LOGINความเงียบสงัดเข้าครอบงำตึกสูงระฟ้าใจกลางย่านเพลินจิตเมื่อเวลาล่วงเลยผ่านเที่ยงคืนไปแล้ว
แสงนีออนจากถนนเบื้องล่างส่องสะท้อนกระจกนิรภัยบานยักษ์ของห้องทำงานประธานบริหารบนชั้นห้าสิบของอาคาร AEGIS CyberSecurity Corp. ทัศนียภาพของกรุงเทพมหานครยามราตรีทอดยาวสุดลูกหูลูกตาประหนึ่งทะเลดวงดาวระยิบระยับ ทว่าภายในห้องทำงานกว้างขวางสไตล์โมเดิร์นคลาสสิกที่ตกแต่งด้วยหินอ่อนสีดำและไม้โรสวูด กลับมีเพียงแสงไฟสลัวสีส้มอบอุ่นจากโคมไฟตั้งพื้นตรงมุมห้อง และไอเย็นเยียบจากระบบปรับอากาศที่พัดผ่านแผ่วเบา
ศึกใหญ่ที่ยืดเยื้อมานานนับสัปดาห์จบสิ้นลงแล้วอย่างสมบูรณ์แบบ ข่าวการจับกุมตัวดร.อาธรณ์ หรือ CIPHER และแดเนียล คาร์เตอร์ โดยตำรวจสากลและกองปราบปราม กลายเป็นข่าวช็อกโลกที่ยึดพื้นที่หน้าหนึ่งของทุกสื่อ หุ้นกลุ่มวรโชติเมธีและ AEGIS พุ่งทะยานขึ้นสร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่ ขณะที่เครือข่ายมืดในดาร์กเว็บถูกกวาดล้างจนราบคาบ
บนโต๊ะทำงานไม้เนื้อหนาสั่งทำพิเศษขนาดยักษ์กลางห้อง... เอกสารสรุปคดีความและบันทึกการโอนหุ้นเพิ่มทุนสองหมื่นล้านบาทถูกวางกองไว้มุมหนึ่งอย่างเป็นระเบียบ
และตรงขอบโต๊ะตัวนั้น... ‘เมล’ กำลังนั่งอยู่
ร่างบางอรชรของดาวคณะบริหารธุรกิจดีกรีเกียรตินิยมอันดับหนึ่งเหรียญทอง วันนี้ยังคงอยู่ในชุดสูทสากลทักซิโด้สตรีสีขาวบริสุทธิ์เข้ารูป ตัวเสื้อสูทคัตติ้งเนี้ยบถูกปลดกระดุมหน้าออก เผยให้เห็นเสื้อสายเดี่ยวผ้าไหมซาตินสีแชมเปญด้านในที่คว้านคอลึก อวดร่องอกอิ่มขาวผ่องและผิวเนียนละเอียดดั่งหยกขาว ชายกางเกงสแล็กสีขาวถูกถอดทิ้งไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เหลือเพียงเรียวขายาวเนียนสวยที่ห้อยลงมาข้างโต๊ะทำงาน รองเท้าส้นสูงสีเงินตกอยู่บนพรมขนสัตว์เบื้องล่าง
ที่นิ้วนางข้างซ้าย แหวนทองคำขาวสลักรหัสไบนารียังคงประกายวาววับเคียงคู่กับแหวนแต่งงานเพชรสิบกะรัต
ตรงหน้าของเธอ... ร่างสูงใหญ่หนึ่งร้อยแปดสิบเจ็ดเซนติเมตรของ ‘ภาม’ ยืนแทรกตัวอยู่ระหว่างเรียวขาคู่งามของเธอในระยะประชิด
