Home / โรแมนติก / สะกดใจ นายฮอตเนิร์ด / ตอนที่ 45: อาการแปลกๆ ของรองประธาน

Share

ตอนที่ 45: อาการแปลกๆ ของรองประธาน

Author: Poinsettia
last update publish date: 2026-11-20 19:30:58

 

กลิ่นกาแฟดริปคั่วกลางหอมฟุ้งลอยกรุ่นเคล้าไปกับแสงแดดยามเช้าที่สาดส่องลงบนโต๊ะไม้สักในห้องอาหารของเพนท์เฮาส์หรู

บนโต๊ะมีชุดอาหารเช้าสไตล์ยุโรปจัดวางอย่างประณีต แซลมอนรมควันสลัดอโวคาโด ครัวซองต์เนยสด และไข่เบเนดิกต์ราดซอสฮอลแลนเดซสีเหลืองนวล ซึ่งเป็นเมนูโปรดที่ปกติแล้ว ‘เมล’ จะต้องหยิบขึ้นมาทานอย่างเอร็ดอร่อยก่อนเริ่มวันทำงานอันหนักหน่วง

ทว่าเช้านี้ ร่างบางในชุดสูททำงานสีกรมท่าเข้มคัตติ้งเนี้ยบกลับนั่งนิ่ง มือเรียวสวยที่มีแหวนทองคำขาวสลักรหัสไบนารีและแหวนเพชรสิบกะรัตถือส้อมค้างไว้ นัยน์ตากลมโตสุกใสจ้องมองจานอาหารตรงหน้าด้วยแววตาพะอืดพะอมอย่างประหลาด

เพียงแค่กลิ่นเนยและกลิ่นแซลมอนรมควันลอยมาปะทะจมูก ลำคอระหงก็พลันตีบตัน คลื่นความรู้สึกคลื่นไส้วาบขึ้นมาในอกจนเธอต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

“เป็นอะไรไปครับเมล... ทำไมไม่ทานล่ะ”

เสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลดังขึ้นจากหัวโต๊ะ ภาม วางแก้วเอสเพรสโซ่ลงบนจานรอง วันนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอก สวมทับด้วยสูทกึ่งทางการสีเทาชาร์โคล บนใบหน้าคมสันมีแว่นตากรอบเงินบางสวมอยู่ นัยน์ตาสีนิลคมกริบหลังเลนส์แว่นจับจ้องพฤติกรรมของภรรยาไม่วางตาด้วยสัญชาตญาณความระแวดระวังที่ถูกฝึกมาตลอดชีวิต

“เอ่อ... เปล่าค่ะภาม” เมลรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ยิ้มบางๆ กลบเกลื่อน “สงสัยช่วงนี้ตรวจเอกสารงบประมาณเฟสสองดึกไปหน่อย เลยไม่ค่อยเจริญอาหารน่ะค่ะ เดี๋ยวฉันดื่มแค่น้ำส้มคั้นก็พอแล้ว”

เมลเอื้อมมือไปหยิบแก้วน้ำส้มคั้นสดขึ้นมาจิบช้าๆ ความเปรี้ยวอมหวานช่วยตัดความเลี่ยนและระงับอาการคลื่นไส้ลงไปได้บ้าง แต่ความเหนื่อยล้าแปลกประหลาดที่กดทับอยู่บนเปลือกตาและลำตัวกลับไม่ได้จางหายไปเลย

ภามขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตาสีนิลหรี่ลงเล็กน้อย เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินอ้อมโต๊ะมายืนซ้อนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ของเมล ฝ่ามือหนาอุ่นจัดยื่นไปทาบทาบลงบนหน้าผากมนและข้างแก้มเนียนอย่างแผ่วเบาเพื่อวัดอุณหภูมิ

“ตัวก็ไม่ร้อนนี่ครับ...” ภามพึมพำด้วยความเป็นห่วง น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความตึงเครียด “แต่คุณดูซีดลงไปเยอะเลยนะ เมื่อคืนตอนนอนคุณก็สะดุ้งตื่นมาดื่มน้ำตั้งสามรอบ วันนี้ลาพักสักวันดีไหมครับ เดี๋ยวผมเข้าประชุมแทนให้เอง”

“ไม่ได้หรอกค่ะภาม วันนี้เป็นการประชุมร่วมระหว่างบอร์ดวรโชติเมธีกับตัวแทนกระทรวงพลังงานเรื่องโครงข่ายสมาร์ทซิตี้ ฉันเป็นประธานคณะทำงาน ถ้าไม่เข้าประชุมพวกบอร์ดจะหาว่าฉันละเลยหน้าที่ได้” เมลจับมือหนาของเขาลงมาแนบแก้ม สบตาเขาด้วยแววตาออดอ้อน “ฉันไม่เป็นอะไรจริงๆ ค่ะ แค่เพลียเฉยๆ นายอย่าทำตัวเป็นเด็กเนิร์ดขี้กังวลไปหน่อยเลยน่า”

ภามมองดูดวงหน้างามของภรรยาด้วยความจำนน แม้ในใจจะยังคงมีสัญญาณเตือนภัยบางอย่างดังสะกิดอยู่แผ่วเบา ชายหนุ่มก้มลงประทับจูบหนักๆ ลงบนขมับของเธอหนึ่งที

