مشاركة

บทที่ 13

last update تاريخ النشر: 2025-05-02 11:52:40

บทที่ 13

ธารทีราตื่นตั้งแต่เช้าเพื่อใส่บาตรทำบุญกรวดน้ำให้ผู้ล่วงลับไปแล้ว เมื่อใส่บาตรเสร็จเธอก็แยกจากคนรับใช้

หญิงสาวเดินเล่นที่สนามหน้าบ้านเพลินไปหน่อยจนเดินเลยมาถึงบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ด้านหลังคฤหาสน์หลังใหญ่ ภาพบ้านหลังที่คุ้นเคยตรงหน้าค่อยๆ เลือนหายไป เพราะม่านตากำลังมีน้ำใสเอ่อคลอ

เธอสาวเท้าเข้าไปยืนตรงหน้าประตูบ้าน แล้วยกมืออันสั่นระริกขึ้นกดรหัสผ่านสำหรับเปิดประตู จากนั้นก็ผลักเข้าไปด้านใน

ทันทีที่ก้าวเข้าไปในบ้าน หญิงสาวก็มองไปรอบบ้านทั้งน้ำตา แม้บ้านหลังนี้จะเก่าลงไปตามวันเวลาที่ผ่านเลยไป แต่ก็ยังคงได้รับการดูแลอย่างดี

ธารทีราเดินตรงไปที่ห้อง ๆ หนึ่ง เมื่อเปิดประตูเข้าไปด้านในก็ถึงกับชะงักไป ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมา จนทำให้เธอยากที่จะระงับความทุกข์ไว้ได้

“อึก หนูกลับมาแล้วนะคะ” เธอพูดเสียงสั่นเครือกับภาพของครอบครัวที่ตั้งอยู่บนโต๊ะตรงหน้า จากนั้นก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนักราวกับว่าแทบจะขาดใจ

เมื่อภาพครอบครัวในความทรงจำค่อย ๆ ผุดขึ้นมาในมโนนึก แม้จะยังเด็ก แต่เจ้าตัวก็ยังจำได้ไม่เคยลืม

“ทุกคนคิดถึงหนูไหมคะ” เธอยิ้มทั้งที่มีน้ำตาไหลไม่ขาดสาย ยามยกมือขึ้นลูบภาพครอบครัวตรงหน้าอย่างแผ่วเบา

ภาพของธารทีราที่นั่งกอดรูปภาพแล้วร้องไห้ออกมาปานจะขาดใจนั้น ทำให้ป้านมที่แอบเดินตามมาเห็นเจ็บปวดไม่ต่างกัน นางยืนน้ำตาไหลเพราะสงสารคุณหนูที่เลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก แม้จะอยากเข้าไปกอดปลอบในตอนแรก ทว่าเมื่อคิดได้ว่าควรให้เวลาหญิงสาวบ้าง จึงเดินออกมาจากตรงนั้นอย่างเงียบ ๆ

 ตอนนี้ทุกคนในบ้านกำลังมารวมตัวกันที่ห้องอาหารเพื่อเตรียมรับประทานอาหารเช้า ขาดก็แต่ธารทีราที่ยังไม่กลับเข้าบ้านมา ทำให้คุณหญิงโสภาเอาแต่ชะเง้อคอมองออกไปทางด้านหน้าบ้านด้วยความห่วงใยในตัวบุตรสาว

“ป้านมคะ?”

เสียงของนายหญิงของบ้าน ทำให้ป้านมที่เดินเข้ามาในบ้าน และกำลังจะเดินเข้าไปในห้องครัวนั้น ต้องหันไปมองและเอ่ยทักเจ้านายว่า

“คุณผู้หญิงขา”

คุณหญิงโสภาเห็นป้านมเดินเข้ามาในบ้านเพียงลำพัง โดยไม่มีบุตรสาวของท่านมาด้วยทั้งที่อาสาจะไปตามมาให้ในตอนแรกจึงเอ่ยถามขึ้นมา

“ยัยไอซ์ล่ะคะ”

