ตอนที่ 5.1 เริ่ม

สี่เดือนผ่านไป

คนจวนสกุลเซี่ยถูกเรียกมารวมตัวกันอยู่ในห้องโถง ประมุขของจวนทำสีหน้าเคร่งขรึม ยามได้ยินว่าบุตรสาวคนโตของตนจะกลับมาที่เมืองหลวงพร้อมกับหลานชาย ตอนแรกเขาส่งจดหมายไปคัดค้านไม่ให้นางกลับมา แต่เจียงหลงเจินกลับพูดตอกหน้าเขากลับว่า

หากไม่ให้เซี่ยปิงฉางกลับไป เช่นนั้นก็คืนสินเดิมของพี่สาวนางกลับคืนมา

เซี่ยหรงเจี๋ยคิดหนัก เพราะสินเดิมที่อีกฝ่ายพูดถึง เขาได้มอบให้เยว่ฟางเฟยเป็นคนจัดการ ทั้งยังนำเงินส่วนหนึ่งไปเปิดกิจการใหม่ เกรงว่าคงไม่มีเงินคืนให้เซี่ยปิงฉางอย่างที่เจียงหลงเจินเสนอ

" ท่านพ่อ ท่านจะให้เซี่ยปิงฉางกลับมาหรือเจ้าคะ " เซี่ยรั่วซี บุตรสาวคนที่สองของเซี่ยหรงเจี๋ยกับเยว่ฟางเฟยกล่าว

สีหน้าของสตรีวัยแรกแย้มเต็มไปด้วยความไม่พอใจ นางไม่อยากให้พี่สาวไม่สมประกอบผู้นั้นกลับมา เพราะจะทำให้ชื่อเสียงของวงศ์ตระกูลด่างพร้อย ที่ผ่านมาสกุลเซี่ยมีผู้คนนับหน้าถือตามากมาย บุตรชายและบุตรสาวล้วนเป็นที่กล่าวถึงในด้านรูปลักษณ์และความสามารถ ไม่มีผู้ใดจำได้เสียด้วยซ้ำว่าเซี่ยหรงเจี๋ยมีบุตรสาวไม่สมประกอบอยู่ผู้หนึ่ง

ชายวัยกลางคนทำสีหน้าคิดหนัก เขาก็ไม่ได้อยากให้เซี่ยปิงฉางกลับมานักหรอก เพียงแต่ขัดใจเจียงหลงเจินไม่ได้ นางจิ้งจอกผู้นั้นจ้องเล่นงานเขามาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว และเคยมีเหตุปะทะกันเมื่อหลายปีก่อน เจียงหลงเจินมาโวยวายบอกให้เขาไปรับตัวเซี่ยปิงฉางกลับมาที่เมืองหลวง แต่เขากลับปฏิเสธและยืนยันหนักแน่นว่าต่อให้ตายก็ไม่เปลี่ยนคำ เจียงหลงเจินได้ยินจึงชี้หน้าด่าทอเขา พร้อมกับประกาศลั่นว่าจากนี้เซี่ยปิงฉางไม่ใช่คนสกุลเซี่ยอีก

ทว่า ยามนี้ไม่รู้อีกฝ่ายนึกคิดสิ่งใดอยู่ จึงได้พาเซี่ยปิงฉางกลับมาที่เมืองหลวงอีกครั้ง

" จะให้ทำเช่นไรได้ นางก็เป็นบุตรสาวของข้าเช่นกัน " เซี่ยหรงเจี๋ยเอ่ยกับบุตรสาวคนรอง

" แต่ว่าข้าไม่อยากพี่สาวเป็นคนปัญญาอ่อนนี่เจ้าคะ " เซี่ยรั่วซียังคงพูดด้วยสีหน้าเง้างอน

เยว่ฟางเฟยเห็นสามีกับลูกทำสีหน้าหนักใจ นางจึงแสร้งยิ้มกลบเกลื่อนความขุ่นเคือง " นางกลับมาก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดีแล้ว ถึงอย่างไรนางก็เป็นถึงบุตรของภรรยาเอกนะเจ้าคะ อีกอย่างหากปล่อยให้อยู่คนเดียวเช่นนั้นอีก เกรงว่าคงไม่แคล้วได้ตั้งครรภ์บุตรคนที่สองแน่ "

