Share

บทที่ 4

Author: ดับจันทรา
เผยเสวียนให้คนส่งยามาให้ข้าสองครั้ง แต่กลับไม่เคยมาด้วยตัวเอง

คนที่นำยามาถูกบิดาสกัดไว้ด้านนอกเรือนทั้งหมด

สิ่งเดียวที่ส่งกลับไปยังจวนโหวได้ มีเพียงคำพูดประโยคเดียว

“คุณหนูรองคิดได้แล้วเจ้าค่ะ”

เช้าตรู่วันที่เจ็ด ทั้งตระกูลเจียงประดับผ้าแพรสีแดงเต็มไปหมด

บิดายืนอยู่หน้าประตูห้องข้า ประกาศด้วยตัวเองว่า

“เจ้าออกเรือนทางประตูข้างไปก่อน แล้วค่อยให้เยว่ซูเข้าจวนโหวทางประตูใหญ่”

“เมื่อการแต่งงานทั้งสองเสร็จสิ้น เรื่องที่หมิงซิวจะได้เข้ากรมกลาโหมก็จะไม่เปลี่ยนแปลงอีก”

เขาส่งคนไปบอกเฮ่อหลานเจิงแล้วว่าข้าเปลี่ยนใจ

ทั้งยังสั่งให้ปิดประตูเรือนข้า ไม่อนุญาตให้ชิงเหอออกไปส่งข่าว

ข้าเปลี่ยนชุดเจ้าสาวที่ส่งมาให้ แล้วพาชิงเหอผลักหน้าต่างด้านหลังออก

นางเพิ่งปีนข้ามกำแพงเรือนไปได้ ก็มีเสียงร้องตกใจดังมาจากด้านนอก

เจียงหมิงซิวพาคนพังประตูห้องเข้ามา

ข้าคว้าเชิงเทียนฟาดใส่หญิงรับใช้สูงวัย ก่อนหันไปยึดกรอบประตูไว้แน่น

“ข้าไม่เคยรับปากว่าจะแต่งงานครั้งนี้”

“พวกท่านปิดบังเฮ่อหลานเจิงแล้วส่งข้าไปให้เขา นี่ไม่ใช่การผูกสัมพันธ์ด้วยการแต่งงาน แต่เป็นการหลอกให้แต่งงานต่างหาก”

“ขอเพียงเจ้าถูกส่งเข้าไปในจวนเฮ่อหลาน ท่านโหวเผยก็จะได้เห็นความภักดีของตระกูลเจียง”

“จับตัวนางไว้ อย่าให้เสียฤกษ์ยาม”

เจียงหมิงซิวงัดมือข้าออก

หญิงรับใช้สูงวัยสองคนจับแขนทั้งสองข้างของข้าไพล่หลัง แล้วใช้ผ้าแพรผืนกว้างพันอ้อมใต้รักแร้ ก่อนกระชากรัดด้านหลังอย่างแรง

หน้าอกของข้าราวกับถูกก้อนหินกดทับ

ข้าอ้าปาก แต่กลับสูดลมหายใจเข้าได้ไม่เต็มปอด

“คลายออก...”

“ข้าหายใจไม่ออก”

เจียงหมิงซิวสัมผัสมือที่เย็นเฉียบของข้า เพียงขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เมื่อครู่ยังมีแรงทุบตีคนอยู่เลย จะหายใจไม่ออกขึ้นมากะทันหันได้อย่างไร”

มารดาเห็นใบหน้าข้าซีดเผือด จึงยื่นมือมาจะแก้ผ้าแพรที่รัดอยู่

“รัดแน่นเกินไปหรือไม่”

เจียงเยว่ซูรีบมาจากเรือนหลัก เงยหน้ามองนาฬิกาน้ำ

“ใกล้ถึงฤกษ์งามยามดีแล้ว”

“นางแค่รู้ว่าท่านแม่ใจอ่อน”