“อยู่ที่บ้านหลังเล็กค่ะ” ป้านมตอบคำถามของนายหญิง พลางก้มหน้าลง เพราะไม่อยากให้เจ้านายเห็นว่านางร้องไห้ กิริยาซึมเศร้าของป้านมทำให้ทุกคนเข้าใจทันทีว่าอะไรเป็นอะไร

“ไอซ์ลูกแม่ นี่คงจะร้องไห้คนเดียวอีกแล้วสินะ”

“คุณแม่จะไปไหนครับ” หนึ่งนทีถาม เมื่อเห็นมารดากำลังจะลุกขึ้น

“แม่จะไปดูน้องน่ะสิ”

ด้านคุณจอห์นได้ยินเช่นนั้นก็รีบบอกภรรยาว่า

“ไม่ต้องไปหรอก ผมว่าปล่อยยัยไอซ์อยู่คนเดียวสักพักเถอะ ถ้าลูกสบายใจขึ้นแล้ว เดี๋ยวก็มาเองแหละ”

“แต่ฉันเป็นห่วงลูกนี่คะ”

“คุณหญิง” คุณจอห์นทำเสียงเข้มดุใส่ภรรยา เมื่ออีกฝ่ายมีวี่แววไม่เชื่อฟัง

“เดี๋ยวผมจะไปดูน้องให้เองครับ คุณพ่อคุณแม่กินข้าวเถอะครับ” หนึ่งนทีเห็นคุณพ่อกับคุณแม่กำลังเคือง ๆ กันอยู่ จึงอาสาไปดูธารทีราให้เอง

“นั่งลงซีล ไม่ต้องไปกวนใจน้อง รู้ๆ นิสัยยัยไอซ์กันอยู่”

คุณจอห์นดุภรรยายังไม่พอ ตอนนี้ยังหันไปทำเสียงตึงๆ ใส่ลูกชายด้วย ท่าทีน่าเกรงขามและโทนเสียงขรึมดุดันของบิดา ทำให้ชายหนุ่มจำต้องนั่งลงแต่โดยดี

 “ครับ”

จากนั้นคนทั้งสามก็นั่งกินข้าวกัน โดยที่ไม่มีใครพูดอะไร ทว่าผ่านไปราวสิบนาทีคุณหญิงโสภาก็เอ่ยถามขึ้นมาเรื่องหนึ่ง

“ซีล”

“ครับ” หนึ่งนทีขานรับ

 “ว่าแต่น้องจะเข้าไปทำงานที่บริษัทเลยหรือเปล่า”

“ผมก็ไม่แน่ใจนะครับ”

“จะไปเร่งลูกให้ออกไปทำงานทำไมคุณหญิง ให้ลูกได้พักสักอาทิตย์สองอาทิตย์ก่อนดีไหม” คุณจอห์นจิบกาแฟ พร้อมเอ่ยตำหนิภรรยา

“ฉันไม่ได้เร่งค่ะ แค่อยากรู้ว่าลูกจะเริ่มทำงานวันไหนเท่านั้นเอง”

ด้านคุณหญิงโสภาหน้างอใส่สามี และทำท่าจะโต้กลับ แต่ท่านก็ต้องชะงักไป เมื่อเห็นบุตรสาวเดินกลับเข้ามาในบ้าน

