บทที่ 3.3 สาปแช่งกันแล้วหนึ่ง! ヽ(ˇヘˇ)ノ

แต่มีหรือที่นางจะยอม หงเปากับนางสูงไล่เลี่ยกัน แรงก็คงไม่ต่างกันมากนัก นางจึงทุ่มสุดตัว ผลักเขาที่ยืนขวางทางอยู่ให้หลีกออกไปด้านข้าง ก่อนที่ตัวเองจะขยับกายเข้าไปหมายจะคว้ามือของพระสวามีให้ได้ และก็ทำได้จริง ๆ เพราะทั้งสองคนในห้องต่างก็ไม่คาดว่านางจะไร้หัวคิดถึงขั้นนี้

"เป็นสามีภรรยากันหนึ่งวัน ก็คือเป็นไปจนวันตาย ท่านอ๋องไม่สบายเช่นนี้ หม่อมฉันก็ปวดใจยิ่งนักเพคะ" สองมือของนางโอบประคองข้อมือขาวผ่องของอีกฝ่ายอย่างทะนุถนอม แถมยังลูบไล้ไปมาราวกับคนที่หลงใหลในสิ่งสวยงามซึ่งเพิ่งได้มาครอบครองไว้ในมือเป็นครั้งแรก

"ทำอะไร... แค่ก ๆ" เซียวลี่หยางตกใจจนต้องรีบดึงข้อมือคืน หากแต่ไม่คิดว่าสตรีนางหนึ่งจะแรงเยอะถึงเพียงนี้ คราแรกจึงดึงมือกลับคืนไม่ได้ และพอได้มองเห็นมือเรียวยาวที่งดงามไม่เหมือนหน้าตาของนางกำลังลูบคลำเขาอย่างถือดีอยู่นั้น ก็ทำเอาเขาขยะแขยงจนทนไม่ไหว เผลอผลักนางออกอย่างแรงด้วยความลืมตัว

"พระชายาเจียง!" ด้านหงเปาที่กำลังจะขยับตัวไปดึงเจียงเยี่ยนฟางออกมา เวลาเดียวกันนั้นกลับมีเงาสีม่วงลอยผ่านหน้าเขาไปทางเดิมเสียแล้ว เงาร่างที่ว่านั้นก็ตกลงบนพื้นเสียงดังโครมคราม แถมมีเสียงคล้ายกระเบื้องแตกดังตามมาติด ๆ เพียงชั่วพริบตาหงเปาก็มองเห็นเศษของกำไลหยกแกะสลักที่แตกกระเด็นมาทางเขาสองสามชิ้น

"โอ๊ย..." เจียงเยี่ยนฟางโอดครวญไปในตอนแรก แต่ครั้นได้เห็นว่าอะไรกระจัดกระจายอยู่ที่พื้นก็ชะงักไป จากที่เจ็บอยู่ก็ไม่สนใจว่าร่างกายจะปวดร้าวเพียงใด รีบกระโจนตัวไปตะครุบของบนพื้นขึ้นมาดู "กำไลหยกที่ท่านแม่มอบให้ข้า! ไม่นะ ไม่ ข้ามีเพียงแค่ของชิ้นนี้เท่านั้น..." นางเอามือกวาดเศษกำไลที่แตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยบนพื้นเข้ามากองรวมกันไว้ด้วยความลนลาน

"พระชายาเจียง ระวังเศษหยกจะบาดมือได้" หงเปาก้มตัวลงไป คิดจะช่วยนาง แต่ก็ได้ยินเสียงไอของเจ้านายบนเตียงเรียกสติกลับมาเสียก่อน เลยเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าพวกเขากำลังทำอะไรอยู่ น้ำเสียงจึงเปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ "พระชายาเจียง! ท่านทราบหรือไม่ว่าเหตุใดท่านอ๋องถึงเรียกท่านมา!"

หัวไหล่ที่กำลังสั่นคลอนด้วยความเสียใจพอถูกตวาดพลันหยุดชะงัก เจียงเยี่ยนฟางเงยหน้าขึ้นมองหงเปา อาจเพราะดวงตาที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาจึงทำให้นางดูไร้เดียงสา ไร้พิษสง ทำเอาคนถูกมองเผลอตกใจไปด้วย และคิดว่านางอาจไม่ใช่คนแบบที่ท่านอ๋องของตนเข้าใจ แต่คำตอบของนางก็ทำเอาเขาถึงขั้นต้องขมวดคิ้วแน่น เมื่อนางหันไปพูดกับคนบนเตียงว่า

"ท่านอ๋องมีเรื่องใดจะสั่งเสียหรือเพคะ?"

"!!!" เซียวลี่หยาง

"พระชายาเจียง โปรดระวังคำพูดด้วยพ่ะย่ะค่ะ" ที่ท่านอ๋องให้เติ้งอู๋ไปสืบมาดูท่าจะเป็นจริง คำพูดคำจาของนางดูอย่างไรก็ไม่เหมือนผู้ที่ถูกส่งไปอยู่บ้านเดิมของฮูหยินฟู่เลยสักนิด "ที่ท่านอ๋องเป็นเช่นนี้ก็เพราะสุรามงคลที่พระชายามอบให้!"