เสื้อฮู้ดดี้สีดำที่เขาใส่ไปลุยศึกเมื่อหัวค่ำถูกถอดเหวี่ยงทิ้งไว้บนโซฟา เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่เขาเพิ่งเปลี่ยนใหม่ กระดุมเสื้อถูกปลดออกจนหมด เผยให้เห็นแผงอกแกร่งตึงแน่นด้วยมัดกล้าม ลอนซิกแพ็กเรียงตัวสวยงาม และแนวร่องวีเชปตรงสะโพกสอบ แผลถากกระสุนที่ต้นแขนขวาถูกทำความสะอาดและปิดทับด้วยผ้าก๊อซกันน้ำอย่างเรียบร้อย ข้อมือซ้ายมีรอยสักไบนารีสีดำสนิทที่ขับให้ผิวสีแทนของเขาดูดุดันและทรงเสน่ห์จนแทบหยุดหายใจ
นัยน์ตาสีนิลคมกริบไร้แว่นสายตากรอบเงินบดบัง นัยน์ตาคู่นั้นยามจ้องมองภรรยาในความมืดสลัว ไม่หลงเหลือร่องรอยของความตึงเครียดหรือความเคียดแค้นอีกต่อไป... แต่มันลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความคลั่งรัก ความโหยหา และสัญชาตญาณความเป็นเจ้าของขั้นสูงสุด
“มองแบบนี้... หมายความว่ายังไงคะ คุณประธาน”
เสียงหวานพร่าเอ่ยถามแผ่วเบา เมลช้อนสายตาสุกใสขึ้นสบตาคมกริบของสามี พวงแก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่าเอ็นดู สองมือเรียวสวยยกขึ้นวางทาบลงบนแผงอกเปลือยอุ่นจัดของเขา ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นหนักแน่นและมีชีวิตชีวา
ภามยิ้มมุมปากนิดๆ รอยยิ้มหล่อเหลาอันตรายที่เคยทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะมานับครั้งไม่ถ้วนตั้งแต่วันแรกที่ห้องสมุด
เขาโน้มตัวลงมาหาเธอ ฝ่ามือหนาอุดมไปด้วยกล้ามเนื้อข้างหนึ่งยื่นไปรวบเอวคอดกิ่วของเธอไว้ ออกแรงดึงเพียงนิด ร่างบางของเมลก็เลื่อนไถลไปตามผิวโต๊ะไม้เนื้อหนา เข้ามาแนบชิดติดกับแผงอกหนาแน่นของเขาจนไร้ช่องว่างให้อากาศแทรกผ่าน
“หมายความว่า... ถึงเวลา ‘ทวงรางวัล’ ตามสัญญาแล้วไงครับ คุณรองประธาน”
เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มสีพีช ลมหายใจอุ่นจัดเจือกลิ่นมินต์และกลิ่นกายสะอาดเฉพาะตัวเป่ารดผิวหน้าผากมน “ในห้องประชุมผู้ถือหุ้น คุณเฉียบขาดมาก... บนตลาดหุ้น คุณฟาดฟันได้งดงามไร้ที่ติ... แต่คืนนี้ บนโต๊ะทำงานตัวนี้ คุณไม่ใช่รองประธานของใครทั้งนั้น”
ภามเลื่อนสายตาลงมองริมฝีปากอวบอิ่มที่กำลังเผยอค้าง นัยน์ตาสีนิลวาวโรจน์
“คุณเป็นแค่ ‘เด็กดื้อของผม’ ที่ต้องรับรางวัลชุดใหญ่ตลอดทั้งคืน”
จบคำประกาศิต ภามก็ประทับริมฝีปากหยักสวยลงมาบดขยี้ริมฝีปากของเธอในทันที
อื้อ...!
