บทที่7

สายตาที่เธอมองเขานิ่งและสงบราวกับว่าคิดและไตร่ตรองเรื่องนี้มาอย่างดีแล้ว

มีความจำเป็นอะไรที่เธอต้องแต่งงานกับเขา และทำไมต้องเป็นเขา พระรามอยากหาคำตอบแต่เขาไม่มีเวลา

“ไปวันนี้เลยไหม” เมื่อเขาต้องการใช้เงินด่วน เรื่องสัญญาบ้า ๆ นี่ก็ควรเริ่มวันนี้เลย

“ได้ค่ะ”

ทั้งสามคนมาถึงเขตบางพลัดซึ่งน่าจะเป็นเขตที่มีคนมาจดทะเบียนสมรสน้อยที่สุดในทุกเขตของกรุงเทพมหานคร คงเพราะชื่อเขตที่ฟังแล้วไม่เหมาะกับคู่รัก แน่นอนว่าพวกเขาไม่ได้แคร์เรื่องนี้เลยสักนิด

ต้องการแค่ความรวดเร็ว ยิ่งเร็วยิ่งดีและเพียงไม่นานใบสำคัญการสมรสก็มาอยู่ในมือของทั้งคู่

เงินสองร้อยล้านถูกโอนเข้าบัญชีทันทีอย่างที่รัณนภันต์บอกไว้ก่อนหน้านี้

“ปะ กลับบ้านกันค่ะพี่ราม”

“เดี๋ยว!” พระรามชะงักกับคำพูดของอีกฝ่าย

“อะไรคะ”

“ผมต้องย้ายไปอยู่กับคุณเหรอ ไหนว่าโนเซ็กซ์ไง”

“สามีภรรยาอยู่แยกบ้านใครจะเชื่อ” คำพูดของหญิงสาวทำให้พัสวีย์ซึ่งเป็นผู้ฟังพยักหน้าเห็นด้วยกับน้องสาวข้างบ้าน เงินตั้งสามร้อยล้านคนอย่างรัณนภันต์คงไม่ให้ไอ้เพื่อนหน้าหล่อของเขานั่งนอนอยู่บ้านอย่างสบายใจหรอกมั้ง

น้องสาวข้างบ้านของเขา คนภายนอกอาจจะมองว่าสวย รวยและโง่ แต่พัสวีร์รู้ดีว่ามีแค่สองคำหน้าเท่านั้นที่เป็นความจริง ส่วนคำว่า ‘โง่’ นั้น รัณนภันต์ห่างไกลจากคำนั้นมากโข ไม่สิเรียกว่าอยู่คนละโยชน์กันน่าจะได้

รัณนภันต์ฉลาดเป็นกรด แต่มักแกล้งโง่ ทำหน้าตาใสซื่อ เก็บเขี้ยวเล็บราวกับลูกแมวตัวน้อย

ไอ้พระรามคงไม่รู้ว่านั่นคือเสือสาวเต็มวัย จะบีบก็ตาย จะคายไอ้เพื่อนของเขาก็น่าจะตายเช่นกัน

พระรามจัดการเรื่องหนี้สินที่มีเป็นอันดับแรก เขาไม่อยากให้ดอกเบี้ยธนาคารที่วิ่งเร็วยิ่งกว่าห้าจีในเวลานี้ทำงานอีกต่อไป เขาเข้าใจเวลานี้เองว่าการไม่มีหนี้เป็นลาภอันประเสริฐ

จัดการกับหนี้สินที่ธนาคารแล้วเขาก็ตรงกลับไปยังเพนต์เฮาส์ของตัวเองเพื่อเก็บของใช้ที่จำเป็นไปบ้านภรรยา เรียกบ้านก็คงไม่ถูกเพราะในเมื่อบ้านหลังนั้นสูงถึงห้าชั้น

เรียกว่าคฤหาสน์น่าจะถูกต้องมากกว่า

ทันทีที่ซูเปอร์สตาร์หนุ่มลงจากรถที่หน้าคฤหาสน์หลังงามแม่บ้านวัยประมาณสามสิบกว่าก็เดินมารับเขาถึงประตูบ้านและผายมือให้เขาเดินตาม ก้าวผ่านประตูใหญ่ที่เขาเพิ่งได้มีโอกาสเข้ามาครั้งแรกก็ต้องอึ้งกับจำนวนของผู้คนในห้องโถงที่มีบันไดใหญ่ทอดยาวลงมาจากชั้นบน

