ログインความสงบสุขชั่วคราวในห้องพักฟื้นพังทลายลง เมื่อประตูห้องถูกผลักออกอย่างแรงพร้อมกับการปรากฏตัวของสตรีที่สวยสง่าตั้งแต่เส้นผมจรดปลายเท้า นลิน คู่หมั้นสาวสุดเนี้ยบและเป็นลูกสาวนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ ก้าวเข้ามาพร้อมกระเช้าดอกลิลลี่สีขาวราคาแพงเกินค่าแรงขั้นต่ำทั้งเดือนของแคดดี้ เธอพุ่งตรงไปเตียงของโลมา (ในร่างปราบ) นั่งเกร็งจนหลังตรงแน่วราวกับถูกไม้บรรทัดทาบ
"พี่ปราบคะ นลินตกใจแทบแย่ที่รู้ข่าวจากชัยว่าพี่ประสบอุบัติเหตุ"
"เจ็บตรงไหนบ้างคะ ไหนขอนลินดูหน่อยค่ะพี่ปราบ" นลินทำท่าจะโผเข้าถอดเสื้อผ้าของปราบเพื่อดูแผลด้วยความห่วงใย แต่โลมารีบยกมือห้ามปางห้ามญาติเหมือนคนกำลังทำพิธีไล่ผี
"เอ่อ... อย่าเพิ่งครับคุณ อย่าเพิ่ง" โลมาละล่ำละลักเธอไม่รู้จักนลินจริง ๆ
"ผม... ผมโดนฟ้าผ่า พลังงานในตัวมันยังไม่นิ่ง ถ้าแตะตัวตอนนี้ไฟอาจจะช็อตคุณนลินได้... พลังงานมันยังไม่สมดุลครับ" โลมาหาข้ออ้างในการเข้าถึงตัว ปราบ (ในร่างโลมา) ที่นอนอยู่ข้างเตียงถึงกับเอามือกุมขมับ เอ่ยปากต่อว่าโลมา
"พลังงานไม่สมดุลบ้านคุณสิ ยัยโบฮีเมียน ผมเป็นนักธุรกิจนะ ไม่ใช่เสาหลักเมือง"
นลินชะงักค้างมือที่กำลังจะเอื้อมไปแตะไหล่คู่หมั้นหดกลับทันที เธอมองปราบอย่างสงสัยก่อนจะตวาดสายตาคมกริบไปเห็นผู้หญิงชุดคนไข้ที่ยนั่งหน้าบูดอยู่บนเตียง
"แล้วนี่ใครคะพี่ปราบ ทำไมถึงมาอยู่ในห้องพักฟื้นของพี่หละ" โลมาพยายามทำท่าทางของบอสใจยักษ์ออกมาสุดชีวิต
"อ๋อ... เธอ... เธอเป็นคนที่ตัดหน้ารถผม"
"ใช่ ผมไม่อยากให้เธอหนีก่อนจะใช้หนี้ค่าซ่อมรถให้ครบ"
"เลยสั่งให้หมอเอามาไว้ใกล้ ๆ จะได้ทวงหนี้สะดวก... ทวงวินาทีต่อวินาทีเลยครับ" นลินมองทั้งคู่สลับไปมาอย่างจับผิด
"แต่ทำไมสายตาเธอคนนี้ถึงจ้องพี่ปราบ เหมือนจะกินเลือดกินเนื้อแบบนั้นล่ะคะ" ปราบในร่างโลมารีบปั้นหน้ายิ้มหวานประจบ (ที่ฝืนที่สุดในชีวิต)
"เปล่าค่ะ...ดิฉันแค่ชื่นชมความสวยระดับนางฟ้าของคุณจนตาไม่กระพริบน่ะค่ะ"
นลินทำท่าทางฮึดฮัดขัดใจเล็กน้อย แต่ก็ยอมคลายวงแขนที่กอดอกออก เธอขยับเข้าไปใกล้ โลมา (ในร่างปราบ) แล้วซบหน้าลงกับไหล่กว้างอย่างออดอ้อน มือเรียวสวยลูบไล้ไปตามแขนเสื้อผู้ป่วยเนื้อดี