“ถ้ามีอาการไม่ดีแม้แต่นิดเดียว ต้องบอกผมทันทีนะครับ เข้าใจไหม”

“รับทราบค่ะ คุณประธานขี้หวง” เมลยิ้มรับ พลางลุกขึ้นจัดเสื้อสูทให้เข้าที่ ก่อนจะควงแขนสามีเดินออกจากเพนท์เฮาส์เพื่อมุ่งหน้าสู่อาคารสำนักงาน

เวลาสิบนาฬิกาตรง ณ ห้องประชุมใหญ่ชั้นสี่สิบ วรโชติเมธีทาวเวอร์...

บรรยากาศการประชุมร่วมเป็นไปอย่างเข้มข้น แอร์คอนดิชันเนอร์ขนาดใหญ่ส่งลมเย็นฉ่ำ แสงไฟนีออนส่องสว่างกระทบแฟ้มเอกสารหนาเตอะนับสิบชุดบนโต๊ะประชุมรูปไข่ คณะกรรมการบริหาร ตัวแทนจากภาครัฐ และทีมผู้เชี่ยวชาญด้านความปลอดภัยไซเบอร์ของ AEGIS นั่งล้อมโต๊ะกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา

ประวิทย์นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะประธาน ขณะที่เมลนั่งอยู่ฝั่งขวาในฐานะประธานคณะทำงาน และภามนั่งอยู่ข้างๆ เธอในฐานะพาร์ตเนอร์เทคโนโลยี

“จากรายงานความคืบหน้าการติดตั้งเสาส่งสัญญาณ 5G และเซนเซอร์โครงข่ายไฟฟ้าอัจฉริยะในเขตกรุงเทพฯ ชั้นใน...”

เสียงของเมลดังขึ้นฉะฉาน เธอเปิดสไลด์นำเสนอแผนงานบนหน้าจอโปรเจกเตอร์ยักษ์ อธิบายตัวเลขงบประมาณและการเชื่อมต่อข้อมูลได้อย่างคล่องแคล่วสมดีกรีเกียรตินิยมอันดับหนึ่งเหรียญทอง

ทว่า... เมื่อเวลาผ่านไปได้เพียงครึ่งชั่วโมง ความผิดปกติในร่างกายของดาวคณะสาวก็เริ่มกำเริบขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้

ภาพตัวเลขบนหน้าจอโปรเจกเตอร์เริ่มพร่าเลือนและหมุนคว้างไปมาในสายตาของเมล อาการวิงเวียนศีรษะอย่างรุนแรงประดุจโลกกำลังเอียงกะเท่เร่จู่โจมเข้ามาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัด เม็ดเหงื่อเย็นผุดซึมขึ้นมาตามไรผมและหลังคอ แขนขาเริ่มไร้เรี่ยวแรงจนปลายนิ้วที่ถือรีโมตเปลี่ยนสไลด์สั่นระริก

“ในส่วนของระบบไฟร์วอลล์กลาง ทางเราจะใช้สถาปัตยกรรม... เอ่อ...”

เสียงหวานสะดุดกึก เมลชะงักคำพูดลงกลางคัน ลำคอตีบตันจนเปล่งเสียงไม่ออก

เธอพยายามสูดหายใจลึกเพื่อดึงสติ กะพริบตาถี่ๆ เพื่อไล่ภาพหมอกควันสีขาวที่กำลังบดบังการมองเห็น แต่ยิ่งฝืน ความดันในหัวก็ยิ่งพุ่งสูงจนรู้สึกคลื่นไส้อย่างรุนแรง

“คุณเมทินีครับ มีปัญหาอะไรตรงสไลด์นี้หรือเปล่าครับ?” ตัวแทนจากกระทรวงพลังงานเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

“คือ... ทางเรา...” เมลพยายามจะพูดต่อ แต่จู่ๆ โลกทั้งใบก็หมุนคว้างจนมืดดับลงไปเสี้ยววินาที ขาทั้งสองข้างของเธอพับลง ร่างบางเซถลาจะล้มฟุบลงไปกระแทกกับขอบโต๊ะประชุมไม้สัก

“เมล!”

ฟึ่บ! โครม!

เก้าอี้หนังของภามถูกถีบกระเด็นถอยหลังไปอย่างแรงจนชนผนัง! ร่างสูงใหญ่พุ่งทะยานเข้ามาในพริบตาราวกับสายฟ้าฟาด แขนแกร่งตึงแน่นด้วยกล้ามเนื้อตวัดช้อนใต้รักแร้และเอวคอดกิ่วของเมลไว้ได้อย่างแม่นยำ ก่อนที่ศีรษะของเธอจะกระแทกพื้นเพียงเสี้ยวนาที

“เมล! ได้ยินผมไหม เมล!”

