บทที่ 4

“ขะ…ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น” ใบหน้าหล่อเหลาก้มหน้าหลบสายตา ตอนนี้แม่ทัพเลือดผู้ผ่านศึกมานับไม่ถ้วน เริ่มรู้สึกไม่รู้ว่าจะเอามือไปวางไว้ที่ใด มือหนาเอื้อมหยิบถ้วยน้ำชาก่อนจะยกดื่มรวดเดียวจนหมด โดยลืมไปแล้วว่าชาที่ดื่มไม่เมื่อครู่นั่นเพิ่งเทไม่นาน ความร้อนจากน้ำชาทำให้เขาเผลอทำถ้วยชาหล่นจากมือ น้ำชาร้อน ๆ จึงหกเลอะเปียกทั่วอาภรณ์

“ท่านแม่ทัพ! เป็นอันใดหรือไม่ ท่านรีบถอดเสื้อออกข้าจะดูแผลให้” คนที่ไวกว่าเผลอครู่เดียวก็มานั่งอยู่ข้างกายหยางจื่อหลง มือเรียวค่อย ๆ   ปลดอาภรณ์แม่ทัพเลือดที่เปียกชุ่ม พร้อมออกคำสั่ง

“ไม่เป็นไร ข้าไม่เป็นไร” 

“ข้าบอกให้ท่านถอดออก หรือจะให้ข้าถอดให้…!” ไม่พูดเปล่ามือเรียวกระชากอาภรณ์ของแม่ทัพเลือดออกทีเดียวจนขาดริ้ว หน้าอกแกร่งเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อมัดหนา มีรอยริ้วแดง ๆ ที่เพิ่งถูกน้ำชาร้อน ๆ ลวก 

“ข้าบอกว่าไม่เป็นไร” 

“ท่านช่วยอยู่เฉย ๆ แล้วทำตามที่ข้าบอกเถิด” น้ำเสียงอ่อนนุ่มกลายเป็นแข็งกร้าว หยางจื่อหลงที่ได้ยินยังรู้สึกหวั่นเกรงขึ้นมาอย่างประหลาด เขายอมอยู่เฉย ๆ ตามที่อีกฝ่ายสั่งแต่โดยดี 

ความจริงแล้วบาดแผลแค่นี้ไม่เรียกว่าบาดเจ็บเสียด้วยซ้ำ ยามออกศึกโดนทั้งดาบและหอกของศัตรูยังเจ็บกว่าการโดนน้ำร้อนลวกเป็นไหน ๆ เขาไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าเหตุใดคนตรงหน้าถึงดูห่วงใยเขาเกินเหตุนัก 

บางทีอาจจะเพราะอีกฝ่ายเป็นหมอ…

“หากปล่อยทิ้งไว้ จะเป็นแผล ท่านควรรีบรักษามิใช่ปล่อยละเลย” จ้าวหยุนปิงล้วงตลับยาบางอย่างออกจากสาบเสื้อ เปิดผ้าแล้วใช้มือเตะที่ยาก่อนจะไล่ทาไปตามรอยแดง ๆ บนร่างกายของหยางจื่อหลงอย่างเบามือ 

“แผลแค่นิดเดียวไม่นานก็หาย” หยางจื่อหลงเถียง ทว่ากลับไม่กล้ามองหน้าของจ้าวหยุนปิงตอนนี้ เพราะรู้ดีกว่าอีกฝ่ายจะทำหน้าตาเช่นไร แต่ใครเลยจะรู้ว่าความจริงแล้ว แม่ทัพเลือดผู้นี้กำลังปิดซ้อนใบหน้าที่เห่อร้อนของตนเองเอาไว้ จากสัมผัสอุ่น ๆ จากมือของจ้าวหยุนปิงที่กำลังทำให้เขาเริ่มคิดเรื่องราวฟุ้งซ่านอีกแล้ว

“เสร็จแล้ว ยานี้ท่านต้องทาทุกวัน เข้าใจหรือไม่” จ้าวหยุนปิงมองด้วยสายตาดุ ๆ ทว่าเมื่ออีกฝ่ายพยักหน้ารับ ใบหน้าดุ ๆ จึงแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเช่นเดิม จากนั้นก็เดินกลับมานั่งที่ฝั่งตรงข้ามของตนเอง 

