LOGINแดดยามบ่ายแก่ๆ ทอดเงายาวผ่านแนวต้นหางนกยูงฝรั่งที่กำลังผลิดอกสีส้มสด ลมพัดเอื่อยพาเอากลิ่นหญ้าตัดใหม่และกลิ่นไอแม่น้ำเจ้าพระยามาแตะจมูก คฤหาสน์เก่าทรงโคโลเนียลสีขาวงาช้างของตระกูลวรโชติเมธีที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมคุ้งน้ำนนทบุรีในวันนี้ ดูมีชีวิตชีวาและปลอดโปร่งผิดหูผิดตาจากเมื่อหลายเดือนก่อน
รั้วเหล็กดัดสีดำสนิทที่เคยปิดทึบแน่นหนาเปิดกว้างต้อนรับรถยนต์เพียงไม่กี่คัน บรรดาการ์ดและพนักงานรักษาความปลอดภัยไม่ได้ยืนหน้าตึงถือปืนสแกนตรวจวัตถุระเบิดเหมือนช่วงที่เกิดศึกไซเบอร์อีกแล้ว มีเพียงเสียงเพลงแผ่นเสียงสุนทราภรณ์ยุคเก่าที่ลอยแว่วออกมาจากเครื่องเล่นแผ่นเสียงโบราณในเรือนรับรองริมน้ำ คลอไปกับเสียงกระทบของถ้วยชามกระเบื้องเคลือบ
วันนี้ไม่มีการจัดโต๊ะประชุมบอร์ด ไม่มีตัวเลขราคาหุ้นบนจอมอนิเตอร์ และไม่มีการร่างสัญญาร่วมทุนใดๆ ทั้งสิ้น
มันเป็นเพียง ‘งานเลี้ยงครอบครัวมื้อค่ำ’ เรียบง่ายที่ประวิทย์เป็นคนเอ่ยปากนัดหมายด้วยตัวเองหลังจากคดีความของไซเฟอร์และพิชัยเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมเรียบร้อยแล้ว
บนเฉลียงไม้สักกว้างริมน้ำ ‘เมล’ ยืนทอดสายตามองเรือโยงที่กำลังแล่นทวนกระแสน้ำอย่างเงียบๆ วันนี้เธอสวมชุดเดรสผ้าลินินสีฟ้าน้ำทะเลเปิดไหล่ แขนยาวพองหลวมๆ ดูสบายตากว่าชุดสูทสากลที่เคยใส่ทุกวัน ลมริมน้ำพัดชายกระโปรงพริ้วไหว ปอยผมดัดลอนสีน้ำตาลคาราเมลถูกรวบครึ่งศีรษะติดกิ๊บมุกเรียบหรู ใบหน้าสวยเฉี่ยวที่ไร้เครื่องสำอางหนาเตอะดูผุดผ่อง อิ่มเอิบ และเต็มไปด้วยความผ่อนคลายอย่างแท้จริง
ที่นิ้วนางข้างซ้าย แหวนทองคำขาวสลักรหัสไบนารีสะท้อนแสงแดดยามเย็นเป็นประกายระยิบระยับ
“ยืนตากลมแบบนี้ เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอกครับ”
เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับสัมผัสอุ่นจัดของผ้าคลุมไหล่ผืนบางสีครีมที่ถูกบรรจงคลี่วางลงบนลาดไหล่เนียนของเธอ
เมลยิ้มบางๆ เอนแผ่นหลังเข้าหาแผงอกกว้างของสามีอย่างเป็นธรรมชาติ วงแขนหนาของ ภาม สอดผ่านใต้รักแร้เข้ามาโอบกอดเอวคอดกิ่วของเธอไว้จากด้านหลัง ดึงร่างบางให้แนบชิดไปกับลำตัวสูงใหญ่ร้อยแปดสิบเจ็ดเซนติเมตรของเขา
วันนี้ภามถอดคราบประธานพันล้านและแฮกเกอร์สายดาร์กออกจนหมดจด เขาสวมเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายสีขาวเนื้อดีพับแขนขึ้นถึงข้อศอก กางเกงชิโน่สีเบจ บนใบหน้าคมสันไร้แว่นสายตากรอบเงินหรือรอยแผลเป็นใหม่ใดๆ มีเพียงรอยสักไบนารีที่ข้อมือซ้ายที่ยังคงตัดกับผิวสีแทนอย่างโดดเด่น กลิ่นหอมสะอาดแบบเปลือกไม้สนผสมกลิ่นไอแดดของเขาทำให้เมลรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยเสมอ
“ไม่ได้ตากลมสักหน่อย แค่คิดอะไรเพลินๆ ค่ะ” เมลหันเสี้ยวหน้าไปสบตาสีนิลของเขา “นานแค่ไหนแล้วนะที่ฉันไม่ได้เห็นบ้านสวนของพ่อเงียบสงบแบบนี้ ตั้งแต่จำความได้ บ้านหลังนี้มีแต่นักการเมืองกับนักธุรกิจเดินเข้าออกเพื่อแย่งผลประโยชน์กันตลอดเวลา”
“ต่อไปนี้ ที่นี่ก็จะมีแค่เสียงหัวเราะของคนในครอบครัวแล้วครับ” ภามกระซิบตอบ กดยิ้มลงบนขมับของเธอเบาๆ “ศึกจบแล้ว ไม่มีใครหน้าไหนกล้ามาคุกคามตระกูลของคุณอีกแล้ว เมล”
“รวมถึงไม่มีใครกล้ามาแหย่ ‘DARK_NEURON’ ด้วยใช่ไหมคะ” เธอแกล้งแหย่ ยื่นนิ้วไปแตะสันจมูกโด่งรั้นของเขา
ภามหัวเราะในลำคอเบาๆ แววตาสีนิลฉายประกายเอ็นดู “ในโลกไซเบอร์ผมอาจจะเป็นมัจจุราช... แต่ในบ้านหลังนี้ ผมเป็นแค่ ‘ลูกเขย’ ที่กำลังจะโดนพ่อตาเรียกไปทดสอบฝีมือชงชาต่างหากล่ะครับ”
“รู้ตัวก็ดีแล้ว”
เสียงทุ้มกังวานและทรงอำนาจดังแทรกขึ้นจากประตูกระจกบานเฟี้ยมหลังเฉลียง
ทั้งสองคนหันกลับไปมองพร้อมกัน
‘ประวิทย์’ เดินก้าวออกมาจากตัวบ้าน วันนี้ประธานใหญ่แห่งวรโชติเมธีไม่ได้สวมสูทสามชิ้นผูกไทให้ดูน่าเกรงขาม ชายวัยหกสิบปีสวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมลายบาติกสีครามโปร่งสบาย กางเกงขายาวสีเทาอ่อน ใบหน้าที่เคยเคร่งเครียด ดุดัน และเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความหวาดระแวง บัดนี้กลับดูสดใสและผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด ในมือของเขาถือกล่องไม้โบราณบรรจุใบชาอู่หลงชั้นดีที่สั่งตรงมาจากไต้หวัน
“คุณพ่อ...” เมลผละออกจากอ้อมกอดของภามเล็กน้อย ยิ้มหวานให้พ่อ
ประวิทย์ปรายตามองลูกเขยตัวสูงที่ยังคงยืนคุมเชิงอยู่ข้างหลังลูกสาว สายตาของนักธุรกิจเฒ่ามองกวาดตั้งแต่หัวจรดเท้าของภาม ก่อนจะกระแอมในลำคอเบาๆ หนึ่งครั้ง
“ยืนกอดกันริมน้ำไม่เกรงใจคนแก่บ้างเลยนะ” ประวิทย์เอ่ยแซว แม้น้ำเสียงจะพยายามดัดให้ฟังดูเข้มงวด แต่แววตาคู่นั้นกลับระยับไปด้วยประกายแห่งความเอ็นดู “เข้ามาในศาลาริมน้ำได้แล้ว ลมเริ่มแรง เดี๋ยวกับข้าวที่แม่ครัวจัดไว้จะเย็นชืดหมด”
ภามค้อมศีรษะลงอย่างนอบน้อม “ครับ คุณพ่อ”