"พี่ปราบคะ...นลินว่าต่อไปห้ามขับรถไปแถวสลัมใต้สะพานลอยแบบนั้นอีกนะคะ นลินเป็นห่วง" นลินพูดเสียงหวานฉ่ำ พลางส่งสายตาจิกกัดไปทาง ปราบ (ในร่างโลมา) ที่ยืนกำหมัดแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าเนื้อ
"เอ่อ... ครับ... ผม... ผมจะไม่ไปแถวนั้นอีกแล้วครับ" โลมาในร่างปราบตอบเสียงสั่น
เธอพยายามจะเบี่ยงตัวหนีสัมผัสของนลิน แต่ยิ่งหนีนลินก็ยิ่งเบียดกายเข้าหา จนปราบในร่างหญิงสาวถึงกับแผ่รังสีอำมหิตออกมาทางสายตาจนห้องพักฟื้นเริ่มเย็นยะเยือก
ในจังหวะที่สถานการณ์กำลังมาคุ คุณหมอเจ้าของไข้ พร้อมด้วย คุณชัย ผู้จัดการสนามกอล์ฟก็เดินเข้ามาพอดี ชัยที่เพิ่งวางสายจากตำรวจดูมีสีหน้าที่โล่งใจขึ้นเมื่อเห็นเจ้านายฟื้นตัวได้ดี
"สวัสดีครับคุณหมอ บอสเป็นยังไงบ้างครับ" ชัยถามด้วยความเป็นห่วงเขาเดินมาที่เตียงของโลมา(ในร่างของปราบ)
"อาการดีขึ้นมากครับ ทั้งสองคนเลย" คุณหมอเดินเข้ามาประเมินอาการเบื้องต้น
"ความดันปกติ ชีพจรเต็นสม่ำเสมอร่างกายไม่มีส่วนไหนแตกหักอย่างที่กังวลในตอนแรก"
"ถือว่าเป็นปาฏิหาริย์มากครับที่โดนแรงกระแทกขนาดนั้นแล้วยังลุกขึ้นมาโต้ตอบได้เร็วขนาดนี้" หมอหันไปตรวจสอบรอยไหม้จาง ๆ ที่ปลายนิ้วของทั้งคู่
"รอยไหม้นี้เดี๋ยวก็จางไปครับ หมออนุญาตให้กลับไปพักฟื้นต่อที่บ้านได้เลยในวันนี้ครับ" นลินตาเป็นประกายทันทีที่ได้ยินคำว่ากลับบ้าน เธอรีบหันไปสั่งการชัย
"คุณชัยไปจัดการเรื่องเอกสารให้เรียบร้อยนะคะ"
"รถของนลินจอดรออยู่ข้างล่างแล้ว"
"นลินจะรับพี่ปราบกลับไปดูแลที่เฮ้าส์ของพี่ปราบเองค่ะ"
ชัย ผู้จัดการสนามกอล์ฟพยักหน้ารับคำสั่งนลินอย่างแข็งขัน ก่อนจะหันมามอง ปราบ (ในร่างโลมา) ที่ยืนหน้าซีดเซียวอยู่ข้างเตียง ชัยขยับแว่นสายตาเล็กน้อยพลางก้าวเข้าไปหาด้วยท่าทางหวังดี
“มาเดี๋ยวน้อง... เดี๋ยวพี่จัดการเคลียร์เรื่องค่ารักษาพยาบาลให้เสร็จ"
"แล้วเดี๋ยวพี่ขับรถไปส่งน้องที่บ้านเช่าเอง"
"บอสท่านจะได้พักผ่อนเพราะคุณนลินเขาเตรียมรถมารับแล้ว” ชัยว่าพลางขยับจะเข้าถึงตัวเพื่อกึ่งลากกึ่งพยุงร่างเล็ก ๆ ออกไป
"ไม่ได้!"