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • สลักรักเคียงใจ   บทที่ 97

    บทที่ 97สองอาทิตย์แล้วที่นักรบกลับมาอยู่บ้าน และวันนี้เป็นวันแรกที่ธารทีราต้องไปยังบริษัทอีกแห่ง ซึ่งพ่อของเธอและพ่อของเขตแดนหุ้นกันเปิดขึ้นมาตั้งแต่เธอยังเล็ก ๆ“มาหาใครคะ” พนักงานต้อนรับเอ่ยถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม“คุณเขตแดนค่ะ” ธารทีราบอกพนักงาน“เอ่อ คุณได้นัดไว้ไหมคะ แล้วคุณ…”ธารทีราไม่รอให้พนักงานถามจนจบ เธอก็บอกไปว่า“ฉันชื่อธารทีราค่ะ เป็นน้องสาวของคุณหนึ่งนที” เธอบอกออกไปก่อนจะส่งบัตรวีไอพีของที่นี่ให้อีกฝ่ายดู“อ๋อค่ะ สวัสดีค่ะ” พนักงานฟังแล้วก็รีบเอ่ยทักทายอย่างรวดเร็วจากนั้นพนักงานก็เชิญเธอไปที่ลิฟต์“ชะ...เชิญทางนี้เลยค่ะ”เมื่อขึ้นลิฟต์มาถึงหน้าห้องทำงานของเขตแดน พนักงานก็ขอตัวทันที ทำให้หญิงสาวเคาะประตูขออนุญาต“เชิญ”เมื่อได้รับอนุญาตจากคนด้านใน ธารทีราก็เปิดประตูเข้าไปทันทีด้านเขตแดนที่นั่งทำงานอยู่เงยหน้าขึ้นมองเล็กน้อย พอเห็นว่าใครเปิดประตูเข้ามาก็รีบลุกขึ้นแล้วเดินไปหา“น้ำมาได้ยังไงครับ”“ทำอะไรอยู่คะ น้ำมากวนหรือเปล่า” หญิงสาวเอ่ยถาม ก่อนจะยอมให้อีกฝ่ายคว้าร่างของเธอไปกอด“ไม่กวนครับ” เขตแดนเอ่ยอย่างนุ่มนวล พลางฉวยโอกาสหอมแก้มไปหนึ่งที“พี่ดิน” เธอตีที่ท่อนแขนแข็

  • สลักรักเคียงใจ   บทที่ 96

    บทที่ 96“ป้านมคือคนที่คอยเลี้ยงเราสองคนไง” ธารทีราหันไปอธิบายให้พี่ชายฟังด้วยรอยยิ้ม“ขอโทษด้วยครับ ผม…” นักรบเอ่ยด้วยเสียงที่ขาดห้วงไป ด้วยรู้สึกผิดที่ตนเองจำคนใกล้ตัวในอดีตไม่ได้เลย ป้านมเห็นอีกฝ่ายมีท่าทีอึดอัดใจจึงเอ่ยแทรกขึ้นว่า“ไม่เป็นไรนะคะ ป้าดีใจที่สุดเลยค่ะที่คุณรบกลับมา”“นี่เป็นเอกสารใหม่ของรบนะ คุณลุงทำไว้ให้จ้ะ” คุณหญิงโสภายื่นซองเอกสารไปให้หลานชายนักรบหยิบเอกสารขึ้นมาเปิดดู ซึ่งมันคือเอกสารการเปลี่ยนชื่อและเอกสารกรรมสิทธิ์ต่าง ๆ ของเขา ทั้งเรื่องบ้านและตัวธุรกิจที่เคยเป็นส่วนแบ่งของหมอคาร์ล“ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นกรรมสิทธิ์ของรบนะ”“แล้วน้ำล่ะครับ บ้านหลังนี้ก็ของพ่อแม่นี่ ทำไมถึง…” นักรบถามไม่ทันจบคำ ธารทีราก็พูดขึ้นว่า“คุณแม่จะยกบ้านหลังโน้นของคุณแม่ให้น้ำค่ะ ส่วนของพี่ซีลคุณแม่จะยกบ้านตากอากาศอีกหลังหนึ่งให้แทน”นักรบมองตามมือน้องสาวที่ชี้ให้เขาดูบ้านที่มีขนาดใหญ่พอ ๆ กับบ้านหลังนี้ ซึ่งอยู่ข้าง ๆ กัน โดยแค่มีรั้วต้นไม้กั้นไว้เท่านั้น“รบคงไม่ว่าป้านะ ถ้าในช่วงนี้ป้าจะให้น้ำไปอยู่กับป้า”"ผมเข้าใจครับ มีน้ำไปอยู่กับคุณป้าก็ดีแล้วล่ะครับ““ขอบใจมากจ้ะ ตอนนี้ซีลไปพักท

