การกำเนิดที่ทำลายบอส

ในขณะที่ตั้งท้องได้เก้าเดือน ฉันอยู่ในช่วงโค้งสุดท้ายของการอุ้มท้อง ร่างกายหนักอึ้งด้วยชีวิตน้อยๆ ที่พร้อมจะลืมตาดูโลกได้ทุกเมื่อ

แต่สามีของฉัน วีโต้ ฟัลโคน รองหัวหน้าตระกูล กลับขังฉันไว้ เขาขังฉันในห้องพยาบาลใต้ดินที่เย็นชาและปลอดเชื้อ ก่อนจะฉีดยายับยั้งการคลอดเข้าสู่ร่างกายฉัน

ในขณะที่ฉันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เขากลับบอกให้ฉันอดทนอย่างเย็นชา

เพราะแม่ม่ายของน้องชายเขา สการ์เล็ตต์ กำลังจะคลอดในเวลาเดียวกันพอดี

คำสาบานด้วยเลือดที่เขาเคยให้ไว้กับน้องชายผู้ล่วงลับ ระบุว่าบุตรชายคนแรกจะได้สืบทอดอาณาเขตฝั่งตะวันตกอันมหาศาลของตระกูล

“มรดกนั้นต้องเป็นของลูกสการ์เล็ตต์” เขาพูด

“เมื่อเดมอนจากไป เธอก็เหลือเพียงตัวคนเดียวและไร้ที่พึ่ง แต่เธยังมีความรักของฉัน อเลสเซีย ทั้งหมดนั้นเป็นของเธอ ฉันแค่ต้องให้เธอคลอดอย่างปลอดภัยก่อน แล้วค่อยถึงตาเธอ”

ฤทธิ์ยานั้นทรมานฉันไม่หยุด ฉันอ้อนวอนให้เขาพาฉันไปโรงพยาบาล

เขากระชากคอฉัน บังคับให้ฉันสบกับสายตาที่ด้านชาของเขา

“เลิกแสดงได้แล้ว! ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้เป็นอะไร เธอแค่พยายามแย่งมรดกเท่านั้น”

“เพื่อเอาชนะสการ์เล็ตต์ เธอพร้อมจะทำทุกอย่าง”

ใบหน้าฉันซีดขาว ร่างกายสั่นเกร็ง ขณะที่ฉันฝืนกระซิบอย่างสิ้นหวัง

“ลูกกำลังจะคลอดแล้ว ฉันไม่สนมรดกอะไรทั้งนั้น ฉันแค่รักคุณ และอยากให้ลูกของเราเกิดมาอย่างปลอดภัย!”

เขาหัวเราะออกมา “ถ้าเธอบริสุทธิ์ใจจริง และถ้ามีความรักให้ฉันแม้เพียงนิด เธอก็คงไม่บังคับให้สการ์เล็ตต์เซ็นสัญญาก่อนแต่งงาน สละสิทธิ์มรดกของลูกเธอหรอก”

“ไม่ต้องห่วง ฉันจะกลับมาหาเธอหลังเธอคลอด เธอก็อุ้มลูกของฉันอยู่เหมือนกัน”

เขาเฝ้าอยู่หน้าห้องคลอดของสการ์เล็ตต์ตลอดทั้งคืน

จนกระทั่งได้เห็นเด็กแรกเกิดในอ้อมแขนของเธอ เขาจึงนึกถึงฉัน

ในที่สุดเขาก็ส่งมือขวาของเขา มาร์โก มาปล่อยฉัน แต่เมื่อมาร์โกโทรมา เสียงของเขากลับสั่นเครือ

“บอส... คุณผู้หญิงกับเด็ก... หายไปแล้วครับ”

ในวินาทีนั้นเอง วีโต้ ฟัลโคน ก็แตกสลายลงอย่างสิ้นเชิง

...