เสียงอุทานที่ประสานกันดังลั่นห้องทำเอาชัยชะงักกึกจนไหล่แทบหลุด นลินที่กำลังจัดกระเป๋าแบรนด์เนมถึงกับสะดุ้งสุดตัว คุณหมอเจ้าของไข้เองก็เผลอทำชาร์ตในมือเกือบหล่น
โลมา (ในร่างปราบ) ลุกลี้ลุกลนจนแทบจะตกเตียง เธอรีบคว้าข้อมือของชัยไว้ด้วยแรงมหาศาลของร่างผู้ชายจนชัยหน้าเหยเก
“ห้ามพาเธอไปไหนทั้งนั้นนะพี่ชัย เอ๊ย... ชัย”
“ตะ... แต่บอสครับปกติบอสไม่ชอบให้คนนอกวุ่นวายนี่ครับ” ชัยถามอย่างงง ๆ
ปราบในร่างโลมาที่นั่งอยู่บนเตียงแทบจะคลั่งตาย เขารีบกระโดดลงจากเตียงถลันเข้าไปใกล้ร่างตัวเองในระยะประชิด (ที่พ้น 10 เมตรปุ๊บหายใจไม่ออกปั๊บ) แล้วส่งสายตาอำมหิตกดดันให้โลมารีบหาทางออก
“คือ... คือว่า...” โลมาเหงื่อตกพลั่กเธอพยายามปั้นหน้านิ่งขรึมแบบที่ปราบชอบทำ
“ผมเปลี่ยนใจแล้ว ยัยคนนี้ตัดหน้ารถผมจนรถพังยับเยิน"
"ค่าซ่อมตั้งกี่ล้าน ถ้าปล่อยเธอกลับบ้านเช่ารูหนูนั่น เธอคงหนีหายไปกับกลีบเมฆแน่”
“พี่ปราบคะแต่ให้นลินพาส่งตำรวจเลยก็ได้นี่คะ” นลินแทรกขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์
“ตำรวจน่ะช้าไปครับคุณนลิน” โลมาโพล่งออกไปอย่างมีมาด (ตามที่ปราบเคยขู่เธอไว้)
“ผมจะเอาเธอไปอยู่ที่บ้านผม... ในฐานะคนรับใช้ขัดดอก"
"ผมจะใช้งานเธอให้หนัก ล้างรถ ขัดส้วม ตัดหญ้า เอาให้คุ้มทุกบาททุกสตางค์ที่ผมเสียไป"
"และที่สำคัญ... เธอต้องอยู่ในสายตาผมตลอด 24 ชั่วโมง ห้ามห่างเกินระยะสายตาเด็ดขาด”
ชัยอ้าปากค้างมองบอสที่ปกติรักความสะอาดและเป็นระเบียบที่สุดในโลก บัดนี้กลับจะเอาอดีตแคดดี้สายมูไปอยู่ในคฤหาสน์ ส่วนปราบในร่างโลมาก็ได้แต่ยืนนิ่งข่มใจพยักหน้าตามน้ำแบบแกน ๆ
“ใช่ค่ะ... ฉันยอมรับผิด ฉันจะไปใช้หนี้ให้บอสปราบเองค่ะ” ปราบกัดฟันพูดเสียงแหลม (ของโลมา) นลินสะบัดหน้าใส่ด้วยความหึงหวงและหมั่นไส้
“ดีค่ะ ในเมื่อพี่ปราบอยากจะทรมานลูกหนี้คนนี้นัก นลินก็จะรอดู"
“ถ้างั้นบอสก็ไปเปลี่ยนชุดนะครับ... น้องด้วย” ชัยเอ่ยบอกทั้งสองคน
“ได้จ๊ะพี่ชัย ” โลมาตอบชัย พลางคว้าต้นแขนของแม่สาวนั่น ให้เดินตามไปทางห้องน้ำที่แยกฝั่งชายหญิงไว้อย่างชัดเจน
ปราบในร่างโลมาได้แต่จำใจเดินตามแรงลากนั้นไปพลางกัดฟันกรอด ใจหนึ่งก็กังวลกับความโกลาหลที่กำลังจะเกิดขึ้นในห้องน้ำหญิง แต่อีกใจกลับสยองยิ่งกว่าเมื่อนึกถึงสายตาของบอสที่มองมา... สายตาที่บอกชัดว่านี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น
