首頁 / โรแมนติก / สะกดใจ นายฮอตเนิร์ด / ตอนที่ 37: กับดักในงานกาล่า

分享

ตอนที่ 37: กับดักในงานกาล่า

作者: Poinsettia
last update publish date: 2026-11-12 19:30:19

 

แสงแฟลชจากกล้องถ่ายภาพนับสิบตัวสาดประกายวาบวับสะท้อนกระจกแกะสลักของห้องแกรนด์บอลรูม ณ โรงแรมหรูระดับหกดาวริมแม่น้ำเจ้าพระยา เสียงเพลงวอลต์ซจากวงเครื่องสายออร์เคสตราบรรเลงแผ่วเบา เคล้าคลอไปกับเสียงกระทบของแก้วแชมเปญคริสตัลและเสียงสนทนาพึมพำของผู้คนในแวดวงสังคมชั้นสูง

ค่ำคืนนี้คืองานกาล่าดินเนอร์เปิดตัวโครงการ ‘Bangkok Smart Grid & Cyber Infrastructure’ อย่างเป็นทางการ แขกเหรื่อระดับรัฐมนตรี เอกอัครราชทูต และประธานกลุ่มทุนข้ามชาติมารวมตัวกันอย่างคับคั่ง ท่ามกลางกระแสข่าวลือหนาหูเรื่องความพยายามแทรกแซงสัมปทานจากกลุ่มทุนต่างชาติเมื่อหลายวันก่อน แต่การปรากฏตัวอย่างผ่าเผยและทรงอิทธิพลของสองตระกูลใหญ่ในค่ำคืนนี้ ได้สยบทุกความแคลงใจลงชั่วคราว

เมลยืนตระหง่านอยู่ข้างบิดาตรงจุดต้อนรับหน้าซุ้มดอกกล้วยไม้สีขาวบริสุทธิ์

วันนี้ดาวคณะบริหารธุรกิจผู้กุมบังเหียนโปรเจกต์หมื่นล้านงดงามสะกดสายตาทุกคู่ในงาน เธอสวมชุดราตรียาวผ้าไหมเครปสีมิดไนท์บลูเข้ารูป ตัวเสื้อเกาะอกเว้าหลังลึกอวดผิวขาวเนียนละเอียดประดุจงาช้าง ชายกระโปรงผ่าข้างสูงขึ้นมาถึงเรียวขาอ่อนเผยให้เห็นรองเท้าส้นสูงสีเงินประดับคริสตัลระยิบระยับ ลำคอระหงสวมโชคเกอร์เพชรน้ำงามรับกับต่างหูระย้าหยดน้ำ ผมดัดลอนสีน้ำตาลคาราเมลถูกเกล้าขึ้นเป็นมวยต่ำหลวมๆ ปล่อยปอยผมด้านข้างลงมาเคลียพวงแก้มที่แต่งแต้มด้วยโทนสีชมพูพีชหรูหรา

และที่นิ้วนางข้างซ้าย แหวนแต่งงานยังคงส่องประกายเคียงคู่กับแหวนเพชรสิบกะรัตอย่างทรงอำนาจ

ข้างกายของเธอคือ ภาม

ในค่ำคืนนี้ ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่อยู่ในชุดทักซิโด้สีดำสนิทตัดเย็บจากผ้าขนสัตว์ชั้นเลิศ เสื้อเชิ้ตสีขาวด้านในติดกระดุมหมุดนิลเงาวับ ผูกหูกระต่ายผ้าไหมสีดำเรียบกริบ เส้นผมสีดำสนิทถูกเซตเสยเปิดหน้าผากคมสัน ขับเน้นสันกรามได้รูปและแววตาสีนิลคมปลาบ ไร้ซึ่งแว่นสายตากรอบหนาเตอะหรือความเคอะเขินในอดีต ท่วงท่ายามยืนกุมมือเมลเคียงข้างประวิทย์ช่างเปี่ยมไปด้วยบารมีของมหาเศรษฐีหนุ่มแห่งวงการไซเบอร์ระดับเอเชีย

“ดูเหมือนนักข่าวจะเลิกถามเรื่องเอกสารหลุดไปเลยนะ เมล” ประวิทย์เอ่ยกระซิบกับลูกสาวพลางยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ ใบหน้าของประธานใหญ่คลายความตึงเครียดลงไปมาก “ทางฝั่งตำรวจส่งสัญญาณมาว่า กำลังรวบรวมสำนวนฟ้องยึดทรัพย์ไอ้พิชัยและเครือข่ายอย่างเงียบๆ ตามข้อมูลที่ภควัตส่งให้”

“ค่ะคุณพ่อ...” เมลตอบรับด้วยรอยยิ้มหวาน แต่แววตาคู่สวยกลับกวาดมองไปรอบห้องโถงกว้างด้วยความระแวดระวัง “แต่เมลยังรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แดเนียล คาร์เตอร์ ไม่ได้มาร่วมงานด้วยตัวเอง ทั้งที่ชื่อของ Vanguard Nexus ได้รับบัตรเชิญระดับ VIP”