ทั้งสามคนเดินเข้าไปในศาลากระจกแปดเหลี่ยมริมน้ำ โต๊ะอาหารไม้สักกลมขนาดใหญ่ถูกปูด้วยผ้าลูกไม้สีขาว บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารไทยโบราณที่ประวิทย์สั่งให้แม่ครัวรังสรรค์เป็นพิเศษ แกงรัญจวนเนื้อน่องลายกลิ่นหอมฟุ้ง, ต้มยำกุ้งแม่น้ำอยุธยาตัวโต, ปลากะพงทอดราดพริกสามรส, ยำทวายโบราณ และน้ำพริกลงเรือเคียงผักสดปลอดสารพิษจากสวนหลังบ้าน
นอกจากคนในครอบครัวแล้ว มื้อค่ำวันนี้ยังมีแขกคนสนิทที่ภามและเมลตั้งใจชวนมาร่วมโต๊ะ
‘แพรว’ เพื่อนสนิทของเมลนั่งคุยจ้ออยู่กับ ‘เรียว’ และ ‘คิน’ ที่โต๊ะอาหารฝั่งหนึ่ง ทั้งสองหนุ่มทีมงานหัวกะทิของ AEGIS วันนี้สลัดมาดแฮกเกอร์สายมืดมาสวมเสื้อโปโลเรียบร้อย ดูเกร็งๆ ต่อหน้าประวิทย์ในตอนแรก แต่พอเริ่มชิมอาหารและจิบไวน์ บรรยากาศก็เริ่มเป็นกันเองอย่างรวดเร็ว
“คุณภามกับยัยเมลหวานกันจนมดขึ้นบ้านสวนแล้วค่ะคุณลุงประวิทย์” แพรวรีบฟ้องทันทีที่เห็นคู่สามีภรรยาเดินเข้ามา “ขนาดเดินมาที่โต๊ะอาหาร คุณภามยังไม่ยอมปล่อยมือยัยเมลเลยค่ะ ชาตินี้แพรวคงหาแฟนแบบนี้ไม่ได้แล้วแน่ๆ”
เสียงหัวเราะดังครืนขึ้นรอบโต๊ะ เมลหน้าแดงระเรื่อ รีบดึงมือออกจากมือหนาของภามแล้วเดินไปนั่งข้างพ่อ ทว่าภามกลับขยับเก้าอี้ตามลงไปนั่งประกบข้างเธอทันทีโดยไม่สะทกสะท้าน
ประวิทย์มองดูท่าทีหวงแหนและคอยดูแลไม่ห่างของลูกเขยแล้วก็หลุดยิ้มบางๆ ออกมาตรงมุมปาก ชายชราเลื่อนกล่องใบชาส่งให้ภาม
“ได้ยินเมทินีบอกว่าแกชอบดื่มชาจีน... วันนี้ฉันเปิดชาอู่หลงอายุสามสิบปีที่เพื่อนส่งมาจากอาลีซาน ชงให้พ่อตาแกดื่มสักกาดูสิ ว่าเด็กเนิร์ดคอมพิวเตอร์อย่างแก จะมีสมาธิชงชาสู้คนรุ่นฉันได้ไหม”
คำท้าทายแบบผู้ใหญ่หยั่งเชิงเด็กหนุ่ม ทำเอาโต๊ะอาหารเงียบลงชั่วขณะ คินกับเรียวแอบสบตากันกลืนน้ำลาย
แต่ภามกลับไม่มีความประหม่าแม้แต่น้อย เขายิ้มรับอย่างสุขุม ยื่นสองมือไปรับกล่องไม้มาเปิดออกอย่างทะนุถนอม ปลายนิ้วยาวที่เคยรัวแป้นพิมพ์เขียนโค้ดทำลายล้างระบบมืด บัดนี้ขยับจับกาชาดินเผาจื่อซาอย่างนุ่มนวลและคล่องแคล่ว ภามเทน้ำร้อนลวกใบชาเพื่อปลุกกลิ่น เทน้ำแรกรองทิ้ง ก่อนจะรินน้ำร้อนรอบสองในอุณหภูมิที่พอเหมาะอย่างแม่นยำ ทุกท่วงท่าสงบนิ่ง มีสมาธิ และเปี่ยมไปด้วยศาสตร์และศิลป์ จนประวิทย์ที่นั่งจับตามองอยู่ถึงกับพยักหน้าในใจ
ภามรินน้ำชาสีอำพันใสลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบเล็กๆ แล้วยกสองมือประคองส่งให้ประวิทย์ตรงหน้า
“เชิญครับ... คุณพ่อ”
ประวิทย์รับถ้วยชาไป ยกขึ้นจรดจมูกสูดดมกลิ่นหอมกรุ่นของควันชาที่ลอยอวล ก่อนจะค่อยๆ จิบช้าๆ ลิ้มรสชาติหวานชุ่มคอที่ปลายลิ้น
ความเงียบปกคลุมอยู่เพียงสองวินาที ก่อนที่ประวิทย์จะวางถ้วยชาลงบนจานรองเสียงเบา
