ตอนที่ 11-3 : ความสับสน

ตอนที่ 11-3 : ความสับสน

รถยุโรปคันหรูพุ่งทะยานไปบนทางด่วนราวกับลูกธนูที่หลุดจากคันศร ขาของมะลิเหยียบและผ่อนคันเร่งอย่างแม่นยำ ขณะที่มือบังคับพวงมาลัยอย่างเชี่ยวชาญ ทุกการเลี้ยว ทุกการเข้าโค้งราบรื่นไม่มีการเสียจังหวะแม้แต่นิดเดียว

ไม่นานนัก รถก็พุ่งเข้าไปในโรงพยาบาลด้วยความเร็ว จนทำให้ผู้คนแถวนั้นแตกตื่น

เอี๊ยด!

รถหยุดหน้าแผนกฉุกเฉินอย่างพอดิบพอดี

มะลิเปิดประตูพุ่งตัวลงจากรถ เธอรีบวิ่งไปแจ้งบุรุษพยาบาล

“ขอเปลด้วยค่ะ คนไข้หมดสติค่ะ!”

ไม่กี่อึดใจบุรุษพยาบาลนำเตียงเข็นออกมา ย้ายพิมมาลาขึ้นเตียงด้วยความรวดเร็ว ก่อนเจ้าหน้าที่จะเข็นเธอเข้าไปข้างใน

บุรุษพยาบาลรีบนำพาพิมมาลาเข้าห้องฉุกเฉิน ส่วนมะลิเดินตามหลังมาติด ๆ ด้วยความร้อนรน

จนกระทั่งประตูห้องฉุกเฉินปิดลง

ปัง!

ความเงียบงันเข้ามาแทนที่ทันที ราวกับว่าความวุ่นวายเมื่อครู่เป็นเรื่องโกหก

มะลิมองบานประตูอยู่ครู่หนึ่งด้วยความห่วงพิมมาลาจับใจ ก่อนค่อย ๆ ทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉิน

เธอถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก เธอรู้สึกว่าช่วงที่ผ่านมา ทุกอย่างเร่งรีบจนแทบจะลืมหายใจ แต่มือของเธอกลับยังสั่นเทา หยดน้ำอุ่น ๆ ไหลร่วงลงมาบนหลังมือ

มะลิเอามือแตะแก้มตัวเองอย่างมึนงง

“น้ำตา….”

“ตั้งแต่เมื่อไรกัน…”

เธอถอดแว่นออก แล้วปาดน้ำตา

“ไม่มีอะไรหรอก”

“ฉันแค่กลัวพิมมาลาจะเป็นอะไรต่างหาก…”

“ไม่งั้นแผนของพวกเราคงพังไม่เป็นท่า…”

แต่ยิ่งพูดน้ำตายิ่งไหล มือของเธอกำกระเป๋าถือไว้แน่น

“แล้วทำไม… ฉันถึงใจหายขนาดนี้… ทำไมฉันถึงห่วงพิมได้มากขนาดนี้”