ภามที่ยืนอยู่ข้างๆ บีบกระชับมือเล็กของเธอเบาๆ ปลายนิ้วโป้งลูบหลังมือเนียนอย่างปลอบประโลม ทว่านัยน์ตาสีนิลหลังเปลือกตาคมกลับกวาดมองพนักงานเสิร์ฟและแขกแปลกหน้าในงานด้วยความเยือกเย็น

“มันไม่กล้าโผล่หัวมาหรอกครับ...” ภามเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ “...หลังจากที่ผมสั่งฟรีซบัญชีสิบล้านดอลลาร์ของมันเมื่อคืนวาน ตอนนี้ทางลอนดอนกำลังโดนสก็อตแลนด์ยาร์ดเคาะประตูห้องทำงาน แต่ที่ผมกังวล คือมันอาจจะจนตรอกจนยอมใช้วิธีการสกปรกนอกระบบ”

ภามแอบแตะหูฟังบลูทูธขนาดจิ๋วที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหูซ้าย เอ่ยสั่งการผ่านไมโครโฟนไร้สายด้วยเสียงที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน

“เรียว... รายงานสถานการณ์รอบนอก”

เสียงของเรียวดังตอบกลับมาทันทีผ่านสัญญาณเข้ารหัส:(“ทีมของคินประจำจุดทางเข้าออกทั้งสี่ทิศทางเรียบร้อยครับหัวหน้า กล้องวงจรปิดทุกตัวของโรงแรมถูกเชื่อมเข้าสู่ระบบมอนิเตอร์ของ AEGIS ร้อยเปอร์เซ็นต์... แต่มีเรื่องแปลกอยู่เรื่องหนึ่งครับ”)

“เรื่องอะไร” ภามหรี่ตาลง

(“รถตู้บริการเคเทอริ่งของบริษัทภายนอกคันหนึ่ง เพิ่งขับเข้ามาจอดที่ลานขนถ่ายสินค้าใต้ดินเมื่อสิบนาทีก่อน แต่ป้ายทะเบียนดันไม่ตรงกับรายชื่อที่ทางโรงแรมส่งมาตรวจสอบล่วงหน้าครับ คินกำลังพาคนลงไปตรวจดู”)

สัญชาตญาณความระแวงของ DARK_NEURON กรีดร้องเตือนในสมองทันที

“สั่งคินให้ถอยออกมาก่อน แล้วส่งคนขึ้นมาประกบคุณเมลเพิ่มเดี๋ยวนี้”

ยังไม่ทันที่ภามจะสั่งการจบประโยค...

วืด... ตึ้ง!

เสียงตัดการทำงานของหม้อแปลงไฟฟ้าแรงสูงขนาดใหญ่ดังสะท้อนขึ้นมาจากชั้นใต้ดินของโรงแรมอย่างรุนแรงจนพื้นห้องบอลรูมสั่นสะเทือนเบาๆ

พรึ่บ!

ไฟระย้าแชนเดอเลียร์คริสตัลนับสิบดวง ไฟสปอตไลต์บนเวที และจอแอลอีดีขนาดยักษ์ทั่วทั้งห้องแกรนด์บอลรูมดับวูบลงพร้อมกันในเสี้ยววินาที

ความมืดมิดสนิทไร้ก้นบึ้งเข้าจู่โจมห้องจัดเลี้ยงทันที เสียงดนตรีออร์เคสตราสะดุดหยุดลง ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของบรรดาสุภาพสตรีและเสียงเซ็งแซ่ของแขกเหรื่อที่เริ่มแตกตื่น มีเพียงแสงจันทร์สลัวจากหน้าต่างกระจกริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่ส่องเข้ามาอย่างเลือนราง

“ไฟสำรองไม่ทำงาน” ประวิทย์สบถออกมาด้วยความตกใจ “เกิดอะไรขึ้น”

“นี่ไม่ใช่ไฟดับธรรมดาครับ...” ภามเอ่ยเสียงเฉียบขาด น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นโหมดระวังตัวในทันที “มันตัดสายส่งหลักและปล่อยไวรัสเข้าชัตดาวน์ระบบเครื่องกำเนิดไฟฟ้าดีเซลของโรงแรมพร้อมกัน”

ภามปล่อยมือจากการทักทาย รวบเอวคอดกิ่วของเมลเข้ามาแนบชิดกับอกแกร่งของเขาทันที ดันร่างบางของเธอให้ถอยไปหลบอยู่หลังเสาหินอ่อนต้นใหญ่เพื่อกำบังตัว

“เมล อยู่ข้างหลังผม อย่าก้าวห่างเกินเอื้อมมือเด็ดขาด”

“ภาม... ข้างนอกนั่น” เมลกระซิบเสียงสั่น พลางชี้มือออกไปในความมืด

ท่ามกลางความโกลาหลของฝูงชนที่กำลังพยายามเบียดเสียดยัดเยียดกันไปที่ประตูทางออกหลัก ประตูหนีไฟด้านข้างเวทีสองบานถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง

ชายฉกรรจ์ในชุดช่างไฟและพนักงานเสิร์ฟปลอมตัวหกคนก้าวเข้ามาในห้องบอลรูม ทุกคนสวมหน้ากากผ้าสีดำปิดบังใบหน้า และสวม แว่นมองกลางคืน ที่มีจุดไฟสีเขียวสว่างวาบในความมืด ในมือของพวกมันไม่ได้ถือถาดอาหาร... แต่ถือ ปืนพกเก็บเสียง และ ปืนช็อตไฟฟ้าแรงสูง

พวกมันไม่ได้สนใจแขกคนอื่นในงาน ไม่ได้สนใจรัฐมนตรีหรือประวิทย์... แต่สายตาทุกคู่ของพวกมันล็อกเป้าตรงมาที่ ‘ชุดราตรีสีมิดไนท์บลู’ ของเมลเพียงคนเดียว

(“หัวหน้า! คลื่นสัญญาณวิทยุและมือถือถูกแจมเมอร์ตัดขาดทั้งหมด!”) เสียงของเรียวดังซ่าในหูฟังก่อนจะขาดหายไป (“พวกมัน... เป้าหมายคือ... ลักพาตัวคุณเมล... ซ่า... ซ่า...”)

สัญญาณสื่อสารถูกตัดขาดอย่างสมบูรณ์

“เป้าหมายอยู่ตรงเสาหินอ่อนฝั่งขวา จับตัวผู้หญิงมาให้ได้ คนอื่นถ้าขวาง... ยิงทิ้ง”

เสียงกระด้างสำเนียงยุโรปตะวันออกดังสั่งการขึ้นเป็นภาษาอังกฤษ ชายร่างยักษ์สองคนพุ่งตรงเข้ามายังจุดที่เมลและภามยืนอยู่ทันที

“คุณพ่อ หมอบลงหลังเคาน์เตอร์บาร์เดี๋ยวนี้ครับ” ภามตะโกนสั่งประวิทย์ด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ ก่อนจะดันตัวเมลให้หลบอยู่หลังแนวเสา

ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย ภามถอดเสื้อทักซิโด้ตัวนอกออกอย่างรวดเร็ว เหวี่ยงมันพันทบเข้ากับแขนซ้ายของตัวเองเพื่อใช้เป็นโล่กำบังคมมีดหรือกระสุนปืน เขาก้าวออกมายืนขวางหน้าเมลไว้ ร่างสูงใหญ่ตระหง่านอยู่กลางความมืดมิดประดุจกำแพงเหล็กกล้า นัยน์ตาสีนิลวาวโรจน์ด้วยไอสังหารที่ไร้ความปรานี

คนร้ายคนแรกพุ่งเข้ามาถึงตัว เงื้อปืนช็อตไฟฟ้าเล็งเข้าใส่ช่วงอกของภามหมายจะล้มยักษ์ในคราวเดียว

ฟึ่บ!

ทว่าความเร็วของภามเหนือกว่ามนุษย์ทั่วไปมาก อดีตเด็กหนุ่มที่เคยฝึกศิลปะการต่อสู้ระยะประชิด เพื่อเอาชีวิตรอดในเงามืดมานับสิบปีเบี่ยงตัวหลบประกายไฟสีฟ้าได้อย่างเฉียดฉิว ฝ่ามือขวาที่ว่างอยู่พุ่งเข้าสับเข้าที่ข้อมือของคนร้ายอย่างแม่นยำจนปืนช็อตไฟฟ้าร่วงหลุดมือ

กร๊อบ!

เสียงกระดูกข้อมือลั่นดังสนั่นตามมาด้วยเสียงร้องโหยหวน ภามไม่ปล่อยให้ศัตรูได้ตั้งตัว เขากระชากคอเสื้อคนร้ายเข้ามา โน้มศีรษะลงโขกเข้ากับดั้งจมูกของมันเต็มแรง

ผัวะ!

คนร้ายร่างยักษ์เซถลา เลือดกบปาก ล้มลงไปนอนชักกระตุกกับพื้นหมดสติในทันที

“ระวังข้างหลัง ภาม!” เมลหวีดร้องเตือนด้วยความตกใจเมื่อคนร้ายคนที่สองชักมีดพับเล่มยาวพุ่งแทงเข้ามาจากมุมอับ

ภามใช้แขนซ้ายที่พันด้วยเสื้อทักซิโด้หนาหนักยกขึ้นบล็อกวิถีมีดได้อย่างหวุดหวิด คมมีดกรีดผ่านเนื้อผ้าทักซิโด้ราคาแพงจนขาดวิ่น แต่ไม่สามารถเข้าถึงเนื้อหนังของเขาได้ ภามหมุนตัวตามแรงเหวี่ยง ใช้ศอกขวากระแทกเข้าที่ขมับของคนร้ายคนที่สองอย่างรุนแรงจนหมุนคว้างล้มฟุบลงไปอีกคน

ทว่าสถานการณ์กลับยิ่งเลวร้ายลง เมื่อคนร้ายอีกสี่คนที่เหลือเห็นเพื่อนร่วมทีมถูกล้มอย่างรวดเร็ว พวกมันชักปืนพกเก็บเสียงออกมา เล็งตรงมายังจุดที่ภามและเมลยืนอยู่พร้อมกัน

“จับตายไอ้ผู้ชาย! เอาตัวผู้หญิงไป!”