“อุณหภูมิน้ำพอดี... กลิ่นเปิดเต็มที่ ไม่ฝาด ไม่ขม” ประวิทย์เอ่ยชมเรียบๆ แต่แววตาคมกริบของผู้นำตระกูลวรโชติเมธีกลับฉายประกายแห่งความพึงพอใจอย่างที่สุด “แกนี่มัน... ทำอะไรก็ทำได้ละเอียดรอบคอบไปหมดจริงๆ สมแล้วที่คุมระบบความปลอดภัยทั้งประเทศได้”
“ขอบคุณครับคุณพ่อ” ภามค้อมหัวรับด้วยรอยยิ้มจริงใจ
ประวิทย์หันไปมองลูกสาวคนเดียวที่นั่งยิ้มแก้มปริอยู่ข้างๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบขวดไวน์แดงวินเทจปี 1982 ที่แช่อยู่ในถังน้ำแข็งขึ้นมา รินใส่แก้วคริสตัลของตัวเองและแก้วของภามจนเต็ม
ประวิทย์ยกแก้วไวน์ขึ้นสูง บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบสงบลงอีกครั้งเมื่อทุกคนรับรู้ว่าประธานใหญ่กำลังจะเอ่ยคำพูดสำคัญ
“ตลอดชีวิตการทำธุรกิจสามสิบปีของฉัน...” ประวิทย์เริ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ หนักแน่น ทว่าแฝงความรู้สึกจากก้นบึ้งของหัวใจ “ฉันเชื่อมั่นในอำนาจเงินตรา เส้นสาย และการแต่งงานทางการเมืองมาโดยตลอด ฉันเคยมองว่าความรักเป็นเรื่องไร้สาระของพวกเด็กๆ และฉันก็เกือบจะทำลายชีวิตของเมทินี ด้วยการยัดเยียดการคลุมถุงชนกับตระกูลอัครมหาทรัพย์ให้เธอ”
ประวิทย์เบนสายตามาสบตากับภามตรงๆ นัยน์ตาของคนเป็นพ่อสะท้อนความซาบซึ้งและยอมรับอย่างหมดหัวใจ
“แต่วันที่ครอบครัวของเราถูกบีบจนเกือบพังทลาย วันที่หนอนบ่อนไส้อย่างพิชัยกับกลุ่มทุนมืดของไซเฟอร์คิดจะฮุบบริษัทและทำร้ายลูกสาวฉัน... คนที่ใช้ชีวิตเข้าแลก คนที่เอาตัวเองไปรับคมกระสุน และคนที่ใช้สติปัญญาดึงตระกูลวรโชติเมธีขึ้นมาจากปากเหว... ไม่ใช่พวกไฮโซมีชื่อเสียงที่ไหน แต่เป็นเด็กหนุ่มที่ฉันเคยดูถูกคนนี้”
ประวิทย์ยื่นแก้วไวน์ไปตรงหน้าภาม
รอยยิ้มกว้างที่อบอุ่นและจริงใจที่สุดในรอบหลายสิบปี ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมขรึมของพ่อตา
“ในฐานะพ่อ... ฉันขอยอมรับแกเป็น ‘ลูกชาย’ อีกคนของบ้านหลังนี้อย่างเต็มภาคภูมิร้อยเปอร์เซ็นต์ และขอฝากดวงใจของฉันไว้ในมือของแกตลอดไปนะ ภาม”
คำว่า ‘ลูกชาย’ จากปากของประวิทย์ ทำเอาภามถึงกับชะงักไปเล็กน้อย นัยน์ตาสีนิลที่เคยเยือกเย็นไหวระริกด้วยความตื้นตันใจ ชายหนุ่มที่เติบโตมาอย่างโดดเดี่ยวในเงามืดนับสิบปีหลังจากสูญเสียพ่อแม่ บัดนี้... เขาได้รับ ‘ครอบครัว’ ที่แท้จริงกลับคืนมาแล้ว
ภามยกแก้วไวน์ของตัวเองขึ้นชนกับแก้วของประวิทย์เบาๆ เสียง กริ๊ง... ดังกังวานก้องไปทั่วคุ้งน้ำ
