ตอนที่ 6 เธอพยายามแอบขโมยข้อมูล แต่เขาจับได้

รุ่งเช้าของอีกวัน ซูหลิงตื่นขึ้นมาพร้อมกับความอ่อนล้าทั้งทางกายและใจ แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ้าม่านเข้ามาเพียงเล็กน้อย ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศในห้องสดใสขึ้นเลยแม้แต่น้อย ร่างกายของเธอยังคงระบมจากค่ำคืนที่ผ่านมา รอยจูบและรอยแดงช้ำปรากฏอยู่ทั่วผิวเนื้อขาวเนียนราวกับหลักฐานการถูกครอบครองที่ไม่อาจลบเลือนได้

หลงเฟยจากไปแล้วตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เขามักจะหายตัวไปอย่างเงียบเชียบเสมอ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นกายและรอยประทับที่ฝังลึกอยู่ในความทรงจำและบนร่างกายของเธอ แม้จะรู้สึกขยะแขยงตัวเองที่อ่อนไหวต่อสัมผัสของเขา แต่ลึกๆ แล้ว ซูหลิงก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่ามีความรู้สึกบางอย่างที่แตกต่างออกไปก่อตัวขึ้นในใจ มันทั้งน่ากลัวและน่าสับสน

หลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อย ซูหลิงเดินไปที่ห้องครัว อาหารเช้าถูกจัดเตรียมไว้ให้พร้อมสรรพเหมือนเช่นเคย เธอพยายามฝืนกินเข้าไปเพียงเล็กน้อยเพื่อประทังชีวิต สมองของเธอสั่งการให้คิดหาทางออกตลอดเวลา เธอไม่อาจปล่อยให้ตัวเองจมปลักอยู่ในความสิ้นหวังได้นานกว่านี้ ความแค้นคือเชื้อเพลิงเดียวที่ทำให้เธอยังคงหายใจอยู่

ในเวลาเดียวกัน ห่างออกไปไม่กี่ไมล์ ณ อาคารสำนักงานใจกลางเมือง หลงเฟยกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำตัวใหญ่ในห้องทำงานส่วนตัว จ้องมองจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ตรงหน้า บนหน้าจอนั้นคือภาพจากกล้องวงจรปิดที่ซูมเข้าไปในห้องทำงานของเขาที่เพนท์เฮาส์ เผยให้เห็นทุกการเคลื่อนไหวของซูหลิง ตั้งแต่ตอนที่เธอเริ่มค้นหาตามลิ้นชักโต๊ะทำงานอย่างใจเย็น จนกระทั่งมือของเธอสัมผัสกับลิ้นชักลับที่ซ่อนไว้

มุมปากของหลงเฟยเหยียดยิ้มบางๆ สายตาคมกริบจับจ้องไปที่ภาพซูหลิงอย่างไม่วางตา “ในที่สุด... เธอก็ตกหลุมพราง” เขาพึมพำกับตัวเอง เสียงทุ้มต่ำราวกับกำลังเล่นเกมที่น่าสนุก มือแกร่งกดปุ่มบนโต๊ะทำงาน สัญญาณอิเล็กทรอนิกส์ดัง "ติ๊ด" แผ่วเบาเพื่อเตือนให้เขารู้ว่าซูหลิงกำลังจะเปิดลิ้นชักลับ

หลงเฟยหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดดูภาพจากกล้องอีกตัวที่เขาซ่อนไว้ ภาพซูหลิงที่กำลังก้มหน้าก้มตาถ่ายภาพเอกสารลับปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เขาหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน "ความพยายามของเธอ...น่ารักดีนะ" เขาพูดกับโทรศัพท์ ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้และเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

"เตรียมรถ" เขาสั่งลูกน้องด้วยน้ำเสียงเย็นชา "ฉันจะกลับไปที่เพนท์เฮาส์"

ในหัวของเขามีเพียงความคิดเดียว...ที่จะกลับไป "ลงโทษ" ผู้หญิงที่กล้าท้าทายเขา และในค่ำคืนนี้ ซูหลิงจะต้องเรียนรู้ว่าใครคือเจ้าของทุกอย่างในที่แห่งนี้

ณ เพนท์เฮ้าส์ของหลงเฟย วันนี้ซูหลิงตัดสินใจว่าเธอจะต้องลงมือทำอะไรบางอย่าง เธอต้องหาข้อมูลเกี่ยวกับหลงเฟยและเครือข่ายของเขาให้ได้มากกว่านี้ เพื่อใช้เป็นช่องทางในการหนีหรือการแก้แค้นในอนาคต เพนท์เฮาส์แห่งนี้คือป้อมปราการที่แข็งแกร่ง แต่ทุกป้อมปราการย่อมมีจุดอ่อนเสมอ