มือของมารดาชะงักค้างกลางอากาศ สุดท้ายก็หดกลับไป

ตอนที่ข้าถูกลากออกจากประตูเรือน ข้ายังคงร้องขอความช่วยเหลือไม่หยุด

ด้านนอกประตูใหญ่มีแขกเหรื่อมารวมตัวกันเต็มไปหมดแล้ว

เจียงเยว่ซูเหลือบมองหญิงรับใช้ที่มาส่งตัวเจ้าสาว

“ตอนนี้น้องสาวกำลังโมโห”

“อย่าปล่อยให้นางพูดอะไรที่ทำให้ตระกูลเจียงกับจวนโหวต้องอับอาย”

หญิงรับใช้ขยำผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวเป็นก้อน แล้วยัดเข้าไปในปากข้า

ข้าส่ายหน้าสุดแรง แต่ทำได้เพียงส่งเสียงอู้อี้ออกมาจากลำคอ

ผ้าแพรที่รัดอยู่หน้าอกยิ่งแน่นขึ้นทุกครั้งที่ข้าดิ้นรน

เวินซื่อมองข้า ใบหน้าซีดขาว

“สีหน้านางดูไม่ดีเลย ไม่อย่างนั้นคลายออกสักหน่อยดีหรือไม่”

เจียงเยว่ซูใช้มือตัวเองกดผ้าแพรไว้

“หากคลายออก นางก็จะหนี”

“พอถึงจวนเฮ่อหลาน ย่อมมีคนช่วยแก้ให้เอง”

ตอนที่ข้าถูกยัดเข้าไปในเกี้ยวเจ้าสาว จวนโหวก็ได้รับข่าวจากตระกูลเจียงเช่นกัน

“คุณหนูรองคิดได้แล้ว วันนี้จะออกเรือนไปจวนเฮ่อหลานก่อน ขอท่านโหวโปรดวางใจ”

“นางรับปากด้วยตัวเองหรือ”

คนที่มาส่งข่าวตอบอย่างคลุมเครือ

“นายท่านกับฮูหยินเกลี้ยกล่อมจนเรียบร้อยแล้วขอรับ”

คนสนิทข้างกายกระซิบเตือนเสียงเบา

“ท่านโหว เมื่อสองวันก่อนคุณหนูรองยังยืนกรานจะถอนการหมั้น ต้องส่งคนไปถามให้แน่ชัดที่ตระกูลเจียงหรือไม่ขอรับ”

เกี้ยวเจ้าสาวของเจียงเยว่ซูมาถึงหน้าจวนโหวแล้ว เจ้าหน้าที่ประกอบพิธีก็กำลังเร่งให้เริ่มพิธีตามฤกษ์

เผยเสวียนเงียบไปครู่หนึ่ง

“ส่งคนไปดูที่จวนเฮ่อหลาน”

“รอพิธีเสร็จแล้วค่อยกลับมารายงาน”

หลังเกี้ยวเริ่มเคลื่อนออกไป ข้าก็ใช้ไหล่กระแทกผนังเกี้ยว

ครั้งแล้ว

ครั้งเล่า

“คุณหนูเก็บแรงไว้บ้างเถิดเจ้าค่ะ”

หญิงรับใช้ที่นั่งอยู่ด้านนอกตวาดขึ้น

“หากยังดิ้นรน ก็มีแต่จะถูกผ้ารัดแน่นกว่าเดิม”

ข้าไม่หยุด

เสียงกระแทกดังขึ้นอีกหลายครั้ง

แต่ละครั้งเบาลงกว่าเดิม

จนท้ายที่สุด ข้าก็ไม่มีแม้แต่แรงจะยกไหล่ขึ้นอีก

“ถ้าอยู่นิ่ง ๆ เงียบ ๆ ตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่องแล้วมิใช่หรือ”

