ตอนที่ 1.2 หมู่ตาน

น่าแปลกที่นางไม่ร้องไห้คร่ำครวญมากนัก กลับทำใจได้อย่างง่ายดาย ส่วนหนึ่งอาจเป็นเพราะอยู่ห่างไกลกับสามีมานาน ทำให้ความสัมพันธ์ที่เคยมีเริ่มเจือจาง และเคยทำใจไว้แล้วว่าสักวันเขาจะต้องมีสตรีนางใหม่แน่

" ฝนตกอีกแล้ว " น้ำเสียงที่เคยเงียบไปหลายชั่วยามเอ่ยขึ้น " ไม่รู้ฉางเอ๋อร์ของข้าจะเป็นเช่นไรบ้าง"

" ลูกสาวของท่านหรือเจ้าคะ?"

คนถูกถามส่ายหน้า " หลานสาวของข้าน่ะ " ใบหน้างดงามของสตรีที่น่าจะมีอายุประมาณสามสิบปีหันมามองหมู่ตาน ก่อนเอ่ย " ตั้งแต่พี่สาวของข้าตายไป หลานสาวของข้าก็ถูกส่งไปอยู่ที่เรือนนอก ซึ่งเป็นทางผ่านไปเมืองของเจ้าพอดี "

หมู่ตานขมวดคิ้วด้วยความสงสัย แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยถาม อีกฝ่ายก็กล่าวต่อว่า

" เป็นเพราะสามีสารเลวของพี่สาวข้าคนเดียว พอเขารู้ว่านางคลอดเด็กที่ไม่สมประกอบออกมา เขาก็ขับไล่ไสส่งหลานข้าประหนึ่งสุนัขน่ารังเกียจตัวหนึ่ง และทำให้พี่สาวข้าตรอมใจตาย "

คนพูดทำสีหน้าคล้ายจะร้องไห้ พยายามกล้ำกลืนความเสียใจลงคอ กะพริบตาไล่ความร้อนผ่าวตรงขอบตา ปรับสีหน้าให้กลับมาสงบนิ่งตามเดิม

" สิ่งที่ข้าพอจะทำได้ก็คือมาเยี่ยมเยียนนางเดือนละครั้ง เพื่อทำให้นางไม่รู้สึกโดดเดี่ยว"

หมู่ตานนั่งฟังอีกฝ่ายปรับทุกข์อย่างตั้งใจ

" เดิมทีข้าคิดว่าบาปกรรมในวัยเด็กของฉางเอ๋อร์นักหนาแล้ว แต่เจ้ารู้หรือไม่ว่าเมื่อหลายเดือนก่อนเกิดอะไรขึ้น"

หมู่ตานส่ายหน้า

สีหน้าของคนพูดเปลี่ยนเป็นขึงขัง ดวงตาวาวโรจน์ไปด้วยประกายความโกรธแค้น มือทั้งสองข้างกำแน่น เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ร้ายๆ ที่หลานสาวของนางต้องเผชิญ

" นางถูกคนสารเลวที่ไหนไม่รู้ย่ำยีจนตั้งครรภ์ "

ดวงตาเรียวเล็กเบิกกว้างด้วยความตกใจ กระนั้นก็ยังนั่งสงบปากสงบคำ ไม่เอ่ยถามในเรื่องที่ตนสงสัย ประเดี๋ยวจะไปสะกิดอีกฝ่ายให้ระทมใจยิ่งกว่าเดิม

" หลานสาวข้าตั้งครรภ์ได้เก้าเดือนแล้ว และที่ข้าเดินทางมาหานางในวันนี้ก็เพราะจะมาดูการทำคลอดด้วยตนเอง " นางหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับหัวตาทั้งสองข้าง

เหตุผลที่นางให้ความช่วยเหลือหมู่ตานเป็นเพราะสงสารและเข้าใจถึงความเจ็บปวดของสตรีด้วยกันเอง หากไม่ถึงขีดสุดไม่ว่าใครก็ไม่หลั่งน้ำตาออกมาเด็ดขาด

" แล้วท่านจะทำเช่นไรกับเด็กที่เกิดมาเจ้าคะ "

ในเมื่อบอกว่ามารดาเด็กเป็นคนไม่สมประกอบ เช่นนั้นคงให้เลี้ยงเด็กอ่อนไม่ได้กระมัง

" ข้าจะนำไปเลี้ยงดูเอง เพราะลำพังแค่ดูแลตนเองฉางเอ๋อร์ก็แทบทำไม่ได้ โชคยังดีที่มีหลิวหมัวมัวคอยดูแล กระนั้นนางก็แก่ชรามากแล้ว เกรงว่าจะดูแลเด็กทั้งสองคนไม่ทั่วถึง "

นางพูดคุยเปิดเผยกับหมู่ตานอย่างไม่มีปิดบัง กลับรู้สึกสบายใจเสียมากกว่าที่อีกฝ่ายยอมรับฟัง ด้วยเรื่องเหล่านี้นางไม่สามารถพูดกับผู้ใดได้ ทุกคนต่างทำเหมือนว่าเซี่ยปิงฉางไร้ตัวตนมาตั้งเเต่แรก ประหนึ่งไม่ใช่ทั้งคนสกุลเซี่ยและคนสกุลเจียง

