ตอนที่2

ตั้งแต่มีสองแม่ลูกเข้ามาอาศัยอยู่ในเรือน เรือนที่เคยสงบสุขก็ดูวุ่นวายเพราะสองแม่ลูกมักจะจัดงานเลี้ยงรื่นเริงอยู่เสมอ ทั้งบิดาของนางเองและสองแม่ลูกนั่นออกงานสังคมเป็นว่าเล่น ใช้จ่ายฟุ่มเฟือย รายจ่ายนั้นมากกว่ารายรับ เงินทองหมดไปกับเสื้อผ้าเครื่องประดับของสองแม่ลูกจนร่อยหรอ แต่ดอกแก้วนางก็ไม่เคยก้าวก่ายเรื่องในเรือน ปล่อยให้ผู้เป็นบิดาเป็นผู้จัดการด้วยตัวเอง จนเวลาผ่านเลยไป วันเวลาหมุนเปลี่ยนจากวันเป็นเดือนจากเดือนเป็นปี สันดานที่แอบซ่อนก็เริ่มโผล่ สองปีที่สองแม่ลูกเข้ามาอยู่ร่วมชายคาทรัพย์สินที่มีมากมายถูกทยอยขายออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า เรือนคุณพระสรเดชที่เคยมั่งคั่งเริ่มจะฝืดเคือง ส่วนเรื่องความสัมพันธ์ของแม่เลี้ยงลูกเลี้ยง พี่น้องต่างสายเลือดนับเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่จะมีเรื่องกระทบกระทั่งกันเกิดขึ้นอยู่เสมอ ความไม่ลงรอยกันของทั้งสองฝ่ายเริ่มเด่นชัดตั้งแต่ยังไม่ถึงปี จากที่ดอกแก้วคิดว่าต่างคนต่างอยู่ หากฝ่ายนั้นไม่มายุ่งเกี่ยวหรือก้าวก่ายล้ำเส้นที่ตนขีดไว้ก็ย่อมที่จะอยู่ร่วมกันได้ แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ชอบอยู่ในที่ทางของตนเองนัก จึงมักจะหาเรื่องกลั่นแกล้งนางอยู่เสมอ จากเรื่องเล็กน้อยลุกลามใหญ่โตจนถึงขั้นลงไม้ลงมือกันก็มี แม้ทุกครั้งดอกแก้วจะไม่ได้เป็นผู้เริ่มแต่ดูเหมือนว่านางจะเป็นฝ่ายผิดเสมอในสายตาของบิดา จนกระทั่งความอดทนของดอกแก้วหมดลง เมื่ออีกฝ่ายลงไม้ลงมือกับหนูยิ้มน้องสาวของนาง

เรือนอันใหญ่โตของคุณพระสรเดชวันนี้ดูครึกครื้นยิ่งนัก บ่าวไพร่ในเรือนต่างก็หัวหมุนกันตั้งแต่ย่ำรุ่งเพราะค่ำนี้จะมีงานเลี้ยงฉลองวันคล้ายวันเกิดของคุณหนูเฉิดจันทร์ที่อายุครบสิบเจ็ดปี ทั้งที่วันคล้ายวันเกิดของดอกแก้วทั้งสองปีที่ผ่านมานางเพียงทำบุญตักบาตรเท่านั้น เพราะไม่อยากจัดงานใหญ่โตให้สิ้นเปลืองเพราะรู้สถานการณ์ทางการเงินของครอบครัวเป็นอย่างดี แต่ทว่าดูท่าสองแม่ลูกคงจะจมไม่ลงกระมังจึงยังทำตัวอู้ฟู่ดังเก่ามิเปลี่ยนแปลง