  • สลักรักเคียงใจ   บทที่ 95

    บทที่ 95พอมาถึงเจดีย์สีขาวสะอาดที่โดยรอบมีการทำความสะอาดและมีดอกไม้พร้อมกระถางธูปจัดวางอย่างเรียบร้อย ชายหนุ่มก็หันมาหาน้องสาว“น้ำมาที่นี่บ่อยใช่ไหม”“คุณพ่อ...เอ่อ...ลุงจอห์นให้คนจัดการให้ตลอดค่ะ มันก็เลยดูดีแล้วก็สะอาดแบบนี้” หญิงสาวเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ เพราะทุกวันนี้เธอก็ยังคงเสียใจอยู่ จนพี่ชายต้องยกมือขึ้นไปจับที่บ่าบางแล้วบีบเบา ๆ“น้ำ ไม่เป็นไรนะ”“ค่ะ น้ำก็แค่คิดถึงอดีตที่ดี ๆ น่ะค่ะ คุณพ่อดีกับน้ำมาก ทั้งที่น้ำเป็นแค่หลานเท่านั้นเอง” เธอหันไปบอกพี่ชาย ก่อนจะยกมือขึ้นสัมผัสที่รูปของพ่อแม่ที่กำลังอุ้มพี่ชายของเธอตอนเล็ก ๆ อยู่ด้วย“เอาไว้น้ำจะให้คนมาเปลี่ยนรูปให้ใหม่นะคะ คุณพ่อคุณแม่”ธารทีราเอ่ยกับพ่อแม่ ทำเหมือนกับว่าท่านทั้งสองได้ยินสิ่งที่พูดไป จากนั้นก็หันมายิ้มให้พี่ชายสลับกับการมองเจดีย์ตรงหน้า“พ่อคะ แม่คะ น้ำพาพี่รบมาหาค่ะ”“พ่อครับ แม่ครับ ผมมาหาแล้วนะครับ” นักรบยกมือไหว้พ่อแม่ แม้หมอจะบอกว่าเขาคงไม่อาจจดจำอะไรได้แล้ว แต่เขาก็รู้ว่าพ่อกับแม่จะต้องรักเขามากอย่างแน่นอน จึงรู้สึกดีใจระคนเศร้าที่ได้มาหาพวกท่านจากนั้นสองพี่น้องต่างก็จมอยู่ในห้วงคิดส่วนตัว แต่แววตาของค

  • สลักรักเคียงใจ   บทที่ 94

    บทที่ 94หนึ่งอาทิตย์ต่อมา...เมื่อรถจอดตรงลานจอด เขตแดนก็ลงจากรถเดินอ้อมไปฝั่งข้างคนขับเพื่อเปิดประตูให้ธารทีรา“นี่ถ้าคุณแม่ไม่บอกให้มา น้ำก็ไม่อยากมาหรอกนะคะ”“พี่เข้าใจ ยังไงเขาก็ตายแล้ว น้ำก็อโหสิกรรมให้เขาเถอะ”“ก็เพราะว่าอโหสิกรรมให้ไงคะน้ำถึงมา” ธารทีราย่นหน้าใส่เขตแดน เอาจริงๆ ถึงจะโกรธและแค้นดาเนียลมากแค่ไหนพ่อแม่เธอก็คงไม่ฟื้นขึ้นมาอยู่ดี“งั้นเข้าไปกันเถอะ” เขตแดนบอก พร้อมจับมือหญิงสาวมากุม แล้วพาเดินเข้าไปในวัดช่วงเวลาที่เดินเข้าไปในวัดนั้น ธารทีราก็ถามเพราะสงสัยมากที่ดาเนียลซึ่งเป็นลูกครึ่งนั้นนับถือศาสนาพุทธ“ตอนแรกนึกว่าเขาจะจัดงานศพแบบคริสต์นะคะเนี่ย”“เห็นว่าเขานับถือศาสนาตามภรรยาน่ะ”“อ้อ...” ธารทีราตอบรับ ก่อนจะถามถึงเรื่องอื่น “พี่ดิน พี่รู้ไหมว่าพี่ซีลไปไหน ตั้งแต่เสร็จงานศพคุณพ่อก็ไม่ยอมกลับบ้านเลยค่ะ โทรไปหาก็บอกแต่ว่าขอไปพักผ่อนเงียบ ๆ สักพัก พอถามก็ไม่ยอมบอกว่าอยู่ที่ไหน”“ไม่รู้สิ พี่ก็ไม่เห็นมันไปที่ผับนานแล้วนะ ปกติมันจะเข้าผับทุกคืน นี่มันยังทิ้งงานที่บริษัทให้พี่ทำเลย บอกแค่ว่าอยากไปทำใจสักพัก”“ความจริงงานศพของดาเนียลคุณแม่จะให้พี่ซีลมานะ แต่พี่ซีลเล่น