บรรยากาศ ณ คฤหาสน์ตระกูลวรโชติเมธีในเช้าวันมงคลช่างดูราวกับสรวงสวรรค์บนดิน แสงทองอร่ามของอาทิตย์อุทัยอาบไล้ไปทั่วสนามกอล์ฟหมื่นล้านที่บัดนี้ถูกเนรมิตให้กลายเป็นอาณาจักรแห่งความรักที่ผสานความเนี๊ยบระดับลักชูรีเข้ากับศาสตร์แห่งสิริมงคลอย่างลงตัว ตามคำสั่งของ ปราบ และการกำกับดูแลของ โลมา เลขาสาวที่บัดนี้กำลังจะก้าวขึ้นเป็น "นายหญิง" อย่างเต็มตัวพิธีเช้า: มงคลแฝดและด้ายสายสิญจน์แห่งโชคชะตาฤกษ์นพเก้า เวลา 09.09 น. คือเวลาที่ซินแสและหลวงตาเห็นพ้องว่าเป็น "ฤกษ์มังกรคาบแก้ว" ขบวนขันหมากของปราบเคลื่อนผ่านกรีนสนามกอล์ฟอย่างยิ่งใหญ่ เสียงกลองยาวประยุกต์ดังประสานไปกับเสียงลมหวีดหวิวที่พัดพาเอากลิ่นดอกมะขามหอมชื่นใจมาเป็นระยะปราบในชุดไทยประยุกต์สีเทาเงิน ตัดเย็บด้วยผ้าไหมปักธงชัยชั้นเลิศ ดูสง่างามสมเป็นผู้นำทัพธุรกิจ เขาเดินผ่านประตูเงินประตูทองที่กั้นโดยเหล่าพนักงานสนามกอล์ฟที่ยิ้มแย้มแจ่มใส จนกระทั่งถึงประตูสุดท้ายที่ ชัย และคนสนิทกั้นไว้ด้วยสายสิญจน์ถักทอง"บอสครับ... อยากผ่านประตูนี้ ต้องบอกก่อนว่าต่อจากนี้ใครจะเป็นใหญ่ในบ้านครับ" ชัยเอ่ยเย้าปราบยิ้มมุมปาก แววตาคมกริบแต่เปี่ยมสุขมองไปที่ห้
ท่ามกลางสวนกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์ที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งตัดกับไอเย็นยามเช้า ปราบ ในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มเนี้ยบกริบทุกระเบียดนิ้วยืนรอ โลมา อยู่ตรงซุ้มไม้เลื้อยที่เขาจัดเตรียมไว้เป็นพิเศษ ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความมั่นใจ แววตาที่เคยแข็งกร้าวในโลกธุรกิจบัดนี้อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อโลมาเดินเข้ามาในชุดเดรสสีครีมละมุนตา ยังมีสไตล์ของตัวเอง ห้อยสร้อยคอ แม้กระทั่งข้อมือ เธอชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นบอสหนุ่มยืนนิ่งพร้อมรอยยิ้มที่เธอไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก"บอสจ๊ะ... เรียกหนูมาที่สวน มีงานด่วนอะไรหรือเปล่าจ๊ะ" โลมาถามพลางพยายามสังเกตทิศทางลมตามสัญชาตญาณ"ไม่มีงานด่วนครับ... แต่มีเรื่องสำคัญกว่างาน" ปราบเดินเข้ามากุมมือเล็กของเธอไว้ "โลมา... ที่ผ่านมาชีวิตผมเหมือนอยู่ในเขาวงกต ผมหลงทาง ผมสับสน