บทที่ 3

กลิ่นหอมจาง ๆ ผสมปนเปไปกับกลิ่นของกำยานเย็น ๆ ยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูก ใบหน้างดงามและฝ่ามืออุ่น ๆ ที่สัมผัสบริเวณเอวเมื่อคืนนี้ยังคงให้ความรู้สึกร้อนวูบวาบอยู่ตลอด ยิ่งเมื่อพยายามข่มตาหลับก็ยิ่งเห็นแต่ใบหน้างดงามวนเวียนอยู่ไม่ห่าง ทั้งคืนแม่ทัพเลือดจำต้องสะกดกลั้นอารมณ์ประหลาดเอาไว้ เมื่อแก่นกายภายใต้อาภรณ์ที่ไม่เคยได้รับการปลดปล่อย ปวดตึงและคับแน่น จนกระทั่งจวบจนรุ่งสาง หยางจื่อหลงก็ไม่ได้ข่มตาหลับลงแม้แต่สักงีบเดียว 

            คำพูดของใครบางคนยังทำให้แม่ทัพเลือดขบคิดทั้งคืนด้วยเช่นกัน แต่ไหนแต่ไรเขาหาเคยยอมรับว่าตนเองผิดปกติทางร่างกาย บุรุษเช่นเขาก็มีอารมณ์ใคร่ไม่ต่างกัน แต่ก็ใช่ว่าจะมิได้อยากกระทำในสิ่งที่ตนเองพึงพอใจปลดปล่อยความสุขสม แต่บางทีแล้วที่เป็นเช่นนี้อาจจะเพราะเขายังมิได้เจอผู้ใดที่ถูกใจก็เป็นได้

            คิดได้เช่นนั้นร่างสูงที่เต็มไปด้วยกล้ามมัดแน่นจากการฝึก ก็ลุกขึ้นจากที่นอนสะบัดศีรษะไล่ความคิดเพ้อเจ้อออกไปจากหัว แม้กระทั่งใบหน้างดงามที่ติดตานั้นก็ด้วย แล้วก็กลับมาคิดว่าวันนี้เขาจะฝึกเหล่าทหารอย่างไรดี 

“ท่านแม่ทัพขอรับ มีแขกมาขอพบท่าน” เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น พร้อมกับทหารยามประจำจวนเข้ามารายงาน 

“ผู้ใด” 

“ไม่ทราบขอรับ เขาไม่ได้บอกสิ่งใด บอกเพียงแค่ว่ามาขอพบ    ท่านแม่ทัพ” 

หยางจื่อหลงได้ยินว่ามีคนมาขอพบก็ได้เพียงแต่ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย แต่ไม่ซักถามสิ่งใดอีก แค่ไล่ให้ทหารออกไปเพื่อที่เขาจะได้แต่งตัวออกไปต้อนรับแขก

“ข้าจะตามรีบไป”

            ชายหนุ่มในอาภรณ์สีฟ้าอ่อนยืนทอดมองกองทหารที่กำลังฝึกร่างกายในยามเช้า นัยน์ตาของเขาเป็นประกายอย่างไม่ปิดซ่อน ทุกครั้งที่เห็นเหล่าทหารทำท่าทาง ชายหนุ่มก็เริ่มยกมือขึ้นเลียนแบบท่าทางการฝึกของเหล่าทหารตรงหน้าอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ทว่าก็ต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะขบขันเบา ๆ จากด้านหลัง

            “เสียมารยาท” ดวงตาเรียวถลึงตาใส่พร้อมกับต่อว่าเล็กน้อยอย่างจริงจัง 

            “เจ้าอยากฝึกแบบนั้นหรือ” ผู้ที่แอบมองเมื่อถูกจับได้จึงเฉไฉถาม 

            จ้าวหยุนปิงไม่ตอบ แต่กลับเอ่ยถามแทน “จวนของท่านแม่ทัพมี  ชุดชงชาหรือไม่” 