รสสัมผัสในค่ำคืนนี้ปราศจากความหวาดกลัวหรือความกังวลใดๆ หลงเหลืออยู่อีกต่อไป มันคือการปลดปล่อยความกดดัน ความหวาดผวา และความตึงเครียดที่สะสมมาตลอดหลายปีที่ถูกจองจำในเงามืด ภามบดจูบเธออย่างลึกซึ้ง ดุดัน และเรียกร้อง ปลายลิ้นร้อนแทรกผ่านกลีบปากนุ่มเข้าไปกวาดต้อนตักตวงความหวานในโพรงปากอย่างช่ำชอง ดูดดื่มความหวานล้ำอย่างหิวกระหายประดุจคนหลงทางกลางทะเลทรายที่เพิ่งได้พบโอเอซิส
เมลส่งเสียงครางหวานอู้อี้ในลำคอ สติสัมปชัญญะพร่าเลือนไปในพริบตา สองแขนเรียวสวยเลื่อนขึ้นไปโอบรอบลำคอหนาของเขาไว้แน่น ปลายนิ้วสอดเข้าไปในกลุ่มผมสีดำสนิทที่ตัดสั้นของสามี แอ่นอกรับสัมผัสอันแสนเร่าร้อนบนโต๊ะทำงานชั้นห้าสิบอย่างลืมอาย
ภามผละริมฝีปากออกช้าๆ ลากไล้ปลายจมูกโด่งรั้นผ่านพวงแก้มร้อนผ่าวลงสู่ซอกคอระหง ลิ้นร้อนตวัดเลียผิวเนียนละเอียด ขบเม้มและดูดดึงเบาๆ ตรงแอ่งชีพจร สร้างรอยสีกุหลาบจางๆ รอยใหม่ขึ้นมาทับซ้อนรอยเดิมอย่างถือสิทธิ์
“อ๊ะ... ภาม...” เมลแหงนใบหน้าขึ้น ขนอ่อนลุกชันไปทั้งร่าง ร่างบางสั่นสะท้านอยู่บนโต๊ะทำงาน
มือหนาของภามเอื้อมไปดึงสูททักซิโด้สีขาวตัวนอกของเธอให้หลุดออกจากไหล่เนียน แล้วสะบัดมันทิ้งลงไปกองบนพื้นอย่างไร้ความปราณี นิ้วยาวเกี่ยวดึงสายเดี่ยวผ้าไหมสีแชมเปญลงมา รูดซิปด้านข้างออกเบาๆ...
ครืด...
เสื้อผ้าไหมตัวบางหลุดร่วงลงไปกองอยู่ที่เอวคอด เผยให้เห็นเต้าทรวงอวบอิ่มคู่สวยที่กำลังชูชันท้าทายสายตาต่อหน้าบรรยากาศเมืองหลวงเบื้องหลังกระจกบานยักษ์ ผิวขาวเนียนผ่องประดุจหิมะสะท้อนแสงไฟนีออนสีส้ม ยอดอกสีหวานหดเกร็งสู้ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศ ทรวดทรงอกอิ่มคู่งามกระเพื่อมไหวตามแรงหอบหายใจอย่างเย้ายวน
ภามจ้องมองความงดงามตรงหน้าด้วยสายตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความปรารถนาอันมหาศาล เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก้มลงกอบกุมเต้าทรวงนุ่มไว้เต็มสองมือหนา นวดเฟ้นและบีบเคล้นอย่างหนักหน่วงสลับกับความนุ่มนวล ปลายนิ้วหัวแม่มือปัดผ่านยอดอกสีหวานอย่างช่ำชอง
“อ๊า... ภาม เสียว... อื้อ!” เมลครวญคราง ร่างกายบิดเกร็ง
ภามไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจ เขาโน้มใบหน้าลงมา ครอบครองยอดอกอิ่มข้างซ้ายด้วยริมฝีปากหยัก ลิ้นร้อนลากผ่านและดูดดึงอย่างตะกละตะกลาม สลับกับใช้ฟันขบเม้มเบาๆ ปลุกเร้าความเสียวซ่านให้แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย เมลแหงนหน้าครางหวานลั่นห้องทำงานประธาน สองมือจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของเขาแน่น
มือหนาอีกข้างของภามเลื่อนต่ำลงไป ลูบไล้ผ่านหน้าท้องแบนราบ ลงสู่แพนตี้ผ้าลูกไม้สีขาวตัวจิ๋วที่เปียกชื้นไปด้วยหยาดน้ำหวานแห่งความต้องการที่เอ่อล้น ภามใช้นิ้วเรียวสัมผัสสะกิดเบาๆ ตรงจุดกระสันกลางกายสาว ทำเอาเมลสะดุ้งตัวโยน แอ่นสะโพกขึ้นรับสัมผัสอย่างห้ามตัวเองไม่ได้
“แฉะขนาดนี้แล้วเหรอครับ... คุณรองประธาน” ภามละริมฝีปากจากยอดอก เงยหน้าขึ้นสบตาเธอ นัยน์ตาสีนิลพราวระยับด้วยประกายเจ้าเล่ห์
“ก็เพราะใครล่ะ...” เมลเอ่ยตัดพ้อเสียงสั่นพร่า แก้มแดงก่ำจนลามไปถึงใบหู “อย่าแกล้งสิภาม... อื้อ!”
ภามยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ เขาดึงแพนตี้ลูกไม้สีขาวตัวจิ๋วของเธอให้หลุดพ้นจากปลายเท้า แล้วเหวี่ยงทิ้งไปบนเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ เผยเรือนร่างเปลือยเปล่าอันงดงามสมบูรณ์แบบไร้สิ่งปกปิดต่อสายตา
ภามปลดซิปกางเกงสแล็กของตัวเองอย่างรวดเร็ว ปลดปล่อยแกนกายใหญ่โตที่แข็งขืนร้อนจัดจนเส้นเลือดปูดโปนออกมาสู่ภายนอก
เขาจับสองขาเรียวสวยของเมลให้อ้าออกกว้างบนขอบโต๊ะทำงาน แทรกตัวเข้ามาระหว่างเรียวขาของเธออย่างแนบชิด สองมือหนายกสะโพกมนของเธอขึ้นเล็กน้อย จัดองศาให้รองรับการสอดใส่ได้อย่างเต็มที่ ก่อนจะจ่อปลายความแข็งแกร่งเข้าสู่ช่องทางรักที่ฉ่ำเยิ้ม
“บนโต๊ะทำงานตัวนี้... ที่คุณเคยบอกว่าอยากนั่งตรวจงาน” ภามกระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจร้อนรดผิวแก้ม “คืนนี้ ผมจะให้คุณตรวจ ‘ความลึกซึ้ง’ ของผมจนพอใจเลยครับ”
สวบ!
“กรี๊ด... ภาม!”
เมลหวีดร้องครางหวานลั่นห้องทำงาน เมื่อความใหญ่โตอุ่นจัดแทรกผ่านเข้าไปในกายเธอรวดเดียวจนสุดความยาวบนโต๊ะไม้เนื้อหนา
ความคับแน่นและเสียวซ่านมหาศาลแล่นพล่านไปทั่วท้องน้อยจนสมองขาวโพลน แผ่นหลังของเธอเอนลงไปพิงกับกองแฟ้มเอกสารสัญญาหมื่นล้านเบื้องหลัง ขณะที่ช่องทางรักนุ่มบีบรัดแกนกายของเขาแน่นหนาจนแทบขยับไม่ได้ ภามหยุดนิ่งค้างไว้ครู่หนึ่ง กัดฟันแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ดิบเถื่อน ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกสอบกระแทกกระทั้นเข้าออกเป็นจังหวะหนักหน่วงและดุดัน
ตับ... ตับ... ตับ...!
เสียงผิวกายกระทบกันดังก้องกังวานไปทั่วห้องทำงานประธานอันเงียบสงัด สอดประสานกับเสียงครางหวานของเมลและเสียงหอบหายใจของคนทั้งสอง ทุกแรงส่งทำให้โต๊ะทำงานไม้เนื้อหนาสั่นสะเทือนเบาๆ เอกสารบางแผ่นปลิวกระจายลงสู่พื้นพรม ทว่าไม่มีใครในห้องนี้สนใจมันอีกต่อไป
“อ๊ะ... อ๊า! ภาม... ลึกเกินไปแล้ว! อื้อ... เสียวจัง!”
