บทที่ 5 : งานแต่ง

วันรุ่งขึ้นที่ผู้ใหญ่บ้านนัดหมายให้เป็นวันแต่งงานได้มาถึง

เสียงฆ้องกลองจากปลายหมู่บ้านดังก้องมาแต่เช้า กลิ่นธูปหอมจาง ๆ ลอยอบอวลมากับลม ขณะที่แสงแดดอ่อนยามรุ่งสาดส่องลอดม่านไม้ไผ่

ซูเหยียนยืนอยู่หน้ากระจกไม้เล็ก ๆ ภายในเรือนของตน สวมชุดคลุมผ้าฝ้ายสีแดง พร้อมทั้งผ้าคลุมหน้าที่แม่เฒ่าในหมู่บ้านนำมาให้ คลุมทับเสื้อและกระโปรงสีเขียวด้านใน เชือกคาดเอวถักจากเส้นไหมสีน้ำตาลแดงถูกมัดไว้หลวม ๆ ที่เอว แม้จะไม่ใช่ชุดเจ้าสาวตามธรรมเนียมชาววัง แต่เมื่ออยู่บนเรือนร่างของหญิงสาวผู้นี้ กลับงามประหลาดจนมิอาจละสายตา

นางส่องกระจกโดยไม่แต่งเติมใบหน้ามากนัก ร่างกายของนางอบอวลด้วยกลิ่นยาหอมอ่อน ๆ จากตลับไม้เก่า ๆ ซึ่งเคยเป็นของมารดา เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย นางก็เดินออกไปยังลานหน้ากระท่อม ที่ซึ่งมีโต๊ะไม้สองสามตัวเรียงกันง่าย ๆ รองรับพิธีแต่งงานที่มิได้ใหญ่โต 

หลี่ซวนยืนอยู่ที่นั่น ผมยาวถูกมัดไว้ลวก ๆ สวมชุดผ้าหยาบ ๆ ของชาวบ้านธรรมดา ๆ ที่ผู้ใหญ่บ้านนำมาให้ แทนชุดนักโทษที่สวมอยู่แต่แรก แม้จะไม่ได้สภาพดีเท่าไรนัก เพราะผู้ใหญ่บ้านก็ไม่ได้เอ็นดูเขามากพอจะให้ของดี ๆ แต่ก็ดีกว่าชุดรุ่งริ่งเปื้อนดินโคลนที่เขาสวมตอนแรก 

ผู้ใหญ่บ้านหลินจู้เป็นผู้นำพิธี เขาเริ่มกล่าวขึ้นมาด้วยเสียงอันดัง

"วันนี้เป็นวันมงดลของหมู่บ้านเรา หมอยาซูเหยียน ที่คอยช่วยเหลือพวกเรามานาน ในที่สุดนางก็จะได้มีผู้มาดูแลความปลอดภัย เป็นคู่ชีวิตของนางต่อไปสักที" ผู้ใหญ่บ้านเอ่ยพลางมองไปทางจ้าวหลี่ซวน

"ชายคนนี้ พวกเราอาจไม่เคยเจอมาก่อน แต่ก็คงคุ้นหน้าคุ้นตากันบ้าง พวกทางการเอาประกาศจับมาติดไว้ในศาลาตอนมาเก็บภาษีครั้งก่อน จอมโจรที่ชื่อว่าเจี่ยเถาอู่"

หลี่ซวนว่าจะค้านอะไรบางอย่าง เพราะกังวลว่าผู้ใหญ่บ้านกำลังจะแจ้งเบาะแสให้คนในชุมชนมาจับเขาเอาไปขึ้นค่าหัว ทว่า หลี่ซวนก็ต้องรู้สึกประหลาดใจ เมื่อคนในชุมชนไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวแต่อย่างใด พวกเขาเพียงหัวเราะ ซุบซิบกันเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาที่มีอาชญากรหนีเข้ามาอยู่ในชุมชนแห่งนี้

"หมู่บ้านนี้ไม่ค่อยถูกชะตากับทางการเท่าไร อยู่ไปสักพักเจ้าจะเข้าใจเอง" เขานึกถึงที่ซูเหยียนบอกกับเขาก่อนวันพิธีจะเริ่ม

