ตอนที่ 11-2 : ความสับสน

ตอนที่ 11-2 : ความสับสน

ห้องผู้บริหารในบรรยากาศเงียบสงบแสนสบาย ผสมกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากน้ำหอมปรับอากาศ ทำให้เหมาะกับการทำงานในเช้าวันใหม่อย่างยิ่ง

ทันทีที่มาถึง พิมมาลาก็นั่งประจำโต๊ะทำงาน ส่วนพิกุลเดินไปโต๊ะชงชาอย่างคุ้นชิน

ไม่นานนักชากลิ่นส้มอุ่น ๆ หอมกรุ่นก็ถูกวางตรงหน้าผู้บริหารสาว

“ชาค่ะคุณพิม”

“ขอบคุณค่ะ คุณแม่นม ชาของแม่นมอร่อยที่สุด”

เจ้านายสาวยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี

พิกุลชะงักเล็กน้อย ก่อนค่อย ๆ หรี่ตาเตรียมทำหน้ายักษ์

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะอ้าปากบ่น พิมมาลาก็รีบทำหน้าสำนึกผิด

“โอ๊ะ… ลืมไปค่ะ ตอนนี้เวลางาน”

พิกุลนิ่งไปครู่หนึ่ง ไม่คิดว่าพิมมาลาจะมาไม้นี้ เธอส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนที่จะยิ้มมุมปาก พร้อมจิบชาอู่หลงอึกใหญ่

“เอาล่ะ… เริ่มงานกันดีกว่า” พิมมาลายืดตัวตรงในสภาพพร้อมทำงาน สลัดภาพเจ้านายสาวขี้เล่นอย่างหมดจด

“ฝ่ายออกแบบส่งงานมาให้คุณพิมช่วยตัดสินใจค่ะ”

พิกุลส่งไฟล์งานออกแบบให้พิมมาลาผ่านทางอีเมล

ดีไซน์เนอร์สาวดูทีละแบบอย่างรวดเร็ว

ฝ่ายออกแบบทยอยส่งแบบคอลเลกชันใหม่เข้ามาให้พิจารณา พิมมาลาไล่เปิดดูทีละแบบ พร้อมให้ความเห็นอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะเป็นการปรับสัดส่วนของชุด เปลี่ยนวัสดุ หรือเลือกโทนสีที่เหมาะสม พิกุลนั่งจดรายละเอียดทุกอย่างอย่างเป็นระบบ ก่อนส่งกลับไปยังทีมออกแบบ

“เสร็จแล้ววววว” พิมมาลายิ้มกว้างปิดไฟล์งาน พลางยืดบิดตัว

พิกุลดูนาฬิกาข้อมือก็พบว่าเป็นเวลาเที่ยงพอดี เธอจึงเอ่ยปากชวนเจ้านายสาวไปกินข้าวเที่ยง

“เที่ยงนี้ทานอะไรดีคะคุณพิม”

“ส้มตำไก่ย่างไหม” พิมมาลาเสนอ

“ดีค่ะ ไปกันค่ะ”

มะลิไม่ขัดข้อง เธออยู่ในร่างพิกุลมานานแล้ว ความชอบของพิกุลก็เป็นความชอบของเธอเช่นกัน และเธอรู้ดีว่าพิกุลชอบกินไก่ย่าง ส้มตำมาก

ก่อนที่จะเดินออกจากห้อง เธอก็หันไปพูดกับพิมมาลา

“อ้อ… ช่วงบ่ายมีประชุมกับ บริษัท ศิลา เรื่องผ้าชนิดใหม่ด้วยนะคะ”

“อื้ม… ประชุมกับมาวินใช่ไหม” พิมมาลายิ้มด้วยท่าทีเขินอาย

พิกุลดันแว่นเล็กน้อยด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะพูดว่า

“งั้นเราไปกินข้าวกันก่อนดีกว่าค่ะ”

เที่ยงมื้อนั้นก็จบลงด้วยส้มตำไก่ย่าง พิกุลกินส้มตำครึ่งจานกับไก่ย่าง 1 น่อง ส่วนพิมมาลา ไก่ย่างครึ่งตัว ส้มตำ 1 จาน ข้าวเหนียว 1 ห่อ และบัวลอยไข่หวานอีกหนึ่งถ้วย

“อย่าบ่นสิ… ก็คนมันกำลังโตอะ” พิมมาลาพูดเบา ๆ

—----

14.00 น.

ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก…

เสียงเคาะประตูหน้าห้องผู้บริหารดังขึ้น พร้อมเสียงเจ้าหน้าที่สาว

“คุณพิม คุณพิกุลคะ”

เธอกล่าวขออนุญาตก่อนจะเปิดประตูเข้ามาในห้องทำงาน

“คุณมาวินมาแล้วค่ะ… ตอนนี้รออยู่ที่ห้องประชุมค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ ลูกตาล เดี๋ยวพวกพี่ไปค่ะ”

พิกุลยิ้มให้เจ้าหน้าที่สาวที่เพิ่งเดินออกไป

บ่ายวันนี้บริษัทบุปผาและบริษัทศิลา มีการพูดคุยเจรจาการค้าเรื่องผ้าชนิดใหม่ที่ทางศิลาคิดค้นขึ้นมา ซึ่งพิมมาลาค่อนข้างสนใจผ้าชนิดนี้ จึงนัดมาวินมาพูดคุยเจรจาธุรกิจ

พิกุลรวบรวมเอกสารอย่างเป็นระเบียบ แล้วหันไปหาพิมมาลา

“ไปเลยไหมคะคุณพิม”

พิมมาลาบิดตัวเล็กน้อย ก่อนยิ้มแห้ง ๆ

“พิกุลไปก่อนเลยค่ะ เดี๋ยวพิมตามไปค่ะ”

พิกุลพยักหน้าโดยไม่ถามอะไรต่อ ก่อนเธอจะเดินออกไปยังห้องประชุมเพียงคนเดียว

ระหว่างเดินออกไป เธอแอบชำเลืองไปยังเจ้านายสาว พบว่าเธอกำลังส่องกระจกเติมเครื่องสำอางอย่างตั้งอกตั้งใจ

รอยยิ้มเล็ก ๆ ปรากฏบนใบหน้าตลอดเวลา แต่ในเวลาเดียวกัน เธอก็ยกมือแตะขมับเป็นระยะ ราวกับกำลังอดทนกับอาการปวดหัวที่เกิดขึ้น

มะลิดันแว่นเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

———

ห้องประชุม

มะลิเดินเข้ามายังห้องประชุม เธอพบว่ามาวินนั่งรออยู่แล้ว

ชายหนุ่มนั่งหลังตรง ใบหน้าสงบนิ่งตามแบบฉบับนักธุรกิจมืออาชีพ

“สวัสดีค่ะ คุณมาวิน” มะลิทักทายด้วยความสุภาพ

“สวัสดีครับ… คุณพิกุล”

มาวินทักทายด้วยรอยยิ้ม ก่อนขยิบตาให้มะลิหนึ่งครั้ง

มะลินิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะลดเสียงลง

“ทุกอย่างกำลังไปได้ดีค่ะ เป้าหมายกำลังค่อย ๆ เปลี่ยนไปทีละนิด”

เธอเหลือบมองไปที่ประตู ราวกับต้องการตรวจสอบว่ามีใครแอบฟังอยู่หรือไม่

“เป้าหมายยังต่อต้านอยู่ โดยเฉพาะเรื่องการควบรวมกิจการ เธอยังต่อต้านอย่างรุนแรง”

“แต่เห็นได้ชัดว่ากำลังค่อย ๆ ยอมรับทีละน้อย”

มะลิพูดอย่างรวดเร็วโดยไม่เอ่ยว่าใครคือเป้าหมาย …

แต่ทั้งมาวินและมะลิต่างรู้และเข้าใจกัน

“ดีมาก”

มาวินพยักหน้าพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แต่ก็เปลี่ยนน้ำเสียงอ่อนโยนทันที

“แต่ผมห่วงเรื่องหนึ่ง…”

“คุณพ่อเป็นไงบ้าง”

“ท่านยังไหวค่ะ” มะลิพูดพร้อมยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้เขา

