ตอนที่ 2.2 เซี่ยปิงฉาง

หมู่ตานสัมผัสได้ถึงความตึงเครียดจากคนทั้งสอง และก็เข้าใจความรู้สึกเจียงหลงเจินด้วยเช่นกัน อีกฝ่ายแค่เป็นห่วงหลานสาวมากเกินไป จึงไม่อยากให้เอ่ยถึงคนชั่วช้าผู้นั้นอีก

" ข้าไม่ได้อยากทำเช่นนี้ แต่ข้า... ฮึก" มือเรียวขาวยกขึ้นมาปิดหน้า กระนั้นก็ไม่สามารถปกปิดเสียงสะอื้นไห้ไว้ได้

หมู่ตานรู้สึกเห็นใจอีกฝ่าย นางจึงยื่นมือไปลูบแผ่นหลังอีกฝ่ายเพื่อปลอบประโลม นางเข้าใจถึงความกดดันและความเครียดที่ต้องมาดูแลคนป่วยและคนไม่สมประกอบดี ว่ามันต้องใช้ความอดทนมากแค่ไหน เพราะตัวนางในตอนนี้ก็อยู่ในสถานการณ์เดียวกันกับเจียงหลงเจินที่ต้องดูแลแม่สามีที่ป่วยเช่นกัน

" อย่าร้องเลย ท่านทำดีที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้ว ไม่ต้องกล่าวโทษตัวเองหรอก"

" ฮือๆ ข้าน่าจะคัดค้านไม่ให้พี่สาวข้าแต่งงานกับคนชั่วตระกูลเซี่ยตั้งแต่ทีแรก หากเป็นเช่นนั้นพวกนางทั้งสองคนก็คงมีชีวิตที่ดีกว่านี้"

" ชะตากรรมของเราสามารถขัดขวางได้เสียที่ไหนกัน มีแต่ต้องก้าวผ่านมันไปให้ได้ ในเมื่อเรื่องเกิดขึ้นแล้วก็ยากที่จะกลับไปแก้ไข มีเพียงระมัดระวังไม่ให้เรื่องน่าหนักใจเช่นนี้เกิดขึ้นอีกก็เท่านั้น "

ก่อนหน้านี้นางเป็นสตรีใจง่าย หลงรักบุรุษเพราะคำพูดแสนหวาน งมงายกับความรักลึกซึ้ง ถูกหลอกใช้ให้เลี้ยงดูมารดาของเขามาตั้งหลายปี เงินทุกตำลึงที่หามาได้จากการรับจ้างซักผ้าและหอบน้ำ ล้วนถูกนำไปเป็นค่าใช้จ่ายในการสอบขุนนางของเขาทั้งนั้น

แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น นางกลับไม่ได้คิดแค้นเขา เพราะรู้ดีว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันย้อนกลับไปไม่ได้แล้ว สิ่งที่เสียไปแล้ว ก็ปล่อยให้มันเสียไปเถิด จากนี้ก็แค่ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ให้ดี อย่างน้อยๆ ต่อให้สามีหมดรักนางแล้ว แต่แม่สามีก็ยังรักและเอ็นดูนางประหนึ่งบุตรสาวคนหนึ่ง

เจียงหลงเจินรีบเช็ดคราบน้ำตาออกจากใบหน้า ต้องขอบคุณคำพูดของหมู่ตานที่ดึงสตินางกลับมา

" ขอบคุณเจ้ามากนะ ว่าแต่ฝนหยุดตกแล้ว เจ้าจะนอนที่นี่สักคืนก่อนหรือไม่"

หมู่ตานมองไปยังบานหน้าต่างที่ถูกเปิดเอาไว้ สายฝนโหมกระหน่ำก่อนหน้านี้สงบลงแล้ว ทั้งผืนดินชุ่มฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำ เส้นทางกลับบ้านต้องเต็มไปด้วยโคลนตมแน่นอน กระนั้นหมู่ตานก็ยังเลือกที่จะกลับไป

" ขอบคุณในน้ำใจของท่านมากเจ้าค่ะ แต่ว่าข้าต้องรีบกลับไปดูแม่สามีแล้ว "

นางฝากให้ป้าเยี่ยนข้างบ้านมาดูแลแม่สามีเป็นการชั่วคราว ยามที่นางเดินทางไปเมืองหลวง ซึ่งตอนนี้ก็ถึงกำหนดกลับแล้ว

" ที่เจ้าร้องไห้เมื่อคราวนั้นเป็นเพราะสิ่งใดงั้นหรือ? "

เดิมทีเจียงหลงเจินจะไม่ถาม เพราะไม่อยากก้าวก่ายเรื่องของผู้อื่น ทว่ายามนี้นางกลับอยากรู้เหลือเกินว่า เรื่องอะไรที่ทำให้สตรีจิตใจดีเช่นหมู่ตานทุกข์ใจ

หมู่ตานหันสายตามองไปยังใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัยของอีกฝ่าย เรื่องสามีนางไม่อยากพูดออกไปให้ใครรู้ จึงแสร้งโกหกไปว่า

" ตอนนั้นข้าไม่มีเงินซื้อยาให้แม่สามี ก็เลยรู้สึกเศร้าใจเจ้าค่ะ "

ในเมื่ออีกฝ่ายว่ามาเช่นนั้น นางก็ไม่ได้ถามซักไซ้สิ่งใดต่อ ประเดี๋ยวจะหาว่านางสอดรู้สอดเห็นเรื่องของผู้อื่น " โธ่! งั้นหรือ เช่นนั้นข้าจะให้คนส่งยาไปให้ทีหลังก็แล้วกัน ส่วนวันนี้เจ้าให้คนของข้าไปส่งเถิด "