ปลายของบันไดมีภรรยาหมาด ๆ วัยใสของพระรามกำลังเดินลงมาด้วยรอยยิ้มสดใส  แต่ทำไมกันนะ ทำไมพระรามถึงได้รู้สึกว่ารอยยิ้มสดใสนั่นมีอะไรบาง ๆ ฉาบไว้

“พี่รามมาแล้วเหรอคะ” เธอเดินลงมาหยุดที่บันไดขั้นที่สองซึ่งเขาก็เดินไปรับเธอ ณ จุดนั้น เมียตัวน้อยกอดแขนเขาไว้แน่นและเอ่ยแนะนำเขากับทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้น

“ทุกคนคะ นี่พี่รามค่ะ สามีของรัณค่ะ” คำแนะนำของเธอแน่นอนว่าสร้างความตกใจให้สิบคนรับใช้ สามคนสวนและสามบอดีการ์ด

คนหนึ่งคนต้องใช้คนดูแลมากกว่าสิบชีวิตเลยหรือ  พระรามเข้าใจคำว่าอภิมหาเศรษฐีจริงก็วันนี้นี่เอง

“พี่รามแนะนำตัวหน่อยสิคะ” เธอเขย่าแขนเขาด้วยท่าทางเหมือนเด็กที่อยากให้พี่ชายแนะนำตัวกับเพื่อนในโรงเรียน

หากคนอื่นมองมาคงเห็นความน่ารัก แต่สำหรับเขายายเด็กนี่ไม่ตรงสเปกเขาสักอย่าง สวยแหละ แต่เด็กเกินไป และเขาคิดว่าเธอเด็กเกินไปกว่าจะเป็นเมีย

เมื่อละสายตาจากใบหน้าหวาน พระรามก็กวาดตามองผู้คนทั้งหมดตรงหน้า เขาคงต้องสวมมาดคุณชายในละครสักเรื่องที่เขาเล่นสินะ

“สวัสดีครับ ผมพระรามเป็นสามีคุณรัณ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปผมจะย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ” ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าผู้ชายหล่อเหลาข้างกายคุณหนูของพวกเธอเป็นใคร ใครกันเล่าจะไม่รู้จัก ราม พระราม ซูเปอร์สตาร์ที่เพิ่งมีข่าวฉาวเมื่อไม่กี่เดือนก่อน

ดูก็รู้ว่าดาราชายประวัติเน่าเสียคนนี้น่าจะตั้งใจมาหลอกคุณหนูคนสวย ผู้ไร้เดียงสาของบ้านนี้ แต่เพราะไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะพูดอะไรได้ ทุกคนต่างยกมือขึ้นไหว้ชายหนุ่มผู้เป็นคุณผู้ชายของบ้าน

“พี่รามมาเหนื่อย ๆ ขึ้นห้องกันเถอะค่ะ กระเป๋ามีแค่ใบเดียวใช่ไหมคะ” คำถามของเจ้าของบ้านทำพระรามเลิกคิ้วก็เธอเองไม่ใช่หรือบอกว่าเอามาแค่ของที่จำเป็นก่อน

ไม่รู้ว่าจะรีบอะไรนักหนา

“ครับ แค่ใบเดียว” พระรามตอบเสียงหวานในเมื่อเธออยากให้เขาเล่นตามน้ำเขาก็เล่นบทตามที่เธอกำลังเล่นนำ

เมื่อเข้ามาอยู่ในห้องกันตามลำพังพระรามก็ต้องขมวดคิ้ว

“ผมคิดว่า...”

“พี่! เรียกตัวเองว่าพี่ค่ะ เล่นให้สมบทบาทหน่อยค่ะ” นี่สินะธาตุแท้ของคุณหนูสวย ไร้พิษสง

“พี่คิดว่าเราจะแยกห้องนอน”

“สามีภรรยาที่ไหนเขาแยกห้องนอนกันละคะ” รัณนภันต์เอ่ยพร้อมรอยยิ้ม ห้องนอนเจ้าหญิงแสนสวยสีชมพูขาว ของประดับทุกชิ้นล้วนเป็นสีชมพูกับสีขาว อ่อนหวาน น่ารัก เหมาะกับเด็กวัยใสแบบเธอ แต่ไม่เหมาะกับผู้ชายวัยสามสิบเช่นเขาแต่ก็พูดอะไรได้เล่า ท่องไว้พระราม