เสียงทุ้มต่ำของภามตวาดลั่นห้องประชุมใหญ่ด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ใบหน้าคมสันหลังเลนส์แว่นซีดเผือดลงทันที นัยน์ตาสีนิลคมกริบเบิกกว้างสั่นระริกด้วยความหวาดกลัวในระดับที่ไม่มีใครในชีวิตเคยเห็นมาก่อนจากอดีตแฮกเกอร์สายดาร์กผู้เลือดเย็น

เมลนอนหมดแรงอยู่ในอ้อมอกแกร่งของเขา เปลือกตาสวยปรือเปิดขึ้นมาได้อย่างยากลำบาก ริมฝีปากอิ่มสีพีชบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด เธอหอบหายใจรวยริน ซุกหน้าเข้ากับซอกคออุ่นของสามี

“ภาม... ฉันเวียนหัว... หายใจไม่ออก...” เมลกระซิบเสียงแผ่วพร่าจนแทบไม่ได้ยิน

ประวิทย์ลุกขึ้นยืนพรวดพราดด้วยความตกใจ “เมทินี! ลูกเป็นอะไรไป!”

บอร์ดบริหารทุกคนต่างแตกตื่น ลุกขึ้นยืนกันโกลาหล

ทว่าในวินาทีนั้นเอง... สมองระดับอัจฉริยะที่เต็มไปด้วยความระแวงของภาม พลันแล่นเตลิดไปสู่จุดที่เลวร้ายที่สุดในทันที

ไซเฟอร์เพิ่งถูกจับไปเมื่อสัปดาห์ก่อน... เครือข่ายของพวกมันอาจจะยังไม่หมดสิ้น! มีคนลอบวางยาพิษเมลหรือเปล่า หรือเป็นสารพิษทางชีวภาพ แบบไร้รสไร้กลิ่นที่พวกสายลับรัสเซียชอบใช้ มีหนอนบ่อนไส้แอบเจือจางยาพิษลงในแก้วน้ำของเมลตั้งแต่เมื่อเช้าใช่ไหม

ความกลัวที่จะต้องสูญเสียผู้หญิงที่เป็นดั่งดวงใจและลมหายใจ ทำลายสติสัมปชัญญะและความเยือกเย็นของ DARK_NEURON ลงจนแหลกละเอียดในพริบตา

“อย่าเข้ามาใกล้”

ภามคำรามลั่นห้องประชุมใหญ่ นัยน์ตาสีนิลวาวโรจน์ไปด้วยไอสังหารที่คุโชนประดุจสัตว์ป่าที่กำลังปกป้องคู่ของมัน เขากวาดสายตามองกรรมการบริหารทุกคนในห้องด้วยความเหี้ยมเกรียมและหวาดระแวงขั้นสูงสุด จนไม่มีใครกล้าขยับตัวแม้แต่นิ้วเดียว

ภามช้อนร่างบางของเมลขึ้นมาอุ้มแนบอกในท่าเจ้าสาว ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ไม่สนใจการประชุมหมื่นล้าน ไม่สนใจมารยาท และไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งนั้น

“คิน! เรียว!” ภามตะโกนสั่งการผ่านไมค์บลูทูธเสียงกร้าว “เอารถพยาบาลฉุกเฉินและขบวนคุ้มกันของ AEGIS มารอที่หน้าล็อบบี้เดี๋ยวนี้! สั่งปิดระบบลิฟต์ VIP ทั้งหมด ล็อกดาวน์อาคารห้ามใครเข้าออกจนกว่าจะตรวจลายนิ้วมือบนแก้วน้ำในห้องประชุมเสร็จ”

“ภควัต! ใจเย็นๆ ก่อน!” ประวิทย์พยายามร้องเรียกตามหลัง

ทว่าภามไม่ฟังเสียงใครอีกต่อไป เขาสาวเท้ายาวๆ ก้าวฉับๆ อุ้มร่างที่อ่อนระทวยของภรรยาวิ่งตรงไปยังลิฟต์ส่วนตัวด้วยความเร็วสูงสุด หัวใจในอกแกร่งเต้นกระหน่ำรัวเร็วประดุจกลองศึก เหงื่อกาฬไหลพรากเปียกชุ่มแผ่นหลังกว้าง

“อดทนไว้นะเมล... ผมไม่ยอมให้คุณเป็นอะไรไปเด็ดขาด” ภามกระซิบสั่งเสียงสั่นเครือ ก้มลงจูบซับหน้าผากเย็นเฉียบของเธอซ้ำๆ ด้วยความปวดใจเจียนบ้า “ถ้าใครกล้าทำร้ายคุณ... ผมจะเผาพวกมันทั้งโคตรให้มอดไหม้”

สามสิบนาทีต่อมา ณ ศูนย์การแพทย์ชั้นนำระดับนานาชาติ โรงพยาบาลกรุงเทพ...