ฟุ่บ! ฟุ่บ!

เสียงกระสุนปืนเก็บเสียงแหวกอากาศกระทบเข้ากับเสาหินอ่อนดัง เผียะ! เผียะ! เศษหินอ่อนแตกกระจายบาดแก้มเนียนของเมลจนเลือดซึมออกมาเล็กน้อย

เมลหวาดกลัวจนตัวสั่น แต่สัญชาตญาณความเด็ดเดี่ยวของลูกสาวประวิทย์ทำให้เธอไม่ยอมส่งเสียงร้องให้สามีเสียสมาธิ เธอเอื้อมมือไปหยิบขวดไวน์แดงที่วางอยู่บนโต๊ะข้างตัวขึ้นมาถือไว้แน่น เตรียมพร้อมจะสู้จนตัวตายเคียงข้างเขา

ภามมองเห็นรอยเลือดจางๆ บนแก้มของภรรยา...

และในวินาทีนั้นเอง สวิตช์ความคุ้มคลั่งในสมองของ DARK_NEURON ก็ขาดสะบั้นลง

“มึงกล้าทำเลือดเธอออก...” ภามคำรามเสียงต่ำในลำคอ แววตาสีนิลลุกโชนดั่งเปลวไฟนรก

เขาไม่เลือกที่จะปะทะด้วยกำลังกับคนร้ายที่มีปืนสี่กระบอกในที่โล่ง... แต่เขาเลือกที่จะใช้ ‘สมองอันเป็นเลิศ’ พลิกกระดานหมากในทันที

ภามล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงสแล็ก หยิบสมาร์ตโฟนเครื่องพิเศษที่ดัดแปลงเป็นเครื่องส่งสัญญาณอินฟราเรดกำลังสูงออกมา เขารู้โครงสร้างระบบอาคารของโรงแรมนี้ดีเพราะ AEGIS เป็นผู้วางระบบความปลอดภัยของเครือโรงแรมนี้เมื่อสองปีก่อน

ภามเล็งสมาร์ตโฟนขึ้นไปยังเพดานห้องบอลรูม กดรหัสสั่งการฉุกเฉินระดับฮาร์ดแวร์:

[HARDWARE_TRIGGER : FIRE_SUPPRESSION_MANUAL_OVERRIDE]

ปิ๊ป!

ซู่...!

ในพริบตาเดียว! ระบบสปริงเกลอร์ดับเพลิงความดันสูงทั่วทั้งเพดานห้องแกรนด์บอลรูมก็ทำงานขึ้นมาพร้อมกัน

มวลน้ำมหาศาลพุ่งฉีดกระจายลงมาราวกับพายุฝนฟ้าคะนองถล่มลงกลางห้องโถง น้ำเย็นเฉียบสาดกระหน่ำใส่คนร้ายทั้งสี่คนจนแว่นมองกลางคืนของพวกมันพร่ามัวไปด้วยละอองน้ำและไอน้ำจนมองอะไรไม่เห็น

“บ้าเอ๊ย! มองไม่เห็นเป้าหมาย!” คนร้ายสบถลั่น พยายามถอดแว่นตาออก

และนั่นคือจังหวะสังหารที่ภามรอคอย

ภามใช้ประโยชน์จากความคุ้นเคยกับตำแหน่งของห้องและสายตาที่ปรับตัวเข้ากับความมืดได้ดีกว่า เขาพุ่งตัวฝ่าม่านน้ำเข้าไปราวกับเสือชีตาห์ เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาเปียกโชกแนบชิดไปกับมัดกล้ามเนื้อตึงแน่น

ผัวะ! กร็อบ!

เสียงเตะตัดข้อพับขาตามด้วยเสียงหักแขนคนร้ายคนที่สามดังขึ้นท่ามกลางเสียงน้ำซู่ คนร้ายทรุดลงกรีดร้องก่อนจะถูกเข่าของภามกระแทกเข้าลิ้นปี่จนสลบเหมือดไป คนร้ายคนที่สี่พยายามจะยกปืนขึ้นยิงสวน แต่เมลที่ซุ่มรอจังหวะอยู่หลังเสา ตัดสินใจพุ่งตัวออกไปพร้อมกับฟาดขวดไวน์เข้าที่ท้ายทอยของมันเต็มแรง

เพล้ง!

