ตอนที่ 2.1 เซี่ยปิงฉาง

รอไม่นานเจ้าของห้องก็รีบวิ่งมาเปิดประตู นางจำได้ในทันทีว่าเสียงเรียกนั้นเป็นของผู้ใด

" ท่านน้า"

หญิงสาวในวัยสิบเจ็ดปีเปิดประตูออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม หมู่ตานเพ่งพิศดวงหน้างดงามของอีกฝ่าย เซี่ยปิงฉางนับว่าเป็นหญิงงามล่มเมือง ดวงตากลมโตและเปล่งประกายไปด้วยความตื่นเต้นดีใจอยู่เสมอ ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงระเรื่อ คิ้วโค้งดั่งคันศรธนู รูปร่างเพรียวบางสมส่วน เสียก็แต่...

" ทะ...ท่านน้ามาหาฉางเอ๋อร์...แล้วขนมอยู่ไหน "

แม้ภายนอกจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่สมองและความคิดของอีกฝ่ายหยุดอยู่ที่ตอนอายุห้าขวบเท่านั้น

หมู่ตานมองคนอายุน้อยกว่าตนด้วยความเห็นใจ ยิ่งเห็นหน้าท้องกลมนูนที่ยื่นออกมา นางก็พลันสังเวชใจยิ่ง คนที่ทำเช่นนี้กับเซี่ยปิงฉางนับได้ว่าเป็นเศษเดนโดยแท้จริง

" น้าต้องเตรียมมาให้เจ้าอยู่แล้วสิ ก่อนอื่นทักทายเพื่อนของน้าก่อนเร็วเข้า"

เจียงหลงเจินเบี่ยงตัวหลบ ให้เซี่ยปิงฉางมองเห็นคนที่ยืนอยู่เบื้องหลังนาง หญิงสาวมองสตรีนางนั้นด้วยความสนใจ อีกฝ่ายส่งยิ้มมาให้นางอย่างเป็นมิตร

" เพื่อนของท่านน้า?"

" ใช่แล้ว! นางชื่อหมู่ตาน "

" พี่หมู่ตาน ข้าชื่อเซี่ยปิงฉาง " คนที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นหญิงปัญญาอ่อนฉีกยิ้มสดใส

หมู่ตานเห็นแล้วก็เผลอยิ้มตาม นางนึกเอ็นดูในความใสซื่อของคุณหนูผู้นี้เป็นอย่างยิ่ง ไม่สิ! ต้องบอกว่าทั้งน้า ทั้งหลานล้วนเป็นคนจิตใจดีเฉกเช่นเดียวกัน ขนาดรู้จักนางแค่หนึ่งวันยังไว้วางใจกันเสียขนาดนี้แล้ว

" ดีใจที่ได้พบเจ้าค่ะคุณหนู "

แม้ทั้งสองคนจะดีต่อนาง กระนั้นก็ยังมีฐานะที่ต่างชั้นกัน นางไม่อาจทำตัวเสมอพวกเขาทั้งสองคนได้

หมู่ตานถูกสั่งสอนมาจากแม่สามีว่าต้องอ่อนน้อมถ่อมตนต่อผู้สูงศักดิ์ ห้ามทำตัวหยาบคายต่อคนพวกนี้เด็ดขาด ถ้าหากนางทำตัวแข็งข้อกับคนชั้นสูง อู๋ซานอาจได้รับผลกระทบต่อสิ่งที่นางทำไปด้วย เพราะเขากับนางนับว่าเป็นสามีภรรยากันแล้ว แม้ยังไม่เข้าพิธีแต่งงานกันก็ตาม

นับจากนั้นหมู่ตานก็เริ่มเปลี่ยนแปลงตนเอง พยายามหลีกเลี่ยงไม่มีเรื่องกับผู้ใด ทั้งที่ตัวตนของนางก่อนหน้าเป็นคนสู้ยิบตา ร้ายมาร้ายกลับ แต่เพราะกังวลว่าอู๋ซานจะได้รับผลกระทบนางจึงกลายเป็นคนสงบปากสงบคำมากขึ้น