ทั้งที่ท้องแก่ใกล้คลอด ฉันก็ยังฝืนลากตัวเองไปกับพื้น คลานไปที่ประตูเหล็กที่หนักอึ้ง

ทันทีที่ประตูถูกกระแทกปิดดังสนั่น นิ้วของฉันก็ถูกหนีบคาอยู่ที่ขอบประตู

ฉันได้ยินเสียงกระดูกแตกดังกรอบอย่างน่าสยดสยอง

ความเจ็บปวดระลอกใหม่ถาโถมเข้ามา กลบความทรมานจากยาไปหมดสิ้น เสียงกรีดร้องที่แหลมสูงฉีกออกจากลำคอฉัน

แต่จิตใจของวีโต้อยู่กับสการ์เล็ตต์ทั้งหมด เขาไม่ได้ยินเสียงร้องของฉันเลย

จู่ๆ ของเหลวอุ่นๆ ก็ไหลออกมา ฉันรู้ทันทีว่าน้ำคร่ำแตกแล้ว

ความกลัวอันเย็นเยียบและสิ้นหวังกลืนกินฉันทั้งตัว

แสงสว่างเพียงอย่างเดียวของฉันคือแสงสีเขียวจางๆ เหมือนแสงของผีจากป้ายทางออกฉุกเฉินป้ายเดียวเหนือประตู

ฉันฝืนตั้งสติ ทุบประตูและกรีดร้องขอความช่วยเหลือ

แต่ที่นี่คือห้องผ่าตัดส่วนตัวของวีโต้ ทั้งโดดเดี่ยวและเก็บเสียง ถูกกลืนอยู่ในความมืดเกือบสนิท ไร้หน้าต่างสู่โลกภายนอก

ไม่มีใครได้ยินเสียงร้องที่อ่อนแรงของฉัน

ลูกในท้องดิ้นแรงราวกับพยายามหนีออกจากคุกที่เย็นเยียบนี้

ร่างกายฉันเปียกโชก จนแยกไม่ออกว่าเป็นเหงื่อหรือเลือด

พิษจากยาระงับการคลอดกำลังดูดกลืนพลังชีวิตของฉันไปทุกวินาที

ฉันรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย กรีดร้องอย่างสิ้นหวังเป็นครั้งสุดท้าย

ในที่สุด ฉันก็ได้ยินเสียงฝีเท้านอกห้อง

“ช่วยด้วย!” ฉันแผดเสียงแหบพร่า “ฉันถูกขังอยู่ในห้องผ่าตัด! ฉันกำลังจะคลอด!”

ฉันตะโกนซ้ำแล้วซ้ำเล่า คิดว่าความรอดมาถึงแล้ว

แต่แล้วก็มีเสียงหนึ่งตอบกลับมา เปี่ยมด้วยความสะใจอำมหิต

“อ้าว อเลสเซีย ดูสภาพน่าสมเพชของเธอสิ วีโต้ควรสั่งสอนให้เธอรู้จักเชื่อฟังตั้งนานแล้ว”

นั่นคือจีอันน่า น้องสาวของวีโต้

ฉันหลับตาแน่น พยายามกลั้นเสียงให้มั่นคง “จีอันน่า ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันออกไป ลูกกำลังจะคลอดออกมาแล้ว ฉันทนไม่ไหวแล้ว”

จีอันน่าผลักประตูเปิด มองลงมาที่ฉันด้วยสีหน้าเหยียดหยามอย่างที่สุด

ชั่วขณะหนึ่ง ฉันคิดว่าเธออาจจะช่วย

แต่ในวินาทีถัดมา เธอเตะเท้าใส่ซี่โครงฉันจนจุก ภาพตรงหน้ามืดพร่าเป็นจุดดำ

เสียงของเธอคมกริบราวกับใบมีด

“ปล่อยเธอออกไป? เพื่อให้ไปทำลายการคลอดลูกของสการ์เล็ตต์งั้นเหรอ อยู่ตรงนี้ไป อเลสเซีย วีโต้ส่งฉันมาคุมเธอ”

“เธอไม่เหมาะจะเป็นภรรยาของวีโต้ เขาให้ฉันแน่ใจว่าเธอจะอยู่นิ่งๆ และสำนึกกับสิ่งที่ทำ วีโต้มีเรื่องให้จัดการมากพอแล้วโดยไม่ต้องการเธอมาสร้างปัญหาเพิ่ม”

“ลูกของสการ์เล็ตต์จะเป็นทายาทตระกูลนี้ กลอุบายเล็กๆ ของเธอไม่มีวันเปลี่ยนแปลงอะไรได้”