วันนี้บรรยากาศไม่ได้ร้อนมากนัก จวนของแม่ทัพเลือดแม้ส่วนใหญ่จะพบแต่ลานฝึกทหาร ทว่าเมื่อเข้ามาจนถึงด้านในของจวนกลับพบว่ามี  ต้นไม้มากมาย ที่ได้รับการดูแลเป็นอย่างดีถูกปลูกเอาไว้แทบทุกที่ทุกบริเวณของจวน ส่วนด้านหลังก็ยังเป็นสระบัวขนาดเล็ก และตกแต่งด้วยสวนดอกไม้ ช่างดูแล้วขัดกับบุคลิกแม่ทัพเลือดผู้นี้เสียจริง จ้าวหยุนปิงคิดเช่นนั้น 

ที่เขามาพบแม่ทัพเลือดในวันนี้เพราะอยากขอบคุณเรื่องเมื่อคืนที่ช่วยเดินเป็นเพื่อนไปส่งเขาถึงโรงน้ำชา แต่ความจริงแล้วเขาเองมีสิ่งที่ต้องพูดคุยกับอีกฝ่ายมากกว่า

“ท่านคิดได้หรือยังเรื่องที่ข้าคุยกับท่านวันก่อน” 

เรื่องที่เขาขอให้แม่ทัพเลือดรับตนเป็นฮูหยิน เขาไม่ได้พูดเล่น

ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึมขึ้นทันที หยางจื่อหลงรู้ดีว่าจ้าวหยุนปิงหมายถึงสิ่งใด 

“ข้าคงต้องขอปฏิเสธ ข้าไม่มีเหตุผลใดที่ต้องรับเจ้าเป็นฮูหยิน อีกทั้งเจ้าเป็นบุรุษและข้าก็เป็นบุรุษ” แม่ทัพเลือดตอบอย่างตรงไปตรงมา 

จ้าวหยุนปิงเองก็เข้าใจดีว่าคำตอบของหยางจื่อหลงจะออกมาอย่างไร เขาไม่ได้รู้สึกโกรธที่โดนหักหน้า เพียงแต่รับฟังด้วยความเข้าใจเท่านั้น

“ท่านเคยรักใครหรือไม่” 

หยางจื่อหลงตกใจไม่คิดว่าอีกฝ่ายที่เงียบไปหนึ่ง กลับถามคำถามแปลก ๆ ออกมา แต่นั่นก็ทำให้เขาตอบออกไปตรง ๆ อีกเช่นกัน

“ไม่เคย…” 

“ข้าเองก็ไม่เคย” จ้าวหยุนปิงเงียบไปอีกสักพักเหมือนคิดสิ่งใดอยู่ ในหัว “ข้าคิดว่าคนเราสามารถแต่งงานกับคนที่ไม่รักได้จริงหรือ ซึ่งหากเป็นข้า ข้าก็คงตอบว่าไม่ได้ ท่านเองก็คงจะตอบเช่นเดียวกับข้า” 

ใบหน้าหล่อเหลานิ่งเงียบฟังสิ่งที่อีกฝ่ายเอื้อนเอ่ย หยางจื่อหลงก็คิดไม่ต่างจากจ้าวหยุนปิงเช่นกัน สุดท้ายแล้วเขาก็ยังยืนยันคำเดิม

            “อย่างไร ข้าก็ยังยืนยันคำเดิม”

            แม้จ้าวหยุนปิงจะกลับไปนานแล้ว แต่หยางจื่อหลงยังคงนั่งอยู่ที่เดิมขบคิดถึงคำพูดที่อีกฝ่ายพูดกับเขา หากถามเขาอีกกี่ครั้งเขาก็ยังยืนยันที่จะตอบเช่นเดิมไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง แม้จะไม่ปฏิเสธว่าตนเองก็ชอบอีกฝ่ายหากแต่นั้นยังมิใช่ความรัก อีกทั้งเรื่องแต่งฮูหยินมิใช่เรื่องที่จะล้อเล่น เรื่องเช่นนั้นมันยิ่งยากเข้าไปใหญ่