มาวินรับกระดาษไปอ่าน

ในกระดาษมีข้อความว่า

‘ไม่ต้องห่วงพ่อ ทุกอย่างกำลังเป็นไปตามแผน พิมมาลาเริ่มเปลี่ยนไปทีละน้อย แม้จะยังต่อต้านอยู่บ้าง แต่พ่อจัดการได้

พ่อรู้ว่าการอยู่ในร่างนี้ทำให้อายุลดลงทุกวัน แต่พ่อเชื่อว่าทุกอย่างใกล้จะสำเร็จด้วยดี

ดูแลตัวเองด้วย

พ่อ’

มาวินอ่านจบแล้วนิ่งไปครู่หนึ่ง

ข้อความนั้นเป็นของคุณพ่อแน่นอน

แต่ลายมือที่เขียนกลับเป็นลายมือของผู้หญิง… ลายมือของพิมมาลา

“ท่านเขียนจดหมายนี้ได้ยังไง”

มาวินขมวดคิ้ว

“ท่านควบคุมให้คุณพิมเขียน และควบคุมให้เธอลืมทันทีที่เขียนเสร็จค่ะ” มะลิเอ่ยเสียงเรียบ

“อืม”

มาวินตอบสั้น ๆ แต่แววตาและน้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าพ่อของเขามีความมุ่งมั่นแน่วแน่ แต่เขาก็อดห่วงไม่ได้

ในจังหวะนั้นเองพิมมาลาก็เดินเข้ามาในห้องประชุม

เธอทักทายมาวินด้วยท่าทีสุภาพ

“สวัสดีค่ะ… คุณมาวิน” แต่น้ำเสียงหวานเกินกว่าปกติเล็กน้อย

แม้จะยังมีอาการปวดหัวแทรกเข้ามาเป็นระยะก็ตาม

มาวินยิ้มทักทายอย่างสุภาพ

พิมมาลานั่งลงตรงข้ามเขา ก่อนสูดหายใจลึก เพียงพริบตาเดียว สีหน้าแววตาของหญิงสาวก็เปลี่ยนเป็นผู้บริหารมืออาชีพ

“คุณมาวินคะ พิมขอดูเนื้อผ้าที่คุณนำมาเสนอหน่อยค่ะ”

มาวินยืดตัวตรง

“ครับ… นี่คือตัวอย่างผ้าครับ”

มาวินนำแฟ้มตัวอย่างผ้ายื่นให้พิมมาลา

“เป็นผ้าทอเนื้อดี เนื้อนุ่ม อยู่ทรง และเหมาะสำหรับงานเสื้อผ้าบริษัทคุณพิม มากครับ” มาวินนำเสนองานแบบมืออาชีพเช่นกัน

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็พูดคุยเรื่องงานกันอย่างจริงจังอยู่พักใหญ่

…

“ตามนี้ค่ะคุณมาวิน”

พิมมาลาวางตัวอย่างผ้าลง

“แต่พิมอยากให้ผ้าทิ้งตัว ดูพริ้วไหวมากกว่านี้ และลดน้ำหนักลงอีกประมาณสามสิบเปอร์เซ็นต์ค่ะ”

“รับทราบครับคุณพิม”

“ผมจะนำข้อมูลไปปรับปรุง แล้วจะนำมาเสนออีกครั้งครับ”

“ขอบคุณค่ะ”

“ขอบคุณเช่นกันครับ ที่ได้ร่วมงานกัน”

หลังการนำเสนอผ้าจบลง มาวินถอนหายใจเล็กน้อยก่อนที่จะนั่งพิงพนักเก้าอี้

บรรยากาศในห้องประชุมเงียบลงเล็กน้อย

ก่อนที่เขาจะเอ่ยคำถามสำคัญออกมา

“คุณพิมครับ ถ้าผมขอให้คุณพิมพิจารณาเรื่องการควบรวมกิจการ คุณพิมเห็นว่าอย่างไรครับ”

“ตอนนี้พิมยังพิจารณาข้อดีข้อเสียอยู่ค่ะ”

“เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ พิมขอใช้เวลาศึกษาให้รอบคอบก่อน”

ในความจริงแล้วเธอไม่คิดจะรวมบริษัทแม้แต่นิดเดียว แต่เธอเลือกที่จะตอบอย่างอ้อม ๆ เพื่อไม่ให้เสียมารยาททางธุรกิจ

มาวินยิ้มมุมปาก

“คุณพิมยังไม่ตัดสินใจจริง ๆ เหรอครับ”

“ยังค่ะ ขอพิมพิจารณาดูก่อน…”

“โอ้ยยย!”