เธอเริ่มต้นด้วยการเดินสำรวจห้องทำงานของหลงเฟยอย่างละเอียดอีกครั้ง ซึ่งเป็นห้องที่เธอเคยเห็นภาพของผู้หญิงคนนั้นตั้งอยู่ เธอเริ่มจากการค้นหาตามลิ้นชักโต๊ะทำงานอย่างใจเย็น หวังว่าจะพบเอกสารสำคัญหรือแม้แต่คอมพิวเตอร์ที่เชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต เธอค้นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมือไปสัมผัสกับแผ่นไม้แผ่นหนึ่งที่ดูแปลกไปจากลิ้นชักอื่นๆ มันเป็นลิ้นชักลับ! ซูหลิงยิ้มมุมปากอย่างมีหวัง นี่แหละคือจุดอ่อนที่เธอตามหา เธอรู้สึกเหมือนถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากความสิ้นหวังที่ปกคลุมมาหลายวัน

มือเรียวค่อยๆ งัดแผ่นไม้แผ่นนั้นออกอย่างระมัดระวัง ภายในมีแฟ้มเอกสารปกแข็งสีดำวางซ้อนกันอยู่หลายแฟ้ม และมีแท็บเล็ตขนาดกะทัดรัดวางอยู่ ซูหลิงรีบหยิบแท็บเล็ตขึ้นมา มันถูกล็อกด้วยรหัสผ่าน เธอพยายามเดารหัสจากข้อมูลที่เธอเคยสืบมาเกี่ยวกับหลงเฟย ทั้งวันเกิด หมายเลขสำคัญ หรือชื่อบุคคลที่เกี่ยวข้อง แต่ก็ไม่มีอะไรถูกต้อง เธอพยายามใช้ความรู้ด้านการถอดรหัสที่เรียนมา แต่แท็บเล็ตเครื่องนั้นกลับซับซ้อนเกินกว่าที่เธอคาดไว้

เธอหันไปหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาทีละแฟ้ม หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น แฟ้มเหล่านั้นบรรจุข้อมูลลับทางธุรกิจที่ดำมืดของตระกูลหลงเฟย ทั้งการฟอกเงิน การค้าอาวุธ และรายชื่อบุคคลสำคัญที่เกี่ยวข้องกับอาชญากรรมระดับโลก ซูหลิงรู้สึกเหมือนได้เจอขุมทรัพย์ เธอเริ่มถ่ายภาพเอกสารเหล่านั้นด้วยโทรศัพท์มือถือที่ซ่อนไว้อย่างดี โทรศัพท์เครื่องเล็กที่เธอแอบซ่อนไว้ในเสื้อชั้นในตั้งแต่วันแรกที่ถูกจับตัวมา

ขณะที่ซูหลิงกำลังก้มหน้าก้มตาถ่ายภาพเอกสารอย่างเร่งรีบ เสียงสัญญาณอิเล็กทรอนิกส์ดัง "ติ๊ด" แผ่วเบาจากมุมห้อง ไม่นานเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง ความเย็นยะเยือกแล่นปราดไปทั่วร่างของซูหลิง เธอแข็งค้างทันทีราวกับถูกสาป เธอรู้ว่าใครมา เธอไม่อาจหันหลังกลับไปมองได้เลย

"สนุกไหม...กับการเล่นซ่อนหา" เสียงทุ้มต่ำของหลงเฟยดังขึ้นชิดใบหู ซูหลิงรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวของเขาที่รดต้นคอ มือหนาของเขาเอื้อมมาหยิบโทรศัพท์มือถือในมือของเธอไปอย่างง่ายดาย ราวกับมันเป็นของเล่นเด็ก เขามองโทรศัพท์ในมือด้วยแววตาดูแคลน ราวกับบอกว่านี่คือความพยายามอันน่าสมเพช ซูหลิงหลับตาแน่น ความรู้สึกอับอายและผิดหวังถาโถมเข้าใส่ เธอพยายามอย่างเต็มที่แล้ว แต่ก็ยังพลาด ความผิดหวังในตัวเองกัดกินจิตใจยิ่งกว่าความโกรธแค้น

"เธอคิดว่าฉันจะปล่อยให้เธอมีอิสระมากพอที่จะทำเรื่องแบบนี้ได้งั้นเหรอ ซูหลิง" เสียงของหลงเฟยเย็นชาและดุดันผิดกับเมื่อคืนนี้ ดวงตาคมกริบของเขาทอประกายอำมหิต เขาพลิกดูรูปภาพในโทรศัพท์ของซูหลิง รูปภาพของเอกสารลับที่เธอกำลังพยายามขโมย มุมปากของเขาเหยียดออกเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันราวกับกำลังมองดูละครตลก

"ฉันแค่ต้องการรู้ความจริง คุณซ่อนอะไรไว้! หรือคุณมันขี้ขลาดเกินกว่าจะให้ใครรู้เรื่องราวเน่าเฟะของพวกคุณ!" ซูหลิงจงใจยั่วโมโหเขา แม้จะรู้ว่ามันเสี่ยงแค่ไหน

หลงเฟยหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูน่ากลัวและเย้ยหยัน เขาส่ายหน้าช้าๆ อย่างดูแคลน "ความจริงน่ะ... เธอจะได้รู้เอง แต่ไม่ใช่ด้วยวิธีนี้ และไม่ใช่ในตอนนี้" เขายื่นมือออกไปบีบปลายคางของซูหลิงอย่างแรง บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา "เธอรู้ไหม... ว่าคนอย่างฉันจัดการกับคนที่พยายามหักหลังฉันอย่างไร เธอคิดว่าคำพูดพวกนั้นจะระคายผิวฉันงั้นเหรอ ซูหลิง? ในเมื่อชีวิตเธออยู่ในมือฉันแล้ว"

