หน้าหลัก / โรแมนติก / สะกดใจ นายฮอตเนิร์ด / ตอนที่ 38: ปลอบประโลมหลังคมกระสุน

แชร์

ตอนที่ 38: ปลอบประโลมหลังคมกระสุน

ผู้เขียน: Poinsettia
last update วันที่เผยแพร่: 2026-11-13 19:30:53

 

เสียงใบสนลู่ลมหวีดหวิวสลับกับเสียงล้อยางบดหินกรวดดังขึ้นเป็นจังหวะสุดท้าย ก่อนที่รถเอสยูวีหุ้มเกราะสีดำด้านคันโตจะดับเครื่องยนต์ลงอย่างนิ่มนวล

เบื้องหน้าคือบ้านพักตากอากาศสองชั้นทรงโมเดิร์นนอร์ดิกที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เงื้อมผาและดงสนทึบ แถบชานป่าเขาใหญ่ ที่แห่งนี้ไม่ปรากฏบนแผนที่ดาวเทียมทั่วไป ไม่มีสายเคเบิลอินเทอร์เน็ตโยงถึง และทำงานด้วยระบบพลังงานแสงอาทิตย์ร่วมกับแบตเตอรี่สำรองใต้ดิน มันคือหนึ่งใน 'เซฟเฮาส์ลับระดับศูนย์' ที่ตระกูลอัครเดโชชาญสร้างทิ้งไว้ตั้งแต่สิบปีก่อน และถูกภามดัดแปลงใหม่ให้กลายเป็นป้อมปราการไร้สัญญาณวิทยุที่ปลอดภัยที่สุดในประเทศ

ประตูรถถูกเปิดออก อากาศหนาวเหน็บชื้นไอหมอกของป่าเขายามตีสามปะทะผิวเนื้อจนเมลสะดุ้งตัวสั่นเล็กน้อย

เมลยังคงสวมชุดราตรียาวสีมิดไนท์บลูที่เปียกชื้น ชายกระโปรงไหมขาดวิ่นและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำและเศษเขม่าดินปืน ทับไว้ด้วยเสื้อแจ็กเก็ตกันหนาวตัวหนาของทีมรักษาความปลอดภัย

“เมล... ค่อยๆ ก้าวลงมาครับ”

เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยดังขึ้นข้างตัว ภามก้าวลงจากรถก่อนในสภาพที่สลัดคราบมหาเศรษฐีพันล้านทิ้งจนหมดสิ้น เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาถูกฉีกแขนขวาออกจนเห็นมัดกล้ามเนื้อไหล่และท่อนแขนล่ำสันที่มีผ้าพันแผลสีขาวพันรัดไว้แน่น เลือดสีแดงเข้มซึมผ่านผ้าก๊อซออกมาเป็นวงจางๆ แต่ร่างสูงกลับยังคงยืนตรงผงาด ไม่แสดงท่าทีเจ็บปวดให้เห็นแม้แต่น้อย

ภามไม่ยอมให้เธอเดินเอง เขายื่นแขนซ้ายข้างที่ไม่บาดเจ็บช้อนใต้ข้อพับขาและแผ่นหลังบาง ยกร่างของเมลขึ้นมาอุ้มแนบอกในท่าเจ้าสาวอย่างง่ายดาย

“ภาม... แขนข้างขวานายเจ็บอยู่นะ ปล่อยฉันเดินเองเถอะ” เมลเอ่ยท้วงด้วยความตกใจ รีบเอื้อมมือไปโอบรอบลำคอหนาของเขาไว้ด้วยความกังวล

“แผลตื้นแค่นี้ แขนข้างเดียวก็อุ้มคุณไหวครับ” ภามตอบเรียบนิ่ง นัยน์ตาสีนิลคมกริบก้มมองเธอด้วยแววตาอบอุ่นทว่าเด็ดขาด “ข้างนอกมันหนาว พื้นแฉะด้วย เดินเท้าเปล่าเดี๋ยวเศษหินจะบาดเท้าเอา”

ภามพาร่างบางผ่านประตูไม้สนบานหนาเข้าไปในตัวบ้าน ระบบเซนเซอร์ตรวจจับชีวมิติใต้กรอบประตูส่งเสียงติ๊ดเบาๆ ปลดล็อกและสลักกลอนแม่เหล็กอัตโนมัติลงทันทีที่พวกเขาก้าวพ้นธรณีประตู

