สามคนผัวเมีย

โอมรับรู้ถึงความสั่นเทิ้มในมือที่ยังคงกอบกุมมือของแพรไว้ แววตาของแพรที่มองเขานั้นเต็มไปด้วยความขยะแขยงและความหวาดกลัวอย่างชัดเจน มันไม่เหลือเค้าของความรักเลยแม้แต่น้อย ภาพนี้เจ็บปวดกว่าภาพที่เห็นแพรอยู่ใต้ร่างพ่อของเขาเสียอีก

“แพรไม่กลับ!” คำตอบนั้นตอกย้ำความจริงที่โหดร้ายลงในหัวใจของโอม

โอมหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงหัวเราะที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความปวดร้าว เขากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อตัวเอง

“ฮ่าๆๆ... ดี... ดีมาก!” คมสันพอใจกับท่าทีของลูกชาย “มึงเห็นแล้วใช่ไหมไอ้โอม! มึงเห็นแล้วว่าแพรเลือกใคร! กูจะให้โอกาสมึงครั้งสุดท้าย... ตกลงตามที่กูบอก!”

โอมเงยหน้าขึ้นจากพื้น สบตาคมสันด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ความบ้าคลั่งก่อนหน้าถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาที่น่ากลัวกว่า โอมค่อย ๆ คลายมือออกจากแพร แล้วลุกขึ้นยืนช้า ๆ

“ผมตกลง!” เสียงของโอมแผ่วเบา แต่หนักแน่นจนทุกคนได้ยิน “ผมจะเลิกเหล้า เลิกบุหรี่ ผมจะกลับมาช่วยงานพ่อ และผมจะอยู่กับแพรในฐานะสามีของเธอ!”

คำตอบนั้นทำให้แพรเบิกตากว้าง คมสันเองก็มีสีหน้าแปลกใจ แต่ก็ยิ้มเยาะอย่างได้ใจ แพรคลานถอยหลังไปจนชิดหัวเตียง ความรู้สึกเหมือนถูกขังอยู่ในกรงที่มีผู้ล่าสองตัวคอยจ้องมอง

“ไม่! แพรไม่ยอม!” แพรกรีดร้องออกมา "แพรไม่ต้องการพี่โอมอีกแล้ว! แพรไม่ต้องการมีผัวสองคน! พ่อ..." แพรหันไปหาคมสันด้วยแววตาอ้อนวอน “พ่อคะ! อย่าทำกับแพรแบบนี้! พ่อบอกว่าจะดูแลแพรคนเดียว!”

คมสันใช้มืออันใหญ่โตบีบต้นขาของแพรอย่างแรงจนเธอต้องกัดฟัน แพรสะดุ้งเฮือก แต่ไม่กล้าขัดขืน

“เงียบซะแพร!” คมสันสั่งเสียงดุ “นี่คือการแก้ปัญหาที่ดีที่สุด... แพรจะอยู่กับพ่อและไอ้โอม ในบ้านหลังนี้! ส่วนเรื่องในห้องนอน... พวกเราจะจัดการกันเอง! แพรไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ!”

โอมจ้องมองภาพพ่อที่ใช้ความรุนแรงกับแพรอย่างเงียบ ๆ ความโกรธแค้นในตัวเขาลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง แต่มันถูกกลืนกินด้วยความปรารถนาที่มืดมิดกว่า

โอมก้มลงหยิบถุงเสื้อผ้าและชุดชั้นในสีชมพูที่เปื้อนฝุ่นขึ้นมา เขาก้าวเท้าเข้าไปในห้องช้า ๆ ตรงไปยังเตียงที่เปื้อนคราบน้ำรักของพ่อและภรรยา

“แพรไม่ต้องกลัว” โอมพูดด้วยเสียงที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก “ฉันจะไม่ทำร้ายเธอ... แต่ฉันก็จะไม่ยอมเสียเธอไปให้พ่อคนเดียว!”