แรงบีบรัดรุนแรงอีกระลอกฉีกเสียงกรีดร้องออกจากปากฉัน

น้ำตาไหลอาบแก้มขณะที่ฉันหอบหายใจ “ลูกของฉันจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับธุรกิจของตระกูล ฉันจะยอมสละทุกอย่าง ช่วยบอกวีโต้ที ว่าปล่อยฉันไปเถอะ ฉันจะหายไปจากตระกูลนี้และจะไม่กลับมาอีก ฉันสาบาน”

เสียงกรีดร้องของฉันกลับยิ่งทำให้เธอโกรธ

เธอถลึงตา “นังร่าน คิดว่าจะยั่วยวนใครด้วยเสียงแบบนั้น น่าสมเพช”

จากนั้นเธอก็กดวิทยุสื่อสาร ติดต่อวีโต้

ความเจ็บปวดจากยาและการคลอดที่ใกล้เข้ามาฉีกวิญญาณฉันเป็นเสี่ยงๆ

“ไม่มีปัญหา วีโต้ ไม่ต้องห่วง ฉันจะจับตาดูเธออย่างใกล้ชิด” เธอตอบ

เมื่อได้ยินเสียงวีโต้ ความหวังเล็กๆ ก็ลุกวาบในใจฉัน เขาต้องยังสนใจฉัน เขาต้องสนใจลูกของเรา

ฉันตะโกนสุดเสียง “วีโต้! ลูกกำลังจะออกมาแล้ว! ขอร้องให้จีอันน่าพาฉันไปโรงพยาบาลเถอะนะ เดี๋ยวนี้!”

ฉันร้องไห้ เสียงสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้

จีอันน่าลังเล ฉันได้ยินเธอกระซิบกับวิทยุ “วีโต้ ฉันเริ่มคิดว่ามันอาจเป็นเรื่องจริง จากเสียงที่เธอกรีดร้อง… ฉันไม่คิดว่าเธอแกล้งทำ”

“บางทีฉันควรพาเธอไปโรงพยาบาล เขาเป็นลูกคนเดียวของนาย ถ้าเกิดอะไรขึ้น…”

วีโต้เงียบไปไม่กี่วินาที ราวกับกำลังคิด

จากนั้นน้ำเสียงเขาก็อ่อนลง “งั้นก็ได้ เธอพาเธอไป…”

ทันใดนั้น เสียงหวานออดอ้อนก็ดังขึ้นจากปลายสาย “วีโต้ ที่รัก ฉันกระหายน้ำ ช่วยเอาแชมเปญมาให้หน่อยได้ไหม หมอบอกว่าฉันต้องผ่อนคลายถ้าจะมีแรงคลอดเจ้าชายน้อยของเรา”

“อ๋อ อเลสเซียเจ็บท้องคลอดเหรอ ไม่มีอะไรหรอกที่รัก มันไม่เจ็บเลย จริงๆ ฉันยังรู้สึกเหมือนจะไปซ้อมมาราธอนได้ด้วยซ้ำ อเลสเซียเป็นผู้หญิงแกร่ง เธอไม่เป็นไรหรอก”

แน่นอนว่ามันไม่เจ็บสำหรับเธอ

ทีมแพทย์และทรัพยากรทั้งหมดของตระกูลถูกทุ่มให้กับห้องคลอดส่วนตัวหรูหราทันสมัยของเธอ

เธอถูกดูแลราวกับราชินี

เพียงไม่กี่คำของสการ์เล็ตต์ก็เปลี่ยนทุกอย่าง เปลี่ยนใจวีโต้

น้ำเสียงของเขาเย็นชาขึ้นมาทันที

“จะมีอะไรผิดพลาดได้ล่ะ มันก็แค่การแสดง เธอกำลังหลอกให้ปล่อยเธอออกมา อย่าเชื่อ การไว้ใจมีแต่จะทำให้เธอดูโง่นะ”

วิทยุสื่อสารตัดสายดังแกร๊ก

เธอถูกคำตำหนิของวีโต้แทงใจ จีอันน่าเอาความโกรธเธอมาลงที่ฉัน

เธอล้วงมือเข้าไปในกล่องหนัง จับงูออกมา แล้วก้าวเข้าหาฉัน