เมลสั่นคลอนไปทั้งร่างตามแรงส่งอันหนักแน่น ทุกจังหวะที่ภามสวนสะโพกเข้าใส่ แกนกายของเขาจะเน้นย้ำตรงจุดกระสันลึกซึ้งภายในตัวเธอได้อย่างแม่นยำและรุนแรงยิ่งกว่าบนเตียงนอน เมลร่อนส่ายสะโพกตอบรับจังหวะรักของเขาอย่างลืมอาย สองมือเรียวคว้าไหล่หนาของเขาไว้เป็นหลักยึด
ภามโน้มตัวลงมาแนบชิด ซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่น กระหน่ำซอยสะโพกเข้าใส่ถี่กระชั้นรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าคมสันฉายแววคลั่งรักอย่างปิดไม่มิด
“เมล... เมลครับ” ภามครางเรียกชื่อเธอเสียงต่ำแหบพร่า “รางวัลนี้... ถูกใจคุณไหมครับ”
“อ๊ะ... อ๊า! ถูกใจ... อื้อ! เมลชอบที่สุดเลยภาม... แรงอีกสิคะ!” เมลร้องตอบเสียงสั่นระริก ปลดปล่อยอารมณ์รักทั้งหมดตอบรับเขา
เมื่อได้รับคำอนุญาต ภามก็ยิ่งเร่งจังหวะสะโพกขึ้นสู่จุดสูงสุด! เขาจับเรียวขาเนียนสวยข้างหนึ่งของเธอขึ้นพาดไว้บนไหล่กว้าง ทำให้แกนกายของเขาสอดลึกเข้าไปเน้นย้ำจุดกระสันภายในได้อย่างตรงจุดและรุนแรงยิ่งกว่าเดิม
“อ๊า... อ๊ะ! ตรงนั้น... ภาม! ไม่ไหวแล้ว... จะถึงแล้ว! อ๊าง!”
เมลกรีดร้องครางหวานออกมาอย่างสุดเสียง ช่องทางรักบีบรัดตัวตนของเขาแน่นหนาจนแทบปริแตก ร่างกายเกร็งกระตุกอย่างรุนแรง ปลดปล่อยหยาดน้ำหวานแห่งความสุขสมออกมาท่วมท้นประดุจเขื่อนแตก
ภามคำรามลั่นในลำคอ กระแทกเน้นย้ำเข้าไปลึกสุดอีกสามสี่ครั้ง ก่อนจะปลดปล่อยธารอารมณ์รักร้อนจัดเข้าสู่ส่วนลึกของร่างกายเธอจนหมดสิ้นทุกหยด
ร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวลงทาบทับ กอดรัดร่างบางไว้แนบแน่นบนโต๊ะทำงาน หอบหายใจรวยรินอยู่ข้างแก้มนวลที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อไคล แกนกายยังคงฝังแน่นอยู่ภายในช่องทางรักที่ตอดรัดเป็นจังหวะตักเตือน
ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องทำงานชั้นห้าสิบอีกครั้ง มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของคนทั้งสองที่สอดประสานกันท่ามกลางวิวเมืองหลวงยามราตรี
ภามค่อยๆ ถอนตัวตนออกอย่างแผ่วเบา เขาประคองร่างที่อ่อนระทวยของเมลขึ้นมาอุ้มไว้ในอ้อมแขน เดินพาเธอไปนั่งลงบนโซฟาหนังนุ่มตัวยาวข้างกระจกบานยักษ์ ชายหนุ่มดึงผ้าห่มผืนบางที่เตรียมไว้ขึ้นมาคลุมร่างเปลือยเปล่าของภรรยาไว้อย่างอ่อนโยน
เขาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ดึงร่างบางของเมลเข้ามากอดแนบอกอย่างทะนุถนอม นิ้วมือเรียวยาวเกลี่ยปอยผมที่เปียกชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากมนของเธอ
เมลซุกหน้าลงกับแผงอกเปลือยที่อบอุ่นของสามี สัมผัสถึงจังหวะหัวใจที่เต้นสม่ำเสมอของภาม ความสุข ความสำเร็จ และความผูกพันอันลึกซึ้งเอ่อล้นในหัวใจจนจุกแน่น
ภามก้มลงประทับจูบเบาๆ บนหน้าผากมนของเธอ
“ขอบคุณนะครับ...” ภามกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวล นัยน์ตาสีนิลมองจ้องสบตาเธอ “ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างผม ขอบคุณที่ช่วยดึงผมออกจากความแค้น และขอบคุณที่เป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของผม”
เมลยิ้มหวานทั้งน้ำตา โอบกอดลำตัวหนาของเขาไว้แน่น
“ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณนาย...” เมลกระซิบตอบ “...ขอบคุณที่เป็นเกราะป้องกัน เป็นที่พักพิง และเป็นผู้ชายที่รักฉันมากขนาดนี้”
แดดยามบ่ายแก่ๆ ทอดเงายาวผ่านแนวต้นหางนกยูงฝรั่งที่กำลังผลิดอกสีส้มสด ลมพัดเอื่อยพาเอากลิ่นหญ้าตัดใหม่และกลิ่นไอแม่น้ำเจ้าพระยามาแตะจมูก คฤหาสน์เก่าทรงโคโลเนียลสีขาวงาช้างของตระกูลวรโชติเมธีที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมคุ้งน้ำนนทบุรีในวันนี้ ดูมีชีวิตชีวาและปลอดโปร่งผิดหูผิดตาจากเมื่อหลายเดือนก่อนรั้วเหล็กดัดสีดำสนิทที่เคยปิดทึบแน่นหนาเปิดกว้างต้อนรับรถยนต์เพียงไม่กี่คัน บรรดาการ์ดและพนักงานรักษาความปลอดภัยไม่ได้ยืนหน้าตึงถือปืนสแกนตรวจวัตถุระเบิดเหมือนช่วงที่เกิดศึกไซเบอร์อีกแล้ว มีเพียงเสียงเพลงแผ่นเสียงสุนทราภรณ์ยุคเก่าที่ลอยแว่วออกมาจากเครื่องเล่นแผ่นเสียงโบราณในเรือนรับรองริมน้ำ คลอไปกับเสียงกระทบของถ้วยชามกระเบื้องเคลือบวันนี้ไม่มีการจัดโต๊ะประชุมบอร์ด ไม่มีตัวเลขราคาหุ้นบนจอมอนิเตอร์ และไม่มีการร่างสัญญาร่วมทุนใดๆ ทั้งสิ้นมันเป็นเพียง ‘งานเลี้ยงครอบครัวมื้อค่ำ’ เรียบง่ายที่ประวิทย์เป็นคนเอ่ยปากนัดหมายด้วยตัวเองหลังจากคดีความของ
ความเงียบสงัดเข้าครอบงำตึกสูงระฟ้าใจกลางย่านเพลินจิตเมื่อเวลาล่วงเลยผ่านเที่ยงคืนไปแล้วแสงนีออนจากถนนเบื้องล่างส่องสะท้อนกระจกนิรภัยบานยักษ์ของห้องทำงานประธานบริหารบนชั้นห้าสิบของอาคาร AEGIS CyberSecurity Corp. ทัศนียภาพของกรุงเทพมหานครยามราตรีทอดยาวสุดลูกหูลูกตาประหนึ่งทะเลดวงดาวระยิบระยับ ทว่าภายในห้องทำงานกว้างขวางสไตล์โมเดิร์นคลาสสิกที่ตกแต่งด้วยหินอ่อนสีดำและไม้โรสวูด กลับมีเพียงแสงไฟสลัวสีส้มอบอุ่นจากโคมไฟตั้งพื้นตรงมุมห้อง และไอเย็นเยียบจากระบบปรับอากาศที่พัดผ่านแผ่วเบาศึกใหญ่ที่ยืดเยื้อมานานนับสัปดาห์จบสิ้นลงแล้วอย่างสมบูรณ์แบบ ข่าวการจับกุมตัวดร.