ภายในบ้านพักถูกตกแต่งด้วยไม้โอ๊กสีเข้มและหินธรรมชาติ และในความเงียบนั้นเอง ความตึงเครียด อาการตกใจ และความหวาดกลัวต่อคมกระสุนที่เมลสะกดกลั้นมาตลอดทางตั้งแต่หนีออกจากโรงแรม ก็เริ่มพังทลายลง

ภาพคมกระสุนที่พุ่งเฉียดร่าง ภาพภามที่ใช้แผ่นหลังกว้างเข้ามารับกระสุนแทนเธอ และเสียงปืนเก็บเสียงที่ดังก้องอยู่ในความมืด... ทุกอย่างย้อนกลับมาฉายซ้ำในหัวจนมือเรียวสวยเริ่มสั่นระริก ริมฝีปากอิ่มสีพีชซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด เมลพยายามจะสูดหายใจลึก แต่ลมหายใจกลับติดขัดสะดุดเป็นห้วงๆ

“เมล...”

ภามสังเกตเห็นอาการนั้นในทันที เขาลุกขึ้นนั่งข้างๆ ดึงร่างบางที่กำลังสั่นเทาเข้าสู่อ้อมกอดแกร่งทันที แขนซ้ายรัดรอบเอวคอดของเธอไว้แน่น ดึงศีรษะให้ซุกเข้ากับซอกคออุ่นของเขา

“คุณปลอดภัยแล้วครับ... ได้ยินเสียงผมไหม ที่นี่ไม่มีใครตามมาได้ คุณปลอดภัยแล้ว”

เสียงทุ้มต่ำและจังหวะการเต้นของหัวใจที่หนักแน่นสม่ำเสมอของชายหนุ่ม ทำหน้าที่เหมือนสมอเรือที่ยึดรั้งสติของเธอไว้ หยาดน้ำตาเม็ดโตที่คลอเบ้าไหลพรั่งพรูลงมาอาบแก้มเนียนอย่างไม่อาจห้ามได้ เมลกำคอเสื้อเชิ้ตที่ขาดวิ่นของเขาไว้แน่น ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนตัวโยน

“ฉัน... ฉันกลัวมากเลยภาม...” เมลสะอื้นพูดเสียงสั่นพร่า ละล่ำละลักจนแทบไม่เป็นประโยค “ตอนที่เห็นกระสุนเฉี่ยวแขนนาย... ตอนที่เห็นเลือดไหล... ฉันคิดว่านายจะ... ฉันกลัวว่าจะเสียนายไป...”

ความกลัวตายไม่อาจเทียบได้เลยกับความกลัวที่จะต้องเห็นผู้ชายคนนี้ล้มลงต่อหน้าต่อตา

ภามหลับตาลงช้าๆ ซุกใบหน้าคมสันลงกับเรือนผมดัดลอนที่ชื้นเหงื่อของภรรยา เขาจูบซับลงบนกระหม่อมมนและขมับของเธอซ้ำๆ อย่างทะนุถนอม สัมผัสถึงหยดน้ำตาอุ่นร้อนที่รินรดลงบนซอกคอของเขา

“ผมอยู่นี่แล้วไงครับ...” ภามกระซิบปลอบประโลมด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุดในชีวิต “ผมไม่เป็นอะไรเลย กระสุนแค่ถากเนื้อไปนิดเดียว ไม่โดนเส้นประสาท ไม่โดนกระดูก... เห็นไหมครับว่าผมยังกอดคุณได้แน่นขนาดนี้”

ภามค่อยๆ ดันตัวเธอออกเล็กน้อย ยกสองมือขึ้นประคองดวงหน้างดงามที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ใช้นิ้วหัวแม่มือปาดเช็ดรอยน้ำตาออกจากแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา สบตาลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่สั่นระริกด้วยความรู้สึกอันท่วมท้น

“คุณเก่งมากแล้วรู้ไหม... ถ้าคุณไม่ฟาดขวดไวน์ใส่ไอ้คนร้ายนั่น มันอาจจะมีจังหวะยิงซ้ำเข้ามาอีกนัดก็ได้ คุณช่วยชีวิตผมไว้เหมือนกันนะ เมล”

เมลสบตาคมกริบของเขา นัยน์ตาสีนิลที่เคยเยือกเย็นและดุดันยามสังหารศัตรู บัดนี้กลับมีเพียงภาพสะท้อนของเธอ และความรักอันลึกซึ้งที่พร้อมจะยอมสละได้แม้กระทั่งลมหายใจ