คำถามนั้นดังก้องอยู่ในหัวใจ… แต่ไม่มีใครตอบ

ทันใดนั้นภาพความทรงจำกลับค่อย ๆ ผุดขึ้นมา

ภาพพิมมาลาที่ชอบวิ่งเข้ามาอ้อนคุณแม่นม

ภาพหญิงสาวที่นั่งทำงานจนดึกดื่น แต่ยังยิ้มได้ทุกครั้งเมื่อพูดถึงความฝันของตัวเอง

ภาพพิมมาลากับพิกุลหัวเราะจนตัวงอ เพราะความเปิ่นของอีกฝ่าย

ภาพอาหารจานโปรด

ภาพรอยยิ้ม

ภาพเสียงหัวเราะ

แล้วภาพเหล่านั้นก็ค่อย ๆ บิดเบี้ยว

พิมมาลากินเห็ดหอมด้วยความเอร็ดอร่อย

พิมมาลานั่งจ้องหน้าจอโทรศัพท์คุยกับมาวินด้วยสายตาเหม่อลอย

พิมมาลากุมขมับร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

“ฮึก…ฮืออออ” เสียงสะอื้นหลุดออกมาโดยมะลิไม่รู้ตัว

น้ำตาร่วงไหลเป็นสายน้ำ ความทรงจำอันอบอุ่นทำให้มะลิจุกในอก ความทรงจำที่ผุดขึ้นมา เธอรู้สึกได้ราวกับว่าเธออยู่ในเหตุการณ์นั้นด้วยตัวเอง

เธอรู้ดีว่าการผสานทำให้ความทรงจำของพิกุลหลอมรวมเข้ากับตัวเธอ เธอจึงเข้าใจทุกอย่าง

ยิ่งเข้าใจมากเท่าไรเธอยิ่งเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น

เพื่อนสองคนที่พยายามปกป้องซึ่งกันและกันมาตลอด วันนี้เธอกลับเป็นคนทรยศทำร้ายเพื่อนด้วยมือของตัวเอง

ตอนนี้ฉันคือใคร

ฉันคือมะลิ?

ฉันคือพิกุล?

ทำไมฉันกลัวเสียพิมมาลา ขณะเดียวกันฉันก็ห่วงคุณธาดา

ความรู้สึกทั้งสองด้านฉีกกระชากหัวใจของเธอจนแทบขาดออกจากกัน

สุดท้ายความเครียด ความสับสน และการร้องไห้อย่างหนักก็พาเธอดำดิ่งสู่ความเหนื่อยล้า ศีรษะของมะลิค่อย ๆ เอนพิงพนักเก้าอี้ และเธอก็เผลอหลับไปตรงหน้าห้องฉุกเฉิน ท่ามกลางความวุ่นวายในโรงพยาบาล

————

“ตอนนี้คนไข้ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงครับ นอนพักสัก 2 - 3 วันก็กลับบ้านได้แล้วครับ”

“ขอบคุณค่ะคุณหมอ” พิกุลตอบคุณหมออย่างสุภาพ

หลังจากมะลิเผลอหลับหน้าห้องฉุกเฉินไปได้ไม่นาน พิมมาลาก็ถูกย้ายมาพักฟื้นที่แม้อาการจะพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่คุณหมอยังต้องการให้เธอนอนพักเพื่อสังเกตอาการต่ออีกสองสามวันเพื่อความแน่ใจ

ทันทีที่คุณหมอออกไป ความเงียบเข้ามาแทนที่

มะลิถอนหายใจเบา ๆ เธอมองไปยังหญิงสาวที่นอนหลับอยู่บนเตียงผู้ป่วย

เธอเดินไปนั่งข้างเตียง แล้วกุมมือของพิมมาลาเอาไว้แน่น

มือเล็ก ๆ ที่ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะบีบมือ แต่กลับทำให้หัวใจของมะลิรู้สึกอบอุ่นผูกพันอย่างประหลาด เป็นความอบอุ่นที่เธอไม่เคยพบเจอมาก่อนในชีวิต

ในใจของมะลิเต็มไปด้วยความสับสน เธอควรทำอย่างไรดี ฝั่งหนึ่งคือคนที่โตด้วยกันมา อีกฝั่งคือผู้มีพระคุณที่ทำให้เธอได้ลืมตาอ้าปาก เธอควรเลือกเพื่อนหรือภารกิจ

ความสับสนเกิดขึ้นในใจของมะลิ หากเป็นสงครามคงเป็นมหาศึกที่ทั้งสองฝ่ายต่างหักหาญกันไม่ลง

“ฉันควรทำอย่างไรดี” เธอพูดกับตัวเองอย่างแผ่วเบา น้ำตาเริ่มคลอเบ้า

ระหว่างที่กำลังอยู่ในห้วงแห่งความคิดนั้น มือที่เธอกุมอยู่ก็ขยับเล็กน้อย ก่อนจะออกแรงบีบอย่างแผ่วเบา

“พิม!”