บรรยากาศหน้าห้องฉุกเฉินระดับ VVIP ถูกปิดกั้นอย่างแน่นหนาด้วยกำลังบอดี้การ์ดติดอาวุธของ AEGIS นับสิบนาย คินและเรียวยืนคุมเชิงหน้าประตูด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ขณะที่ทีมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านพิษวิทยาและระบบประสาทเกือบสิบท่านถูกเรียกตัวด่วนเข้ามาในห้องตรวจ

ภามยืนอยู่หน้าประตูกระจกบานเลื่อนห้องฉุกเฉิน เขาถอดเสื้อสูทและเนกไททิ้งลงบนเก้าอี้ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวออกสามเม็ด ท่อนแขนเสื้อพับขึ้นอย่างไร้ระเบียบ แว่นตากรอบเงินถูกถอดกำไว้ในมือแน่นจนแทบหัก นัยน์ตาสีนิลแดงก่ำด้วยความกดดันมหาศาล ร่างสูงใหญ่เดินวนไปวนมาหน้าห้องไม่ยอมนั่งลงแม้แต่วินาทีเดียว

ประวิทย์ที่เพิ่งเดินทางตามมาถึง รีบเดินปรี่เข้ามาหาลูกเขย “หมอว่ายังไงบ้าง ภควัต เมทินีเป็นอะไรไป”

“หมอกำลังเจาะเลือดตรวจหาสารพิษและสแกนสมองอย่างละเอียดครับคุณพ่อ...” ภามเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ “ผมสั่งให้แล็บตรวจคัดกรองสารหนู ไซยาไนด์ และสารกัมมันตรังสีทุกชนิด... ถ้าเป็นฝีมือของพวกเศษซากวานการ์ด เน็กซัส จริงๆ ผมจะไม่ปล่อยให้พวกมันมีชีวิตรอดแม้แต่วินาทีเดียว”

ประวิทย์มองดูลูกเขยที่กำลังคลุ้มคลั่งเพราะความเป็นห่วงลูกสาว ชายชราถอนหายใจยาว ยื่นมือไปตบไหล่หนาของภามเบาๆ เพื่อเรียกสติ

“ใจเย็นๆ ภาม เมทินีเป็นเด็กแข็งแรง แกอย่าเพิ่งคิดไปไกลถึงขั้นนั้น...”

แกร๊ก...

ยังไม่ทันที่ประวิทย์จะพูดจบ ประตูกระจกห้องฉุกเฉินก็เลื่อนเปิดออกช้าๆ

นายแพทย์ใหญ่หัวหน้าแผนกอายุรกรรม พร้อมด้วยแพทย์หญิงผู้เชี่ยวชาญด้านสูตินรีเวช เดินก้าวออกมาจากห้องตรวจด้วยสีหน้าที่แปลกประหลาด... ไม่ใช่สีหน้าตึงเครียดของหมอที่กำลังรับมือกับคนไข้โดนสารพิษ แต่เป็นสีหน้าที่เจือไปด้วยรอยยิ้มบางๆ และความกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย

ภามพุ่งตัวเข้าไปประชิดหมอทันทีในเสี้ยววินาทีจนนายแพทย์ใหญ่ถึงกับผงะถอยหลัง

“ภรรยาของผมเป็นยังไงบ้างครับหมอ” ภามเค้นเสียงถามอย่างดุดัน นัยน์ตาสีนิลวาวโรจน์ “ผลตรวจสารพิษออกมาหรือยัง สารตัวไหนที่อยู่ในเลือดของเธอ สั่งยาแก้พิษมาฉีดให้เธอเดี๋ยวนี้”

นายแพทย์ใหญ่กลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก พลางยกมือขึ้นห้ามความบ้าคลั่งของมหาเศรษฐีหนุ่มตรงหน้าอย่างเกรงๆ

“เอ่อ... คุณภควัตครับ ใจเย็นๆ ก่อนนะครับ” หมอใหญ่เอ่ยช้าๆ “ผลตรวจเลือดอย่างละเอียดออกมาเรียบร้อยแล้วครับ... ในร่างกายของคุณเมทินี ไม่มีสารพิษ สารเคมี หรือสิ่งแปลกปลอมที่เป็นอันตรายต่อระบบประสาทเลยแม้แต่มิลลิกรัมเดียวครับ”

ภามชะงักไปทันที คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ “ไม่มีสารพิษงั้นเหรอ แล้วทำไมเธอถึงเวียนหัวจนเป็นลม ทำไมถึงเบื่ออาหารและซีดขนาดนั้น หรือว่าเธอเป็นเนื้องอกในสมอง รีบส่งเธอเข้าเครื่อง MRI เดี๋ยวนี้”

แพทย์หญิงด้านสูตินรีเวชที่ยืนอยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะหลุดยิ้มออกมาเบาๆ กับท่าทางกระต่ายตื่นตูมของยอดอัจฉริยะไอทีระดับประเทศ

“คุณภควัตคะ... คุณเมทินีไม่ได้ป่วยหนัก และไม่ได้เป็นเนื้องอกในสมองหรอกค่ะ” แพทย์หญิงยื่นแฟ้มผลตรวจอัลตราซาวด์และผลเลือดที่มีค่าฮอร์โมน hCG พุ่งสูงให้ภามตรงหน้า

“อาการเวียนหัว คลื่นไส้ เหม็นกลิ่นอาหาร และหน้ามืดเป็นลมที่คุณเมทินีเป็นอยู่ตอนนี้... ในทางการแพทย์ เราเรียกมันว่า ‘อาการแพ้ท้อง’ค่ะ”

“...!”