หน้าจวนเฮ่อหลานปูพรมแดงไว้เรียบร้อย

เกี้ยวเจ้าสาวหยุดลง

แม่สื่อยิ้มพลางเคาะประตูเกี้ยวเบา ๆ

“ได้ฤกษ์แล้ว เชิญเจ้าสาวลงจากเกี้ยวได้”

ภายในเกี้ยวไร้เสียงตอบรับ

เฮ่อหลานเจิงเห็นชายชุดเจ้าสาวที่โผล่ออกมาใต้ม่านเกี้ยวยังคงนิ่งสนิท จึงรีบก้าวเข้ามา

“คุณหนูเจียง”

ยังคงไม่มีใครตอบ

เขากระชากม่านเกี้ยวเปิดออกทันที

ข้าเอนพิงผนังเกี้ยวอย่างหมดแรง ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวเลื่อนหลุดไปแล้ว

มือทั้งสองยังคงถูกมัดไพล่หลัง ส่วนในปากยังมีผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวที่ถูกขยำเป็นก้อนยัดอยู่

ชุดเจ้าสาวตรงหน้าอกมีรอยย่นลึกจากผ้าแพรสีแดงที่รัดแน่น

เขาชักกริชออกมาตัดผ้าแพร แล้วกระชากผ้าที่ยัดอยู่ในปากข้าออกทันที

“เจียงลิ่งอี๋”

เขาอุ้มข้าออกจากเกี้ยว

ร่างกายของข้ายังมีไออุ่นหลงเหลืออยู่ แต่ศีรษะกลับห้อยลงอย่างไร้เรี่ยวแรงบนข้อพับแขนของเขา

เฮ่อหลานเจิงยื่นมือไปตรวจดูลมหายใจใต้จมูกข้า ทว่าการเคลื่อนไหวกลับชะงักค้างในทันที

เขากอดข้าแน่นขึ้น ก่อนตะโกนเสียงเข้ม

“ไปตามหมอมา”

“รีบไปตามหมอมาเร็วเข้า”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สองเกี้ยว หนึ่งมงคล หนึ่งโศกา   บทที่ 10

    วันที่เจ็ดหลังจากข้าตาย ผู้อาวุโสของตระกูลเผยต่างมารวมตัวกันที่ศาลบรรพชนพวกเขาไม่ยอมให้ป้ายวิญญาณของข้าเข้าไปในศาลบรรพชน“นางลงนามในหนังสือหย่าไปแล้ว ทั้งยังถูกส่งตัวไปยังตระกูลเฮ่อหลาน แม้การแต่งงานจะไม่สำเร็จ แต่นางก็ไม่มีสิทธิ์ใช้ฐานะสะใภ้สกุลเผยเพื่อฝังในสุสานบรรพชนอีก”เผยเสวียนหยิบหนังสือหย่าฉบับที่จวนโหวเก็บไว้ขึ้นมา แล้วโยนลงในกระถางไฟต่อหน้าผู้อาวุโสทุกคน“คนที่เป็นฝ่ายขอหย่าคือข้า”“คนที่บีบบังคับให้นางแต่งงานใหม่ก็คือข้า”“นางไม่ได้ทรยศตระกูลเผย แต่เป็นตระกูลเผยที่ทำผิดต่อ她”ผู้อาวุโสยังคงส่ายหน้าเผยเสวียนนำลำดับวงศ์ตระกูลออกมาวางบนโต๊ะบูชา“หากวันนี้ใครไม่ยอมให้นางเข้าสู่ศาลบรรพชน ข้าก็จะขอลบชื่อตัวเองออกจากตระกูลเสียเดี๋ยวนี้”“หากนางเข้าตระกูลเผยไม่ได้ ข้าก็จะออกไปพร้อมกับนาง”มารดาของเผยเสวียนดวงตาแดงก่ำ พยายามเกลี้ยกล่อมเขา“เสวียนเอ๋อร์ คนก็ตายไปแล้ว”“ต่อให้เจ้าเชิญนางกลับมา นางก็ไม่มีวันรับรู้ได้อีก”เผยเสวียนมองไปยังโลงศพของข้า“นางอาจไม่ยอมรับตระกูลเผยอีกแล้วก็ได้”“แต่ฐานะที่ตระกูลเผยติดค้างนางอยู่ จะติดค้างต่อไปอีกไม่ได้”ท้ายที่สุด ข้าก็ได้รับ