ความกลัวเริ่มคืบคลานเข้ามา ซูหลิงรู้สึกถึงความเจ็บที่ปลายคางจากแรงบีบของเขา เธอเห็นประกายความบ้าคลั่งในดวงตาของเขา มันน่ากลัวยิ่งกว่าความโกรธเสียอีก

"โทรศัพท์เครื่องนี้..." หลงเฟยชูโทรศัพท์ของซูหลิงขึ้นก่อนจะบีบมันในมืออย่างง่ายดาย เสียงพลาสติกและโลหะที่บิดเบี้ยวจนแหลกละเอียดดังกรอบแกรบ ร่วงหล่นลงไปบนพื้นต่อหน้าซูหลิง "ก็เหมือนกับความพยายามของเธอ... แตกสลายอย่างไร้ประโยชน์"

ซูหลิงเบิกตากว้างด้วยความตกใจและสิ้นหวัง โทรศัพท์เครื่องนั้นคือความหวังสุดท้ายในการติดต่อโลกภายนอกของเธอ

"เธอฉลาดนะ... ที่ซ่อนมันไว้ได้นานขนาดนี้" หลงเฟยเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนที่น่าสะพรึงกลัว "แต่ฉันฉลาดกว่า"

เขาจ้องมองใบหน้าของซูหลิงอย่างไม่ลดละ "เธอคิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่าเธอกำลังสืบเรื่องอะไร? ฉันรู้ทุกย่างก้าวของเธอ ตั้งแต่เธอเดินสำรวจห้องสมุดเกือบครึ่งวัน และฉันก็รู้ว่าเธอสนใจรูปภาพนั้น เธอทานอาหารน้อยลงนะ ซูหลิง ฉันรู้ทุกอย่าง การที่ฉันให้เธออยู่ที่นี่... ก็เพื่อจับตาดูเธอโดยเฉพาะ ลิ้นชักลับนั่น... ฉันตั้งใจทิ้งไว้ให้เธอเจอไงล่ะ เพื่อดูว่าเธอจะฉลาดพอที่จะตกหลุมพรางฉันไหม"

คำพูดของหลงเฟยทำให้ซูหลิงรู้สึกเหมือนถูกกระชากลงสู่ห้วงเหว เธอถูกหลอกมาตลอด ทุกอย่างคือกับดักที่เขาขุดไว้ เพื่อรอดักจับเธอ เธอรู้สึกเจ็บใจตัวเองที่ประมาทและถูกเขาหลอกใช้

"แต่ไม่ต้องห่วง..." หลงเฟยโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกของเขาเกือบจะแตะแก้มของซูหลิง "ฉันจะไม่ลงโทษเธอด้วยการทำลายเธอหรอก... เพราะฉันยังมีประโยชน์จากร่างกายของเธอ...อีกเยอะ เธอไม่ใช่คนแรกที่พยายามทำแบบนี้... และก็คงไม่ใช่คนสุดท้าย" เขาเหลือบมองไปยังรูปภาพผู้หญิงในห้องสมุดครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาจ้องมองซูหลิงด้วยแววตาเจ้าเล่ห์

ซูหลิงสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนผ่าวของเขาที่รดต้นคอ ความรู้สึกหวาดหวั่นผสมกับความโกรธแค้นประดังเข้ามา เธอพยายามจะผลักเขาออกไป แต่กลับถูกแขนแกร่งของหลงเฟยรวบเอวไว้แน่น บดเบียดร่างของเธอให้แนบชิดกับกายของเขาจนแทบไม่มีช่องว่าง เขาหยิบสร้อยคอเส้นเล็กๆ ที่ซูหลิงซ่อนไว้ใต้เสื้อออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเขา มันเป็นของดูต่างหน้าจากครอบครัวของเธอ ก่อนที่จะบีบมันในมือจนหักดังเป๊าะ แล้วทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี

"คืนนี้... เธอจะต้องชดใช้ด้วยร่างกายของเธอ" เสียงของหลงเฟยกระซิบพร่าข้างใบหู ก่อนที่เขาจะกดจูบลงบนลำคอระหงของซูหลิงอย่างดูดดื่ม จูบที่เต็มไปด้วยการลงโทษ ความรุนแรง และการครอบครอง ซูหลิงรู้สึกเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าแล่นไปทั่วร่าง เธอรู้ดีว่าเธอไม่อาจหนีได้ เขาออกคำสั่งง่ายๆ แต่หนักแน่น "คืนนี้เธอต้องใส่ชุดที่ฉันเลือกไว้ให้ และห้ามหลับจนกว่าฉันจะกลับมา!" และในคืนนี้ ร่างกายของเธอจะต้องยอมจำนนต่อ "คำสั่งของเขา" อีกครั้ง เพื่อแลกกับการมีชีวิตรอดและโอกาสในการแก้แค้นที่ยังคงริบหรี่