และเกือบจะเสียศูนย์ไปหลายครั้ง""แต่เป็นคุณที่คอยดึงผมไว้ คอยเป็นแสงสว่าง... และเป็นความโชคดีที่สุดในชีวิตของผม"ปราบค่อย ๆ คุกเข่าลงข้างหนึ่งท่ามกลางความตกตะลึงของเลขาสาว เขาหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงสดออกมา เปิดออกให้เห็นแหวนเพชรน้ำงามที่ล้อมด้วยทับทิมสีแดงเข้ม"ผมไม่ได้เลือกแหวนวงนี้เพียงเพราะมันสว
ปราบจอดรถตนเองทิ้งไว้ห่างจากจุดหมายร่วมร้อยเมตร เขาไม่ได้รอสัญญาณจากชัยหรือกำลังตำรวจที่กำลังตามมา เพราะทุกวินาทีที่เสียไปหมายถึงลมหายใจของโลมาที่สั้นลง ชายหนุ่มก้าวเดินฝ่าพงหญ้าท่ามกลางความมืดมิด มีเพียงแสงจันทร์รำไรที่ลอดผ่านหมู่เมฆทึบ"ทางนี้... อ้อมไปทางซ้ายสิไอ้หนุ่ม อย่าเดินดุ่ม ๆ เข้าไปตรงกลาง มันตั้งศูนย์เล็งแกอยู่"เสียงกระซิบของ เจ้าแม่มะขามทอง ดังแว่วมากับสายลมเย็นเยียบ ปราบชะงักฝีเท้าแล้วหมอบตัวลงต่ำตามคำเตือนทันที ใจเขาเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมาจากอก แต่ความเยือกเย็นที่ฝึกฝนมาทำให้เขายังคุมสติได้"ขอบพระคุณครับเจ้าแม่" ปราบพึมพำ ก่อนจะค่อย ๆ ลัดเลาะไปตามแนวพุ่มไม้ขรุขระ จนกระทั่งเขาเห็นเงาตะคุ่มของโขดหินใหญ่และแสงไฟฉายที่วางทิ้งไว้บนพื้นดิน"อาขจร ผมมาแล้ว" ปราบตะโกนก้องพลางก้าวออกมาจากเงามืดอย่างองอาจ เขาชูมือขึ้นเหนือศีรษะเพื่อแสดงว่าเขาเดินเข้ามาเพียงคนเดียวและไม่มีอาวุธในมือ "ผมมาตัวเปล่า โลมา ปล่อยโลมาซะ"ขจร ที่นั่งพิงโขดหินอยู่สะดุ้งสุดตัว เขาใช้แขนล็อกคอ โลมา ให้ลุกขึ้นยืนพลางถอยหลังหนี กระบอกปืนในมือสั่นระริกแต่ยังคงกดแน่นอยู่ที่ขมับของหญิงสาว"มาคนเดียวจริง ๆ ด้
ท่ามกลางความมืดมิดของคืนที่ไร้ดาว ท้ายสนามกอล์ฟซึ่งเป็นเขตป่าละเมาะรอยต่อกับพื้นที่รกร้างกลายเป็นสมรภูมิแห่งความแค้น ขจร ในสภาพที่เหมือนคนเสียสติ ผมเผ้ายุ่งเหยิงและนัยน์ตาแดงก่ำจากการไม่ได้นอน นั่งกำปืนในมือแน่นอยู่ข้างหลังโขดหินใหญ่ เขาใช้โทรศัพท์ของลูกน้องคนสนิทส่งข้อความลวงหา โลมา โดยอ้างว่า “บอสปราบถูกจับตัวมาที่ท้ายสนามกอล์ฟ มีคนงานได้รับบาดเจ็บสาหัส รีบมาช่วยด่วน ห้ามแจ้งตำรวจไม่งั้นบอสไม่รอด”เสียงแจ้งเตือนข้อความที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องทำงาน ทำให้ โลมา สะดุ้งสุดตัว เธอรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยลางสังหรณ์บางอย่าง และเมื่อเห็นข้อความจากเบอร์แปลก