พ่อตอกเมีย

โอมใช้เวลาเดินทางอย่างรีบร้อนและเต็มไปด้วยความหวัง เขาเปิดประตูรั้วบ้านอย่างเงียบ ๆ ไม่อยากให้ใครรู้ตัว แต่ใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นที่จะได้เจอแพรอีกครั้ง มือที่กำถุงเสื้อผ้าสีชมพูและชุดชั้นในใหม่ไว้แน่นบ่งบอกถึงความมุ่งมั่นที่จะกลับมาเป็นคนดี

เขาเดินย่องขึ้นไปบนบ้าน เมื่อถึงชานบ้าน เขาสังเกตเห็นว่าประตูห้องนอนของพ่อซึ่งอยู่ติดกับห้องของเขา แง้มอยู่เล็กน้อย และมีเสียงบางอย่างเล็ดลอดออกมาจากด้านใน เป็นเสียงกระซิบที่คุ้นเคย.

“พอเถอะค่ะพ่อ... แพรไม่ไหวแล้ว” เสียงหวานของแพรที่โหยหวนและอ่อนแรงดังออกมา

โอมหยุดกึก เลือดในกายเย็นวาบ ความหวังทั้งหมดถูกแช่แข็งในทันที เขายื่นมือที่สั่นเทาออกไป ผลักบานประตูให้เปิดออกกว้างขึ้น

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำเอาดวงตาของโอมเบิกกว้างจนแทบจะหลุดออกจากเบ้า ร่างกายแข็งทื่อราวถูกสาป เสียงหายใจขาดห้วงราวกับถูกบีบคอ

บนเตียงกว้างเบื้องหน้า คมสัน พ่อของเขา... กำลังตอกรูสวาทของแพรอย่างเอาเป็นเอาตายบนพื้นห้องโถง โดยมี แพร ภรรยาของเขานอนอ่อนระทวยอยู่ใต้ร่าง

อะ! อะ! พ่อ แพรเสียว... อ้าห์ พอก่อน..! "แพรเอาแต่นอนครวญครางใต้ร่างใหญ่ของคมสัน

"อูย...แพร รูแพร แน่นขนาดนี้พ่อกินยังไงก็ไม่อิ่มขอพ่อตอกแพรอีกซักแพร็บ ..อูย...เสียว..เดี๋ยวพ่อให้พักรู.." คำพูดที่คมสันกำลังพูดคุยกับแพรราวกับมันเป็นเรื่องปกติ

คมสันเงยหน้าขึ้นมาด้วยความตกใจอย่างที่สุด ดวงตาเบิกโพลงเมื่อเห็นลูกชายยืนอยู่ตรงประตู ใบหน้าของเขามีเหงื่อผุดพราย แต่แววตานั้นแข็งกร้าวและไม่ยอมแพ้

ส่วนแพร เมื่อเห็นโอมก็กรีดร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนก เธอรีบดึงผ้าห่มมาปิดกาย ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งอับอาย เจ็บปวด และกลัว

"พี่โอม!" แพรตกใจเรียกโอมลั่นบ้าน

โอมยืนนิ่งอยู่พักหนึ่ง ถุงเสื้อผ้าในมือร่วงหลุดจากนิ้ว ตกลงพื้นอย่างเงียบเชียบ ชุดชั้นในสีหวานที่ตั้งใจจะซื้อมารับขวัญเมียรัก กลิ้งไปหยุดอยู่แทบเท้าของเขา

"นี่...มัน...อะไรกัน..." เสียงของโอมแหบพร่าราวกับไม่ใช่เสียงของตัวเอง

คมสันดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างตัวเองไว้ และลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างไม่สะทกสะท้าน ดวงตาที่มองมาที่โอมเต็มไปด้วยความหนักแน่น

"แกมาทำไมไอ้โอม" คมสันถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเด็ดขาด

"ผม...ผมมาหาเมียผมไง!" โอมตวาดกลับอย่างบ้าคลั่ง เลือดขึ้นหน้าจนเส้นเลือดปูดโปน "แกทำอะไรลงไป! ไอ้พ่อชั่ว! แกกล้าทำกับเมียของลูกตัวเองได้ยังไง!"

