ตอนที่ 1.1 หมู่ตาน

ในท้องถนนที่พลุกพล่านไปด้วยผู้คนเดินสวนกันไปมาขวักไขว่ สตรีนางหนึ่งหอบหิ้วถุงผ้าเดินมุ่งตรงไปยังประตูทางออกจากเมืองหลวง

นางเดินทางมาตามหาสามีที่นี่ และก็ได้พบว่าเขาผู้นั้นแต่งงานใหม่แล้ว เขาทิ้งสตรีบ้านนอกเช่นนาง แล้วมาแต่งงานใหม่กับคุณหนูชนชั้นสูง

ทั้งที่ก่อนหน้านี้นางเป็นคนทำงานหาเงินส่งเสียเขา จนกระทั่งเขาสอบเคอจวี่ผ่านในอันดับที่สามได้เป็นทั่นฮวา และได้รับตำแหน่งขุนนางในราชสำนัก ชีวิตของเขาก้าวหน้าอย่างถึงขีดสุดต่างจากนางที่เริ่มถดถอยหลังลงเรื่อยๆ

และที่นางออกมาตามหาเขาในวันนี้ เพราะต้องการตามเขากลับไปดูใจมารดาของเขาเป็นครั้งสุดท้าย อีกฝ่ายป่วยหนักมาหลายปีด้วยโรคปอด คาดว่าคงอยู่ได้ไม่ถึงสิ้นปีนี้

หญิงชราผู้นั้นพร่ำเพ้อหาแต่บุตรชายเพียงคนเดียว ตัวนางที่ตั้งใจว่าจะรอสามีกลับไปหาอยู่ทุกวันคืน เริ่มทนรออีกต่อไปไม่ไหวจึงออกเดินทางมาตามหาเขาด้วยตนเอง

แต่ใครจะคิดเล่าว่า...บัณฑิตยากจนผู้นั้น บัดนี้จะกลายเป็นรองเสนาบดีกรมโยธา มีชีวิตรุ่งโรจน์ผู้คนล้อมหน้าล้อมหลัง ไม่หลงเหลือความอ่อนน้อมเหมือนในวันวาน ดูเย่อหยิ่งกว่าที่นางจะประมาณการได้

มิหนำซ้ำเขายังได้แต่งงานใหม่กับบุตรสาวของอันโหว ได้บารมีของพ่อตาเกื้อกูลจนกระทั่งได้ตำแหน่งใหญ่ในราชสำนักมาครอง

หมู่ตาน สืบหาข้อมูลต่างๆ มาได้สองสามวันแล้ว ตอนแรกนางไม่ปักใจเชื่อว่าอู๋ซานจะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือในระยะเวลาเพียงหนึ่งปีเช่นนี้ ซึ่งดูไม่เหมือนกับคนเดิมที่นางรู้จัก เขาในยามนี้เป็นคนอีกคนที่อยู่ห่างไกลจากนางราวกับคนละชั้นฟ้า

หลังนางรู้ความจริง นางกลับไม่คิดจะเข้าไปโวยวายหรืออ้างว่าตนเป็นภรรยาของเขา ด้วยรู้ดีว่ามันเปล่าประโยชน์ ต่อให้นางทำเช่นนั้นก็ใช่ว่าเขาจะยอมกลับคืนมาหานางเสียเมื่อไร

ครั้นตั้งสติได้ นางก็รีบเก็บของเพื่อกลับไปบอกแม่สามีให้รับทราบถึงเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น

" โอ๊ย!"

เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้น หมู่ตานมัวแต่ใจลอยจึงเผลอเดินชนสตรีนางหนึ่งเข้า นางรีบเข้าไปประคองอีกฝ่ายพร้อมกล่าวขอโทษ

" ขออภัยเจ้าค่ะ เมื่อครู่ข้าไม่ทันระวัง " น้ำเสียงหวานเอื้อนเอ่ยกับสตรีที่จ้องหน้านางอย่างจะเอาเรื่อง

แต่พอเห็นคราบน้ำตาที่แห้งเหือดเกาะตรงแก้มทั้งสองข้าง ผู้ที่ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บก็รีบปรับสีหน้า