“ผมสัญญาด้วยเกียรติและชีวิตของผมครับคุณพ่อ...” ภามเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและจริงใจ “ว่าจะรัก ดูแล และปกป้องเมล รวมถึงตระกูลวรโชติเมธี ให้ดีที่สุดตราบจนลมหายใจสุดท้าย”
เมลน้ำตาคลอเบ้าด้วยความสุขจนจุกอก เธอยื่นมือไปกุมมือหนาของภามใต้โต๊ะ บีบกระชับแน่น ขณะที่มืออีกข้างเอื้อมไปแตะแขนของพ่อ รอยร้าวในอดีตระหว่างเธอกับพ่อ บัดนี้ถูกสมานลงอย่างไร้รอยต่อด้วยความรักของผู้ชายข้างกาย
“ชนแก้ว!” แพรวและทีมงาน AEGIS ต่างส่งเสียงเฮลั่น ยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มร่วมฉลองด้วยความยินดี บรรยากาศแห่งความอบอุ่นและเสียงหัวเราะอบอวลไปทั่วศาลาริมน้ำตลอดช่วงหัวค่ำ
เวลาล่วงเลยผ่านไปจนถึงสี่ทุ่มเศษ...
งานเลี้ยงเลิกลา แพรวและทีมงานขอตัวกลับไปก่อน ประวิทย์ที่ดื่มไวน์ไปหลายแก้วจนเริ่มตึงๆ ถูกคนสนิทพยุงขึ้นไปพักผ่อนบนห้องนอนชั้นสองของคฤหาสน์
เหลือเพียงเมลและภามที่ยังคงนั่งเล่นอยู่บนม้านั่งไม้สีขาวใต้ต้นหางนกยูงริมน้ำ แสงจันทร์วันเพ็ญทอประกายสีเงินลงบนผิวน้ำเจ้าพระยา ลมดึกพัดเอื่อยพาความเย็นสบายมาโอบล้อมคนทั้งสองไว้
เมลนั่งพิงซบลงบนไหล่กว้างของสามี สองมือประสานกุมมือหนาของเขาไว้บนตัก สัมผัสรอยสักไบนารีที่คุ้นเคย
“คุณพ่อพูดซึ้งจังเลยเนอะคืนนี้...” เมลกระซิบเสียงหวาน นัยน์ตากลมโตเป็นประกายล้อแสงจันทร์ “ฉันไม่เคยเห็นพ่อยิ้มกว้างและดูมีความสุขขนาดนี้มาก่อนเลยในชีวิต ขอบคุณนะภาม... ขอบคุณที่ทำเพื่อครอบครัวของฉันขนาดนี้”
ภามหมุนตัวกลับมาหาเธอ เลื่อนแขนแกร่งไปโอบรัดเอวคอดกิ่วของภรรยาไว้ ดึงร่างบางขึ้นมานั่งเกยบนตักกว้างของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ เมลไม่ได้ขัดขืน เธอยกสองแขนขึ้นคล้องคอหนาของเขาไว้ ซุกปลายจมูกโด่งรั้นเข้ากับซอกคออุ่น
“ครอบครัวของคุณ ก็คือครอบครัวของผมครับ” ภามกระซิบตอบข้างหูเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวล “การได้เห็นคุณยิ้ม และได้เห็นคุณมีความสุขแบบนี้... มันคุ้มค่ากับทุกสิ่งที่ผมทุ่มเทลงไปทั้งหมด”
ภามโน้มใบหน้าลงมา ประทับจูบเบาๆ ลงบนริมฝีปากอิ่มสีพีชของเธอ เป็นจูบที่อ่อนหวาน ละมุนละไม ไร้ซึ่งความเร่งร้อน มีเพียงความรักและความผูกพันอันลึกซึ้งที่หลอมรวมจิตวิญญาณของคนทั้งสองเข้าด้วยกัน
เมื่อผละริมฝีปากออกช้าๆ นัยน์ตาสีนิลคมกริบของภามกลับเริ่มทอประกายระยับด้วยแววตาเจ้าเล่ห์อันเป็นเอกลักษณ์
