บทที่8

สามร้อยล้าน สามร้อยล้าน

 พระรามมองเตียงนอนที่น่าจะกว้างกว่ามาตรฐานหกฟุต มีเสาสี่เสาที่มีม่านสีขาวกับชมพู นั่นก็เหมือนกับเตียงเจ้าหญิงในนิยาย

ให้ตายเถอะ ไอ้วีร์มันบอกว่ายายเด็กนี่อายุยี่สิบโตแล้ว โตแต่ตัวสินะ

“แต่เราแต่งกันแค่ในนาม” พระรามเอ่ยแย้ง เขาไม่ชอบห้องนอนมุ้งมิ้ง ไม่ชอบตุ๊กตาคิตตี้เต็มที่นอนและไม่ชอบคือยายเด็ก...แว่น ใส่แว่นตอนไหนวะ

“ค่ะ แค่ในนาม แต่ก็ต้องทำให้สมจริง” คำว่าสมจริงในนิยามของรัณนภันต์คืออยู่ห้องเดียวกัน ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างที่คนอื่นไม่สงสัย

แต่ในนิยามของพระรามอาจต่างออกไปสักเล็กน้อย ในเมื่ออยู่ในที่รโหฐานอย่างเช่นห้องนอนก็ควรแยกห้องกันเพื่อความเป็นส่วนตัว

“แต่เราอยู่ในบ้าน”

“ไม่ว่าที่ไหนเราก็ต้องทำให้พวกเขาคิดว่าเราแต่งงานกันจริง ๆ ค่ะ” น้ำเสียงของเธอเน้นย้ำและบ่งบอกว่าเรื่องที่คุยกันค่อนข้างซีเรียส

“โอเค ๆ แล้วแต่เธอก็แล้วกัน นี่เธอใส่แว่นเหรอ”

“ใส่กรองแสงสีฟ้าค่ะ” ว่าแล้วรัณนภันต์ก็เดินไปยังอีกมุมของห้อง ซึ่งมีฉากกั้นเป็นสัดเป็นส่วน พระรามเดินตามเพราะยังคุยกันไม่เสร็จ หญิงสาวนั่งลงบนโต๊ะอ่านหนังสือ

“พี่รามเดินดูห้องได้เลยนะคะ ที่รัณเลือกพี่เพราะพี่เป็นนักแสดงหวังว่าคงเล่นได้สมบทบาทนะคะ”

เป็นคำด่าที่ไม่มีคำด่าอยู่ในนั้น พระรามฟังแล้วต้องเจ็บจี๊ดในอก ยายเด็กนี่ไม่ได้ไร้เดียงสาอย่างที่ใคร ๆ เห็นหรอกนะ หน้าตาซื่อ ๆ ดูโง่ ๆ นั่นแค่หนังแกะที่ห่มลูกหมาจิ้งจอกแสนเจ้าเล่ห์

บทที่ 6 แปลก

พระรามเดินสำรวจห้องนอนที่กว้างขวาง เดินไปยังประตูเชื่อมที่เป็นห้องแต่งตัวของคุณหนู เขาลากกระเป๋าเข้ามาในห้องนี้ด้วย เปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อหาที่ใส่เสื้อผ้าของตัวเอง น่าแปลกที่ตู้เสื้อผ้าของคุณหนูคนสวยกลับโล่ง จากตู้เสื้อผ้าทั้งหมดน่าจะสิบกว่าบานได้ เขาเห็นตู้ที่มีเสื้อผ้าเพียงห้าตู้เท่านั้นซึ่งถือว่าน้อยมากสำหรับคนรวยระดับเธอ

ส่วนตู้ใส่กระเป๋าแบรนด์เนมเขาก็เห็นเพียงไม่กี่ใบ นับ ๆ ดูแล้วไม่ถึงสิบใบด้วยซ้ำ เครื่องประดับยิ่งแล้วใหญ่ทุกตู้แทบไม่มีเครื่องประดับ

จะว่าเธอไม่รวยจริงก็คงไม่ใช่เพราะสองร้อยล้านที่เธอโอนให้เขานั้นแทบจะทันทีและง่ายดาย

แปลก!