" ไม่เป็นไร ว่าแต่เจ้าร้องไห้ทำไมกัน " สตรีที่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าสีสันฉูดฉาดเอ่ยถามด้วยความใคร่รู้

หมู่ตานรีบยกมือขึ้นมาปาดคราบน้ำตาออก นางจำไม่ได้ว่าตนเองเผลอร้องไห้ตั้งแต่เมื่อไร ทั้งที่เมื่อคืนพยายามกล่อมใจตนเองแล้วว่าไม่ให้นึกถึงคนผู้นั้นอีก

" เปล่าเจ้าค่ะ คงเป็นเพราะฝุ่นปลิวเข้าตากระมัง "

คนอาบน้ำร้อนมาก่อนทำสีหน้าไม่เชื่อ แต่ก็ไม่ได้ซักถาม " แล้วเจ้าจะไปไหน เหตุใดจึงเดินเหม่อลอยอยู่ท่ามกลางถนนคนเดียวเช่นนี้"

เดิมทีนางไม่ใช่คนชอบยุ่งเกี่ยวเรื่องชาวบ้าน แต่พอเห็นอีกฝ่ายร้องไห้ด้วยสีหน้าที่ยังสงบนิ่ง จึงทำให้นางปล่อยผ่านไปไม่ได้ เพราะผู้ที่มีสีหน้าเช่นนี้ ส่วนใหญ่มักพากันไปกระโดดน้ำตายที่แม่น้ำหย่งซีกันทั้งนั้น

หมู่ตานมองหน้าอีกฝ่ายชั่วครู่ ก่อนเอ่ยตอบ " ข้าจะกลับบ้านเจ้าค่ะ"

" บ้านเจ้าอยู่ที่ใด?"

" เมืองตงเป่ยเจ้าค่ะ"

" ทางผ่านข้าพอดี ประเดี๋ยวข้าไปส่งเจ้าเอง "

" ไม่เป็นไรเจ้า...."

" อย่าปฏิเสธเสียให้ยาก รถข้าอยู่ทางโน้น รีบตามมา" น่าแปลกที่นางให้การช่วยเหลือคนที่เพิ่งเจอหน้ากันเมื่อครู่ด้วยความรู้สึกสงสารระคนเห็นใจ เดิมทีจะปล่อยผ่านไปก็ได้แต่นางกลับเลือกที่จะไม่ทำ

หมู่ตานไม่ทันได้เอ่ยคำใด อีกฝ่ายก็รีบร้อนเดินนำหน้าไป มือเรียวขาวยกขึ้นมาเช็ดคราบน้ำตาออกจากใบหน้าจนหมดจด ความเสียใจที่ถูกชายคนรักทอดทิ้ง นางคิดไว้ว่าจะเททิ้งไว้ที่เมืองหลวงแห่งนี้ ไม่นำกลับไปให้ตนรู้สึกเศร้าหมองอีก

ในเมื่อเขาหมดรักนางแล้ว นางก็ไม่จำเป็นต้องยื้ออีกฝ่ายเอาไว้ ส่วนแม่สามีนางยังจะดูแลต่อไป จนกว่าอีกฝ่ายจะไม่ต้องการความช่วยเหลือจากนางอีก

หมู่ตานขึ้นไปบนรถม้าคันใหญ่ ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้นางยังไม่ได้เอ่ยถามชื่อผู้ที่นางนั่งมาด้วย แต่เท่าที่พิจารณาดูอีกฝ่ายน่าจะเป็นคนมีฐานะอยู่พอสมควร ไม่ว่าอาภรณ์หรือเครื่องประดับล้วนเป็นของล้ำค่าและหายากทั้งนั้น

ภายในรถม้าคันใหญ่ตกอยู่ภายใต้ความเงียบสงบ สตรีทั้งสองนางไม่ได้เอื้อนเอ่ยคำใด คนหนึ่งนั่งหลับตาใช้หัวพิงผนังรถ ส่วนอีกคนทอดสายตามองออกไปข้างนอกเพื่อดูว่าใกล้ถึงจุดหมายปลายทางแล้วหรือยัง