"โดยธรรมเนียมแล้ว หญิงสาวจะออกเรือนไปกับชายหนุ่ม ทว่าในกรณีนี้ ฝ่ายชายเป็นคนพเนจร พวกเราจึงเห็นสมควรหากเจ้าบ่าวจะเข้าไปอยู่กับเจ้าสาว คอยดูแลปกป้องนางจากนี้ต่อไป"

หลังผู้ใหญ่บ้านกล่าวแนะนำสักพัก ก็ได้เข้าสู่ขั้นตอนที่เขาเตรียมไว้ให้เจ้าบ่าว เป็นการให้เจ้าบ่าวคุกเข่าลงยกน้ำชาให้กับผู้ใหญ่บ้าน ซึ่งเปรียบเสมือนผู้ใหญ่ของฝ่ายหญิงที่เป็นกำพร้า ส่วนสินสอดทองหมั้นหรือของขวัญแต่งงานนั้นไม่ได้มีอะไร ด้วยความที่ทุกคนเข้าใจว่าเจ้าบ่าวก็เป็นโจรหลบหนี ไม่มีสมบัติใดติดตัวมา

หลังพิธีกรรมยกน้ำชาเสร็จสิ้น ผู้ใหญ่บ้านก็เอ่ยถ้อยคำประกาศให้ชายหญิงอยู่ร่วมกันเป็นสามีภรรยาโดยสมัครใจ หลี่ซวนในคราบเถาอู่ ยืนอยู่ข้างนางอย่างสงบ และแม้ใบหน้าจะยังมีรอยแผลฟกช้ำเล็กน้อย แต่ดวงตาของเขากลับนิ่งสงบ น้อมรับชะตาที่ตัวเองเลือกด้วยใจมั่นคง

ความจริงพิธีกรรมแต่งงานทั่วไปอาจมีอะไรซับซ้อนมากกว่านี้ แต่ซูเหยียนขอผู้ใหญ่บ้านให้ลดขั้นตอนและเวลามากที่สุด เพื่อนางจะได้ไม่เสียเวลาปรุงยาไว้ให้ชาวบ้านต่อ ผู้ใหญ่บ้านเองก็ไม่อยากขัดอะไรนางเท่าไรนัก  

เมื่อทั้งสองคำนับฟ้า คำนับดิน และคำนับกันและกันจนครบพิธี เจ่าบ่าวก็เปิดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว ชาวบ้านพากับปรบมือแสดงความยินดี เสียงไชโยโห่ร้องจากชาวบ้านที่ได้เห็นหมอยาที่รักของพวกเขาได้มีสามีเป็นฝั่งเป็นฝาก็ดังไปทั่ว ซูเหยียนยิ้มให้ชาวบ้านอย่างอบอุ่น ทว่าความอบอุ่นนั้นเป็นเพียงฉากหน้า คล้ายม่านบางที่กั้นความจริงที่เงียบงันอยู่ภายใน

ซูเหยียนไม่ได้มีแววเขินอายที่จะได้ร่วมเรือนหอแบบเจ้าสาวทั่วไป หลี่ซวนเองก็ไม่ใช่เจ้าบ่าวที่กำลังปลื้มปริ่มที่ได้ครองรักกับสาวงาม หากแต่ในสายตาทั้งสองกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกอื่น ๆ ที่สามารถเข้าใจกันได้โดยไม่ต้องเอ่ยคำ

งานเลี้ยงเล็ก ๆ จัดขึ้นใต้ต้นไผ่หน้าเรือน หญิงชราหลายคนที่เคยเป็นคนไข้ที่ซูเหยียนไม่คิดค่ารักษา ร่วมลงมือหุงข้าว ต้มแกง ตักอาหารใส่ถาดไม้ไผ่เดินแจกจ่าย เสียงหัวเราะและเสียงล้อเล่นระหว่างเด็ก ๆ กับชายหนุ่มของหมู่บ้านเป็นฉากหลังที่งดงาม

แต่ภายในใจของเจ้าสาว กลับมีเพียงความเงียบ...