มะลิสะดุ้งสุดตัว รีบกุมมือของอีกฝ่ายแน่นขึ้น

เปลือกตาของพิมมาลาค่อย ๆ เปิดขึ้นช้า ๆ ใบหน้าของเธอยังซีดเซียวจากอาการป่วย — แต่รอยยิ้มที่ปรากฏกลับอบอุ่นเหมือนเดิม

“ดีใจจังที่ตื่นมาเห็นคุณแม่นม” เธอพูดอย่างอ่อนแรง

“อื้ม… แม่นมอยู่นี่แล้วยัยเด็กแสบ”

พิมมาลายิ้มกว้าง “ขอบคุณนะที่คอยดูแลพิมมาตลอด”

“ขอบคุณที่ไม่เคยทิ้งพิมไปไหน”

มะลินิ่งไปครู่หนึ่ง

ก่อนจะถามคำถามที่ติดค้างในใจมานาน

“ทำไมพิมถึงไว้ใจพิกุลขนาดนี้ล่ะ” น้ำตาค่อย ๆ เอ่อขึ้นมาในดวงตาของเธอ

มะลิรีบเบือนหน้าไปอีกทาง ไม่อยากให้พิมเห็น

พิมมาลาหัวเราะเบา ๆ

“ถามแปลก ๆ นะคะคุณแม่นม”

เธอหยุดหายใจพักหนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายราวกับเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก

“เราโตมาด้วยกันนะ… พิกุลคอยช่วยพิมมาตลอด”

“แล้วพิกุลไม่เคยทำร้ายพิมเลยไงคะ”

ประโยคนั้นเหมือนมีบางอย่างกระแทกเข้าใส่หัวใจของมะลิอย่างจัง พิมมาลายิ้ม ก่อนที่ฤทธิ์ยาจะค่อย ๆ ดึงเธอกลับเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง

เหลือเพียงมะลิที่นั่งอยู่ข้างเตียงอย่างโดดเดี่ยว พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มอย่างเงียบงัน ความรู้สึกจุกอกถาโถมเข้ามาในใจ มะลิเป็นห่วงพิมมาลาจับใจ

ท่ามกลางความเงียบสงบของห้องพักผู้ป่วย มะลิสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกภายในจิตใจ

มันเป็นกระแสจิตเล็ก ๆ

อบอุ่น อ่อนโยน

เต็มไปด้วยความรัก ความอาทร และความปรารถนาที่จะปกป้องใครสักคน ความรู้สึกเหล่านั้นไม่ได้มาจากตัวเธอทั้งหมด มะลิสัมผัสได้ว่ามันมาจากมุมเล็ก ๆ บางแห่งของวิญญาณ

แม้การผสานจะทำให้ร่างกายและวิญญาณหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวแล้วก็ตาม แต่กระแสจิตนี้กลับแตกต่างออกไป ราวกับว่ามันอยู่ตรงนั้นตั้งแต่ต้นไม่เคยถูกผสานรวมกับวิญญาณของมะลิเลย

ความรู้สึกนั้นคล้ายการได้ฟังบทเพลงที่สมบูรณ์แบบ แต่มีโน้ตอยู่หนึ่งตัวที่เพี้ยนไปเพียงเล็กน้อย จนคนทั่วไปอาจไม่ทันสังเกต

แต่สำหรับผู้ที่คุ้นเคย มันเด่นชัดราวกับแสงสว่างในความมืด มะลิรู้ได้ทันทีว่ากระแสพลังนั้นไม่ใช่ของเธอ — แล้วมันคืออะไรล่ะ

มะลิขมวดคิ้วใช้ความคิด

“หรือว่าที่ฉันเป็นห่วงพิมมาลาขนาดนี้... เป็นเพราะสิ่งนั้น”