  • สองเกี้ยว หนึ่งมงคล หนึ่งโศกา   บทที่ 9

    เผยเสวียนนำจดหมายลับไปยังศาลต้าหลี่เจียงเยว่ซูยังคงสวมเสื้อตัวในสีแดงที่ใส่ในวันแต่งงานนางถูกคุมขังมาสามวันแล้ว แต่ก็ยังไม่สิ้นหวังเมื่อเห็นเผยเสวียนเดินเข้ามา นางก็รีบลุกขึ้นทันที“อาเสวียน ข้ารู้ว่าท่านกำลังโกรธ”“แต่ข้าไม่เคยคิดจะฆ่าน้องสาวตัวเองเลย รอให้เรื่องทุกอย่างกระจ่างแล้ว งานแต่งงานของพวกเรา...”เผยเสวียนโยนจดหมายลงตรงหน้านางเจียงเยว่ซูเพียงเหลือบมองครั้งเดียว สีเลือดบนใบหน้าก็จางหายไปจนหมดสิ้น“นี่ไม่ใช่สิ่งที่ข้าเขียน”“ลายมือ ตราประทับส่วนตัว และคำให้การของคนส่งจดหมาย ล้วนได้รับการตรวจสอบยืนยันแล้ว”“เป็นองค์รัชทายาทที่บีบบังคับข้า”เจียงเยว่ซูจับซี่กรงคุกไว้อย่างลนลาน“ตอนนั้นเขาถูกใจข้า หากข้าไม่ยอมทำตาม ตระกูลเจียงก็จะพลอยได้รับโทษไปด้วย ข้าไม่มีทางเลือก”ขันทีที่ติดตามมาด้วยคลี่จดหมายอีกฉบับออก“ข้ายินดีเข้าตำหนักบูรพา คอยรับใช้เคียงข้างพระองค์”“เผยเสวียนเป็นเพียงนักรบคนหนึ่ง การไปชายแดนครั้งนี้มีโอกาสถึงเก้าส่วนที่จะไม่ได้กลับมาอย่างมีชีวิต”“ต่อให้เขาโชคดีรอดกลับมาได้ ก็เป็นเพียงคนหยาบกระด้างที่เอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อรับใช้ผู้อื่น จะนำมาเทียบกับพร

  • สองเกี้ยว หนึ่งมงคล หนึ่งโศกา   บทที่ 8

    วันที่สามหลังจากข้าตาย เผยเสวียนก็เข้าวังฮ่องเต้องค์ใหม่ไม่ได้ปล่อยให้เขาคุกเข่าอยู่นานนัก“เจ้ามาที่นี่เพื่อทวงความยุติธรรมให้เจียงลิ่งอี๋ หรือมาเพื่อขอรับโทษให้ตัวเอง”เผยเสวียนก้มศีรษะลง“ทั้งสองอย่างพ่ะย่ะค่ะ”“กระหม่อมละเลยหน้าที่ ปล่อยให้ตระกูลเจียงบีบบังคับนางให้แต่งงานใหม่ ขอฝ่าบาททรงลงโทษกระหม่อม และโปรดทรงสืบสวนตระกูลเจียงอย่างละเอียดด้วยพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้องค์ใหม่สั่งให้คนนำหีบลับใบหนึ่งมา“ครึ่งเดือนก่อน กองทัพชายแดนจับกุมอดีตผู้ใต้บังคับบัญชาขององค์รัชทายาทที่ถูกปลดได้ที่ชายแดนทางเหนือ”“คนผู้นี้เคยรับผิดชอบจดหมายส่วนตัวและบัญชีลับของตำหนักบูรพา หลังองค์รัชทายาทถูกโค่นอำนาจ เขาก็หลบหนีออกจากเมืองหลวงพร้อมหีบลับใบนี้”“สามวันก่อน ทั้งพยานและหลักฐานจึงถูกนำตัวเข้ามาในเมืองหลวง เมื่อคืนที่ผ่านมา การตรวจสอบลายมือ ตราประทับส่วนตัว และบัญชีลับรอบแรกเสร็จสิ้นแล้ว”ฮ่องเต้องค์ใหม่มองเผยเสวียน“เมื่อวานนี้เอง เราถึงได้รู้ว่าการพระราชทานสมรสเมื่อหกปีก่อน ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ”เผยเสวียนเปิดหีบลับออกจดหมายฉบับบนสุดลงชื่อเจียงเยว่ซูเมื่อหกปีก่อน เผยเสวียนกำลังจะนำทัพไปยั