คำว่า ‘แพ้ท้อง’ ดังก้องกังวานสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของภามประดุจสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ

ร่างสูงที่เคยยืนตระหง่านรับคมกระสุนและเผชิญหน้ากับอาชญากรระดับโลกโดยไม่กะพริบตา บัดนี้กลับยืนแข็งทื่อเป็นท่อนไม้ สมองระดับซูเปอร์คอมพิวเตอร์ที่ประมวลผลโค้ดได้เป็นล้านบรรทัดต่อวินาที พลันค้างสนิทและเออเร่อไปโดยสิ้นเชิง

“พะ... แพ้ท้อง” ภามทวนคำด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับคนละเมอ นัยน์ตาสีนิลเบิกกว้าง อ้าปากค้าง

“ใช่ค่ะ...” แพทย์หญิงยิ้มกว้างอย่างยินดี “ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะคุณภควัต คุณประวิทย์... คุณเมทินีตั้งครรภ์ได้ หกสัปดาห์ แล้วค่ะ ตัวอ่อนฝังตัวในโพรงมดลูกอย่างสมบูรณ์ และสุขภาพของทารกในครรภ์แข็งแรงดีมากค่ะ”

“หกสัปดาห์... หลาน... ฉันกำลังจะมีหลานแล้วงั้นเหรอ”

ประวิทย์ที่ยืนฟังอยู่ข้างหลัง หลุดส่งเสียงอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้นและดีใจสุดขีด ชายวัยหกสิบปีหัวเราะร่าออกมาลั่นโถงทางเดิน ปรบมือเสียงดังฉาดใหญ่ “ฮ่าๆๆ! ไอ้ภาม! เมทินีท้องแล้ว! เมียแกท้องแล้วโว้ย!”

ทว่าภามกลับไม่ได้ยินเสียงหัวเราะของพ่อตาอีกต่อไป...

วินาทีที่คำว่า ‘ตั้งครรภ์’ และ ‘ทารกแข็งแรงดี’ ซึมลึกเข้าสู่หัวใจ ความหวาดกลัว ความตึงเครียด และความกดดันทั้งหมดที่เกาะกุมอยู่ในอกก็พังทลายลงในพริบตา แปรเปลี่ยนเป็นความตื้นตัน ปิติ และความสุขมหาศาลที่เอ่อล้นจนทะลักออกมา

หยาดน้ำใสๆ ค่อยๆ รื้นขึ้นมาคลอเบ้าในดวงตาสีนิลคมกริบของอดีต DARK_NEURON...

ภามทิ้งแฟ้มเอกสารในมือ รีบผลักประตูกระจกห้องตรวจพิเศษเข้าไปข้างในทันทีโดยไม่รอใคร

ภายในห้องพักฟื้นพิเศษที่เงียบสงบและอบอุ่น...

เมลนอนเอนหลังอยู่บนเตียงคนไข้หนานุ่ม ผิวหน้าเริ่มมีเลือดฝาดกลับคืนมาหลังจากได้นอนพักและจิบน้ำหวาน ใบหน้าสวยเฉี่ยวฉายแววสับสนและตื่นตะลึง มือเรียวข้างซ้ายที่มีแหวนแต่งงานยังคงวางทาบอยู่บนหน้าท้องแบนราบของตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ

แกร๊ก...

เสียงเปิดประตูดังขึ้นอย่างรีบร้อน เมลเงยหน้าขึ้นมอง

ร่างสูงใหญ่ของภามเดินก้าวเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว ขายาวๆ ของเขาก้าวมาหยุดลงข้างเตียงในชั่วพริบตา ชายหนุ่มทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นข้างเตียงทันที สองมือหนาที่เคยสั่นเทาด้วยความกลัว บัดนี้เอื้อมไปกุมมือเล็กของเธอขึ้นมาแนบอกแน่น

“ภาม...” เมลมองดูสามีที่กำลังคุกเข่าอยู่ข้างเตียง นัยน์ตาสีนิลของเขาแดงก่ำและมีหยาดน้ำตาคลอเบ้าอย่างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “นายรู้เรื่องแล้วใช่ไหม...”

“เมล...” ภามเอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นสะท้านอย่างรุนแรง

เขาโน้มใบหน้าลงมา ซบหน้าผากคมสันลงบนหลังมือเนียนของเธอ จูบซับลงบนแหวนแต่งงานซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไหล่กว้างที่เคยหนักแน่นเริ่มสั่นระริกด้วยความสุขที่จุกแน่นอยู่ในอก

“ผมขอโทษ...” ภามกระซิบเสียงแหบพร่า ปนเสียงสะอื้นเบาๆ “ผมขอโทษที่คิดว่าคุณโดนยาพิษ... ผมขอโทษที่ตกใจจนทำตัวงี่เง่า... ผม... ผมนึกว่าผมจะเสียคุณไปแล้ว”

เมลหลุดยิ้มหวานทั้งน้ำตา เธอยกมืออีกข้างขึ้นลูบผมสีดำสนิทของเขาอย่างอ่อนโยน ความอบอุ่นและซาบซึ้งใจเอ่อล้นไปทั่วทุกอณูจิตวิญญาณ