“ว่าแต่ว่า...” ภามเอ่ยเย้าเสียงต่ำ ลมหายใจอุ่นรดพวงแก้มเนียนที่เริ่มซับสีเลือด “คืนนี้คุณพ่ออนุญาตให้เราค้างที่บ้านสวนได้หนึ่งคืน และห้องนอนเก่าของคุณที่ปีกตะวันออก... เตียงไม้สักสไตล์วินเทจหลังนั้น ดูแข็งแรงดีนะครับ”
เมลตาโตทันที แก้มร้อนผ่าวขึ้นมาในพริบตา เธอตีอกแกร่งของเขาเบาๆ หนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้
“คนเจ้าเล่ห์! พ่อเพิ่งจะไว้ใจ ยกลูกสาวให้หมาดๆ ก็คิดจะรังแกฉันในบ้านพ่อเลยเหรอ”
“ไม่ได้รังแกครับ...” ภามยิ้มมุมปาก รอยยิ้มหล่อเหลาทรงเสน่ห์ที่ทำเอาหัวใจของดาวคณะละลาย “...แต่เป็นการ ‘ตอบแทนรอยยิ้มของพ่อตา’ ด้วยการเร่งผลิต ‘หลานตัวน้อย’ ให้ท่านอุ้มต่างหากล่ะครับ คุณเมทินี”
ไม่รอให้เมลได้เอ่ยปากประท้วง ภามก็ช้อนร่างบางของภรรยาขึ้นในอ้อมแขนแนบอก ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วพาตรงไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ใต้แสงจันทร์ทันที ท่ามกลางเสียงหัวเราะคิกคักและความเขินอายของดาวคณะสาว
แดดยามบ่ายแก่ๆ ทอดเงายาวผ่านแนวต้นหางนกยูงฝรั่งที่กำลังผลิดอกสีส้มสด ลมพัดเอื่อยพาเอากลิ่นหญ้าตัดใหม่และกลิ่นไอแม่น้ำเจ้าพระยามาแตะจมูก คฤหาสน์เก่าทรงโคโลเนียลสีขาวงาช้างของตระกูลวรโชติเมธีที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมคุ้งน้ำนนทบุรีในวันนี้ ดูมีชีวิตชีวาและปลอดโปร่งผิดหูผิดตาจากเมื่อหลายเดือนก่อนรั้วเหล็กดัดสีดำสนิทที่เคยปิดทึบแน่นหนาเปิดกว้างต้อนรับรถยนต์เพียงไม่กี่คัน บรรดาการ์ดและพนักงานรักษาความปลอดภัยไม่ได้ยืนหน้าตึงถือปืนสแกนตรวจวัตถุระเบิดเหมือนช่วงที่เกิดศึกไซเบอร์อีกแล้ว มีเพียงเสียงเพลงแผ่นเสียงสุนทราภรณ์ยุคเก่าที่ลอยแว่วออกมาจากเครื่องเล่นแผ่นเสียงโบราณในเรือนรับรองริมน้ำ คลอไปกับเสียงกระทบของถ้วยชามกระเบื้องเคลือบวันนี้ไม่มีการจัดโต๊ะประชุมบอร์ด ไม่มีตัวเลขราคาหุ้นบนจอมอนิเตอร์ และไม่มีการร่างสัญญาร่วมทุนใดๆ ทั้งสิ้นมันเป็นเพียง ‘งานเลี้ยงครอบครัวมื้อค่ำ’ เรียบง่ายที่ประวิทย์เป็นคนเอ่ยปากนัดหมายด้วยตัวเองหลังจากคดีความของ
ความเงียบสงัดเข้าครอบงำตึกสูงระฟ้าใจกลางย่านเพลินจิตเมื่อเวลาล่วงเลยผ่านเที่ยงคืนไปแล้วแสงนีออนจากถนนเบื้องล่างส่องสะท้อนกระจกนิรภัยบานยักษ์ของห้องทำงานประธานบริหารบนชั้นห้าสิบของอาคาร AEGIS CyberSecurity Corp. ทัศนียภาพของกรุงเทพมหานครยามราตรีทอดยาวสุดลูกหูลูกตาประหนึ่งทะเลดวงดาวระยิบระยับ ทว่าภายในห้องทำงานกว้างขวางสไตล์โมเดิร์นคลาสสิกที่ตกแต่งด้วยหินอ่อนสีดำและไม้โรสวูด กลับมีเพียงแสงไฟสลัวสีส้มอบอุ่นจากโคมไฟตั้งพื้นตรงมุมห้อง และไอเย็นเยียบจากระบบปรับอากาศที่พัดผ่านแผ่วเบาศึกใหญ่ที่ยืดเยื้อมานานนับสัปดาห์จบสิ้นลงแล้วอย่างสมบูรณ์แบบ ข่าวการจับกุมตัวดร.