พระรามเก็บของเรียบร้อย เขาเดินกลับไปหาคนที่นั่งทำงานอยู่หน้าเครื่องคอมฯ ราคาแพงน่าจะเป็นงานส่งอาจารย์ เวลาที่เธอใส่แว่นกรอบสีดำเช่นนี้เหมือนเด็กเนิร์ด

เสื้อยืดสีขาวทรงโอเวอร์ไซซ์กับกางเกงขาสั้นที่เลยเสื้อมาเพียงนิด มันปกปิดทุกสัดส่วนของเธอไว้มิดชิด แต่พระรามรู้ว่าภายใต้เสื้อตัวนั้นตอนที่เธอทาบความนุ่มนิ่มกับท่อนแขนเขา เวลานั้นเขาถึงได้รู้ว่าโอ้แม่เจ้า ยายเด็กนี่ซ่อนรูป

ให้นอนเตียงเดียวกัน มืด ๆ มันก็ไม่ติดเรื่องสเปกหรอกนะ

แต่คนอย่างพระรามไม่ใช่ใครก็ได้นะ เห็นแบบนี้เขาก็เลือก เลือกเยอะด้วยไม่อย่างนั้นยายแม่ม่ายนั่นคงไม่อยากได้เขาจนตัวสั่น

“วอสองคุณรัณคะ วอหกคุณชายมาค่ะ” เสียงวิทยุสื่อสารภายในดังขึ้น คิดเอาเถอะว่าบ้านกว้างขนาดไหน เจ้านาย คนงานต้องพกเครื่องมือสื่อสารที่ใช้ติดต่อกันภายใน

“วอสองค่ะ วอยี่สิบแปด ห้องรับแขก”

พระรามผู้ซึ่งเคยทำงานในกองถ่าย แน่นอนว่าต้องคุ้นเคยกับการติดต่อสื่อสารทางวิทยุได้ระดับหนึ่ง จำได้วอสองหมายถึงการเรียก การตอบรับ ส่วนวอยี่สิบแปดนั้นหมายถึงการประชุม

“มาเร็วจังไม่กี่นาที” รัณนภันต์พึมพำแต่เขาก็ได้ยิน เข้าใจว่าเธอคงหมายถึงแขกที่เพิ่งมาชื่อ ‘คุณชาย’

“พี่รามถ้าไม่จำเป็นก็ไม่ต้องพูดอะไรมากนะคะ แค่พยักหน้าตาม สนับสนุนสิ่งที่รัณพูดก็พอ”

เขาเห็นใบหน้าเป็นกังวลของผู้หญิงตรงหน้า การมาของคุณชายคนนี้มีผลกับเมียทางนิตินัยของเขา

“เขาเป็นใคร” ในที่สุดพระรามก็ตัดสินใจถามในจังหวะที่ลงจากลิฟต์

“คนที่อยากได้สมบัติจนตัวสั่น” เธอแค่นยิ้ม เขาเห็นว่าเธอกำลังแค่นยิ้มให้กับความรู้สึกแย่ ๆ ที่มีต่อบุคคลที่มาพบเธอทันทีที่น่าจะได้ข่าวเรื่องการแต่งงานของเธอ

“อยากได้สมบัติของใคร”

“ก็ของรัณไง ไปเถอะเดี๋ยวพี่ก็รู้เอง”

ทันทีที่ทั้งสองเข้ามายังห้องรับแขกซึ่งเป็นโซนที่อยู่มุมหนึ่งของบ้านในชั้นหนึ่ง ห่างจากบันไดวนไปอีกโซน เมื่อลงจากลิฟต์แล้วก็เดินไปอีกไม่ไกล พระรามก็ได้เห็นห้องรับแขกหรูหรา โซฟาหลุยส์สีทองในตำนานของบ้านผู้มีอันจะกิน

ห้องที่ทำให้แขกที่มาเยือนรับรู้ถึงความหรูหรา อู้ฟู่ของเจ้าของบ้าน บนโซฟาตัวเดี่ยวที่อยู่ฝั่งขวาของโซฟาตัวยาว มีร่างของหนุ่มตี๋หน้าตาสะอาดสะอ้าน

มองปราดเดียวก็รู้ว่าเขาน่าจะมาจากที่ทำงานเพราะใส่สูทผูกเน็กไทเต็มยศเสียขนาดนั้น

“รัณ!” ชายคนนั้นเอ่ยทักรัณนภันต์ก็จริงแต่สายตาของมันกลับจับจ้องเขาอย่างเจ็บแค้น มุมปากของมันกระตุกขึ้นนิดหนึ่งราวกับกำลังเย้ยหยันผู้ชายข้างกายของรัณนภันต์

“สวัสดีค่ะ พี่ชาย” รัณนภันต์ยกมือขึ้นไหว้อย่างที่เคยทำ

“พี่ได้ยินว่ารัณแต่งงาน” ชานนท์เอ่ยถามอย่างร้อนรน

“ข่าวเร็วดีนะคะ” รัณนภันต์ยิ้มเยาะให้กับคำพูดและท่าทางของอีกฝ่าย