"เพราะสุรามงคลที่ข้ามอบให้?" เจียงเยี่ยนฟางเอ่ยทวนด้วยใบหน้าไม่เข้าใจ ดวงตาที่ยังเจือไปด้วยหยาดน้ำตายิ่งทำให้นางดูใสซื่อบริสุทธิ์ หลุดพ้นจากข้อกล่าวหาทั้งหมด

หงเปาเห็นนางยังทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราวก็เดินไปหยิบขวดสุราที่วางอยู่บนโต๊ะเตี้ยข้างหัวเตียง รินลงไปในจอกที่อยู่ข้างกัน กลิ่นสุราหอมรัญจวนพลันลอยคละคลุ้งในอากาศ หลังจากรินสุราเต็มจอกแล้วเขาก็หยิบเข็มเงินที่พกติดกายออกมาจุ่มลงไป ครั้นยกมันขึ้นมาแล้วก็เดินไปย่อตัวนั่งยองข้างกายเจียงเยี่ยนฟาง ยื่นส่งเข็มเงินให้นางดู อีกฝ่ายแม้มีสีหน้าประหลาดใจแต่กลับไม่ได้ตกใจอย่างที่หงเปาคาดเดาไว้ในตอนแรก

"พระชายาเจียง แม้ท่านจะอยู่ห่างไกลเมืองหลวง แต่ก็คงไม่ใช่ว่าไม่เคยได้ยินเรื่องราวของท่านอ๋องกระมัง มิสู้สารภาพไปตอนนี้ว่า ใครเป็นคนสั่งให้ท่านวางยาพิษท่านอ๋องเสียดีกว่า ต่อให้ท่านอาจถึงขั้นพิการเพราะถูกลงโทษ แต่อย่างไรคนของตระกูลเจียงก็จะไม่ถูกประหารทั้งตระกูลแน่" หงเปาเอ่ยเสียงเบาประหนึ่งเห็นใจ แต่คำพูดกลับชี้นำอย่างเห็นได้ชัด

"ยาพิษ? เจ้าพูดเรื่องอะไร" เจียงเยี่ยนฟางถอยหลังผงะ แต่ชั่วอึดใจต่อมา ขวดสุรามงคลที่เคยตั้งอยู่บนโต๊ะเตี้ยข้างหัวเตียงก็ถูกปาลงมาใกล้กับพื้นข้างกายนางอย่างแรง ทันทีที่ความเปราะบางของขวดกระเบื้องเคลือบสัมผัสพื้นแข็งก็พลันแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ

เจียงเยี่ยนฟางสะดุ้งด้วยความตกใจ แต่กลับเอ่ยทั้งที่ยังสั่นกลัวว่า "เข็มตรวจสอบพิษของจวนอ๋องราคาถูกหรือไร ถึงได้ใช้งานไม่ได้เช่นนี้"

"จับนางไปเค้นหาความจริง อย่าเสียเวลาอีกเลย" เซียวลี่หยางเอ่ยผ่านหลังม่าน น้ำเสียงยังคงเยือกเย็นไม่เปลี่ยนแปลง มือก็หยิบผ้าเช็ดหน้าใต้หมอนมาเช็ดข้อมือตัวเองไม่หยุด ยิ่งนึกเห็นมือเรียวอันงดงามที่ยังฉายชัดในหัว ก็ยิ่งเช็ดแรงขึ้นกว่าเดิม

"พ่ะย่ะค่ะ..." หงเปารับคำยังไม่ทันจบ สตรีที่นั่งตัวสั่นงันงกราวกับลูกนกตกน้ำก็ขยับกายพุ่งไปทางเตียงด้วยความเร็วจนเขาแทบมองไม่ทัน ด้วยคราวนี้มีประสบการณ์จากเมื่อครู่แล้ว และโชคดีที่ท่านอ๋องของเขาเป็นถึงเทพสงคราม เพียงแค่นางพุ่งตัวเข้าไปใกล้ก็ถูกท่านอ๋องหยิบดาบข้างกายออกมาเตรียมตั้งรับไว้รอ ไม่ให้มีโอกาสให้นางได้ถึงตัวอีกเป็นครั้งที่สอง

แต่เรื่องราวกับผิดคาด จากที่คิดว่านางอาจเป็นมือสังหารแฝงตัวมา และพอถูกจับได้ก็หวังจะสังหารท่านอ๋องทิ้งโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง ทว่าสตรีนางนั้นกลับเพียงแค่ยกจอกสุราบนโต๊ะเตี้ยที่เขาเททิ้งไว้ก่อนหน้านี้ขึ้นมาดื่มจนหมดแทน!

"???!!!" หงเปา