ขวดไวน์แตกกระจาย น้ำไวน์สีแดงเข้มผสมกับเศษแก้วร่วงกราว คนร้ายเซถลาหันกลับมาจะตบเมล แต่ภามก็พุ่งเข้ามารวบตัวมันไว้จากด้านหลัง ล็อกคอด้วยท่า Rear Naked Choke แล้วออกแรงบิดจนคอของมันพับลง หมดสติไปเป็นคนที่สี่

เหลือคนร้ายอีกสองคนสุดท้าย

พวกมันตื่นตระหนกจนขวัญกระเจิงเมื่อเห็นเพื่อนร่วมทีมสี่คนถูกจัดการเรียบวุธภายในเวลาไม่ถึงสองนาทีด้วยฝีมือของชายหนุ่มในชุดเชิ้ตเปียกน้ำเพียงคนเดียว หนึ่งในนั้นตัดสินใจวิ่งหนีเตลิดไปทางประตูหนีไฟ

ขณะที่คนร้ายคนสุดท้ายซึ่งดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าทีม ชักปืนพกกระบอกสั้นขึ้นมา เล็งตรงไปยังแผ่นหลังของเมลที่กำลังยืนหอบอยู่ข้างภาม

“ตายซะทั้งคู่!” มันคำรามลั่น กำลังจะเหนี่ยวไก

“เมล ระวัง!”

ภามไม่เสียเวลาคิดแม้แต่เสี้ยววินาที เขากระชากร่างบางของเมลเข้าสู่อ้อมกอด ใช้แผ่นหลังกว้างและร่างกายสูงใหญ่ของตัวเองเป็นโล่มนุษย์บดบังร่างของเธอไว้มิดชิด

ฟุ่บ!

เสียงกระสุนปืนเก็บเสียงแหวกผ่านม่านน้ำเฉียดผ่านต้นแขนขวาของภามไปเพียงมิลลิเมตรเดียว คมกระสุนเฉือนเนื้อผ้าเชิ้ตจนขาด เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาเป็นทางยาว ทว่าภามกลับไม่ส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่แอะเดียว

ความเจ็บปวดที่ต้นแขนไม่ได้ทำให้เขาอ่อนแอลง แต่กลับจุดประกายความบ้าคลั่งในสายเลือดให้ระเบิดออก

ภามหมุนตัวกลับ คว้าเก้าอี้จัดเลี้ยงโครงเหล็กที่ล้มอยู่ข้างตัว ทุ่มสุดแรงเหวี่ยงใส่ร่างของหัวหน้าคนร้ายอย่างแม่นยำ

โครม!

เก้าอี้เหล็กกระแทกเข้ากลางอกของมันอย่างจังจนร่างกระเด็นลอยไปชนเข้ากับผนังกระจกริมแม่น้ำ ปืนพกหลุดกระเด็นตกน้ำไป คนร้ายทรุดตัวลงคุกเข่า กระอักเลือดออกมาคำโต

ภามก้าวเท้าเดินฝ่าสายน้ำเข้าไปหามันช้าๆ ท่วงท่าเยือกเย็นดั่งพญายมที่กำลังเดินไปเก็บวิญญาณ เสื้อเชิ้ตสีขาวที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำและเลือดตรงต้นแขน ขับเน้นให้เห็นรอยสักไบนารีที่ข้อมือซ้ายที่เกร็งแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน นัยน์ตาสีนิลคมกริบจ้องมองเศษซากศัตรูที่นอนพะงาบอยู่แทบเท้า

ภามเหยียบฝ่าเท้าลงบนหน้าอกของมันอย่างแรงจนกระดูกซี่โครงลั่นเปรี๊ยะ โน้มตัวลงไปกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือกจนคนร้ายถึงกับตัวสั่นเทาด้วยความสะพรึงกลัว

“กลับไปบอกเจ้านายของมึง... บอกไอ้แดเนียล คาร์เตอร์ และบอกไอ้ CIPHER” ภามบดขยี้ฝ่าเท้าลงไปอีก “ว่าถ้าเกมต่อไปของพวกมัน ยังส่งขยะแบบพวกมึงมาเล่นกับกูอีก กูจะตามไปลากคอพวกมันสองคน ออกมาตัดลิ้นทิ้งทีละท่อน”

ผลั่ก!

ภามเตะซ้ำเข้าที่ปลายคางของมันจนหัวสะบัด สลบเหมือดไปในทันที

พรึ่บ!

เสียงระบบไฟสำรองฉุกเฉินชั้นสองของโรงแรมทำงานขึ้นในที่สุด แสงไฟนีออนสีส้มสลัวติดสว่างขึ้นทั่วห้องแกรนด์บอลรูม เผยให้เห็นภาพความพินาศย่อยยับของงานกาล่าหรูหรา

สายน้ำจากสปริงเกลอร์เริ่มหยุดไหลลง เหลือเพียงหยดน้ำที่หยดติ๋งๆ จากเพดาน แขกเหรื่อและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงแรมเริ่มวิ่งกรูเข้ามาในห้องพร้อมกับเสียงหวอกู้ภัยที่ดังแว่วมาจากภายนอก ประวิทย์รีบวิ่งออกมาจากหลังเคาน์เตอร์บาร์ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“ภควัต! เมทินี! เป็นยังไงกันบ้าง!”