  • สองเกี้ยว หนึ่งมงคล หนึ่งโศกา   บทที่ 7

    เผยเสวียนสั่งให้คนนำน้ำแข็งจากห้องเก็บน้ำแข็งมาวางเรียงเป็นแท่นน้ำแข็งภายในเรือนทิงอวี่เขาไม่ยอมให้ปิดฝาโลงชิงเหอถูกพบตัวในห้องเก็บฟืนของตระกูลเจียงมือทั้งสองข้างของนางเต็มไปด้วยบาดแผลจากการปีนกำแพง พอพุ่งเข้ามาในเรือนทิงอวี่ นางก็ทรุดลงข้างกายข้า ร้องไห้จนแทบหมดสติเผยเสวียนยืนอยู่หน้าประตู“เหตุใดนางถึงไม่ส่งคนมาขอความช่วยเหลือจากข้า”ชิงเหอหันขวับกลับมาทันที“คุณหนูเคยขอความช่วยเหลือจากท่านโหวถึงสามครั้ง”“ครั้งแรก นางขอให้ท่านยกเลิกการแต่งงาน แต่ท่านกลับบอกให้นางรอเจ็ดวัน”“ครั้งที่สอง นางไปหาท่านทั้งที่หัวเข่ามีบาดแผลจากการคุกเข่าตลอดทั้งคืน ท่านก็ยังบอกให้นางรอ”“ครั้งที่สาม นางบอกท่านด้วยปากของตัวเองว่าตระกูลเจียงจะบีบบังคับนาง”ชิงเหอคว้าห่อยาบนโต๊ะขึ้นมา แล้วขว้างใส่เผยเสวียนอย่างแรง“ท่านโหว คุณหนูไม่ได้ไม่เคยขอความช่วยเหลือ”“แต่ทุกครั้งที่นางขอ ท่านกลับผลักนางเข้าใกล้ทางตันที่นำไปสู่ความตายยิ่งขึ้นอีกก้าว”ห่อยาตกลงข้างเท้าของเผยเสวียน สมุนไพรด้านในกระจัดกระจายเต็มพื้นเผยเสวียนเอ่ยเสียงต่ำ“คนที่ข้าส่งไป...”“ล้วนถูกขวางไว้ด้านนอกเรือน”ชิงเหอร้องไห้พล