"หุบปากไอ้โอม!" คมสันตะคอกกลับ "แกเป็นคนทิ้งแพรไปเอง! แกเป็นคนมอบโอกาสนี้ให้พ่อเอง!"

แพรเริ่มสะอื้นไห้ "พี่โอม... มันสายไปแล้ว"

"สายไปแล้วเหรอแพร! นี่มันวันเดียวเองนะ! ฉัน...ฉันแค่ทำผิดไปนิดหน่อย... ฉันกำลังจะกลับมาเป็นคนดีเพื่อเธอ!" โอมพุ่งตัวเข้าไปหาร่างแพรอย่างรวดเร็ว

"ไม่จริง!" แพรสะบัดตัวหนีด้วยความหวาดกลัว "พี่ไปหาผู้หญิงคนอื่น! พี่นอกใจแพร! พ่อ... พ่อเขาใจดีกับแพร... พ่อไม่เคยทิ้งแพรไปไหน..."แพรหลบหลังคมสันเพราะกลัวโอมจะทำร้ายตน

"แล้วนี่เหรอคือการตอบแทนความดีของเขา! การตอบแทนความไว้ใจของพ่อ! แพร! เธอมันเลวพอกัน!" โอมตวาดเสียงดังลั่น เขาไม่คิดว่าเวรกรรมจะทำงานหนักและรวดเร็วขนาดนี้

คมสันลุกจากเตียงมายืนขวางหน้าแพรไว้ "พอได้แล้วไอ้โอม แกเป็นคนทำลายมันเองทั้งหมด! แพรคือเมียของพ่อ! กูจะเอาเมียกูมันผิดหรือไง"

คำพูดสุดท้ายของคมสันกรีดลึกลงไปในหัวใจของโอม ราวกับมีดที่จ้วงแทงซ้ำ ๆ โอมถอยหลังไปสองก้าวอย่างเลื่อนลอย ความบ้าคลั่งแปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าอย่างสิ้นเชิง

โอมมองไปยังถุงเสื้อผ้าที่พื้น มองไปยังชุดชั้นในสีชมพูที่เปื้อนฝุ่น แล้วหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาอย่างเงียบ ๆ...

"ฮ่า ๆ ๆ... ดี... ดีมาก..."เสียงคมสันหัวเราะร่าเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ลูกชายอย่างโอมร้องไห้

พ่อ..! แพรเงยหน้าขึ้นมองคมสันพร้อมคำถามที่หลากหลาย ยากจะอธิบายเป็นคำพูด

ปล่อยมันไปเถอะ มาให้พ่อเอาแพรต่อมามะ คนดี ...พ่อกำลังเข้าได้เข้าเข็มเลย" คมสันก้มลงไปดูดเลียสองเต้าอย่างโหยหา แพรเป็นผู้หญิงที่น่าเอาตลอดเวลา กระตุ้นความต้องการของคมสันเป็นอย่างดี

โอมยืนมองแพรตาละห้อย แทนที่เขาจะโกรธตอนนี้ภาพที่เห็นแพรโดนพ่อเข้าตอกรูสวาทอยู่มันทำให้เขาอยากร่วมวง โฉมตื่นเต้นแบบที่ไม่เคยมาก่อน เขาไม่เคยคิดจะมีภาพนี้ โอมวางถุงผ้าลง กองไว้ที่พื้น เขาคลานไปหาแพรดูทั้งสองใกล้ขึ้น ใกล้ขึ้น

