ตอนที่ 13 ยูนนาน

สวีลี่ฟ่านวุ่น ๆ กับการเตรียมข้าวของสำหรับการไปยูนนานในวันพรุ่งนี้ เธอกำลังเตรียมเสื้อผ้าของหยางปิน ซึ่งดีที่เธอได้ตรวจเช็กก่อนที่จะถึงวันไป จึงได้พาหยางปินไปหาซื้อเสื้อผ้ารวมถึงของเธอด้วยและของหยางเป่าหานด้วย ถึงเจ้าตัวจะไม่ได้ไปซื้อด้วย แต่เขาก็ให้เงินมาซื้อ

“แม่ครับ พรุ่งนี้เราจะไปเที่ยวกันเหรอครับ พ่อบอกผมว่าจะไปเที่ยวครับ”

“ใช่จ้ะ ไปเที่ยวด้วยและพ่อกับแม่ก็ไปทำงานด้วย หลังทำงานเสร็จ จะพาหยางปินไปเที่ยวน้า เราจะอยู่ยูนนานอีกหลายวัน”

“เย้ เย้ หยางปินจะไปเที่ยว เย้ เย้”

“จะไปเที่ยวก็รีบไปนอน พรุ่งนี้ตื่นแต่เช้า ไม่ใช่ตื่นเต้นแล้วนอนไม่หลับนะ แม่เขาเองก็จะไปพักเหมือนกัน”

“ซิ! พ่อหวงแม่ไม่ให้อยู่กับผมตั้งหาก แม่มาจัดกระเป๋าให้ผมแป๊บเดียวเอง พ่อนั่นแหละที่ทำตัวติดแม่เหมือนเด็ก ซิ!”

“แล้วพ่อหวงแม่ไม่ได้หรือไง”

“แม่ครับ คืนนี้นอนกับผมได้ไหมครับ ผมตื่นเต้นคงนอนคนเดียวแล้วไม่หลับอย่างแน่นอนครับแม่ นะครับแม่ลี่ฟ่านคนสวย”

“ได้สิ แม่จะได้ปลุกเร็วด้วย”

“ได้ไง เธอจะนอนกับหยางปินไม่ได้”

“ฉันรับปากลูกไปแล้ว นาน ๆ นอนทีคุณจะดุฉันทำไมกัน คุณหยาง” ตอนนี้สวีลี่ฟ่านได้เปลี่ยนคำแทนตัวเองกับหยางปินแล้ว เป็นแม่กับลูกอย่างที่หยางปินต้องการ

“ได้สิ เก็บของเสร็จก็ไปอาบน้ำจะได้นอนเร็ว ๆ กันทั้งสองคน”

.

.

.

“คุณนี่มันจริง ๆ เลย”

หยางเป่าหานไม่ได้นอนที่ห้องของตนเอง เขาตามมานอนที่ห้องของหยางปิน ใครให้เธอทิ้งเขาไว้ให้นอนคนเดียวกัน

05.00 น.

จิ่งกั๋วขับรถมาส่งลูกพี่และอาซ้อที่สถานีรถไฟ และลูกพี่ไม่ลืมที่จะสั่งงานไว้เหมือนเดิม ไม่อยู่หลายวันแผนการทำงานลูกพี่ก็ได้วางไว้แล้ว ที่เหลือก็แค่ทำตามให้บรรลุเป้าหมายให้แต่ละวัน

“พี่จิ่งกั๋วฝากขอบคุณเถ้าแก่ด้วยนะคะที่ให้ยืมรถมาส่งพวกเรา”

“ไม่เป็นไรเลยครับ เถ้าแก่เป็นคนใจดีอีกอย่างพวกเราเดินทางไกลก็อาศัยรถของเถ้าแก่ทั้งนั้นครับ เพราะเถ้าแก่เดินทางตลอดไม่อยู่กับที่ไม่ค่อยได้ใช้หรอกครับ”

“ฉันเองอยากจะเจอท่านจังค่ะ อยากขอบคุณที่แนะนำเรื่องกาแฟให้ฉัน”

“ฝากลูกพี่ไปขอบคุณก็ได้ครับ เหมือนกันครับลูกพี่มือซ้าย มือขวา ของเถ้าแก่ครับ เหมือนคนเดียวกันครับ” จิ่งกั๋วบอกไปตามที่ลูกพี่เคยสั่ง เพราะอาซ้อเองก็พูดหลายครั้งว่าอยากเจอเถ้าแก่หยาง ทั้งที่เถ้าแก่หยางก็ยืนอยู่ข้าง ๆ แท้ ๆ แต่ก็พูดบอกไปตรง ๆ ไม่ได้