หัวใจของดาวคณะสาวเต้นระรัวด้วยความตื้นตันและเสน่หาอย่างหาที่สุดมิได้ ความหวาดกลัวในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความโหยหาอันรุนแรง เธอไม่อยากให้มีระยะห่าง ไม่อยากให้มีเสื้อผ้าหรือสิ่งใดมาขวางกั้นระหว่างเธอกับเขาอีกต่อไป เธอต้องการสัมผัส... เพื่อตอกย้ำให้แน่ใจว่าผู้ชายคนนี้ยังมีชีวิตอยู่ตรงหน้าเธอจริงๆ

เมลเลื่อนมือขึ้นไปแตะขอบผ้าพันแผลตรงต้นแขนขวาของเขาเบาๆ ด้วยความระมัดระวัง “เจ็บมากไหม”

“ไม่เจ็บครับ...” ภามยิ้มมุมปากเบาๆ นัยน์ตาเริ่มวาวโรจน์ขึ้นมาด้วยประกายอารมณ์บางอย่าง “...แต่ถ้าคุณยังจ้องผมด้วยสายตาแบบนี้ แผลอาจจะไม่เจ็บ แต่อย่างอื่นอาจจะทนไม่ไหวแทน”

เมลชะงักไปนิด แก้มเนียนที่เคยซีดเซียวพลันซับสีเลือดฝาดขึ้นมาทันตา ทว่าในค่ำคืนนี้ เธอไม่ได้เขินอายหรือเบือนหน้าหนีเหมือนทุกครั้ง ตรงกันข้าม... นิ้วเรียวสวยของเมลกลับเลื่อนลงมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของภามออกช้าๆ ทีละเม็ด

“ถ้าทนไม่ไหว...” เมลช้อนสายตาสุกใสขึ้นสบตากับเขาตรงๆ น้ำเสียงหวานแหบพร่าแฝงความเว้าวอน “ก็ไม่ต้องทนสิคะ กอดฉันแน่นๆ ทำให้ฉันรู้ทีว่าเราสองคนยังอยู่ด้วยกันตรงนี้”

คำเชื้อเชิญอันแสนตรงไปตรงมาและสายตาที่เต็มไปด้วยความรักของภรรยา ทำลายความยับยั้งชั่งใจที่เหลืออยู่ของภามลงจนหมดสิ้น

ภามดึงตัวเมลลุกขึ้นจากโซฟา ชายหนุ่มถอดเสื้อเชิ้ตที่ขาดและเปื้อนเลือดของตัวเองเหวี่ยงทิ้งลงบนพื้น เผยแผงอกแกร่งกว้างที่มีลอนกล้ามเนื้อตึงแน่นและรอยสักที่ข้อมือซ้ายตัดกับผิวสีแทนสุขภาพดี ร่างสูงดันร่างบางให้ถอยหลังเข้าไปยังพรมขนสัตว์หนานุ่มหน้าเตาผิงอย่างช้าๆ

แสงไฟสาดกระทบเรือนร่างของคนทั้งสอง ทอดเงายาวไปบนผนังห้องไม้

มือหนาของภามเอื้อมไปรูดซิปด้านหลังชุดราตรียาวสีมิดไนท์บลูของเธอออกอย่างเบามือ

ครืด...

ชุดราตรีผ้าไหมเนื้อดีหลุดร่วงลงไปกองอยู่แทบเท้า เผยให้เห็นเรือนร่างอรชรขาวผ่องที่สวมเพียงบราไร้สายตัวจิ๋วและกางเกงชั้นในผ้าลูกไม้สีดำสนิท ทรวดทรงเว้าโค้งของดาวคณะสาวผิวเนียนละเอียดราวกับหยกขาวช่างตัดกับความดิบเถื่อนของกล้ามเนื้อบนร่างสูงใหญ่ของเขาอย่างงดงาม

ภามจ้องมองความงดงามตรงหน้าด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความคลั่งรัก เขาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าเธอ รวบสะโพกมนเข้ามาแนบชิด ก่อนจะซุกใบหน้าลงกับหน้าท้องแบนราบ กดจูบแผ่วเบาไล่ขึ้นมาจนถึงร่องอกอิ่ม