“พวกเราปลอดภัยค่ะคุณพ่อ...” เมลตอบเสียงสั่น เธอไม่ได้สนใจความวุ่นวายรอบข้างเลยแม้แต่น้อย นัยน์ตากลมโตสุกใสจ้องมองไปยังต้นแขนขวาของสามีที่มีเลือดสีแดงสดไหลซึมย้อมเสื้อเชิ้ตสีขาวจนแดงฉาน

“ภาม... นายโดนยิง!” น้ำตาของเมลทะลักออกมาด้วยความตกใจและปวดใจอย่างที่สุด เธอรีบถอดผ้าคลุมไหล่ลูกไม้ออกมา หวังจะช่วยกดซับแผลให้เขาด้วยมือที่สั่นเทา “ทำไมนายต้องเอาตัวมาบังฉันด้วย... ทำไมไม่หลบ”

ภามมองดูใบหน้าสวยเฉี่ยวของภรรยาที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำตาและละอองน้ำ นัยน์ตาสีนิลที่เคยดุดันและเหี้ยมเกรียมเมื่อครู่ พลันละลายกลายเป็นความอ่อนโยนและรักใคร่อย่างเปี่ยมล้นในพริบตา

เขายกมือซ้ายข้างที่ไม่บาดเจ็บขึ้นมา ประคองแก้มนวลของเธอไว้ ใช้นิ้วหัวแม่มือปาดเช็ดรอยเลือดจางๆ และหยาดน้ำตาออกจากแก้มของเธออย่างแผ่วเบาและทะนุถนอมที่สุด

“แผลแค่นี้... ไกลหัวใจเยอะครับ” ภามกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่นุ่มนวล รอยยิ้มมุมปากอันเป็นเอกลักษณ์ของเด็กเนิร์ดคนเดิมปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา “ร่างกายของผม มีไว้เพื่อเป็นโล่ป้องกันคุณอยู่แล้ว เมล ต่อให้ต้องรับกระสุนเป็นร้อยนัด ขอแค่คุณไม่เป็นอะไร ผมก็ยอมแลกทั้งชีวิต”

คำพูดอันแสนลึกซึ้งและจริงใจท่ามกลางซากปรักหักพังของงานกาล่า ทำเอาเมลกลั้นสะอื้นไว้ไม่อยู่ เธอโผเข้าสวมกอดร่างสูงใหญ่ที่เปียกโชกของเขาไว้แน่น ซุกหน้าลงกับแผงอกแกร่งที่ยังคงเต้นระรัวด้วยจังหวะแห่งชีวิต

ภามกอดตอบเธอแน่น จูบซับลงบนกลุ่มผมเปียกชื้นของภรรยาอย่างหวงแหน นัยน์ตาสีนิลทอดมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกสู่ความมืดมิดของแม่น้ำเจ้าพระยาด้วยประกายตาที่เด็ดเดี่ยวและไร้ซึ่งความปรานีอีกต่อไป

在 APP 繼續免費閱讀本書
掃碼下載 APP

最新章節

  • สะกดใจ นายฮอตเนิร์ด   ตอนพิเศษ: วันครบรอบแต่งงาน แผนเซอร์ไพรส์ และกามเทพตัวป่วน

    แสงแดดยามเช้าของวันเสาร์สาดส่องผ่านม่านโปร่งแสงสีขาวของห้องนอนใหญ่ชั้นบนสุดในคฤหาสน์อัครเดโชชาญ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกลิลลี่สีขาวในแจกันข้างหัวเตียงคละเคล้ากับอากาศเย็นสบายของฤดูหนาวปลายปีบนเตียงนอนขนาดคิงไซส์ที่ปูด้วยผ้าลินินสีงาช้าง ‘เมล’ ค่อยๆ ขยับเปลือกตาตื่นขึ้นอย่างเกียจคร้าน เธอยื่นมือเรียวออกไปควานหาไออุ่นข้างกายตามความเคยชิน ทว่าฝ่ามือกลับสัมผัสได้เพียงความว่างเปล่าและรอยยับยู่ยี่ของผ้าปูที่นอนที่เริ่มเย็นชืดลงแล้วเมลขมวดคิ้วเล็กน้อย หันไปมองนาฬิกาดิจิทัลบนโต๊ะข้างเตียง... แปดโมงเช้าปกติแล้วในวันเสาร์แบบนี้ ภาม จะต้องนอนกอดเธอก่ายกอดไม่ยอมปล่อยจนถึงเก้าโมงเช้า หรือไม่ก็ปลุกเธอด้วยจูบอุ่นๆ และมื้อเช้าบนเตียงเสมอ แต่เช้านี้ทั้งห้องนอนและห้องน้ำกลับเงียบสนิท ไร้วี่แววของสามีตัวโต“แอบหนีไปทำงานในวันหยุดอีกแล้วเหรอเนี่ย...” เมลบ่นอุบเบาๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ในชุดนอนผ้าซาตินสีแชมเปญสายเดี่ยวเ