“คนบ้า...” เมลกระซิบเสียงหวาน แสร้งทำเสียงดุ “ใครจะไปโดนยาพิษกันล่ะ... อาการแปลกๆ ทั้งหมดที่ฉันเป็น มันเกิดขึ้นเพราะ ‘ผลงาน’ ของนายนั่นแหละ”

คำพูดหยอกล้อของภรรยาทำเอาภามเงยหน้าขึ้นสบตาเธอช้าๆ

สายตาคมกริบของเขาค่อยๆ เลื่อนลงไปมองยังหน้าท้องแบนราบใต้ผ้าห่มผืนบาง... พื้นที่เล็กๆ ที่บัดนี้กำลังมี ‘สิ่งมีชีวิตตัวน้อย’ ซึ่งเป็นสายเลือดที่เกิดจากความรักของเขากับเธอ กำลังเติบโตอยู่ภายใน

ภามค่อยๆ ยื่นมือหนาที่มีรอยสักไบนารีตรงข้อมือซ้ายไปวางทาบลงบนหน้าท้องของเมลอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอมที่สุดในชีวิต ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากเกินไป ปาฏิหาริย์ตรงหน้าจะสลายหายไป

“ลูกของเรา...” ภามพึมพำ นัยน์ตาสีนิลส่องประกายสว่างไสวที่สุดเท่าที่เมลเคยเห็นมา หยาดน้ำตาเม็ดอุ่นหยดลงบนหลังมือของเธอ “เรากำลังจะมีลูกด้วยกันจริงๆ ใช่ไหมครับเมล”

“ใช่ค่ะภาม...” เมลยิ้มกว้างทั้งน้ำตา กุมมือหนาของเขาที่วางอยู่บนท้องไว้แน่น “เรากำลังจะเป็นพ่อเป็นแม่คนแล้วนะ”

คำยืนยันอันแสนหวานทำเอาภามกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ชายหนุ่มลุกขึ้นโน้มตัวลงมาสวมกอดร่างบางของภรรยาไว้แนบอกอย่างแนบแน่น ก้มลงจูบซับน้ำตาที่ข้างแก้มของเธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะประทับริมฝีปากหยักสวยลงบนริมฝีปากอิ่มสีพีชของเธอด้วยจูบที่เปี่ยมล้นไปด้วยความรัก ความขอบคุณ และความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต

รสจูบในครั้งนี้หวานล้ำและบริสุทธิ์ยิ่งกว่าครั้งใดๆ

ภามผละริมฝีปากออกช้าๆ หน้าผากแนบชิดกัน ลมหายใจอุ่นรดผสานกัน เขายิ้มมุมปากด้วยรอยยิ้มหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า

“ต่อไปนี้...” ภามกระซิบสั่งเสียงนุ่มชิดริมฝีปากเธอ “...คุณต้องหยุดงานทุกอย่าง ห้ามแตะเอกสาร ห้ามเดินตรวจไซต์งาน และห้ามเครียดเด็ดขาด หน้าที่ทุกอย่างในโลกนี้ ผมจะแบกรับไว้คนเดียว ส่วนหน้าที่ของคุณ คือการเป็นราชินีที่คอยรับการดูแลจากผมตลอดเก้าเดือนนี้ครับ”

เมลหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ซุกหน้าลงกับซอกคออุ่นของเขาอย่างมีความสุขที่สุด

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สะกดใจ นายฮอตเนิร์ด   ตอนพิเศษ: วันครบรอบแต่งงาน แผนเซอร์ไพรส์ และกามเทพตัวป่วน

    แสงแดดยามเช้าของวันเสาร์สาดส่องผ่านม่านโปร่งแสงสีขาวของห้องนอนใหญ่ชั้นบนสุดในคฤหาสน์อัครเดโชชาญ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกลิลลี่สีขาวในแจกันข้างหัวเตียงคละเคล้ากับอากาศเย็นสบายของฤดูหนาวปลายปีบนเตียงนอนขนาดคิงไซส์ที่ปูด้วยผ้าลินินสีงาช้าง ‘เมล’ ค่อยๆ ขยับเปลือกตาตื่นขึ้นอย่างเกียจคร้าน เธอยื่นมือเรียวออกไปควานหาไออุ่นข้างกายตามความเคยชิน ทว่าฝ่ามือกลับสัมผัสได้เพียงความว่างเปล่าและรอยยับยู่ยี่ของผ้าปูที่นอนที่เริ่มเย็นชืดลงแล้วเมลขมวดคิ้วเล็กน้อย หันไปมองนาฬิกาดิจิทัลบนโต๊ะข้างเตียง... แปดโมงเช้าปกติแล้วในวันเสาร์แบบนี้ ภาม จะต้องนอนกอดเธอก่ายกอดไม่ยอมปล่อยจนถึงเก้าโมงเช้า หรือไม่ก็ปลุกเธอด้วยจูบอุ่นๆ และมื้อเช้าบนเตียงเสมอ แต่เช้านี้ทั้งห้องนอนและห้องน้ำกลับเงียบสนิท ไร้วี่แววของสามีตัวโต“แอบหนีไปทำงานในวันหยุดอีกแล้วเหรอเนี่ย...” เมลบ่นอุบเบาๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง ในชุดนอนผ้าซาตินสีแชมเปญสายเดี่ยวเ