ตัวนางที่เป็นแม่หม้ายก็ไม่สิทธิ์ทำสิ่งใด นอกจากให้ความช่วยเหลืออย่างเงียบๆ หากบิดานางรู้ก็คงไม่แคล้วถูกเรียกไปตำหนิบอกไม่ให้ไปยุ่งกับคนสกุลเซี่ยอีก

หมู่ตานนั่งเงียบอีกครั้ง เรื่องในครอบครัวของผู้อื่นนางไม่ควรก้าวล่วงไปมากกว่านี้

" ข้าว่าคืนนี้เจ้าพักกับพวกเราก่อนเถิด ฝนตกหนักเกรงว่าจะเดินทางไม่สะดวก"

หมู่ตานพยักหน้าอย่างว่าง่าย นางเหลือบมองเม็ดฝนที่โปรยปรายอยู่ด้านนอก ค่อนข้างโหมกระหน่ำเอาการ หากเสี่ยงเดินทางตอนนี้ก็มีแต่จะเพิ่มภาระให้ตนเองเปล่าๆ อีกอย่างสตรีที่นางติดรถม้ามาด้วยก็ดูเป็นคนดี ไม่น่าจะใช่พวกต้มตุ๋นหลอกลวงที่ไหน

หนึ่งชั่วยามผ่านไป ในที่สุดรถม้าคันใหญ่ก็เคลื่อนตัวมาถึงเรือนขนาดกลางที่ตั้งอยู่แถบชานเมืองห่างจากเมืองหลวงประมาณเจ็ดสิบลี้

เป็นบ้านไม้ที่ไม่ได้ดูทรุดโทรมมากมาย แต่ก็ไม่ได้ใหม่กริบเสียขนาดนั้น

สตรีทั้งสองนางรีบลงมาจากรถ ใช้ร่มที่สาวใช้นำมาให้คนละอัน ก่อนเดินเข้าไปในเรือนซึ่งมีหญิงชรานางหนึ่งมายืนรอรับอยู่ตรงบันได

" เป็นอย่างไรบ้าง " น้ำเสียงร้อนใจเอ่ยถามแม่นมของหลานสาว

" ร่างกายของคุณหนูแข็งแรงดีเจ้าค่ะ เกรงว่าไม่เกินสามวันก็น่าจะคลอดแล้ว " หลิวหมัวมัวตอบ พลางชำเลืองมองด้านหลัง

" นี่คือหมู่ตาน ข้าให้นางอาศัยติดรถมาด้วย เพราะเห็นว่าใกล้จะค่ำแล้ว จริงสิ! ข้าลืมแนะนำตัวไป ข้าชื่อเจียงหลงเจิน ส่วนคนนี้หลิวหมัวมัวแม่นมของหลานสาวข้า " นางหันกลับมามองหมู่ตาน ก่อนแนะนำตนเองให้อีกฝ่ายรู้จัก

หมู่ตานค้อมศีรษะทักทายหลิวหมัวมัว

หญิงชราทำสีหน้าไม่ไว้ใจผู้มาใหม่ เจียงหลงเจินเห็นเช่นนั้นจึงรีบพูดว่า " ไม่ต้องห่วง นางไม่ใช่พวกปากสว่าง "

หากหมู่ตานเป็นพวกชอบสอดรู้สอดเห็นเรื่องของผู้อื่น ป่านนี้นางคงถูกซักถามจนหมดเปลือกแล้ว สิ่งที่อีกฝ่ายทำตอนนั่งรถมาด้วยกัน มีแค่เพียงนั่งเงียบและถามคำถามสองสามประโยคเท่านั้น ไม่ได้มีการละลาบละล้วงเรื่องอื่นแต่อย่างใด

ครั้นได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของหลิวหมัวมัวก็เริ่มผ่อนคลายมากขึ้น " เช่นนั้นเชิญท่านไปดูคุณหนูทางนี้เจ้าค่ะ"

หญิงชราเดินนำหน้าไปที่ห้องห้องหนึ่งซึ่งอยู่ทางปีกซ้ายของเรือน ดวงตาเรียวเล็กหันมองบริเวณโดยรอบด้วยความสนใจ แม้เซี่ยปิงฉางถูกทอดทิ้งให้อยู่เรือนนอกตามลำพัง ทว่าความเป็นอยู่กลับไม่ได้อัตคัดเสียทีเดียว ยังคงอยู่อย่างสะดวกสบาย แม้แต่สวนก็ยังถูกจัดไว้อย่างสวยงามให้อีกฝ่ายใช้ฆ่าเวลาในยามเบื่อหน่าย

หมู่ตานเดินตามหลังเจียงหลงเจินไปอย่างเงียบๆ จนกระทั่งมาถึงห้องของเซี่ยปิงฉาง

นางชำเลืองมองใบหน้าเจียงหลงเจิน อีกฝ่ายดูดีใจที่จะได้เจอหลานสาวและดูทุกข์ใจในเวลาเดียวกัน หากให้นางเดาคงกังวลเรื่องการทำคลอดเป็นแน่

" ฉางเอ๋อร์ น้ามาแล้ว เจ้าอยู่ข้างในหรือไม่ "

ปกติยามเจียงหลงเจินมาเยี่ยมเซี่ยปิงฉาง นางมักรอให้เซี่ยปิงฉางเป็นฝ่ายเปิดประตูออกมาเอง ด้วยอยากเห็นสีหน้าดีใจของหลานสาว ว่าจะดีใจมากแค่ไหนที่ได้เห็นน้าผู้นี้มาเยี่ยม