เรื่องที่เซี่ยปิงฉางตั้งครรภ์ คนในจวนสกุลเซี่ยล้วนรับทราบโดยทั่วกัน กระนั้นก็ไม่มีผู้ใดรู้สึกทุกข์ร้อนใจสักคน เพราะมองเซี่ยปิงฉางเป็นคนนอกหาใช่คนในครอบครัวตนเองไม่

และไม่เคยคิดว่าอีกฝ่ายจะกลับมา จนกระทั่งเวลาผ่านไปเกือบสี่เดือนนับตั้งแต่เซี่ยปิงฉางให้กำเนิดบุตรชายออกมา

ภายในห้องไม่ได้มีแค่ภรรยาเอกและบุตรของภรรยาเอกเท่านั้น แต่ยังมีอนุฉินกับบุตรสาววัยสิบขวบนั่งร่วมฟังอยู่ด้วย นางไม่ได้ออกความเห็นใดเพราะถือว่าตนเป็นแค่อนุ ควรมีปากมีเสียงให้น้อยที่สุดจึงจะดีแก่ตนเองและบุตรสาว

มือเรียวขาวแหวกผ้าม่านเปิดออก ทอดสายตามองทิวทัศน์ด้านนอก เหลือระยะทางไม่ถึงหนึ่งลี้รถม้าของพวกนางก็จะถึงจวนสกุลเซี่ยแล้ว

" เจ้าแน่ใจใช่หรือไม่ว่ารับมือคนเดียวไหว "

เจียงหลงเจินเอ่ยถามสตรีใบหน้าพริ้มเพรา ระยะเวลาเพียงสี่เดือนสามารถแปลงโฉมสตรีผิวกรำแดดให้ขาวผ่องในชั่วพริบตา ทั้งยังมีใบหน้าที่งดงามจนแม้แต่สตรีด้วยกันยังอดจ้องมองไม่ได้

หมู่ตานคลี่ยิ้มจางๆ " ท่านไม่ต้องเป็นห่วงเจ้าค่ะ ข้าย่อมรับมือคนพวกนั้นไหวอยู่แล้ว หรือถ้าหากไม่ไหวจริงๆ ข้าจะไปเรียกให้ท่านมาช่วยเจ้าคะ "

นางไม่อยากให้เจียงหลงเจินเป็นกังวลกับแผนการของนาง และมั่นใจหลายส่วนว่าจะต้องเอาคืนแทนเซี่ยปิงฉางได้สำเร็จ

เจียงหลงเจินพยักหน้า " หากมีเรื่องใดให้ข้าช่วย รีบส่งคนไปบอกข้าทันทีเข้าใจหรือไม่ "

" เจ้าค่ะ "

" แล้วก็...." เจียงหลงเจินก้มมองเด็กทารกที่อยู่ในอ้อมแขนของตน นางตั้งชื่อว่าเซี่ยจื่อหลิง " ข้าฝากดูแลหลานชายข้าด้วยนะ "

เจียงหลงเจินพูดเสียงสั่นเครือ ขอบตาทั้งสองข้างแดงก่ำคล้ายจะร้องไห้ นางไม่สามารถนำเซี่ยจื่อหลิงไปดูแลได้ ด้วยหมู่ตานตั้งใจจะให้หลานชายนางใช้แซ่เซี่ย เพื่อทวงทุกอย่างคืนกลับมา

นางเคยมีความคิดว่าอยากยุติเรื่องนี้ แต่พอนึกถึงสิ่งที่เซี่ยปิงฉางถูกกระทำ ไฟแค้นในอกก็พลันพวยพุ่ง อยากทำให้คนพวกนั้นเจ็บช้ำเหมือนที่นางกับเซี่ยปิงฉางเป็น

หมู่ตานรับเด็กทารกมาอุ้ม นางก้มมองใบหน้าไร้เดียงสาของเด็กน้อย การชำระแค้นในครั้งนี้ไม่ใช่แค่ของนางกับเซี่ยปิงฉางแค่สองคน แต่ยังเพื่ออนาคตของเด็กน้อยผู้นี้ด้วย

" หลิงเอ๋อร์ จากนี้ไปข้าจะเป็นแม่ให้เจ้าเอง " นางพูดพลางยิ้ม ก้มหน้าลงหอมแก้มน้อยๆ ของเด็กทารก

เจียงหลงเจินยกมือขึ้นมาเช็ดคราบน้ำตาออก ทั้งรู้สึกตื้นตันใจและรู้สึกเสียดายที่เซี่ยปิงฉางไม่อยู่บนโลกใบนี้แล้ว