อาธรณ์ หรือ CIPHER และแดเนียล คาร์เตอร์ โดยตำรวจสากลและกองปราบปราม กลายเป็นข่าวช็อกโลกที่ยึดพื้นที่หน้าหนึ่งของทุกสื่อ หุ้นกลุ่มวรโชติเมธีและ AEGIS พุ่งทะยานขึ้นสร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่ ขณะที่เครือข่ายมืดในดาร์กเว็บถูกกวาดล้างจนราบคาบบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อหนาสั่งทำพิเศษขนาดยักษ์กลางห้อง... เอกสารสรุปคดีควา
ไอฝนหลงฤดูโปรยปรายลงมากระทบหลังคาสังกะสีเก่าผุพังจนเกิดเสียงเปาะแปะสะท้อนก้องกังวานไปทั่วซากโกดังขนาดมหึมาที่นี่คืออดีตศูนย์สำรองข้อมูลโทรคมนาคมร้างแถบชานเมืองสมุทรปราการ สิ่งปลูกสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กที่ถูกทิ้งร้างมานานนับสิบปี ตัวอาคารถูกโอบล้อมด้วยดงกกและบึงน้ำกร่อย ตัดขาดจากสายตาของโลกภายนอก ภายนอกดูเหมือนซากปรักหักพังไร้ค่า ทว่าลึกลงไปในห้องใต้ดินที่เคยเป็นชั้นความมั่นคงสูงสุด กลับมีสายไฟเบอร์ออปติกเส้นหนาต่อตรงเข้าสู่ตู้แร็กเซิร์ฟเวอร์เรียงรายนับสิบตู้ เสียงพัดลมระบายความร้อนตัวใหญ่หมุนติ้วตัดอากาศชื้นแฉะจนเกิดลมกรรโชกเย็นเยียบร่างสูงใหญ่ของ ภาม ยืนตระหง่านอยู่กึ่งกลางห้องโถงใต้ดินคืนนี้เขาไม่ได้สวมสูทหรูหราของประธานพันล้าน แต่กลับคืนสู่ตัวตนดั้งเดิมในชุดเสื้อฮู้ดดี้สีดำสนิทเนื้อหนา กางเกงคาร์โก้สีเข้ม และรองเท้าคอมแบท บาดแผลที่ต้นแขนขวาถูกพันผ้าก๊อซยืดไว้อย่างแน่นหนา ข้อมือซ้ายเผยให้เห็นรอยสักสีดำทึบเด่นชัด บนใบหน้าคมสันไร้แว่นสายตาบดบัง นัยน์ตาสีน
บรรยากาศหน้าห้องประชุมใหญ่แกรนด์ออดิทอเรียม ชั้นสี่สิบห้าของอาคารวรโชติเมธีทาวเวอร์เวลานี้ หนาแน่นไปด้วยผู้ถือหุ้นรายย่อย กองทุนสถาบัน และกองทัพผู้สื่อข่าวสายเศรษฐกิจนับสิบสำนัก แสงแฟลชสาดส่องกระทบป้ายตัวอักษรโลหะสีทองข้อความ 'การประชุมวิสามัญผู้ถือหุ้นประจำปี (EGM)' เสียงอื้ออึงพูดคุยถึงศึกสงครามราคาหุ้นเมื่อช่วงเช้าดังระงมไม่ขาดสายแม้กราฟราคาหุ้นของกลุ่มวรโชติเมธีและ AEGIS จะดีดกลับขึ้นมาชนเพดานซิลลิ่งบวกเกือบสามสิบเปอร์เซ็นต์อย่างปาฏิหาริย์ แต่กระแสข่าวลือเรื่องหนอนบ่อนไส้และข้อขัดแย้งภายในบอร์ดบริหาร ยังคงเป็นระเบิดเวลาที่ทุกคนรอคอยว่าจะปะทุขึ้นมาอย่างไรในการประชุมครั้งนี้ภายในห้องประชุมรูปครึ่งวงกลมขนาดห้าร้อยที่นั่ง แอร์เย็นฉ่ำทว่าบรรยากาศกลับอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เหล่ากรรมการบริหารระดับสูงนั่งเรียงรายอยู่บนโพเดียมแถวยาวด้านหน้า‘พิชัย’ กรรมการอาวุโสนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะฝั่งซ้าย ใบหน้าเหี่ยวย่นของชายวัยหกส