ดวงตาจิ้มลิ้มก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ"บอส บอสจ๊ะ" โลมาอุทานเสียงสั่น มือเล็กๆ สั่นเทาขณะรัวนิ้วพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว'บอสเป็นยังไงบ้าง ใครจับไป ตอนนี้อยู่ที่ไหนจ๊ะ ตอบหนูหน่อย'เธอกดส่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่หน้าจอที่เงียบสนิทกลับไม่มีข้อความใดตอบกลับมา มีเพียงเครื่องหมายว่าข้อความถูกอ่านแล้ว ยิ่งทำให้ความกังวลทวีคูณจนแทบหายใจไม่ออก โลมาเดินวนเวียนอยู่กลางห้อง ใจหนึ่งอยากจะโทรแจ้งตำรวจ แต่อีกใจก็กลัวเหลือเกินว่า "ชีวิต" ของคนท
รถกระบะเก่าพาทั้งคู่ทะยานออกไปตามถนนสายรองที่ขรุขระ ขจรนั่งนิ่ง แผ่นหลังพิงเบาะที่ขาดวิ่น สายตาของเขาจับจ้องไปยังกระจกมองข้างตลอดเวลาด้วยความหวาดระแวง ทุกครั้งที่เห็นแสงไฟจากรถคันหลังพุ่งตามมา เขาจะสะดุ้งสุดตัวและสั่งให้ศักดิ์เร่งเครื่องหนีอย่างไม่คิดชีวิต"นายครับ... เราจะไปที่ไหนกันดีครับ""เงินสดที่เรามีตอนนี้มันอยู่ได้ไม่กี่วันนะครับนาย" ศักดิ์เอ่ยถามเสียงสั่น แววตาเต็มไปด้วยความกังวลเพราะเขาก็กลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดไปแล้ว"หุบปาก ขับไปเงียบ ๆ" ขจรตวาด เสียงของเขาแหบแห้งราวกับคนขาดน้ำมาหลายวัน "ฉันมีที่กบดานที่พวกมันนึกไม่ถึง... บ้านพักเก่าของเมียน้อยคนเก่า""ที่นั่นไม่มีชื่อฉันในโฉนด พวกมันหาไม่เจอแน่"เมื่อรถแล่นเข้าสู่เขตป่าละเมาะที่เงียบสงัด ขจรกลับไม่รู้สึกปลอดภัยเลยสักนิด เขาเริ่มเห็นภาพหลอนว่ามีเงาคนยืนอยู่ตามพุ่มไม้ เขาชักปืนพกออกมาจ่อไปที่หน้าต่างรถจนศักดิ์ต้องร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ"นาย นายครับ นั่นมันแค่เงาต้นไม้ครั!""แกโกหก พวกมันตามมาแล้ว ฉันได้ยินเสียงวิทยุพวกมัน" ขจรกรีดร้องแววตาแดงก่ำจากการไม่ได้พักผ่อนเริ่มฉายแวว "คนเสียสติ" อย่างเห็นได้ชัดสภาวะ "กรรมตามทั
บ่ายวันนั้น อากาศที่คฤหาสน์ของ ขจร ดูอึมครึมอย่างประหลาด เขากำลังนั่งละเมียดจิบไวน์ราคาแพง พลางกวาดสายตามองเอกสารโอนย้ายที่ดินที่เขาอุตส่าห์ปลอมแปลงขึ้นมาอย่างย่ามใจ โดยไม่รู้เลยว่าหายนะกำลังเคลื่อนตัวมาถึงหน้าบ้านในรูปของไซเรนสีแดงน้ำเงินก๊อก ก๊อก ก๊อก!"