พิมมาลาเอามือกุมขมับแทบจะทันที อาการปวดหัวครั้งนี้รุนแรงจนเธอแทบจะล้มทั้งยืน

ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้นอาการปวดหัวก็หายไป

“พิมจะรีบดำเนินการเรื่องควบรวมบริษัทค่ะ”

น้ำเสียงของเธอเรียบผิดธรรมชาติ

ดวงตาที่เหม่อลอยราวกับเป็นคนละคน

“ไม่…ไม่…ไม่…”

มือทั้งสองกำแน่นจนสั่น

“พิมจะไม่ยกบริษัทให้ใครเด็ดขาด”

พิมมาลากัดฟันแน่น ราวกับต่อสู้กับบางสิ่งบางอย่าง

แววตากลับมาเหม่อลอยอีกครั้ง

“ค่ะพิมจะรีบดำเนิน…”

พิมมาลาฝืนกัดฟันแน่น

“ไม่นะ… ไม่นะ… ไม่นะ…”

มะลิมองเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างเงียบงัน

เธอมองพิมมาลาที่กำลังต่อสู้อย่างสุดกำลัง

มองมือที่กำแน่น

มองร่างที่สั่นสะท้าน

มองความเจ็บปวดที่ปรากฏบนใบหน้าของหญิงสาว

‘อีกนิดเดียว คุณธาดา… อีกนิดเดียว’ เธอพูดในใจ

การต่อสู้ทางจิตใจเกิดขึ้นอยู่ครู่หนึ่ง ทั้งสองความคิดต่างผลัดกันรุกผลัดกันรับอย่างหนักหน่วง

ทันใดนั้น

“ม่ายยยยย!”

พิมมาลากรีดร้องลั่น ก่อนร่างทั้งร่างจะทรุดลงหมดสติไปกับพื้น

มะลิที่กำลังมองดูทุกอย่าง ลุกขึ้นพรวดจากเก้าอี้ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งวินาที

“พิม… ” เธอวิ่งเข้าไปประคองหญิงสาวแทบจะทันที

“พิม พิม พิม…” มะลิพูดเสียงสั่นความตกใจทำให้มะลิควบคุมตัวเองไม่ได้

“พิม… พิมอย่าเป็นอะไรไปนะ” เธอเขย่าตัวพิมมาลาด้วยมือที่สั่นเทา

มะลิเงยหน้ามองมาวิน

“คุณมาวินคะ รบกวนคุณมาวินกลับไปก่อนเถอะค่ะ”

“สถานการณ์ตอนนี้คงยังไม่สะดวกคุยต่อค่ะ”

มาวินพยักหน้าเบา ๆ

“ครับ… งั้นผมขอตัวก่อนครับ”

แม้มาวินจะมีสีหน้าที่ตกใจ แต่เขาพยายามคุมตัวเองให้เป็นปกติ

“ฝากดูแลคุณพิมด้วยครับ” เขาฝากทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกไป

ทันทีที่มาวินออกไปจากห้องประชุม มะลิคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรออก

“ลูกตาล… ช่วยมาที่ห้องประชุมเดี๋ยวนี้เลยนะ”

“พาผู้ชายแข็งแรงมาหนึ่งคน ขอคนที่ไว้ใจได้”

เธอสั่งการอย่างรวดเร็ว

ไม่กี่นาทีต่อมาพิมมาลาก็ถูกพาไปยังเบาะหลังของรถยุโรปคันหรูที่เธอนั่งเป็นประจำ

มะลินั่งอยู่หลังพวงมาลัย

เธอหายใจยาวหนึ่งครั้ง ก่อนจะหันกลับมองไปยังพิมมาลาที่นอนหมดสติอยู่ตรงเบาะหลัง

“พิม…”

“เราไปกันเถอะ”

เธอพูดกับตัวเองอย่างแผ่วเบา

เสียงเครื่องยนต์คำรามขึ้น ก่อนจะเคลื่อนตัวออกจากบริษัทอย่างรวดเร็ว

——-