โอมวางถุงเสื้อผ้าลงข้างเตียง เขาปลดเข็มขัดออกช้า ๆ แพรกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดกลัว ส่วนคมสันมองลูกชายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความท้าทาย

"ดี! พ่อจะได้ดูว่ามึงจะทำได้ดีแค่ไหน..." คมสันพูดด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม แล้วหันไปจ้องหน้าแพร “คืนนี้... พวกเราจะกินแพรด้วยกัน! แพรต้องทำให้พวกเราพอใจ... เท่าเทียมกัน! เราสองคนรักแพรมากนะ แพรจ๋า...”เสียงคมสันออดอ๊อนเมีย

แพรปิดหน้าด้วยความอับอายและสิ้นหวัง เธอรู้ดีว่าเธอไม่มีทางเลือกอีกต่อไปแล้ว เธอคือเหยื่อในเกมของพ่อลูกคู่นี้ไปเสียแล้ว

โอมถอดเสื้อผ้าออกจนหมด เหลือเพียงร่างกายที่เต็มไปด้วยร่องรอยของการใช้ชีวิตที่เหลวแหลก เขาขึ้นไปบนเตียงข้างคมสันอย่างไม่ลังเล เขาจ้องมองแพรด้วยแววตาที่ผสมผสานความรัก ความโกรธ และความต้องการอย่างรุนแรง

“พ่อรออะไรอยู่ล่ะ” โอมพูดเสียงทุ้มต่ำ “สอนผมหน่อยสิ... ว่าผัวที่ดีเขาเอาเมียยังไง... เพราะผมจะไม่ยอมเป็นแค่ลูกที่ทำตามคำสั่งอีกต่อไปแล้ว!”

คมสันหัวเราะเสียงดังลั่น เขาคว้าตัวแพรมาจูบอย่างดูดดื่มต่อหน้าลูกชาย นี่คือชัยชนะที่หอมหวานที่สุดของเขา!

ส่วนโอม... เขาเอื้อมมือไปคว้าชุดชั้นในสีชมพูจากถุงผ้าที่เพิ่งซื้อมาด้วยความหวัง เขาขยำมันไว้แน่นในมือ ก่อนที่จะโยนมันลงสู่พื้นอย่างไม่ไยดี

โอมไม่รอให้คมสันสั่ง เขาโน้มตัวลงไปใกล้แพร ดวงตาของเขาจ้องมองดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาของเธออย่างไม่ลดละ

“ฉันขอโทษ” โอมกระซิบเสียงแหบพร่า “ฉันทำผิดไปแล้วจริง ๆ แต่ต่อจากนี้ไป เธอคือเมียของฉัน และเป็นเมียของเรา”โอมพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

แพรสะบัดหน้าหนี แต่ถูกคมสันจับล็อกไว้ คมสันหัวเราะอย่างเหี้ยมเกรียม แล้วหันไปพูดกับโอม

“ไอ้โอม! ทำตัวให้เหมือนผัว! มัวแต่พูดจาหวานหยดอยู่ทำไม! มึงอยากได้ของเมียมึงคืนไม่ใช่ เหรอ! ก็แสดงให้พ่อเห็นซิวะ!”

คำพูดของคมสันเหมือนเป็นเชื้อไฟที่สาดเข้ากองอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่านของโอม โอมไม่ตอบ แต่ใช้มือข้างหนึ่งกดท้ายทอยของแพรไว้แน่น บังคับให้ใบหน้าของเธอหันมาทางเขา

แล้วประกบจูบอย่างเร่าร้อนและรุนแรง การจูบที่เต็มไปด้วยความแค้น ความต้องการ และความรู้สึกผิดที่ผสมปนเปกันจนยากจะแยกแยะ

แพรพยายามดิ้นรน แต่ถูกคมสันจับข้อมือทั้งสองข้างตรึงไว้กับหัวเตียง ร่างกายของเธอตกอยู่ภายใต้การควบคุมของสองพ่อลูกโดยสมบูรณ์

“อืมมม... อื้ออ...” แพรครางอื้ออึงในลำคอ เมื่อโอมกัดริมฝีปากล่างของเธออย่างลงทัณฑ์ ความเจ็บปวดทำให้เธอต้องเปิดปากออก และโอมก็ฉกฉวยโอกาสนั้น ลิ้นของเขาไล่ต้อนและดูดดื่มความหวานที่เขาขาดหายไปนาน

คมสันเอนหลังพิงหัวเตียง พลางมองภาพนั้นด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยันและตัณหา มือของเขาเลื่อนลงไปลูบไล้เนินอกอวบอิ่มของแพรอย่างช้า ๆ และจงใจ

“ผัวคนเก่าแพร... มันอ่อนหัดไปหน่อยนะแพร” คมสันพูดขึ้นอย่างเยือกเย็น “ถึงเวลาที่แพรจะได้เจอของจริงแล้ว... คืนนี้มึงจะต้องครางชื่อพ่อและไอ้โอมพร้อมกัน! เมียจ๋า ขอผัวเอาหน่อย..อูย..”