หมู่ตานรู้ดีว่าเปล่าประโยชน์หากจะปฏิเสธความหวังดีของอีกฝ่าย นางจึงพยักหน้าเป็นการตอบรับ

ผ่านไปหนึ่งเค่อ หมู่ตานก็เตรียมตัวเสร็จ เจียงหลงเจินย้ำกับคนบังคับรถม้าว่าให้ไปส่งหมู่ตานให้ถึงเรือน อย่าได้ปล่อยอีกฝ่ายไว้กลางทางเด็ดขาด ซึ่งพูดเพื่อดักทางหมู่ตานไปด้วยในตัว เพราะรู้ดีว่าอีกฝ่ายจะต้องขอลงก่อนแน่นอน

ใช้เวลาประมาณหนึ่งชั่วยามในที่สุด หมู่ตานก็มาถึงเรือนเก่าๆ หลังหนึ่ง นางอยู่ที่นี่มาได้หลายปีแล้ว นับตั้งแต่อู๋ซานยังเป็นแค่บัณฑิตยากจนคนหนึ่ง

ร่างเพรียวบางเดินเข้าไปในเรือนพร้อมกับถุงผ้าที่ห่อของกินไว้มากมาย ตอนแรกนางจะไม่รับมาเพราะเกรงใจ แต่เจียงหลงเจินก็คะยั้นคะยอให้นางรับมาจนได้

ไม่รู้อีกฝ่ายถูกใจนางอะไรนักหนา ถึงได้ทำเหมือนว่าสนิทสนมกับนางทั้งที่เพิ่งเจอกันเช่นนี้

ไม่สิ! คงต้องบอกว่าเจียงหลงเจินแค่รู้สึกเวทนานางจึงจะถูก

" ท่านแม่ ข้ากลับมาแล้วเจ้าค่ะ "

หมู่ตานตะโกนเรียกหาแม่สามี นอกจากปอดไม่ค่อยแข็งแรงแล้ว สุขภาพร่างกายอย่างอื่นก็ไม่ค่อยดีนัก โดยเฉพาะขาที่แทบไร้เรี่ยวแรง เดินเหินไม่สะดวกเหมือนคนปกติทั่วไป

กระนั้นหญิงชราก็ยังฝืนร่างกายออกมารับลูกสะใภ้ รอยยิ้มดีใจปรากฏบนใบหน้าเหี่ยวย่น

" หมู่ตาน เจ้ากลับมาแล้วหรือ "

หญิงสาวรีบเข้าไปประคองหญิงชรา พาไปนั่งตรงเก้าอี้ที่สานจากไม้ไผ่ที่วางอยู่หน้าบ้าน

" ท่านแม่ ท่านออกมาทำไมเจ้าคะ ร่างกายยิ่งไม่ค่อยแข็งแรงอยู่ด้วย "

หญิงชราไม่สนใจคำบ่นของลูกสะใภ้ นางยื่นมือมากุมมือนุ่ม พลางถามด้วยความกระตือรือร้นว่า " ซานเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง เจ้าพบเขาหรือไม่ "

ครั้นได้ยินชื่อสามี ร่างเล็กก็หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง นางจะบอกแม่สามีว่าอย่างไรดี บอกว่าเขามีครอบครัวใหม่แล้วดีหรือไม่ หรือจะบอกว่าเขาลืมพวกนางไปแล้วดี

สุดท้ายหมู่ตานก็ไม่กล้าบอกตามความจริง ด้วยกลัวแม่สามีจะเสียใจที่ถูกบุตรชายเพียงคนเดียวทอดทิ้งไปแล้ว

" ข้าไม่พบท่านพี่เจ้าค่ะ แต่ได้ยินมาว่าเขาได้รับภารกิจให้ไปทำงานอยู่ที่แดนเหนือ อีกนานกว่าจะกลับมาเจ้าค่ะ "

" เป็นเช่นนั้นหรอกหรือ "

รอยยิ้มดีใจค่อยๆ เลือนหายไปจากใบหน้า นี่ก็ผ่านมาหนึ่งปีแล้วที่นางไม่ได้เจอบุตรชายของตนเอง มีเพียงจดหมายที่ส่งมาให้ทุกเดือนพร้อมกับเงินเพียงเล็กน้อย ในจดหมายบอกแค่ว่าอีกไม่นานจะกลับมา แต่ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไร

" แต่ท่านแม่ไม่ต้องกังวลนะเจ้าคะ ข้าเชื่อว่าอีกไม่นานท่านพี่จะต้องกลับมาหาพวกเราอย่างแน่นอน " นางลูบหลังมือแม่สามีเป็นการปลอบใจ

หญิงชราพยักหน้าพลางฉีกยิ้มอีกครั้ง " ข้าเชื่อเจ้า "

นางเลือกที่จะโกหก เพราะรู้ดีว่าแม่สามีอาจอยู่ไม่พ้นสิ้นปีนี้ อย่างน้อยในตอนที่อีกฝ่ายจะตาย นางก็อยากให้ตายอย่างมีความสุข ไม่ต้องมาตรอมใจกับการกระทำของบุตรชายเพียงคนเดียว หรือรู้ว่าคนผู้นั้นแสร้งทำเป็นลืมพวกนาง ดังนั้นนางจึงเลือกที่จะโกหก เพื่อทำให้อีกฝ่ายไม่ต้องเจ็บปวด....