  • สะกดใจ นายฮอตเนิร์ด   ตอนพิเศษ: รหัสลับมิดไนท์และคุณแม่ลูกอ่อนสายโหด

    เข็มนาฬิกาบนผนังห้องทำงานของคฤหาสน์อัครเดโชชาญเดินผ่านเลขสองยามวิกาล ความเงียบสงบของย่านชานเมืองถูกโอบล้อมด้วยสายลมหนาวปลายปีภายในห้องเนิร์สเซอรี่ที่ถูกดัดแปลงเชื่อมติดกับห้องทำงานส่วนตัวของภาม ‘น้องฟีนิกซ์’ ทายาทตัวน้อยวัยแปดเดือนกำลังหลับสนิทอยู่ในเปลไม้โอ๊กสีขาว อกกระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่ามกลางแสงไฟสลัวสีวอร์มไวท์และเสียงดนตรีกล่อมเด็กเบาๆเมลในชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มสีครีม ขยับผ้าห่มผืนบางคลุมหน้าอกให้ลูกชายอย่างเบามือ ก่อนจะค่อยๆ ย่องเท้าเปล่าเดินผ่านประตูเชื่อมเข้ามาในห้องทำงานที่ยังคงเปิดไฟสีฟ้าจากหน้าจอมอนิเตอร์สว่างไสวบนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ ภาม ในชุดกางเกงวอร์มขายาวและเสื้อยืดสีดำพับแขน กำลังนั่งก้มหน้าพิมพ์คีย์บอร์ดด้วยความเร็วสูง แว่นตากรอบเงินบางสวมอยู่บนใบหน้าคมสัน แสงสะท้อนจากหน้าจอทำให้เห็นรอยย่นตรงหว่างคิ้วเข้มที่ขมวดมุ่นเข้าหากันอย่างตึงเครียด รอยสักรหัสไบนารีที่ข้อมือซ้ายขยับไหวตามจังหวะนิ้วที่เคาะรัว“ยังไ

  • สะกดใจ นายฮอตเนิร์ด   ตอนที่ 46: ทายาทตัวน้อยของฮอตเนิร์ด (ตอนจบ)

    ลมหนาวพัดแผ่วผ่านยอดไม้ของสวนสไตล์อังกฤษ โอบล้อมคฤหาสน์อัครเดโชชาญด้วยบรรยากาศแสนสงบและร่มรื่น แดดยามสายส่องสะท้อนผิวน้ำพุคริสตัลกลางลานหินอ่อนจนทอประกายระยิบระยับ ละอองไอแดดอุ่นขับไล่ความเย็นชะโลมทั่วเรือนกระจกปลูกกุหลาบขาวหลังคฤหาสน์ กลิ่นหอมระเหยของดอกลิลลี่และกุหลาบอังกฤษฟุ้งกระจายไปตามลม คละเคล้าไปกับกลิ่นนมอุ่นผสมวานิลลาที่ถูกจัดวางไว้บนโต๊ะหวายสีขาว‘เมล’ นั่งเอนหลังอย่างผ่อนคลายบนเก้าอี้หวายบุนวมนุ่มตัวยาว เธอนั่งชันเข่าเล็กน้อย สวมชุดเดรสผ้าฝ้ายมัสลินสีครีมตัวหลวมสบาย ผูกโบผ้าไหมเส้นบางไว้ใต้แผ่นอกเพื่อไม่ให้รัดแน่นจนเกินไป เส้นผมดัดลอนสีน้ำตาลคาราเมลปล่อยสยายยาวเคลียแผ่นหลัง ใบหน้าสวยเฉี่ยวหมดจดที่ปราศจากเครื่องสำอางหนาเตอะ ดูผุดผ่องเปล่งปลั่งและมีน้ำมีนวลอย่างที่คนโบราณมักกล่าวถึงหญิงมีครรภ์มือเรียวสวยข้างซ้ายที่สวมทั้งแหวนทองคำขาวสลักรหัสไบนารีและแหวนเพชรสิบกะรัต วางทาบประคองอยู่ตรงบริเวณหน้าท้องที่บัดนี้เริ่มนูนเด่นขึ้นมาเล็กน้อยอย่างสังเกตได้ชัด