อาธรณ์ หรือ CIPHER และแดเนียล คาร์เตอร์ โดยตำรวจสากลและกองปราบปราม กลายเป็นข่าวช็อกโลกที่ยึดพื้นที่หน้าหนึ่งของทุกสื่อ หุ้นกลุ่มวรโชติเมธีและ AEGIS พุ่งทะยานขึ้นสร้างประวัติศาสตร์หน้าใหม่ ขณะที่เครือข่ายมืดในดาร์กเว็บถูกกวาดล้างจนราบคาบบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อหนาสั่งทำพิเศษขนาดยักษ์กลางห้อง... เอกสารสรุปคดีควา
ไอฝนหลงฤดูโปรยปรายลงมากระทบหลังคาสังกะสีเก่าผุพังจนเกิดเสียงเปาะแปะสะท้อนก้องกังวานไปทั่วซากโกดังขนาดมหึมาที่นี่คืออดีตศูนย์สำรองข้อมูลโทรคมนาคมร้างแถบชานเมืองสมุทรปราการ สิ่งปลูกสร้างคอนกรีตเสริมเหล็กที่ถูกทิ้งร้างมานานนับสิบปี ตัวอาคารถูกโอบล้อมด้วยดงกกและบึงน้ำกร่อย ตัดขาดจากสายตาของโลกภายนอก ภายนอกดูเหมือนซากปรักหักพังไร้ค่า ทว่าลึกลงไปในห้องใต้ดินที่เคยเป็นชั้นความมั่นคงสูงสุด กลับมีสายไฟเบอร์ออปติกเส้นหนาต่อตรงเข้าสู่ตู้แร็กเซิร์ฟเวอร์เรียงรายนับสิบตู้ เสียงพัดลมระบายความร้อนตัวใหญ่หมุนติ้วตัดอากาศชื้นแฉะจนเกิดลมกรรโชกเย็นเยียบร่างสูงใหญ่ของ ภาม ยืนตระหง่านอยู่กึ่งกลางห้องโถงใต้ดินคืนนี้เขาไม่ได้สวมสูทหรูหราของประธานพันล้าน แต่กลับคืนสู่ตัวตนดั้งเดิมในชุดเสื้อฮู้ดดี้สีดำสนิทเนื้อหนา กางเกงคาร์โก้สีเข้ม และรองเท้าคอมแบท บาดแผลที่ต้นแขนขวาถูกพันผ้าก๊อซยืดไว้อย่างแน่นหนา ข้อมือซ้ายเผยให้เห็นรอยสักสีดำทึบเด่นชัด บนใบหน้าคมสันไร้แว่นสายตาบดบัง นัยน์ตาสีน
บรรยากาศหน้าห้องประชุมใหญ่แกรนด์ออดิทอเรียม ชั้นสี่สิบห้าของอาคารวรโชติเมธีทาวเวอร์เวลานี้ หนาแน่นไปด้วยผู้ถือหุ้นรายย่อย กองทุนสถาบัน และกองทัพผู้สื่อข่าวสายเศรษฐกิจนับสิบสำนัก แสงแฟลชสาดส่องกระทบป้ายตัวอักษรโลหะสีทองข้อความ 'การประชุมวิสามัญผู้ถือหุ้นประจำปี (EGM)' เสียงอื้ออึงพูดคุยถึงศึกสงครามราคาหุ้นเมื่อช่วงเช้าดังระงมไม่ขาดสายแม้กราฟราคาหุ้นของกลุ่มวรโชติเมธีและ AEGIS จะดีดกลับขึ้นมาชนเพดานซิลลิ่งบวกเกือบสามสิบเปอร์เซ็นต์อย่างปาฏิหาริย์ แต่กระแสข่าวลือเรื่องหนอนบ่อนไส้และข้อขัดแย้งภายในบอร์ดบริหาร ยังคงเป็นระเบิดเวลาที่ทุกคนรอคอยว่าจะปะทุขึ้นมาอย่างไรในการประชุมครั้งนี้ภายในห้องประชุมรูปครึ่งวงกลมขนาดห้าร้อยที่นั่ง แอร์เย็นฉ่ำทว่าบรรยากาศกลับอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เหล่ากรรมการบริหารระดับสูงนั่งเรียงรายอยู่บนโพเดียมแถวยาวด้านหน้า‘พิชัย’ กรรมการอาวุโสนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะฝั่งซ้าย ใบหน้าเหี่ยวย่นของชายวัยหกส