  • สลักรักเคียงใจ   บทที่ 93

    บทที่ 93นักรบเองก็อึ้งไปเช่นกัน แต่แล้วชายหนุ่มก็ดึงสติกลับมาเมื่อมีมือของนาเดียร์ยื่นมาจับมืออีกข้างของเขาไว้ โดยที่มีอีกข้างตอนนี้มีธารทีราจับไว้เช่นกัน“แล้วแม่ล่ะ” นักรบถามเสียงเรียบ ทั้งที่ในใจกำลังห่วงใยมาดามอันนาอย่างที่สุด“คุณแม่ความดันกำเริบหมดสติ ตอนนี้นอนพักอยู่ที่ห้องพักฟื้นค่ะ” หญิงสาวร้องไห้ออกมาอีก ตอนนี้เธอเอาแต่ก้มหน้า เพราะไม่กล้าจะสู้หน้าใคร ทั้งที่เมื่อก่อนเป็นผู้หญิงที่มั่นใจในตัวเองมาตลอด“แม่...” นักรบเอ่ยเสียงสั่น ครั้งนี้เขายอมปล่อยมือน้องสาวแท้ ๆ เพื่ออ้าแขนโอบกอดน้องสาวอีกคนไว้ ถึงจะไม่ใช่น้องแท้ ๆ แต่เขาก็รักเธอเหมือนน้องสาว“ไม่ต้องร้องไห้นะ เงียบซะ” นักรบกอดนาเดียร์ไว้แน่น และพูดปลอบขวัญอย่างอ่อนโยน“พี่ไทด์อยู่เป็นเพื่อนเดียก่อนได้ไหม เดียไม่รู้จะเริ่มตรงไหนดี ป๋ายังนอนอยู่ในนั้น คุณแม่ก็…” นาเดียร์ไม่ทันได้พูดจบประโยค เสียงทุ้มต่ำที่เธอไม่อยากได้ยินก็ดังขึ้น“ไอ้รบ ถ้ามึงช่วยเป็นธุระจัดงานศพให้ไอ้ฆาตกรที่มันฆ่าพ่อแม่มึงและฆ่าพ่อกู กูจะขอเป็นศัตรูกับมึงตลอดไป” หนึ่งนทีปล่อยแม่ให้ยืนอยู่กับธารทีรา แล้วเดินเข้าไปยืนใกล้นักรบที่กำลังยืนกอดนาเดียร์อยู่“ซี

  • สลักรักเคียงใจ   บทที่ 92  

    บทที่ 92ณ โรงพยาบาลคุณหญิงโสภรีบเดินทางมายังโรงพยาบาลทันทีหลังทราบว่าสามีของตนถูกยิงได้รับบาดเจ็บ“ซีล น้ำ พ่อเป็นยังไงบ้าง” เสียงสั่นเครือของคุณหญิงดังมาก่อนตัว โดยตอนนี้ที่หน้าห้องฉุกเฉินมีทั้งธารทีรา นักรบ หนึ่งนที รวมถึงเขตแดนยืนออกันอยู่“หมอยังไม่ออกมาบอกเลยค่ะ”“เกิดอะไรขึ้น ใครยิงพ่อ” คุณหญิงโสภามองลูกสาวและลูกชายที่ยังยืนหันหลังให้ เพราะหนึ่งนทีเอาแต่ยืนมองประตูห้องฉุกเฉินอย่างไม่ยอมละสายตาคำถามของแม่ ทำให้หญิงสาวหันไปมองนักรบ เมื่อพี่ชายพยักหน้าจึงเล่าให้แม่ฟัง“น้ำไม่แน่ใจค่ะว่าใครยิงคุณพ่อ เหตุการณืตอนนั้นวุ่นวายไปหมด แต่ที่แน่ ๆ ดาเนียลสั่งลูกน้องให้ยิงพวกเราค่ะ”“ไอ้ดาเนียล มึงทำร้ายพ่อกู ถ้าพ่อกูเป็นอะไรขึ้นมา กูจะฆ่าล้างโคตรมึง” หนึ่งนทีมองนักรบด้วยแววตาไม่พอใจ แม้เขาจะไม่โทษอีกฝ่ายออกมาตรง ๆ แต่ลึก ๆ ธารทีรารู้ดีว่าหนึ่งนทีคงไม่พอใจนักรบอย่างมากที่เอาตัวเข้าไปเสี่ยง จนทำให้พ่อของเขาต้องตามไปช่วย“คุณหมอ คุณลุงเป็นยังไงบ้างครับ” เขตแดนเอ่ยถามเมื่อเห็นว่ามีหมอคนหนึ่งเดินออกมาจากห้องฉุกเฉินด้านคุณหมอมีสีหน้าเคร่งเครียด เขามองหน้าทุกคน โดยเฉพาะคุณหญิงโสภา ก่อนจะพูดอ