เมื่อพิธีสิ้นสุดลงในช่วงบ่าย ซูเหยียนก็กล่าวขอบคุณแขกเหรื่อทีละคนอย่างอ่อนน้อมตามธรรมเนียม หลังจากแขกแยกย้าย  แล้วจึงกลับเข้าเรือน หลี่ซวนเดินตามไปเงียบ ๆ ไม่มีใครพูดอะไรจนกระทั่งประตูไม้ของเรือนปิดลง

ภายในห้อง มีเพียงตะเกียงน้ำมันหนึ่งดวงวางอยู่บนหิ้ง กลิ่นสมุนไพรยังอวลอยู่จากห้องข้างเคียง หลี่ซวนยืนมองรอบตัวอย่างเก้อเขิน ด้วยไม่แน่ใจว่าสถานะใหม่ของตนควรทำเช่นไร

แต่ก่อนที่เขาจะเอ่ยคำใด ซูเหยียนก็หันกลับมามองเขาด้วยดวงตาที่สงบนิ่ง ก่อนจะกล่าวเบา ๆ

"เจ้าคงเข้าใจอยู่แล้วใช่หรือไม่ ว่านี่เป็นเพียงงานแต่งในนามเท่านั้น"

หลี่ซวนพยักหน้าเบา ๆ เขาไม่แปลกใจ และก็ไม่ผิดหวัง เขาไม่เคยคาดหวังสิ่งใดจากนางอยู่แล้ว มีเพียงความนับถือ และคำสัญญาที่ตนให้ไว้เท่านั้นที่ยึดเขาไว้

"เจ้าช่วยชีวิตข้า ข้าไม่อาจปล่อยให้เจ้าถูกครหาหรือถูกลงโทษเพียงเพราะข้าพักอยู่ในเรือนของเจ้า" เขาตอบอย่างสุภาพ

ซูเหยียนนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะกล่าวต่อด้วยเสียงแผ่วเบา แต่มั่นคง

"ข้ามีคนคนหนึ่ง... ที่ข้าตั้งใจจะรักษาร่างกายนี้ไว้ให้เขา" คำพูดนั้นราวกับลมเย็นผ่านใจหลี่ซวน เขาไม่รู้สึกเศร้า แต่กลับยิ่งเข้าใจหญิงตรงหน้าลึกซึ้งกว่าเดิม "แม้วันนี้ข้าไม่มีโอกาสได้พบกับเขา หรืออาจไม่มีวันได้พบกันอีกเลย แต่ร่างกายนี้ ข้าก็ยังยืนยันว่าจะไม่มอบให้ผู้ใดนอกจากเขา โปรดเข้าใจข้าด้วย"

หลี่ซวนยืนนิ่ง มองแววตานางอย่างสงบ ก่อนจะกล่าวเบา ๆ

"ข้าเข้าใจดี... และข้าจะไม่ทำให้เจ้าต้องอึดอัดใจ เช่นนั้นเราอยู่ด้วยกันเสมือนมิตรสหายเท่านั้นก็พอ"

"ข้าจะนอนในห้องเก็บยา มันเงียบและมีทุกอย่างที่ข้าต้องการ ส่วนห้องนี้ เจ้าจะใช้พักฟื้นได้เต็มที่" ซูเหยียนบอก หลี่ซวนในคราบเถาอู่ไม่เถียง ไม่โต้แย้งอันใด เขายกมือคารวะเล็กน้อยแล้วกล่าว

"ขอบพระคุณสำหรับทุกสิ่ง... แม้ข้าไม่คู่ควรจะได้รับเลยแม้แต่น้อย"

            หญิงสาวไม่ตอบ หากแต่หยิบตะเกียงขึ้นแล้วเดินหายเข้าไปในห้องเก็บยาทางซ้าย เสียงประตูเล็ก ๆ ปิดลงอย่างเงียบงัน ทิ้งให้หลี่ซวนยืนนิ่งอยู่ลำพังกับความคิดของตน

เขามองไปที่ห้องนั้นเนิ่นนาน คำว่า "สามี" ที่ถูกกล่าวเมื่อวันวานยังแว่วอยู่ในใจ แต่ยิ่งนาน ยิ่งรู้ชัดว่า คำคำนี้ สำหรับหญิงผู้นั้น มิได้มีไว้เพื่อความรัก แต่เพื่อความอยู่รอด ซึ่งเขาก็ตงต้องเคารพในเกียรติแห่งการตัดสินใจของผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งเป็นผู้ช่วยชีวิตเขาไว้

ทว่าแม้เป็นเพียงสามีในนาม เขาก็จะขอเป็นสามีที่ปกป้องเกียรติของเธอได้อย่างแท้จริง 

            ไม่ว่าจะมีสิทธิ์ในร่างกายหรือหัวใจหรือไม่ก็ตาม...