“อื้อ... ภาม...” เมลแหงนใบหน้าขึ้น ส่งเสียงครางหวานในลำคอ สองมือสอดเข้าไปในกลุ่มผมสีดำสนิทของเขา ร่างกายสั่นสะท้านเมื่อริมฝีปากร้อนจัดของสามีสัมผัสลงบนผิวเนื้อ

ภามปลดบราตัวจิ๋วของเธอออกอย่างง่ายดายด้วยมือซ้ายข้างเดียว เต้าทรวงอวบอิ่มชูชันเด้งตัวสู่สายตา ยอดอกสีหวานหดเกร็งสู้ไอความร้อนจากเตาผิงและสายตาคมกริบของเขา ภามไม่รอช้า เขาครอบครองยอดอกอิ่มด้วยริมฝีปากหยัก ดูดดึงและขบเม้มอย่างทะนุถนอมทว่าเร่าร้อน ปลายลิ้นตวัดเลียเป็นจังหวะเนิบช้าสลับกับหนักหน่วง ปลอบประโลมทุกความขวัญเสียที่เธอเผชิญมาตลอดทั้งคืน

“อ๊ะ... ภาม เบาหน่อย... อื้อ...”

เมลบิดเร่า ร่างบางอ่อนระทวยจนต้องทิ้งตัวลงนั่งบนพรมขนสัตว์หนานุ่ม ภามเคลื่อนตัวตามลงมาทาบทับ แผ่นอกเปลือยอุ่นจัดแนบชิดกับอกอิ่มจนแทบไม่มีอากาศแทรกผ่าน กลิ่นหอมสะอาดแบบไม้สนแห้งของเขาผสมกับกลิ่นกายสาวทำเอาบรรยากาศรอบตัวร้อนระอุจนลืมความหนาวเหน็บภายนอกไปสิ้น

มือหนาเลื่อนลงไปเกี่ยวขอบกางเกงชั้นในผ้าลูกไม้สีดำของเธอออก แล้วโยนทิ้งไปอย่างไร้ความปราณี

นิ้วมือเรียวยาวของภามลูบไล้ผ่านต้นขาเนียนละเอียด สอดแทรกเข้าไปสัมผัสใจกลางความเป็นหญิงที่บัดนี้ฉ่ำเยิ้มไปด้วยหยาดน้ำหวานแห่งความต้องการ ปลายนิ้วสะกิดวนเบาๆ ตรงจุดอ่อนไหว ทำเอาเมลสะดุ้งเฮือก แอ่นสะโพกขึ้นรับสัมผัสอย่างลืมตัว

“พร้อมขนาดนี้แล้วเหรอครับ... คนดี” ภามกระซิบถามเสียงต่ำชิดใบหู ลมหายใจร้อนรดซอกคอ

“เพราะใครล่ะ...” เมลตัดพ้อเสียงหวานสั่นระริก ดวงตาฉ่ำปรือจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของสามี “เข้ามาเถอะนะภาม... ฉันต้องการนาย”

ภามปลดกางเกงสแล็กของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว ปลดปล่อยแกนกายใหญ่โตที่แข็งขืนร้อนจัดจนเส้นเลือดปูดโปนออกมาสู่ภายนอก

เขาแทรกตัวเข้ามาระหว่างเรียวขาคู่งาม มือซ้ายจับขาข้างหนึ่งของเธอพาดไว้บนสะโพกสอบ จัดท่าทางให้แผลที่ต้นแขนขวาของเขาไม่ต้องรับน้ำหนักมากเกินไป ก่อนจะค่อยๆ จ่อปลายความแข็งแกร่งเข้าสู่ช่องทางรักที่เปียกชื้น

“มองหน้าผมนะครับเมล...” ภามสั่งเสียงพร่า สบตาลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ

แล้วเขาก็กดสะโพกสอบ แทรกกายเข้าไปในตัวเธออย่างเชื่องช้า หนักแน่น และลึกซึ้งจนสุดความยาวในคราวเดียว

“อ๊า...!”