  • สะกดใจ นายฮอตเนิร์ด   ตอนพิเศษ: รหัสลับมิดไนท์และคุณแม่ลูกอ่อนสายโหด

    เข็มนาฬิกาบนผนังห้องทำงานของคฤหาสน์อัครเดโชชาญเดินผ่านเลขสองยามวิกาล ความเงียบสงบของย่านชานเมืองถูกโอบล้อมด้วยสายลมหนาวปลายปีภายในห้องเนิร์สเซอรี่ที่ถูกดัดแปลงเชื่อมติดกับห้องทำงานส่วนตัวของภาม ‘น้องฟีนิกซ์’ ทายาทตัวน้อยวัยแปดเดือนกำลังหลับสนิทอยู่ในเปลไม้โอ๊กสีขาว อกกระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่ามกลางแสงไฟสลัวสีวอร์มไวท์และเสียงดนตรีกล่อมเด็กเบาๆเมลในชุดนอนผ้าฝ้ายเนื้อนุ่มสีครีม ขยับผ้าห่มผืนบางคลุมหน้าอกให้ลูกชายอย่างเบามือ ก่อนจะค่อยๆ ย่องเท้าเปล่าเดินผ่านประตูเชื่อมเข้ามาในห้องทำงานที่ยังคงเปิดไฟสีฟ้าจากหน้าจอมอนิเตอร์สว่างไสวบนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ ภาม ในชุดกางเกงวอร์มขายาวและเสื้อยืดสีดำพับแขน กำลังนั่งก้มหน้าพิมพ์คีย์บอร์ดด้วยความเร็วสูง แว่นตากรอบเงินบางสวมอยู่บนใบหน้าคมสัน แสงสะท้อนจากหน้าจอทำให้เห็นรอยย่นตรงหว่างคิ้วเข้มที่ขมวดมุ่นเข้าหากันอย่างตึงเครียด รอยสักรหัสไบนารีที่ข้อมือซ้ายขยับไหวตามจังหวะนิ้วที่เคาะรัว“ยังไ

  • สะกดใจ นายฮอตเนิร์ด   ตอนที่ 46: ทายาทตัวน้อยของฮอตเนิร์ด (ตอนจบ)

    ลมหนาวพัดแผ่วผ่านยอดไม้ของสวนสไตล์อังกฤษ โอบล้อมคฤหาสน์อัครเดโชชาญด้วยบรรยากาศแสนสงบและร่มรื่น แดดยามสายส่องสะท้อนผิวน้ำพุคริสตัลกลางลานหินอ่อนจนทอประกายระยิบระยับ ละอองไอแดดอุ่นขับไล่ความเย็นชะโลมทั่วเรือนกระจกปลูกกุหลาบขาวหลังคฤหาสน์ กลิ่นหอมระเหยของดอกลิลลี่และกุหลาบอังกฤษฟุ้งกระจายไปตามลม คละเคล้าไปกับกลิ่นนมอุ่นผสมวานิลลาที่ถูกจัดวางไว้บนโต๊ะหวายสีขาว‘เมล’ นั่งเอนหลังอย่างผ่อนคลายบนเก้าอี้หวายบุนวมนุ่มตัวยาว เธอนั่งชันเข่าเล็กน้อย สวมชุดเดรสผ้าฝ้ายมัสลินสีครีมตัวหลวมสบาย ผูกโบผ้าไหมเส้นบางไว้ใต้แผ่นอกเพื่อไม่ให้รัดแน่นจนเกินไป เส้นผมดัดลอนสีน้ำตาลคาราเมลปล่อยสยายยาวเคลียแผ่นหลัง ใบหน้าสวยเฉี่ยวหมดจดที่ปราศจากเครื่องสำอางหนาเตอะ ดูผุดผ่องเปล่งปลั่งและมีน้ำมีนวลอย่างที่คนโบราณมักกล่าวถึงหญิงมีครรภ์มือเรียวสวยข้างซ้ายที่สวมทั้งแหวนทองคำขาวสลักรหัสไบนารีและแหวนเพชรสิบกะรัต วางทาบประคองอยู่ตรงบริเวณหน้าท้องที่บัดนี้เริ่มนูนเด่นขึ้นมาเล็กน้อยอย่างสังเกตได้ชัด