  • สองเกี้ยว หนึ่งมงคล หนึ่งโศกา   บทที่ 6

    ระหว่างที่เจ้าหน้าที่ชันสูตรศพตรวจร่างข้า เผยเสวียนเฝ้าอยู่หน้าประตูตลอดเวลาระหว่างนั้น เขาคิดจะเข้าไปข้างใน แต่ถูกเฮ่อหลานเจิงขวางไว้“นางตายไปแล้ว ท่านยังจะปล่อยให้คนมาลบหลู่นางอีกหรือ”“หากข้าไม่ตรวจ ก็จะไม่มีใครพิสูจน์แทนนางได้ว่านางถูกฆ่าตาย”เฮ่อหลานเจิงโยนผ้าไหมสีแดงที่เปื้อนเลือดลงแทบเท้าเขา“หากท่านโหวต้องการทวงความยุติธรรมให้นางจริง ๆ ก็รอเสีย”ครึ่งชั่วยามต่อมา เจ้าหน้าที่ชันสูตรศพก็เดินออกมา“ข้อมือทั้งสองข้างของผู้ตายมีรอยถูกมัด บริเวณหัวเข่ามีรอยบาดเจ็บจากการคุกเข่า ภายในร่างกายยังมีความร้อนสูงที่ไม่ลดลง”“สาเหตุการเสียชีวิตคือหน้าอกและช่องท้องถูกมัดแน่น อีกทั้งในปากยังมีสิ่งแปลกปลอมอุดอยู่ ทำให้หายใจได้ไม่สะดวก”“ก่อนเสียชีวิต ผู้ตายดิ้นรนอย่างรุนแรง”เผยเสวียนถามว่า“บาดแผลที่หัวเข่าของนางเกิดจากอะไร”หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่มาร่วมขบวนส่งตัวเจ้าสาวพลันร้องไห้ออกมา“เป็นนายท่านเจียงที่ลงโทษให้นางคุกเข่าในศาลบรรพชนเจ้าค่ะ”“คุณหนูรองไม่ยอมแต่งงาน จึงถูกสั่งให้คุกเข่าตลอดทั้งคืน วันนี้คุณชายเจียงสั่งให้คนมัดนางไว้ ส่วนคุณหนูใหญ่ยังบอกอีกว่านางแค่แกล้งทำเป็นหา

  • สองเกี้ยว หนึ่งมงคล หนึ่งโศกา   บทที่5

    หมอที่เฮ่อหลานเจิงเชิญมาคุกเข่าลงข้างเกี้ยวเจ้าสาว เขาตรวจดูลมหายใจของข้าก่อน แล้วจึงกดนิ้วลงตรงข้างลำคอผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ค่อย ๆ ชักมือกลับ“สิ้นใจแล้วขอรับ”แขนของเฮ่อหลานเจิงที่โอบกอดข้าพลันรัดแน่นขึ้นหญิงรับใช้ที่มาส่งตัวเจ้าสาวแอบถอยหลัง แต่กลับถูกทหารคนสนิทของเขากดลงกับพื้นทันที“ปิดประตูจวน”“เกี้ยวเจ้าสาว ผ้าแพรแดง ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว ห้ามใครแตะต้องแม้แต่ชิ้นเดียว”พ่อบ้านของตระกูลเจียงรีบร้อนก้าวเข้ามา“ท่านแม่ทัพ คุณหนูรองถูกความเย็นจนป่วยมาตั้งแต่หลายวันก่อน วันนี้เพียงเกิดอาการกำเริบกะทันหันระหว่างทางเท่านั้น”เฮ่อหลานเจิงชักกริชออกมา ใช้ปลายมีดเกี่ยวผ้าแพรแดงที่พันอยู่รอบหน้าอกข้า“อาการป่วยกำเริบจำเป็นต้องมัดมือไพล่หลังด้วยหรือ”“อาการป่วยกำเริบจำเป็นต้องอุดปากนางด้วยหรือ”ใบหน้าของพ่อบ้านซีดเผือด ไม่อาจพูดอะไรต่อได้อีกคนสนิทที่เผยเสวียนส่งมาตรวจสอบเรื่องการแต่งงานมาถึงในเวลานั้นพอดีเดิมทีเขามาเพื่อยืนยันว่าพิธีแต่งงานเสร็จสิ้นแล้วหรือไม่ แต่เพียงมองแวบเดียวก็เห็นมือของข้าที่ห้อยตกอยู่ข้างตัว รวมถึงรอยเลือดบนข้อมือที่เกิดจากการเสียดสีของเชือกเขายังไม่

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status