เมลครางลั่น หวีดร้องออกมาด้วยความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วท้องน้อย สองแขนเรียวโอบกอดแผ่นหลังกว้างของเขาไว้แน่น ช่องทางนุ่มตอดรัดตัวตนของเขาอย่างรุนแรงและบ้าคลั่งราวกับไม่อยากให้เขาถอนตัวออกไปแม้แต่มิลลิเมตรเดียว ภามกัดฟันแน่น สันกรามปูดโปนเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ดิบเถื่อนไม่ให้โหมกระแทกจนเธอเจ็บ

เขาหยุดนิ่งค้างไว้ครู่หนึ่ง ก้มลงจูบซับเหงื่อเม็ดเล็กๆ บนขมับและเปลือกตาของเธออย่างอ่อนโยน

“แน่นเหลือเกิน... เมล”

“อึก... ภาม ลึกจัง... ขยับสิคะ”

เมื่อได้รับคำอนุญาตจากเจ้าของร่าง ภามก็เริ่มขยับสะโพกสอบเข้าออกเป็นจังหวะเนิบช้า ทว่าหนักหน่วงและตรงจุด ทุกครั้งที่เขาสอดลึกเข้ามา ร่างกายของเมลจะไหวโยกไปตามแรงส่ง ผิวกายชุ่มเหงื่อของทั้งคู่เปล่งประกายสีทองระยิบระยับ ข้อมือซ้ายของภามเกร็งแน่นขณะที่เขายันกายไว้กับพื้นพรม

จังหวะที่เคยเนิบช้าค่อยๆ ทวีความเร็วและรุนแรงขึ้นตามแรงปรารถนาที่ไม่อาจควบคุม ภามกระแทกกระทั้นเข้าใส่เน้นย้ำตรงจุดกระสันลึกซึ้งภายในตัวเธอ เสียงเนื้อกระทบเนื้อดัง ตับ... ตับ... ตับ... สอดประสานกับเสียงครางหวานของเมลที่ดังก้องไปทั่วห้องโถงบ้านพักกลางป่า

“อ๊ะ... อ๊า! ภาม... ตรงนั้น... เสียวจัง... อื้อ!” เมลสั่นสะท้านไปทั้งตัว ปลายเท้าจิกเกร็งลงบนพรมขนสัตว์ ร่อนสะโพกตอบรับจังหวะรักของเขาอย่างเร่าร้อน

ภามซุกหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น กระหน่ำซอยสะโพกเข้าใส่ถี่กระชั้นรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เขาลืมความเจ็บปวดจากแผลที่ต้นแขนไปจนหมดสิ้น ในหัวมีเพียงความต้องการที่จะหลอมรวมตัวเองเข้าเป็นหนึ่งเดียวกับผู้หญิงคนนี้ เพื่อลบล้างทุกรอยแผลและความกลัวในใจของเธอ

“เมล... เมลครับ” ภามครางเรียกชื่อเธอเสียงต่ำแหบพร่า “ผมรักคุณ... ได้ยินไหม ผมรักคุณจนหมดหัวใจ”

“เมลก็รักภาม... อ๊า! รักภามคนเดียว... อื้อ!”

เมลร้องตอบเสียงสั่นพร่า ร่างกายบิดเกร็งเมื่อกระแสความวาบหวามรุนแรงถาโถมเข้าใส่ดั่งคลื่นยักษ์ ช่องทางรักบีบรัดตัวตนของเขาแน่นหนาจนแทบขยับไม่ได้ ร่างบางกระตุกเกร็ง ปลดปล่อยหยาดน้ำหวานแห่งความสุขสมออกมาท่วมท้น สมองขาวโพลนลอยละล่องไปในอากาศ

ภามคำรามลั่นในลำคอ กระแทกเน้นย้ำเข้าไปลึกสุดอีกสามสี่ครั้งอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะปลดปล่อยธารอารมณ์รักร้อนจัดเข้าสู่ส่วนลึกของร่างกายเธอจนหมดสิ้นทุกหยด

ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวลงทาบทับ กอดรัดร่างบางไว้แนบแน่นบนพรมขนสัตว์ หอบหายใจรวยรินอยู่ข้างแก้มนวลที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อและน้ำตา แกนกายยังคงฝังแน่นอยู่ภายในช่องทางรักที่ตอดรัดเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

ความเงียบสงบกลับคืนสู่เซฟเฮาส์กลางป่าอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงลมหายใจหนักหน่วงของคนทั้งสอง

ภามค่อยๆ ถอนตัวออกอย่างแผ่วเบา เขาเอื้อมมือไปหยิบผ้าห่มผืนหนาที่วางอยู่บนโซฟามาคลุมร่างเปลือยเปล่าของคนทั้งคู่ไว้ ดึงร่างบางของเมลเข้ามากอดแนบอกอย่างทะนุถนอม นิ้วมือเรียวยาวเกลี่ยปอยผมที่เปียกชื้นออกจากหน้าผากมนของเธอ