ทั้งสามย้ายมานั่งที่ห้องโถงเพื่อทานขนมที่เจียงหลงเจินซื้อมา ระหว่างกินหมู่ตานก็ลอบสังเกตคนทั้งสองไปด้วย เจียงหลงเจินคอยพูดคุยและเช็ดปากที่เลอะคราบขนมให้เซี่ยปิงฉางอยู่เสมอ

ทั้งเจียงหลงเจินและหลิวหมัวมัวเลี้ยงดูเซี่ยปิงฉางด้วยความทะนุถนอมไม่น่าเชื่อว่าจะเกิดเรื่องเช่นนั้นขึ้นกับอีกฝ่าย จะมองว่าเป็นความหละหลวมของหลิวหมัวมัวก็ไม่ผิดเสียทีเดียว ทั้งที่ปกติคอยตามติดเซี่ยปิงฉางอยู่ตลอด แต่ทำไมวันเกิดเหตุจึง....

ไม่สิ! ไม่แน่ว่าเรื่องนี้อาจอยู่เหนือการคาดหมายก็เป็นได้ เซี่ยปิงฉางอาจเป็นฝ่ายหลบหนีออกไปหาคนผู้นั้นเอง

หมู่ตานส่ายศีรษะขับไล่ความคิดฟุ้งซ่านของตน นางเผลอวิเคราะห์พฤติกรรมของผู้คนตามใจชอบอีกแล้ว

" ฉางเอ๋อร์ ใกล้กำหนดคลอดของเจ้าแล้ว เจ้ารู้สึกกังวลหรือไม่ " เจียงหลงเจินถามด้วยสีหน้าหนักใจ แม้พยายามฝืนยิ้มแล้ว แต่รอยยิ้มนั้นกลับดูไม่เป็นธรรมชาติเอาเสียเลย

คนที่ไม่รู้ว่าความรู้สึกกังวลเป็นเช่นไรส่ายหน้า" ลูกจะออกมาแล้ว เขาจะต้องดีใจ"

" ใครดีใจ? " คนถามมีสีหน้าตึงเครียด สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหลานสาวเพื่อเค้นเอาคำตอบ มือข้างที่จับแขนเซี่ยปิงฉางบีบแน่น

" ขะ...เขาจะดีใจ เขาบอกว่าอยากอยู่กับฉางเอ๋อร์ เขาบอกว่าจะพาฉางเอ๋อร์ไปอยู่ด้วย"

แต่คำพูดของคนอายุน้อยกว่ากลับไม่ได้ทำให้น้าสาวดีใจแต่อย่างใด ดวงตาของเจียงหลงเจินแข็งกร้าว ขอบตาทั้งสองข้างแดงก่ำ นึกแค้นเคืองคนที่มาล่อลวงหลานสาวของนางจนกลายมามีสภาพเช่นนี้

ปึง!

" เซี่ยปิงฉาง! "

เจียงหลงเจินตบมือลงบนโต๊ะอย่างโกรธจัด เสียงตะคอกทำคนที่นั่งอยู่ข้างๆ สะดุ้งไปตามๆ กัน หมู่ตานหันมองใบหน้าที่กำลังบิดเบี้ยวเซี่ยปิงฉางร้องไห้เสียงดัง จนหลิวหมัวมัวรีบเข้ามาปลอบใจ

" พานางกลับไปก่อน" เจียงหลงเจินรีบปรับอารมณ์ให้กลับมาเป็นปกติ พร้อมโบกมือให้หลิวหมัวมัวพาหลานสาวไปอยู่ในห้องก่อน

" ไปกันเถอะเจ้าค่ะคุณหนู" หลิวหมัวมัวเข้ามาประคองเด็กน้อยในร่างหญิงสาวให้ลุกขึ้น เซี่ยปิงฉางยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หาย เพราะตกใจที่ถูกท่านน้าตะคอก