            ความจริงแล้วจ้าวหยุนปิงเคยคิดที่จะสมัครเข้ากรมทหาร เพียงแต่ว่าตระกูลของเขาเป็นหมอหลวง อีกทั้งตัวเขาเองก็เป็นบุตรชายเพียงคนเดียวที่ต้องสืบทอดกิจการโรงหมอของท่านหมอหลวงจ้าวซื่อหนาน หมอหลวงประจำข้างพระวรกายฮ่องเต้ แม้เขาจะยอมอดทนเรียนวิชาตำราแพทย์จนกระทั่งสอบเข้าเป็นหมอหลวงได้ตามบิดา หากแต่เขาเองก็อยากที่จะเลือกทางเดินชีวิตของตนเช่นกัน การดูแลกิจการโรงหมอของตระกูลจ้าว เขาเองก็ไม่ได้ปฏิเสธ เพียงแต่…

            “หอม! ที่เจ้ากำลังชงนั่นคือชาอันใดหรือ ข้าไม่เคยได้กลิ่นหอมเช่นนี้มาก่อน” 

            “ข้ายังไม่ทันชงเสร็จท่านก็บอกชอบแล้วหรือ” จ้าวหยุนปิงเอ่ยเย้าหยอก ก่อนจะเริ่มอธิบายให้คนตรงหน้าฟังเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มมีท่าที       คิ้วขมวดหน้าบึ้งตึงอีกแล้ว 

            “ชาที่ข้านำมาเป็นชาดอกไม้ มิได้เหมือนชาทั่วไปเช่นที่ท่านดื่ม ชานี้ข้าผสมสมุนไพรบางส่วนลงไปด้วย หากดื่มแล้วจะช่วยให้ผ่อนคลายและอารมณ์ดี ข้าคิดว่าท่านคงชอบ และคิดไม่ถึงว่าท่านเองก็ชอบจริง ๆ” 

จ้าวหยุนปิงอธิบายพร้อมทั้งชงชาไปด้วยอย่างเชี่ยวชาญ เริ่มจากการนำส่วนผสมต่าง ๆ ใส่ลงไปในผ้าขาวผืนบาง หย่อนลงในกาน้ำชาที่ตั้งไฟจนร้อนพอดี ปิดฝาแล้วรอสักพักเพื่อให้ส่วนผสมทั้งหมดเข้าที่ จากนั้นก็หยิบห่อผ้านั้นออก ก่อนที่จะค่อย ๆ เทน้ำชาที่อยู่ในกาใส่โถเล็ก ๆ 

กลิ่นหอมเย็น ๆ เมื่อคืนลอยมาอีกแล้ว หยางจื่อหลงเริ่มคิดฟุ้งซ่านอีกครั้ง ใบหน้าหล่อเหลาเริ่มเห่อร้อนแต่ก็ไม่ได้ละสายตาจากคนตรงหน้าไปแม้แต่วินาทีเดียว มือเรียวของจ้าวหยุนปิงที่หยิบจับสิ่งของตรงหน้าอย่างชำนาญ สะกดให้เขามองดูทุกอย่างอย่างเพลิดเพลิน รู้ตัวอีกทีถ้วยน้ำชาเล็ก ๆ ก็ถูกยื่นมาให้ 

“เสร็จแล้ว ท่านลองดื่มดูว่าชอบหรือไม่” 

มือหนาเอื้อมไปรับอย่างรวดเร็ว ก่อนจรดถ้วยน้ำชาเตะริมฝีปาก  สูดดมกลิ่นหอมอ่อน ๆ  แล้วจะค่อย ๆ ดื่มละเลียดชิมทีละนิดอย่างนึกเสียดายว่ามันจะหมดหากดื่มเร็วเกินไป 

“ชานี้หอมมาก ข้าชอบ” 

จ้าวหยุนปิงเหลือบมองถ้วยน้ำชาว่างเปล่า ก่อนจะอมยิ้มพอใจ แล้วก็บรรจงรินชาให้แม่ทัพเลือดเพิ่ม 

“ท่านชอบชาของข้า หรือว่าชอบข้า”