เมลซุกหน้าลงกับแผงอกเปลือยที่อบอุ่นของสามี หลับตาลงด้วยความรู้สึกปลอดภัยและสงบสุขอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน กลิ่นอายความตายและคมกระสุนจากงานกาล่าถูกชะล้างออกไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงความผูกพันอันลึกซึ้งที่ไม่มีวันพังทลาย

ภามก้มลงจูบหน้าผากของภรรยาเบาๆ นัยน์ตาสีนิลจับจ้องใบหน้ายามหลับใหลของเธอด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า

คืนนี้... คือการปลอบประโลมหัวใจของเธอ

แต่พรุ่งนี้... จะเป็นวันที่เขาเริ่มกวาดล้างพวกมันทุกคนที่กล้าทำร้ายดวงใจของเขา ให้ต้องชดใช้อย่างสาสม

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • สะกดใจ นายฮอตเนิร์ด   ตอนที่ 42: เผชิญหน้า CIPHER

    ไอฝนหลงฤดูโปรยปรายลงมากระทบหลังคาสังกะสีเก่าผุพังจนเกิดเสียงเปาะแปะสะท้อนก้องกังวานไปทั่วซากโกดังขนาดมหึมาที่นี่คืออดีตศูนย์สำรองข้อมูลโทรคมนาคมร้างแถบชานเมืองสมุทรปราการ สิ่งปลูกสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กที่ถูกทิ้งร้างมานานนับสิบปี ตัวอาคารถูกโอบล้อมด้วยดงกกและบึงน้ำกร่อย ตัดขาดจากสายตาของโลกภายนอก ภายนอกดูเหมือนซากปรักหักพังไร้ค่า ทว่าลึกลงไปในห้องใต้ดินที่เคยเป็นชั้นความมั่นคงสูงสุด กลับมีสายไฟเบอร์ออปติกเส้นหนาต่อตรงเข้าสู่ตู้แร็กเซิร์ฟเวอร์เรียงรายนับสิบตู้ เสียงพัดลมระบายความร้อนตัวใหญ่หมุนติ้วตัดอากาศชื้นแฉะจนเกิดลมกรรโชกเย็นเยียบร่างสูงใหญ่ของ ภาม ยืนตระหง่านอยู่กึ่งกลางห้องโถงใต้ดินคืนนี้เขาไม่ได้สวมสูทหรูหราของประธานพันล้าน แต่กลับคืนสู่ตัวตนดั้งเดิมในชุดเสื้อฮู้ดดี้สีดำสนิทเนื้อหนา กางเกงคาร์โก้สีเข้ม และรองเท้าคอมแบท บาดแผลที่ต้นแขนขวาถูกพันผ้าก๊อซยืดไว้อย่างแน่นหนา ข้อมือซ้ายเผยให้เห็นรอยสักสีดำทึบเด่นชัด บนใบหน้าคมสันไร้แว่นสายตาบดบัง นัยน์ตาสีน

  • สะกดใจ นายฮอตเนิร์ด   ตอนที่ 41: รุกฆาตกลางที่ประชุมผู้ถือหุ้น

    บรรยากาศหน้าห้องประชุมใหญ่แกรนด์ออดิทอเรียม ชั้นสี่สิบห้าของอาคารวรโชติเมธีทาวเวอร์เวลานี้ หนาแน่นไปด้วยผู้ถือหุ้นรายย่อย กองทุนสถาบัน และกองทัพผู้สื่อข่าวสายเศรษฐกิจนับสิบสำนัก แสงแฟลชสาดส่องกระทบป้ายตัวอักษรโลหะสีทองข้อความ 'การประชุมวิสามัญผู้ถือหุ้นประจำปี (EGM)' เสียงอื้ออึงพูดคุยถึงศึกสงครามราคาหุ้นเมื่อช่วงเช้าดังระงมไม่ขาดสายแม้กราฟราคาหุ้นของกลุ่มวรโชติเมธีและ AEGIS จะดีดกลับขึ้นมาชนเพดานซิลลิ่งบวกเกือบสามสิบเปอร์เซ็นต์อย่างปาฏิหาริย์ แต่กระแสข่าวลือเรื่องหนอนบ่อนไส้และข้อขัดแย้งภายในบอร์ดบริหาร ยังคงเป็นระเบิดเวลาที่ทุกคนรอคอยว่าจะปะทุขึ้นมาอย่างไรในการประชุมครั้งนี้ภายในห้องประชุมรูปครึ่งวงกลมขนาดห้าร้อยที่นั่ง แอร์เย็นฉ่ำทว่าบรรยากาศกลับอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เหล่ากรรมการบริหารระดับสูงนั่งเรียงรายอยู่บนโพเดียมแถวยาวด้านหน้า‘พิชัย’ กรรมการอาวุโสนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะฝั่งซ้าย ใบหน้าเหี่ยวย่นของชายวัยหกส