เมื่อโอมผละจูบออก ใบหน้าของแพรแดงก่ำ ริมฝีปากบวมช้ำ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาและร่องรอยของการยอมจำนนต่อสถานการณ์

“พี่โอม... ทำไมพี่ทำกับแพรแบบนี้...” เสียงของแพรเต็มไปด้วยความตัดพ้อ

“เพราะเแพรคือของพี่!” โอมตอบด้วยน้ำเสียงที่เข้มงวดและหนักแน่น “พี่กำลังเอาของของพี่คืน!”

โอมไม่พูดต่อ เขาเลื่อนใบหน้าลงไปซุกไซ้ที่ซอกคอขาวผ่องของแพร สูดดมกลิ่นกายที่เขาคุ้นเคย และเริ่มประทับรอยรักสีแดงไว้ทั่วเรือนร่าง เขาลงโทษเธอด้วยความรักและลงโทษตัวเองด้วยความเจ็บปวด

คมสันเห็นดังนั้นก็พอใจในเกมที่เขาเป็นคนสร้าง เขายื่นมือมาลูบศีรษะของลูกชายราวกับกำลังให้รางวัล นี่คือวิธีการสอนลูกชายของเขา!

“ดีมากไอ้โอม! รู้นะว่าต้องทำอะไรต่อไป!” คมสันเร่งเร้า

โอมเงยหน้าขึ้นมาสบตาพ่ออย่างดุดัน แววตาของเขามิได้แสดงความเคารพหรือนับถือใด ๆ อีกต่อไป มีแต่ความรู้สึกที่เหมือนกับคู่แข่งที่กำลังแย่งชิงสมบัติชิ้นเดียวกัน

“ไม่ต้องสั่ง!” โอมตอบกลับเสียงกร้าว “ผมรู้ว่าผมควรทำอะไรกับเมียของผม!”

โอมปลดล็อกมือของแพรจากคมสันอย่างรวดเร็ว แล้วใช้มือของเขาเองตรึงมือเธอไว้เหนือศีรษะแทน เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเงียบ ๆ!

จากนั้นโอมก็เลื่อนกายลงต่ำ... สัมผัสแรกที่เขาได้รับกลับมาเป็นความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงจากที่เขาเคยรู้จัก

“อ๊ะ...” แพรครางออกมาอย่างอ่อนแรง

โอมชะงักไปเล็กน้อย เขารับรู้ได้ว่าร่างกายของแพรคุ้นชินกับการสัมผัสของคมสันไปเสียแล้ว แพรไม่เหมือนเมียสาวบริสุทธิ์ แต่เป็นผู้หญิงที่ถูกใช้งานอย่างหนักและเชี่ยวชาญ!

ภาพบาดตาที่เห็นทำให้สติของโอมขาดผึง ความเจ็บปวดแปรเปลี่ยนเป็นความมืดมิด โอมเริ่มบทลงโทษของเขาต่อแพรอย่างไม่ปรานี ท่ามกลางสายตาของพ่อที่กำลังเฝ้าดูอยู่บนเตียง

"เบา ๆ หน่อยพี่โอม อ้าห์... พ่อช่วยแพรหน่อยพี่โอมเขารังแกแพร..." แพรถูกโอมถ่างขากว้างก้มลงไปเลียติ่งเสียวที่เลอะเทอะด้วยน้ำเงี่ยนก่อนหน้านี้อย่างไม่รับเกียจ

ปล่อยให้มันชดใช้เถอะเมียจ๋า คมสันพูดจบก้มลงที่เต้าอวบดูดดึงแข่งกันกับลูกชายที่กำลังเลียรูสวาทให้แพร

แพรเสียวจนหายใจไม่ออก ทั้งบนทั้งล่างแพรโดนปรนเปรอจนล้นปรี "อ้าห์ สองคนพ่อลูก พอ! พอได้แล้ว ซี๊ด แพรเสียว ... อ้าส์... ไม่ไหวแล้ว"

นี่คือจุดเริ่มต้นของการใช้ชีวิตร่วมกันอย่างบิดเบี้ยว... ภายใต้หลังคาเดียวกัน... ในฐานะสามีภรรยาที่ต้องใช้ภรรยาคนเดียวกัน!