อ้าห์ ห์...พ่อ! อะ อะ ปล่อย ปล่อยก่อน! แพรที่ตกใจโอมสุดขีดที่ยื่นหน้ามาใกล้เธอแบบหายใจรดกันขณะที่คมสันเอาแต่เมามันกับการดูดเต้าอวบใหญ่ของแพร เขาหยุดชะงัก แล้วยิ้มมุมปาก

"มึงเงี่ยน!...อยากเอาแพรใช่ไหม?" คำพูดหยาบคายออกจากปากคมสันหันไปถามลูกชายที่อารมณ์ดูเปลี่ยนไป ผู้ชายด้วยกันมองออก

'ฉันไม่ได้แต่งงานแล้วพ่อ ผู้หญิงมันมัวจนท้องฉันไม่ใช่พ่อเด็ก! พอฉันรู้ ฉันก็เลยจะรีบมาขอโทษแพร.. "โอมหันไปมองแพรช้า ด้วนแววตาสำนึกผิดเขาแทบไม่กล้าสบตาแพรเมียสาว

'แล้วยังต่อ" คมสันถาม

"ฉันจะขอแพรกลับได้ไหมพ่อ!" โอมขอตรง ๆ ในเมื่อเขายกแพรให้พ่อเอง ตอนนี้แพรโดนเอาคงไม่ผิดคงผิดที่เขาเอง

"มึงถามแพรซิ ว่าอยากกลับไปไหม ฉันเคารพการตัดสินใจของแพร" คมสันหันไปมองหน้าแพรที่นั่งเปลือยเปล่าต่อหน้าสองพ่อลูก

"แพรไม่กลับ!" แพรตอบแบบโกรธ และไม่ต้องการเป็นของตายของโอมอีก เพราะพ่อคมสันทั้งดูแลเอาใจใส่และเอามันจนแพรติดใจ

"แพรจ๋า พี่ขอโทษ" โอมอ้อนวอนจับมือแพร แต่สายตามองนมเมียที่ไม่ได้เอามานาน โอมอยากก้มลงไปดูดฟัดให้หายคิดถึง

คมสันที่เห็นท่าไม่ได้จึงหันไปพูดกับลูกชายอย่างจริงจังแม้มันจะไม่เหมาะสมเพราะเขาเงี่ยนอยากเอาแพรใจจะขาด

"มึงบอกกูกับแพร ว่ามึงจะกลับตัวจริงหรอแ

"จริงพ่อ! จริงนะแพร ขอแค่พ่อยกแพรคืนให้ฉัน ฉันยอมหมด" โอมตอบเสียงดังฟังชัด

"กูคงคืนแพรให้ไม่ได้ เพราะกูก็รักแพรไม่น้อยไปกว่ามึง" คมสันตอบ

"แล้วพ่อจะเอายังไง!" โอมถามแบบโมโห

"ถ้ามึงกลับตัวได้จริงๆห้องเช่าสามสิบห้องกูจะแบ่งให้มึงสิบห้าห้อง ที่นานและที่ดินกูจะให้มึงเอาไปบริหารจัดการ มึงต้องเลิกเหล้า เลิกดูดบุหรี่แล้วมาช่วยงานกู!"

คมสันเว้นวรรคไปอีกนิดแล้วพูดต่อว่า"ส่วนเรื่องของแพร มึงก็ยังอยู่ในฐานะผัวของแพรอยู่ ส่วนกูก็จะเป็นพ่อสามี แต่ในบ้าน มึงกับกูสถานะเท่ากันคือผัวของแพร!

"มึงห้ามมีบ้านเล็ก บ้านน้อย ห้ามออกไปมีใครข้างนอก และทำให้แพรเสียใจอีก มึงทำได้หรือเปล่า!"

คมสันจ้องหน้าของโอมอย่างจริงจังขึงขังส่วนแพรก็ตกใจกับคำพูดของคมสันเธอไม่คิดว่าคมสันจะมีความคิดอะไรแบบนี้ แล้วถ้าโอมตอบตกลงสถานการณ์หลังจากนี้เธอจะรับมือยังไง..