  • สะกดใจ นายฮอตเนิร์ด   ตอนที่ 40: ศึกสองด้าน

    แปดโมงสี่สิบห้านาที เสียงกระดิ่งแจ้งเตือนเปิดระบบซื้อขายล่วงหน้าของตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยยังไม่ทันดัง แต่บรรยากาศบนชั้นสี่สิบสองของอาคารสำนักงานใหญ่ตระกูลวรโชติเมธีก็แทบจะลุกเป็นไฟบนจอวอลล์ขนาดมหึมาที่กินพื้นที่ผนังเกือบทั้งแถบ กราฟแท่งเทียนสีแดงดิ่งวูบลงอย่างน่าสะพรึงกลัว ดัชนีหุ้นกลุ่มเทคโนโลยีและการเงินกระตุกวูบลงไปกว่าเจ็ดเปอร์เซ็นต์ตั้งแต่ก่อนเคาะระฆังเปิดตลาดจริง ข่าวลือสะพัดว่อนสำนักข่าวการเงินนอกประเทศตั้งแต่ตีห้าว่า ระบบเคลียริ่งเฮาส์ของธนาคารพาณิชย์สามแห่งที่เชื่อมต่อกับระบบชำระเงินของวรโชติเมธีกำลังเป็นอัมพาต และกำลังเกิดช่องโหว่เงินรั่วไหลระดับหมื่นล้าน“คุณเมลครับ! บัญชีมาร์จิ้นของกลุ่มทุนยุโรปทิ้งออร์เดอร์ขาย ATO ลงมาหมวดพลังงานและโทรคมนาคมพร้อมกันเกือบสามพันล้านบาท!”“สายจากผู้ว่าการแบงก์ชาติต่อเข้ามาที่โต๊ะประธานครับ บอกว่าระบบโอนเงินข้ามธนาคารเริ่มค้างที่เกตเวย์แปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว!”เสียงตะโกนข้ามโต๊ะเทรดเดอ

  • สะกดใจ นายฮอตเนิร์ด   ตอนที่ 39: ความลับของตระกูลอัครเดโชชาญ

    สายลมหนาวพัดกรูผ่านช่องไม้สนยอดสูงจนกิ่งก้านเสียดสีดังครืดคราดยามเช้าตรู่ ละอองหมอกสีเทาจางยังคงลอยเรี่ยผืนหญ้าชื้นน้ำค้างรอบเซฟเฮาส์กลางป่าเขาใหญ่ แสงตะวันสีส้มซีดเพิ่งจะแตะขอบฟ้า ทอดเงายาวพาดผ่านห้องโถงชั้นล่างเมลตื่นขึ้นมาบนโซฟาตัวยาวโดยมีผ้าห่มผืนหนาคลุมทับอยู่ถึงอก เธอขยับตัวลุกขึ้นช้าๆ ความปวดร้าวแล่นริ้วไปตามสะโพกและต้นขา บ่งบอกถึงบทรักอันหนักหน่วงและยาวนานเมื่อกลางดึก แต่สิ่งที่ทำให้เธอต้องสะดุ้งสุดตัวและรีบกวาดตามองรอบห้อง ไม่ใช่ความเจ็บแปลบบนเรือนร่างทว่าคือพื้นที่ว่างเปล่าข้างกาย"ภาม..."ไร้เสียงขานรับ มีเพียงเสียงใบพัดดูดอากาศของห้องครัวที่ส่งเสียงหึ่งๆ แผ่วเบา เมลรีบดึงเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำตัวโคร่งของภามที่วางพาดอยู่บนพนักมาสวม กลัดกระดุมจนถึงคอหอย ปล่อยชายเสื้อยาวลงมาคลุมเลยหัวเข่า ก่อนจะก้าวลงจากโซฟาด้วยเท้าเปล่ารอยเท้าจางๆ บนพื้นไม้ปาร์เกต์นำเธอเดินเลี้ยวลึกเข้าไปยังปีกตะวันตกของบ้านพัก จุดที่ดูภายนอกเหมือนตู้เก็บอุป