เปิดประตู นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ เรามีหมายจับนายขจร""ในข้อหาฉ้อโกงและยักยอกทรัพย์สินคุณปราบ เจ้าของThe Peak Golf Club ได้เข้าแจ้งความ" เสียงประกาศกร้าวผ่านลำโพงทำให้ขจรถึงกับทำแก้วไวน์ร่วงจากมือ แตกกระจายละเอียดเหมือนอนาคตของเขาในตอนนี้"คุณขจร ตำรวจมาค่ะ...""ตำรวจมาเต็มหน้าบ้านเลย ทำยังไงดีคะ" ภรรยาของขจรตะโกนเสียงหลง วิ่งหน้าตั้งเข้ามาในห้องทำงาน ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงบัดนี้ซีดเผือดและมีคราบน้ำตาเปื้อนโหนกแก้มขจรที่กำลังรวบรวมเอกสารสำคัญถึงกับสะดุ้งสุดตัวจนแฟ้มในมือร่วงกระจายลงพื้น ความเยือกเย็นและมาดรองประธานผู้ทรงเกียรติมลายหายไปสิ้นเหลือเพียงชายวัยกลางคนที่กำลังลนลานจนตัวสั่นเทา เขาถลาเข้าไปคว้าไหล่ภรรยาแล้วบีบแน่นจนเธออุทานด้วยความเจ็บ"ฟังฉันนะ ตั้งสติ" ขจรเค้นเสียงกระซิบพลางจ้องตาเธออย่างบ้าคลั่ง "ออก
การแข่งขันหลุมที่ 9 กำลังจะเริ่มต้นขึ้น แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็ขัดจังหวะเดิมพันร้อยล้าน เมื่อเสียงวอร์ของ รปภ. ดังแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตระหนก"วอร์หนึ่งเรียกผู้จัดการ มีคนงานตัดหญ้าเป็นลมแดดล้มพับไปกลางหลุม 7 ครับ ดูเหมือนจะหมดสติไปแล้ว"ปราบในนร่างโลมาชะงักกึก เขามองไปที่ท้องฟ้าที่แดดแผดเผาแร
เวลาผ่านไป 1 ชั่วโมงกับอีก 15 นาที แสงแดดยามบ่ายที่พาดผ่านสนามกอล์ฟดูจะร้อนระอุพอ ๆ กับอารมณ์ของชายวัยเกษียณที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนรถกอล์ฟคันหรู คุณอำนาจ เคาะนิ้วกับพวงมาลัยรถเป็นจังหวะถี่ ๆ บ่งบอกถึงความรำคาญใจที่ต้องมารอคนรุ่นลูก"เจ้าปราบมันหายหัวไปไหนเนี่ย ปกติมันตรงเวลาจะตาย" "หรือว่ารวยแล้วจะเ
เช้าหลังจากที่ไปขอขมาเจ้าแม่ ที่คฤหาสน์ของปราบเริ่มต้นด้วยความโกลาหลแบบเงียบเชียบ เมื่อด้ายแดงที่ข้อมือยืดระยะออกได้ไกลกว่าเดิม ทั้งคู่จึงไม่ต้องอาบน้ำพร้อมกันอีกต่อไป แต่นั่นกลับเป็นจุดเริ่มต้นของความวุ่นวายระดับวินาศสันตะโร เมื่อ ปราบในร่างโลมายืนกอดอกมอง โลมาในร่างปราบที่กำลังพยายามผูกเนกไทให้ต
ตอนที่ 12: ลมหายใจที่ผูกพันรถยุโรปคันหรูเคลื่อนตัวไปตามท้องถนนด้วยอาการกระตุกกระชากเป็นระยะตามจังหวะการเหยียบเบรกที่ขาดๆ เกินๆ ของ ปราบในร่างโลมาที่พยายามจะควบคุมเครื่องยนต์แรงม้าสูงด้วยช่วงขาที่สั้นลงกว่าเดิม ความเงียบภายในห้องโดยสารที่เคยมีเพียงเสียงแอร์กลับถูกแทนที่ด้วยเสียงพึมพำงึมงำที่ดังมาจา







