหรือไง?"

เธออยากจะถามว่าพามาที่นี่ทำไมและที่นี่เป็นของใคร แต่ในเมื่อเขาบอกให้ลงจากรถปรารถนาก็ยอมลง หวังว่าเขาคงไม่ทิ้งเธอไว้ที่นี่คนเดียวหรอกนะ

"เห็นไม้กวาดไหม เอาไปกวาด" ต้นข้าวชี้ไปตรงไม้กวาดที่วางอยู่ทางขึ้นบันได

"เรามาทำอะไรที่นี่คะ" ว่าจะไม่ถามแล้วล่ะ อะไรก็ไม่มีติดตัวมาสักอย่างแม้แต่เสื้อผ้ายังใส่ชุดเมื่อคืนนี้อยู่เลย

"อยากอยู่กับฉันไม่ใช่เหรอ ฉันชอบอยู่ที่แบบนี้เธออยู่ด้วยได้ไหมล่ะ"

"?" คนแบบเขาเนี่ยนะชอบอยู่กระท่อมแบบนี้ คิดจะแกล้งเราล่ะสิ คงคิดว่าเราจะอยู่ที่แบบนี้ไม่ได้

"ทำความสะอาดให้เสร็จเดี๋ยวฉันกลับมา"

"คุณจะไปไหน" ปรารถนาคิดว่าเขาจะต้องทิ้งเธอไว้ที่นี่แน่เลย แต่พอเห็นเขาไม่ขับรถไปเธอก็สบายใจขึ้นมาหน่อย

ต้นข้าวเดินกลับมาทางเดิม เขารู้ว่าถ้าขับรถกลับมาเธอต้องคิดว่าเขาเอาเธอมาทิ้งไว้กระท่อมนั่นคนเดียวแน่ เลยต้องเดินกลับมาที่บ้านหลังขับผ่านไปเมื่อสักครู่

"เซอร์ไพรส์"

"ไอ้ต้นจริงๆ ด้วย" ชายหญิงสูงอายุรีบลุกจากแคร่ไม้ที่นั่งอยู่แล้วก็ตรงเข้ามาหาหลานชาย

"คิดถึงตากับยายที่สุดในโลกเลยครับ"

"หายไปเกือบเป็นปีเลยนะ"

"ผมก็กลับมาแล้วนี่ไงครับ"

"ไหนบอกจะมาช่วงปิดเทอมไง" ตากับยายนับวันรอช่วงปิดเทอมว่าหลานจะมาหา แต่นี่ยังไม่ถึงปิดเทอมใหญ่เลย

"อดคิดถึงตากับยายไม่ได้ครับเลยมาก่อน" ถึงแม้ว่าตากับยายทั้งสองไม่ได้มีความผูกพันทางสายเลือดกับต้นข้าวเลย แต่เขาก็เติบโตมาจากที่นี่ เพราะพ่อกับแม่เคยมาใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ด้วยกัน จนช่วงหลังลูกทั้งสองต้องร่ำเรียนพ่อกับแม่ถึงได้ย้ายเข้าไปอยู่ในเมืองหลวงที่วุ่นวาย

"แล้วทำไมเราต้องขับรถไปกระท่อมปลายนาด้วยล่ะ" ถ้าจำกันได้กระท่อมตรงนั้นเคยเป็นบ้านของมิลานที่เคยอาศัยอยู่กับพ่อและแม่ของเธอตอนที่พวกท่านล้มละลาย ถึงแม้เวลาจะผ่านมานานแล้วกระท่อมก็ยังคงอยู่ในสภาพเดิม เพราะเหนือตะวันให้คนมาดูแลอย่างดีไม่ให้มันผุพังไปตามกาลเวลา ต้นข้าวมาเยี่ยมตากับยายทีไรชอบมาที่นี่ประจำเหมือนเขาผูกพันกับที่นี่มาก จะไม่ให้ผูกพันได้ยังไงตอนที่รู้ว่ามีเขาเกิดขึ้นมาบนโลกใบนี้พ่อถึงกับเอาที่ตรวจครรภ์ยัดเข้าไปในปากซ่อนไว้เพราะกลัวพ่อของมิลานเห็นว่าตัวเองทำลูกสาวท่านท้อง

"ผมอยากจะไปนอนที่นั่นครับ"

"ไปนอนทำไม แล้วทำไมไม่มานอนเปิดแอร์เย็นๆ ที่บ้านของเราล่ะ" แต่ก่อนบ้านหลังนี้ก็เป็นกระท่อมที่เหนือตะวันมาอาศัยอยู่กับลุงและป้า แต่ตอนนี้เขาปลูกสร้างบ้านหลังนี้ใหม่ มีเครื่องอำนวยความสะดวกให้ทุกอย่าง แถมถนนทางเข้าแต่ก่อนเคยเดินคันนาแต่เดี๋ยวนี้ก็เป็นถนนคอนกรีตแล้ว

"ผมอยากได้บรรยากาศครับ ตากับยายห้ามไปกระท่อมเด็ดขาดนะครับ"

"ทำไมล่ะ"

"ไม่ต้องถามหรอกครับผมแค่อยากอยู่เงียบๆ และอีกอย่างห้ามโทรไปบอกทางบ้านว่าผมมาที่นี่"

ตากับยายถึงกับหันมองหน้ากัน ทำไมเลือดพ่อมันแรงแบบนี้เนี่ย เพราะสมัยก่อนเหนือตะวันมาอยู่ที่นี่ก็ไม่ติดต่อกลับบ้านเลย

"แต่กระท่อมไม่มีที่หลับที่นอนเลยนะลูก"

"ไม่เป็นไรครับเดี๋ยวผมหาเอง"

ต้นข้าวเดินกลับมาก็เห็นว่าเธอทำความสะอาดยังไม่ถึงไหนเลย

"ทำอะไรอยู่"

"ทำความสะอาดไงคะ"

"แค่นี้ก็ทำชักช้าแล้วจะทันกินไหม"

🖊ชะนีติดมันส์ @มัดหมี่