แปดโมงสี่สิบห้านาที เสียงกระดิ่งแจ้งเตือนเปิดระบบซื้อขายล่วงหน้าของตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทยยังไม่ทันดัง แต่บรรยากาศบนชั้นสี่สิบสองของอาคารสำนักงานใหญ่ตระกูลวรโชติเมธีก็แทบจะลุกเป็นไฟบนจอวอลล์ขนาดมหึมาที่กินพื้นที่ผนังเกือบทั้งแถบ กราฟแท่งเทียนสีแดงดิ่งวูบลงอย่างน่าสะพรึงกลัว ดัชนีหุ้นกลุ่มเทคโนโลยีและการเงินกระตุกวูบลงไปกว่าเจ็ดเปอร์เซ็นต์ตั้งแต่ก่อนเคาะระฆังเปิดตลาดจริง ข่าวลือสะพัดว่อนสำนักข่าวการเงินนอกประเทศตั้งแต่ตีห้าว่า ระบบเคลียริ่งเฮาส์ของธนาคารพาณิชย์สามแห่งที่เชื่อมต่อกับระบบชำระเงินของวรโชติเมธีกำลังเป็นอัมพาต และกำลังเกิดช่องโหว่เงินรั่วไหลระดับหมื่นล้าน“คุณเมลครับ! บัญชีมาร์จิ้นของกลุ่มทุนยุโรปทิ้งออร์เดอร์ขาย ATO ลงมาหมวดพลังงานและโทรคมนาคมพร้อมกันเกือบสามพันล้านบาท!”“สายจากผู้ว่าการแบงก์ชาติต่อเข้ามาที่โต๊ะประธานครับ บอกว่าระบบโอนเงินข้ามธนาคารเริ่มค้างที่เกตเวย์แปดสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว!”เสียงตะโกนข้ามโต๊ะเทรดเดอ
สายลมหนาวพัดกรูผ่านช่องไม้สนยอดสูงจนกิ่งก้านเสียดสีดังครืดคราดยามเช้าตรู่ ละอองหมอกสีเทาจางยังคงลอยเรี่ยผืนหญ้าชื้นน้ำค้างรอบเซฟเฮาส์กลางป่าเขาใหญ่ แสงตะวันสีส้มซีดเพิ่งจะแตะขอบฟ้า ทอดเงายาวพาดผ่านห้องโถงชั้นล่างเมลตื่นขึ้นมาบนโซฟาตัวยาวโดยมีผ้าห่มผืนหนาคลุมทับอยู่ถึงอก เธอขยับตัวลุกขึ้นช้าๆ ความปวดร้าวแล่นริ้วไปตามสะโพกและต้นขา บ่งบอกถึงบทรักอันหนักหน่วงและยาวนานเมื่อกลางดึก แต่สิ่งที่ทำให้เธอต้องสะดุ้งสุดตัวและรีบกวาดตามองรอบห้อง ไม่ใช่ความเจ็บแปลบบนเรือนร่างทว่าคือพื้นที่ว่างเปล่าข้างกาย"ภาม..."ไร้เสียงขานรับ มีเพียงเสียงใบพัดดูดอากาศของห้องครัวที่ส่งเสียงหึ่งๆ แผ่วเบา เมลรีบดึงเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำตัวโคร่งของภามที่วางพาดอยู่บนพนักมาสวม กลัดกระดุมจนถึงคอหอย ปล่อยชายเสื้อยาวลงมาคลุมเลยหัวเข่า ก่อนจะก้าวลงจากโซฟาด้วยเท้าเปล่ารอยเท้าจางๆ บนพื้นไม้ปาร์เกต์นำเธอเดินเลี้ยวลึกเข้าไปยังปีกตะวันตกของบ้านพัก จุดที่ดูภายนอกเหมือนตู้เก็บอุป