“เถ้าแก่ของคุณคงจะไม่มีวันว่างเลยสินะคะ ท่านทำงานหนักกว่าลูกน้องอีก”

“ใช่ เถ้าแก่มักจะไม่ค่อยอยู่ที่นี่เท่าไหร่ ท่านมีอายุก็ไปหาเพื่อนฝูง ไปทำงานต่างเมือง กลับมาที่นี่ไม่กี่วันหรอก”

“ฉันฝากคุณไปขอบคุณท่านก็แล้วกัน”

“ฉันบอกท่านไปแล้ว”

“เดี๋ยววันกลับก็มารอตามที่ฉันบอก ฝากด้วย แล้วบ้านทำตามที่บอกด้วย”

“รับทราบครับลูกพี่”

หยางเป่าหานอยู่บนรถไฟแล้วจากเทียนจินไปยูนนานใช้เวลานานพอสมควร ในการเดินทางใช้เวลาเกือบจะ 2 วัน ได้เขาถึงต้องมาหลายวัน สวีลี่ฟ่านเองจะมาคนเดียวเธอคงไม่รู้ว่ามันไกลมากแค่ไหน

“พ่อครับ เมื่อไหร่เราจะถึงละครับ”

“อีกนานเลยกว่าจะถึงเป็นวันเกือบจะสองวันได้” หยางเป่าหานเลือกที่จะพูดออกไปตรง ๆ เพื่อให้หยางปินเข้าใจในการเดินทาง

“หยางปินถ้าง่วงนอนตักแม่นะ อีกไกลกว่าจะถึงพึ่งทานข้าวไปด้วย” สวีลี่ฟ่านที่ทราบเวลาที่แท้จริงว่านานเกือบจะสองวัน เธอเองก็น่าเศร้าทันที เพราะพาหยางปินมาด้วย การเดินทางตั้ง 1 วัน 14 ชั่วโมง ถ้ามีอะไรฉุกเฉินเวลาก็จะนานขึ้น

“ครับแม่”

“ไงล่ะ ยัยตัวแสบ เธอจะใจกล้ามาคนเดียวอีกไหม ยูนนานน่ะ ไม่ใช้ปากซอยบ้านเธอที่นั่งไม่กี่ชั่วโมงก็มาถึงแบบเทียนจิน” หยางเป่าหานเห็นใบหน้าที่เศร้าของสวีลี่ฟ่านก็ทำให้อยากที่จะแกล้งคนอวดดี

“คุณฉันรู้แล้วน่า คุณรู้ตั้งแต่แรกแล้วไม่ยอมบอกฉัน ใครจะคิดว่าไกลขนาดนี้ฉันเองก็ไม่เคยไป”

“ถ้ามาคนเดียวเธอไม่รอดแน่ ฉันคงต้องเตรียมตัวหาภรรยาใหม่”

“ปากคุณนี่มัน ปากหมาจริง ๆ คุณหยางเหา!”

“เธอ! ยัยแสบ เอ๊ย!” หยางเป่าหานเขาอยากจะจับสวีลี่ฟ่านมากัดให้จมเขี้ยวเลย เธอคนนี้ปากร้ายไม่เบาเลย มาเปลี่ยนชื่อเขาเป็นหยางเหาไปได้ เดี๋ยวก็โดนหมากัดเหรอ

สวีลี่ฟ่านเห็นหยางปินนอนแล้ว เธอจึงให้หยางเป่าหานอุ้มหยางปินเข้าไปนอนในตู้ ดีที่หยางเป่าหานซื้อแบบมีที่นอนด้วย เลยไม่ค่อยลำบากมากเท่าไหร่

“คุณอยู่กับหยางปินนะ ฉันจะไปทำธุระส่วนตัวก่อน”

“รีบมานะ ถ้ามีอะไรเริ่มไม่ดีเธอกรี๊ดเข้าใจไหม ฉันให้เวลาแค่ 10 นาที ถ้าเกินฉันจะตามไป” หยางเป่าหานเองไม่อยากจะทิ้งสวีลี่ฟ่านไปคนเดียว แต่หยางปินเองก็หลับอยู่จะทิ้งลูกไว้ก็คงจะเป็นไปไม่ได้ ถึงห้องน้ำจะแยกชายหญิง แต่ก็ต้องระวังตัวเองไว้ก่อน