  • สะกดใจ นายฮอตเนิร์ด   ตอนที่ 45: อาการแปลกๆ ของรองประธาน

    กลิ่นกาแฟดริปคั่วกลางหอมฟุ้งลอยกรุ่นเคล้าไปกับแสงแดดยามเช้าที่สาดส่องลงบนโต๊ะไม้สักในห้องอาหารของเพนท์เฮาส์หรูบนโต๊ะมีชุดอาหารเช้าสไตล์ยุโรปจัดวางอย่างประณีต แซลมอนรมควันสลัดอโวคาโด ครัวซองต์เนยสด และไข่เบเนดิกต์ราดซอสฮอลแลนเดซสีเหลืองนวล ซึ่งเป็นเมนูโปรดที่ปกติแล้ว ‘เมล’ จะต้องหยิบขึ้นมาทานอย่างเอร็ดอร่อยก่อนเริ่มวันทำงานอันหนักหน่วงทว่าเช้านี้ ร่างบางในชุดสูททำงานสีกรมท่าเข้มคัตติ้งเนี้ยบกลับนั่งนิ่ง มือเรียวสวยที่มีแหวนทองคำขาวสลักรหัสไบนารีและแหวนเพชรสิบกะรัตถือส้อมค้างไว้ นัยน์ตากลมโตสุกใสจ้องมองจานอาหารตรงหน้าด้วยแววตาพะอืดพะอมอย่างประหลาดเพียงแค่กลิ่นเนยและกลิ่นแซลมอนรมควันลอยมาปะทะจมูก ลำคอระหงก็พลันตีบตัน คลื่นความรู้สึกคลื่นไส้วาบขึ้นมาในอกจนเธอต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก“เป็นอะไรไปครับเมล... ทำไมไม่ทานล่ะ”เสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลดังขึ้นจากหัวโ

  • สะกดใจ นายฮอตเนิร์ด   ตอนที่ 44: รอยยิ้มของพ่อตา

    แดดยามบ่ายแก่ๆ ทอดเงายาวผ่านแนวต้นหางนกยูงฝรั่งที่กำลังผลิดอกสีส้มสด ลมพัดเอื่อยพาเอากลิ่นหญ้าตัดใหม่และกลิ่นไอแม่น้ำเจ้าพระยามาแตะจมูก คฤหาสน์เก่าทรงโคโลเนียลสีขาวงาช้างของตระกูลวรโชติเมธีที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมคุ้งน้ำนนทบุรีในวันนี้ ดูมีชีวิตชีวาและปลอดโปร่งผิดหูผิดตาจากเมื่อหลายเดือนก่อนรั้วเหล็กดัดสีดำสนิทที่เคยปิดทึบแน่นหนาเปิดกว้างต้อนรับรถยนต์เพียงไม่กี่คัน บรรดาการ์ดและพนักงานรักษาความปลอดภัยไม่ได้ยืนหน้าตึงถือปืนสแกนตรวจวัตถุระเบิดเหมือนช่วงที่เกิดศึกไซเบอร์อีกแล้ว มีเพียงเสียงเพลงแผ่นเสียงสุนทราภรณ์ยุคเก่าที่ลอยแว่วออกมาจากเครื่องเล่นแผ่นเสียงโบราณในเรือนรับรองริมน้ำ คลอไปกับเสียงกระทบของถ้วยชามกระเบื้องเคลือบวันนี้ไม่มีการจัดโต๊ะประชุมบอร์ด ไม่มีตัวเลขราคาหุ้นบนจอมอนิเตอร์ และไม่มีการร่างสัญญาร่วมทุนใดๆ ทั้งสิ้นมันเป็นเพียง ‘งานเลี้ยงครอบครัวมื้อค่ำ’ เรียบง่ายที่ประวิทย์เป็นคนเอ่ยปากนัดหมายด้วยตัวเองหลังจากคดีความของ

  • สะกดใจ นายฮอตเนิร์ด   ตอนที่ 43: รางวัลของคนเก่ง

    ความเงียบสงัดเข้าครอบงำตึกสูงระฟ้าใจกลางย่านเพลินจิตเมื่อเวลาล่วงเลยผ่านเที่ยงคืนไปแล้วแสงนีออนจากถนนเบื้องล่างส่องสะท้อนกระจกนิรภัยบานยักษ์ของห้องทำงานประธานบริหารบนชั้นห้าสิบของอาคาร AEGIS CyberSecurity Corp. ทัศนียภาพของกรุงเทพมหานครยามราตรีทอดยาวสุดลูกหูลูกตาประหนึ่งทะเลดวงดาวระยิบระยับ ทว่าภายในห้องทำงานกว้างขวางสไตล์โมเดิร์นคลาสสิกที่ตกแต่งด้วยหินอ่อนสีดำและไม้โรสวูด กลับมีเพียงแสงไฟสลัวสีส้มอบอุ่นจากโคมไฟตั้งพื้นตรงมุมห้อง และไอเย็นเยียบจากระบบปรับอากาศที่พัดผ่านแผ่วเบาศึกใหญ่ที่ยืดเยื้อมานานนับสัปดาห์จบสิ้นลงแล้วอย่างสมบูรณ์แบบ ข่าวการจับกุมตัวดร.อาธรณ์ หรือ CIPHER และแดเนียล คาร์เตอร์ โดยตำรวจสากลและกองปราบปราม กลายเป็นข่าวช็อกโลกที่ยึดพื้นที่หน้าหนึ่งของทุกสื่อ หุ้นกลุ่มวรโชติเมธีและ AEGIS พุ่งทะยานขึ้นสร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่ ขณะที่เครือข่ายมืดในดาร์กเว็บถูกกวาดล้างจนราบคาบบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อหนาสั่งทำพิเศษขนาดยักษ์กลางห้อง... เอกสารสรุปคดีควา

更多章節
探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說,下載喜歡的書籍,隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status