แขกเหรื่อมากหน้าหลายตาหลั่งไหลเข้ามาภายในเรือน เหล้ายาปลาปิ้งล้วนต่างถูกจัดเตรียมไว้พร้อมสรรพ คุณพระสรเดชที่ดูยิ้มแย้มแจ่มใสพูดคุยกับบรรดาแขกที่มาร่วมงานดูอารมณ์ดี แต่แท้จริงแล้วดอกแก้วนางรู้ว่านั่นเป็นเพียงหน้ากากของบิดา นี่กระมังที่เขากล่าวว่า หน้าชื่นอกตรม ดอกแก้วได้แต่มองภาพเหล่านั้นอย่างเฉยชาเพราะมันกลายเป็นภาพชินตาเสียแล้ว ดวงตากลมโตหวานซึ้งกวาดตามองไปรอบๆ ผู้คนเหล่านี้คล้ายดังกรุเครื่องประดับเคลื่อนที่ ต่างขนเครื่องเพชรเครื่องทองสวมใส่มาประชันกัน ดูอย่างมารดาเลี้ยงของนางสิ ดูเหมือนเครื่องเพชรชุดนั้นจะเป็นของของมารดานางที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่ชุดที่ไม่ถูกนำออกมาขาย ดีเหลือเกินที่นางนำชุดเครื่องประดับของผู้เป็นยายมาเก็บเอาไว้กับตัว ไม่เช่นนั้นคงจะไม่เหลือแล้วเป็นแน่ งานในคืนนี้ก็ช่างน่าเบื่อหน่าย ดอกแก้วที่มองบรรดาคุณหญิงคุณนายที่สวมหน้ากากเข้าหากันแก้เบื่อ ก่อนจะสังเกตได้ว่าเจ้าของงานในวันนี้นั้นหายไป แต่กระนั้นนางก็หาได้สนใจไม่ แต่สิ่งที่นางสนใจคือหนูยิ้มน้องสาวของนางก็หายไปเช่นกัน ร่างระหงในชุดผ้าซิ่นสีน้ำตาลอมแดง ผ้าแถบจับจีบกลางอกสีเหลืองนวลขับให้ผิวที่ขาวผ่องยิ่งดูเปล่งปลั่งนวลเนียน บนเรือนร่างประดับเครื่องทองแต่พองาม สตรีที่ทุกคนต่างให้ความสนใจตั้งแต่แรกเห็น ร่างสะโอดสะองลุกขึ้นและหายออกไปจากตรงจุดนั้น จุดหมายของนางคือตามหาผู้เป็นน้องสาว

ส่วนอีกด้านหนึ่งสตรีในอาภรณ์หรูหราสีแดงสดตามสมัยนิยม ผู้เป็นเจ้าของงานวันเกิด กลับกำลังกอดรัดร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้หนึ่งอยู่ สองแขนเรียวโอบกอดรอบลำคอแกร่งยึดร่างหนาเอาไว้มิยอมปล่อย เรือนร่างอวบอัดบดเบียดแนบชิดร่างหนากำยำจนไร้ช่องว่าง ส่วนใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มจนงามผุดผ่องคลอเคลียซอกคอล่ำสันของชายหนุ่มอย่างหลงใหล

"แม่เฉิดจันทร์ ข้าว่าเรากลับเข้าไปในงานกันเถิด หายออกมาเช่นนี้จักดูมิดี เจ้าจักเสียหายเอาได้"

มือแกร่งที่ดันไหล่มนของสตรีที่ซุกซบเขาให้ออกห่าง ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาดูมีเสน่ห์จนคนมองนัยน์ตาฉ่ำปรืออย่างหลงใหล นางหรือสู้อุตส่าห์หาโอกาสให้ได้ใกล้ชิดชายหนุ่มอยู่นาน จะปล่อยโอกาสเช่นนี้ให้หลุดมือไปคงน่าเสียดายแย่ บุรุษผู้นี้คือชายที่นางพึงใจตั้งแต่แรกเห็น เขาทั้งหล่อทั้งรวย ดูดีมีชาติตระกูล

"ขุนไกร รังเกียจเฉิดจันทร์หรือเจ้าคะ"

ท่าทางเย้ายวนของสตรีตรงหน้าที่เอ่ยขึ้นอย่างกระเง้ากระงอด ทำให้ใบหน้าหล่อร้ายหยัดยิ้มขึ้น มือแกร่งเชยคางมนของสตรีในอ้อมแขนขึ้นสบตา กล่าวด้วยเสียงทุ้มนุ่มลึก

"ใครจักรังเกียจโฉมสะคราญเช่นคุณหนูเฉิดจันทร์ได้ลงคอเล่า"

สายตาคมกริบที่จ้องมองมาทำให้คุณหนูคนงามถึงกับตัวอ่อนยวบอิงแอบเรือนร่างกำยำอย่างเขินอาย

ภาพเหล่านั้นล้วนตกอยู่ในสายตาคนที่บังเอิญผ่านมาจนต้องลอบกลอกตา นึกว่าหายไปที่ใดที่แท้ก็มาแอบพลอดรักกับบุรุษอยู่นี่เอง สองร่างที่คลอเคลียกันอยู่ในที่ลับตาคน คงไม่ต้องบอกก็รู้ได้ว่ากำลังทำสิ่งใดกันอยู่

"น่าบัดสี ช่างไม่อายผีสางเทวดา"

คำพูดเหล่านั้นล้วนอยู่ในความคิดของดอกแก้ว แต่น้ำเสียงคุ้นเคยที่ดังออกมาทำให้สองร่างผละจากกันนั้นทำให้ดอกแก้วเบิกตาโพลง

หนูยิ้ม

"นังหนูยิ้ม"