“ค่ะ” สวีลี่ฟ่านจะไปล้างหน้าแปรงฟันเตรียมจะเข้านอน ถ้าจะอาบน้ำคงจะเป็นไปไม่ได้ นอกจากอาบแห้งได้อยู่แค่เช็ดตัวก็พอ

หยางเป่าหานจับเวลารอสวีลี่ฟ่าน เมื่อครบเวลาที่กำหนดสวีลี่ฟ่านก็เดินมาที่ตู้นอน “คุณไปล้างหน้าแปรงฟันสิ จะได้นอนกัน”

“เดี๋ยวจะรีบมา ฉันเช็ดตัวให้หยางปินแล้ว” หยางเป่าหานไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่ สวีลี่ฟ่านใส่ชุดนอนเดินมาถึงจะไม่ได้โป๊เปลือย แต่เขาเองก็ไม่ชอบอยู่ดี

สวีลี่ฟ่านเองไม่รู้ว่าหยางเป่าหานไปจองตั๋วแบบไหนมา เพราะตู้นอนของเธอเหมือนจะต่างจากทั่วไปที่เคยเห็น แบบที่เธอนอนอยู่จากการสันนิษฐานน่าจะแบบวีไอพีเลยแหละ ตู้นอนแบบสองชั้นที่มีพื้นที่ใช้สอยพอสมควร และคนที่เลือกตู้นอนแบบนี้ก็อยู่กับแบบเงียบ ๆ ไม่ค่อยเสียงดังเท่าไหร่ ที่นอนเองก็เป็นแบบพับได้ ถ้าไม่นอนแล้วก็สามารถพับเข้าเก็บได้ ก็เป็นที่นั่งแทนในชั้นแรก

“ทำไมคุณถึงไม่ขึ้นไปข้างบนอีกล่ะ ฉันจะนอนแล้วค่ะ”

“แล้วทำไมฉันต้องขึ้นไปด้วย”

“ก็คุณจะนอนข้างบนไง”

“ใครบอกเธอว่าฉันจะนอนข้างบน ข้างบนก็มีของวางอยู่แล้ว แล้วเตียงข้างล่างฉันก็เป็นคนปูด้วย”

“งั้นฉันจะขึ้นไปนอนข้างบนเอง คุณก็นอนกับหยางปินแทน”

“นี่! คุณจะดึงฉันทำไม”

“นอนข้างล่างพื้นที่ก็เยอะ อย่าดื้อมันดึกแล้ว นอนด้วยกันก็นอนอยู่ทุกวัน”

“ก็ฉันกลัวเบียดหยางปิน”

หยางเป่าหานไม่พูดเยอะเขาดึงสวีลี่ฟ่านให้เข้าไปนอน หยางปินนอนในสุด สวีลี่ฟ่านนอนตรงกลาง และเขาเองก็นอนริมสุด

“คุณพรุ่งนี้ตื่นมาจะถึงหรือเปล่า”

“ไม่ เธอก็ตื่นสายหน่อย หยางปินเองก็ตื่นสายอย่างแน่นอน ไม่ต้องห่วงมีฉันอยู่เธอกับลูกจะปลอดภัยไม่ต้องกลัว ฉันอยู่ด้านหลังเธอไม่มีใครเข้ามาข้างในนี่หรอก ชั้นนี้เป็นชั้นธุรกิจคนที่ขึ้นมาเขามีมารยาท รู้ว่าอะไรต้องทำ อะไรทำแล้วไม่ดี แต่ก็ต้องระวังตัวเป็นเรื่องปกติ”

“คุณเองเดินทางบ่อยเหรอ คุณดูชำนาญจัง”

“ก็บ่อยอยู่ในช่วงแรก ๆ ที่มาทำงานกับเถ้าแก่ เพราะต้องเดินทางไปหาตลาดเอง ก็จะไปหลายเมืองหน่อย”

“ฉันเองไปไม่เป็นเลย ฉันไม่ค่อยได้ไปเที่ยวที่ไหนเท่าไหร่”

“ที่บ้านเธอเขาปฏิบัติกับเธอ แตกต่างจากน้องของเธอใช่ไหม?”

“อืม ก็ประมาณนั้น ฉันต้องทำงานตั้งแต่เด็ก แต่รุ่ยหนิงไม่ต้องทำ เงินที่ได้ฉันก็เอามาส่งตัวเองเรียน ฉันโชคดีตรงงานที่ฉันไปทำเจอเจ้านายดี คุณป้าช่วยเหลือฉันเยอะมาก ๆ เลย ก่อนที่จะมาฉันเองก็ไปลาท่านมาเหมือนกัน”