  • สะกดใจ นายฮอตเนิร์ด   ตอนที่ 45: อาการแปลกๆ ของรองประธาน

    กลิ่นกาแฟดริปคั่วกลางหอมฟุ้งลอยกรุ่นเคล้าไปกับแสงแดดยามเช้าที่สาดส่องลงบนโต๊ะไม้สักในห้องอาหารของเพนท์เฮาส์หรูบนโต๊ะมีชุดอาหารเช้าสไตล์ยุโรปจัดวางอย่างประณีต แซลมอนรมควันสลัดอโวคาโด ครัวซองต์เนยสด และไข่เบเนดิกต์ราดซอสฮอลแลนเดซสีเหลืองนวล ซึ่งเป็นเมนูโปรดที่ปกติแล้ว ‘เมล’ จะต้องหยิบขึ้นมาทานอย่างเอร็ดอร่อยก่อนเริ่มวันทำงานอันหนักหน่วงทว่าเช้านี้ ร่างบางในชุดสูททำงานสีกรมท่าเข้มคัตติ้งเนี้ยบกลับนั่งนิ่ง มือเรียวสวยที่มีแหวนทองคำขาวสลักรหัสไบนารีและแหวนเพชรสิบกะรัตถือส้อมค้างไว้ นัยน์ตากลมโตสุกใสจ้องมองจานอาหารตรงหน้าด้วยแววตาพะอืดพะอมอย่างประหลาดเพียงแค่กลิ่นเนยและกลิ่นแซลมอนรมควันลอยมาปะทะจมูก ลำคอระหงก็พลันตีบตัน คลื่นความรู้สึกคลื่นไส้วาบขึ้นมาในอกจนเธอต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก“เป็นอะไรไปครับเมล... ทำไมไม่ทานล่ะ”เสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลดังขึ้นจากหัวโ

  • สะกดใจ นายฮอตเนิร์ด   ตอนที่ 44: รอยยิ้มของพ่อตา

    แดดยามบ่ายแก่ๆ ทอดเงายาวผ่านแนวต้นหางนกยูงฝรั่งที่กำลังผลิดอกสีส้มสด ลมพัดเอื่อยพาเอากลิ่นหญ้าตัดใหม่และกลิ่นไอแม่น้ำเจ้าพระยามาแตะจมูก คฤหาสน์เก่าทรงโคโลเนียลสีขาวงาช้างของตระกูลวรโชติเมธีที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมคุ้งน้ำนนทบุรีในวันนี้ ดูมีชีวิตชีวาและปลอดโปร่งผิดหูผิดตาจากเมื่อหลายเดือนก่อนรั้วเหล็กดัดสีดำสนิทที่เคยปิดทึบแน่นหนาเปิดกว้างต้อนรับรถยนต์เพียงไม่กี่คัน บรรดาการ์ดและพนักงานรักษาความปลอดภัยไม่ได้ยืนหน้าตึงถือปืนสแกนตรวจวัตถุระเบิดเหมือนช่วงที่เกิดศึกไซเบอร์อีกแล้ว มีเพียงเสียงเพลงแผ่นเสียงสุนทราภรณ์ยุคเก่าที่ลอยแว่วออกมาจากเครื่องเล่นแผ่นเสียงโบราณในเรือนรับรองริมน้ำ คลอไปกับเสียงกระทบของถ้วยชามกระเบื้องเคลือบวันนี้ไม่มีการจัดโต๊ะประชุมบอร์ด ไม่มีตัวเลขราคาหุ้นบนจอมอนิเตอร์ และไม่มีการร่างสัญญาร่วมทุนใดๆ ทั้งสิ้นมันเป็นเพียง ‘งานเลี้ยงครอบครัวมื้อค่ำ’ เรียบง่ายที่ประวิทย์เป็นคนเอ่ยปากนัดหมายด้วยตัวเองหลังจากคดีความของ

  • สะกดใจ นายฮอตเนิร์ด   ตอนที่ 43: รางวัลของคนเก่ง

    ความเงียบสงัดเข้าครอบงำตึกสูงระฟ้าใจกลางย่านเพลินจิตเมื่อเวลาล่วงเลยผ่านเที่ยงคืนไปแล้วแสงนีออนจากถนนเบื้องล่างส่องสะท้อนกระจกนิรภัยบานยักษ์ของห้องทำงานประธานบริหารบนชั้นห้าสิบของอาคาร AEGIS CyberSecurity Corp. ทัศนียภาพของกรุงเทพมหานครยามราตรีทอดยาวสุดลูกหูลูกตาประหนึ่งทะเลดวงดาวระยิบระยับ ทว่าภายในห้องทำงานกว้างขวางสไตล์โมเดิร์นคลาสสิกที่ตกแต่งด้วยหินอ่อนสีดำและไม้โรสวูด กลับมีเพียงแสงไฟสลัวสีส้มอบอุ่นจากโคมไฟตั้งพื้นตรงมุมห้อง และไอเย็นเยียบจากระบบปรับอากาศที่พัดผ่านแผ่วเบาศึกใหญ่ที่ยืดเยื้อมานานนับสัปดาห์จบสิ้นลงแล้วอย่างสมบูรณ์แบบ ข่าวการจับกุมตัวดร.อาธรณ์ หรือ CIPHER และแดเนียล คาร์เตอร์ โดยตำรวจสากลและกองปราบปราม กลายเป็นข่าวช็อกโลกที่ยึดพื้นที่หน้าหนึ่งของทุกสื่อ หุ้นกลุ่มวรโชติเมธีและ AEGIS พุ่งทะยานขึ้นสร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่ ขณะที่เครือข่ายมืดในดาร์กเว็บถูกกวาดล้างจนราบคาบบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อหนาสั่งทำพิเศษขนาดยักษ์กลางห้อง... เอกสารสรุปคดีควา

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status