  • สลักรักเคียงใจ   บทที่ 86

    บทที่ 86“น้ำเอาถาดไปเก็บนะคะ” ธารทีราขอตัวเอาถาดอาหารที่พี่ชายเพิ่งกินเสร็จไปเก็บ ตอนนี้จึงเหลือแค่หนึ่งนทีที่ยืนจ้องหน้านักรบอยู่ข้างเตียง“มีอะไร” นักรบหันไปถามด้วยความสงสัย“มึงหวงน้องหรือเปล่า”“ทำไม” นักรบขมวดคิ้วแล้วถามด้วยความแปลกใจ ไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายจะมาไม้ไหนกันแน่“เปล่า กูแค่จะบอกว่าไอซ

  • สลักรักเคียงใจ   บทที่ 84

    บทที่ 84“กินเลยไหมคะ”“อื้อ” นักรบพยักหน้ารับ มองน้องสาวเดินไปจัดอาหารใส่จาน และไม่ถึงห้านาทีเธอก็ถือถาดเดินมาหา“ข้าวผัดไข่ อาหารของคนป่วยมาแล้วค่ะ คุณป้าบอกว่าถ้าพี่รบหายแล้วจะทำของโปรดอื่น ๆ ให้พี่กินค่ะ” เธอกล่าวยิ้ม ๆ ขณะลากโต๊ะอาหารมาไว้ตรงหน้าของพี่ชาย“ขอบใจนะ” นักรบขยับตัวลุกขึ้นนั่ง ซึ่ง

  • สลักรักเคียงใจ   บทที่ 83

    บทที่ 83 ทันทีที่เปิดประตูห้องออกมา ชายหนุ่มก็ต้องชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเห็นเพื่อนยืนทำหน้าขึงขังอยู่ข้างประตู“แอบเข้าห้องน้องสาวกูเหรอ” หนึ่งนทีกอดอกมองเพื่อนตาเขม็ง“ไม่ได้แอบ” เขตแดนตอบแล้วเดินนำหน้าลงบันไดไปอย่างไม่ยี่หระ“ไอ้ชั่ว” ชายหนุ่มเดินตามมาต่อว่าเพื่อนอย่างไม่จริงจังนัก“สัส มีอะไรก็ว

  • สลักรักเคียงใจ   บทที่ 81

    บทที่ 81หลังจากไปส่งน้าอันนาและยัยเด็กกวนประสาทนั่นแล้ว หนึ่งนทีก็รีบกลับมาที่บ้าน พบว่าทุกคนกำลังคุยกันในเรื่องของนักรบ รวมถึงพ่อแม่ที่แท้จริงของธารทีรา“ได้เรื่องยังไงบ้าง” หนึ่งนทีเอ่ยถามลูกน้องที่เดินเข้ามาหา“ผมกำลังให้คนตามหาตัวอยู่ครับ” ซันยืนประสานมือกันไว้ด้านหน้า และเอ่ยกับเจ้านายด้วยท่า

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status