  • สะกดใจ นายฮอตเนิร์ด   ตอนที่ 38: ปลอบประโลมหลังคมกระสุน

    เสียงใบสนลู่ลมหวีดหวิวสลับกับเสียงล้อยางบดหินกรวดดังขึ้นเป็นจังหวะสุดท้าย ก่อนที่รถเอสยูวีหุ้มเกราะสีดำด้านคันโตจะดับเครื่องยนต์ลงอย่างนิ่มนวลเบื้องหน้าคือบ้านพักตากอากาศสองชั้นทรงโมเดิร์นนอร์ดิกที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เงื้อมผาและดงสนทึบ แถบชานป่าเขาใหญ่ ที่แห่งนี้ไม่ปรากฏบนแผนที่ดาวเทียมทั่วไป ไม่มีสายเคเบิลอินเทอร์เน็ตโยงถึง และทำงานด้วยระบบพลังงานแสงอาทิตย์ร่วมกับแบตเตอรี่สำรองใต้ดิน มันคือหนึ่งใน 'เซฟเฮาส์ลับระดับศูนย์' ที่ตระกูลอัครเดโชชาญสร้างทิ้งไว้ตั้งแต่สิบปีก่อน และถูกภามดัดแปลงใหม่ให้กลายเป็นป้อมปราการไร้สัญญาณวิทยุที่ปลอดภัยที่สุดในประเทศประตูรถถูกเปิดออก อากาศหนาวเหน็บชื้นไอหมอกของป่าเขายามตีสามปะทะผิวเนื้อจนเมลสะดุ้งตัวสั่นเล็กน้อยเมลยังคงสวมชุดราตรียาวสีมิดไนท์บลูที่เปียกชื้น ชายกระโปรงไหมขาดวิ่นและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำและเศษเขม่าดินปืน ทับไว้ด้วยเสื้อแจ็กเก็ตกันหนาวตัวหนาของทีมรักษาความปลอดภัย“เมล... ค่อยๆ ก้าวลงมาครับ&rdquo

  • สะกดใจ นายฮอตเนิร์ด   ตอนที่ 37: กับดักในงานกาล่า

    แสงแฟลชจากกล้องถ่ายภาพนับสิบตัวสาดประกายวาบวับสะท้อนกระจกแกะสลักของห้องแกรนด์บอลรูม ณ โรงแรมหรูระดับหกดาวริมแม่น้ำเจ้าพระยา เสียงเพลงวอลต์ซจากวงเครื่องสายออร์เคสตราบรรเลงแผ่วเบา เคล้าคลอไปกับเสียงกระทบของแก้วแชมเปญคริสตัลและเสียงสนทนาพึมพำของผู้คนในแวดวงสังคมชั้นสูงค่ำคืนนี้คืองานกาล่าดินเนอร์เปิดตัวโครงการ ‘Bangkok Smart Grid & Cyber Infrastructure’ อย่างเป็นทางการ แขกเหรื่อระดับรัฐมนตรี เอกอัครราชทูต และประธานกลุ่มทุนข้ามชาติมารวมตัวกันอย่างคับคั่ง ท่ามกลางกระแสข่าวลือหนาหูเรื่องความพยายามแทรกแซงสัมปทานจากกลุ่มทุนต่างชาติเมื่อหลายวันก่อน แต่การปรากฏตัวอย่างผ่าเผยและทรงอิทธิพลของสองตระกูลใหญ่ในค่ำคืนนี้ ได้สยบทุกความแคลงใจลงชั่วคราวเมลยืนตระหง่านอยู่ข้างบิดาตรงจุดต้อนรับหน้าซุ้มดอกกล้วยไม้สีขาวบริสุทธิ์วันนี้ดาวคณะบริหารธุรกิจผู้กุมบังเหียนโปรเจกต์หมื่นล้านงดงามสะกดสายตาทุกคู่ในงาน เธอสวมชุดราตรียาวผ้าไหมเครปสีมิดไนท์บลูเข้ารูป ตัวเสื้อเก

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status