มะลิพึมพำกับตัวเอง

“ฉันต้องหาคำตอบให้ได้”

เธอลุกขึ้นเดินออกจากห้องพักผู้ป่วย แล้วหามุมเงียบ ๆ ภายในโรงพยาบาล จากนั้นจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาโจ มะลิเล่าเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ฟังโดยละเอียด

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมา

“บางครั้งจิตวิญญาณที่มีความปรารถนาแรงกล้ามากพอ อาจคงเหลือเศษเสี้ยววิญญาณเอาไว้ได้”

“ในที่นี้ คงเป็นความรู้สึกที่พิกุลอยากปกป้องพิมมาลา”

“เศษวิญญาณนั้นจึงส่งผลต่อความคิดและความรู้สึกของมะลิ”

“เธอควรรีบจัดการมัน”

มะลิขมวดคิ้ว

“ถ้าไม่จัดการจะเป็นยังไง”

“อารมณ์ความรู้สึกของพิกุลจะค่อย ๆ เพิ่มขึ้น … มันจะครอบงำเธอ… จนเธอสับสนว่าตัวเองเป็นใคร”

“แล้วเธออาจจะทำสิ่งที่พิกุลทำโดยไม่รู้ตัว… เช่น การปกป้องพิมมาลา”

“และนั่นจะทำให้แผนของเราพัง”

โจตอบด้วยน้ำเสียงแหบแห้งตามปกติ

มะลินิ่งไปครู่หนึ่ง เธอหายใจยาว ก่อนถามต่อ

“แล้วจะจัดการได้ยังไง”

คืนนี้ให้มะลินอนเพ่งจิตไปที่กลางหน้าอก”

“พลังจากการผสาน จะพาจิตของเธอไปหาสิ่งแปลกปลอม”

“หาให้เจอ... แล้วจัดการซะ”

น้ำเสียงของโจเรียบเฉย แต่หนักแน่นจนไม่เปิดช่องให้ตั้งคำถาม

“ขอบคุณ”

มะลิตัดสาย

จากนั้นจึงเดินกลับมายังห้องพักผู้ป่วย เธอมองหญิงสาวบนเตียงอยู่เงียบ ๆ เป็นเวลานาน ก่อนจะค่อย ๆ เอนตัวลงบนเตียงสำหรับผู้มาเฝ้าไข้

ตอนนี้เธอไม่ได้ง่วง เธอต้องการนอนเพื่อจบเรื่องนี้

“รอฉันก่อนนะพิกุล”

“ฉันจะไปหาเธอเดี๋ยวนี้”

มะลิค่อย ๆ หลับตาลง แล้วเพ่งสมาธิไปยังกลางหน้าอกตามที่โจบอก ไม่นานนัก สติของเธอก็ค่อย ๆ เข้าสู่ภวังค์

...

เมื่อมะลิลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอก็ไม่ได้อยู่ในห้องพักผู้ป่วยแล้ว แต่กำลังยืนอยู่ภายในโลกแห่งจิต ภายในปราสาทที่สถิตแกนวิญญาณของพิกุล

มะลิเริ่มออกตามหาสิ่งที่เธอต้องการ เธอค้นหาไปทั่วทุกซอกทุกมุม จนกระทั่งมาถึงพื้นที่เล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุด เป็นมุมที่เงียบงันและถูกหลงลืม หากไม่สังเกตอย่างตั้งใจ ก็แทบไม่มีทางพบเห็น

ที่นั่นเองเธอก็พบลูกบอลแสงสีทองดวงเล็ก ๆ เศษเสี้ยววิญญาณของพิกุลที่ยังหลงเหลืออยู่ มะลิมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรอยยิ้มกว้างจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“เอาล่ะพิกุล...”

“เรามาจบเรื่องนี้กันดีกว่า”