แปดโมงสี่สิบห้านาที เสียงกระดิ่งแจ้งเตือนเปิดระบบซื้อขายล่วงหน้าของตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยยังไม่ทันดัง แต่บรรยากาศบนชั้นสี่สิบสองของอาคารสำนักงานใหญ่ตระกูลวรโชติเมธีก็แทบจะลุกเป็นไฟบนจอวอลล์ขนาดมหึมาที่กินพื้นที่ผนังเกือบทั้งแถบ กราฟแท่งเทียนสีแดงดิ่งวูบลงอย่างน่าสะพรึงกลัว ดัชนีหุ้นกลุ่มเทคโนโลยีและการเงินกระตุกวูบลงไปกว่าเจ็ดเปอร์เซ็นต์ตั้งแต่ก่อนเคาะระฆังเปิดตลาดจริง ข่าวลือสะพัดว่อนสำนักข่าวการเงินนอกประเทศตั้งแต่ตีห้าว่า ระบบเคลียริ่งเฮาส์ของธนาคารพาณิชย์สามแห่งที่เชื่อมต่อกับระบบชำระเงินของวรโชติเมธีกำลังเป็นอัมพาต และกำลังเกิดช่องโหว่เงินรั่วไหลระดับหมื่นล้าน“คุณเมลครับ! บัญชีมาร์จิ้นของกลุ่มทุนยุโรปทิ้งออร์เดอร์ขาย ATO ลงมาหมวดพลังงานและโทรคมนาคมพร้อมกันเกือบสามพันล้านบาท!”“สายจากผู้ว่าการแบงก์ชาติต่อเข้ามาที่โต๊ะประธานครับ บอกว่าระบบโอนเงินข้ามธนาคารเริ่มค้างที่เกตเวย์แปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว!”เสียงตะโกนข้ามโต๊ะเทรดเดอ
สายลมหนาวพัดกรูผ่านช่องไม้สนยอดสูงจนกิ่งก้านเสียดสีดังครืดคราดยามเช้าตรู่ ละอองหมอกสีเทาจางยังคงลอยเรี่ยผืนหญ้าชื้นน้ำค้างรอบเซฟเฮาส์กลางป่าเขาใหญ่ แสงตะวันสีส้มซีดเพิ่งจะแตะขอบฟ้า ทอดเงายาวพาดผ่านห้องโถงชั้นล่างเมลตื่นขึ้นมาบนโซฟาตัวยาวโดยมีผ้าห่มผืนหนาคลุมทับอยู่ถึงอก เธอขยับตัวลุกขึ้นช้าๆ ความปวดร้าวแล่นริ้วไปตามสะโพกและต้นขา บ่งบอกถึงบทรักอันหนักหน่วงและยาวนานเมื่อกลางดึก แต่สิ่งที่ทำให้เธอต้องสะดุ้งสุดตัวและรีบกวาดตามองรอบห้อง ไม่ใช่ความเจ็บแปลบบนเรือนร่างทว่าคือพื้นที่ว่างเปล่าข้างกาย"ภาม..."ไร้เสียงขานรับ มีเพียงเสียงใบพัดดูดอากาศของห้องครัวที่ส่งเสียงหึ่งๆ แผ่วเบา เมลรีบดึงเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำตัวโคร่งของภามที่วางพาดอยู่บนพนักมาสวม กลัดกระดุมจนถึงคอหอย ปล่อยชายเสื้อยาวลงมาคลุมเลยหัวเข่า ก่อนจะก้าวลงจากโซฟาด้วยเท้าเปล่ารอยเท้าจางๆ บนพื้นไม้ปาร์เกต์นำเธอเดินเลี้ยวลึกเข้าไปยังปีกตะวันตกของบ้านพัก จุดที่ดูภายนอกเหมือนตู้เก็บอุป







