ตอนที่ 9

ถ้าถามว่าต่อเก็บความลับเก่งไหมคำตอบคือไม่เขาอาจจะไม่พูดออกมาตรง ๆ แต่สีหน้ากับพฤติกรรมมันฟ้องหมดโดยเฉพาะช่วงนี้ที่โทรศัพท์ของต่อเด้งแจ้งเตือนบ่อยผิดปกติ และทุกครั้งที่เด้ง เขาจะยิ้มเหมือนคนได้กินของหวานฟรี

ตอนเช้าในห้องเรียน ต่อกำลังนั่งฟังอาจารย์สอนแบบครึ่งหลับครึ่งตื่นแต่พอมือถือสั่นขึ้นมา เขากลับตื่นทันทีเหมือนโดนปลุกด้วยไซเรน

“ติ๊ง!”

ต่อรีบก้มมองหน้าจอพี่วินวิศวะแค่เห็นชื่อต่อก็ยิ้มกว้างแล้ว

วิน: กินข้าวเช้าไหม

ต่อพิมพ์ตอบกลับทันที

ต่อ: ยังครับพี่ 😭

ต่อ: พี่กินยังครับ

วิน: กินแล้ว

วิน: ไปกิน

ต่อหลุดยิ้มจนแก้มปริ

เขาเงยหน้าขึ้นมา…แล้วก็เจอสายตาของเจเจกับบาสที่มองมาแบบพร้อมพิพากษา

เจเจหรี่ตา “มึงยิ้มอะไร”

ต่อสะดุ้ง “เปล่า!”

บาสพยักหน้าไปทางโทรศัพท์ “ใครทัก”

ต่อรีบคว่ำหน้าจอ “ไม่มีใคร!”

เจเจทำเสียงยาน “ไม่มีใคร แล้วมึงยิ้มเหมือนคนมีแฟน?”

ต่อหน้าแดง “กูไม่ได้มีแฟน!”

บาสยิ้มมุมปาก “แต่มีคนคุย”

ต่ออ้าปากจะเถียง แต่เสียงอาจารย์ดังขึ้นพอดี

“นักศึกษาตรงนั้น! ตั้งใจฟังหน่อยนะครับ!”

ต่อสะดุ้ง รีบทำหน้าเรียบร้อยทันทีเจเจกับบาสหัวเราะเบา ๆ แบบสะใจแต่ต่อก็ยังอดไม่ได้ที่จะเปิดแชทดูอีกครั้งแล้วพิมพ์ตอบแบบเงียบ ๆ

ต่อ: ครับพี่ ผมจะไปกินเดี๋ยวนี้เลย!

เขารีบเก็บมือถือ แล้วทำเป็นตั้งใจเรียนทั้งที่ในใจอยากวิ่งไปโรงอาหารเดี๋ยวนั้นเลย

พักเที่ยง ต่อเดินเร็วผิดปกติจนเจเจต้องวิ่งตาม

“มึงจะรีบไปไหน!” เจเจตะโกน

ต่อหันมา “กูหิว!”

บาสยิ้ม “หิวข้าวหรือหิวรุ่นพี่”

ต่อสะดุดเท้าตัวเองนิดหนึ่ง “หิวข้าว!”

ทั้งสามคนเดินเข้าโรงอาหารคนเยอะตามปกติ เสียงคุยกันดังจอแจต่อมองหาที่นั่งแล้วสายตาก็ไปหยุดที่โต๊ะมุมเดิมโต๊ะของรุ่นพี่วิศวะและใช่พี่วินนั่งอยู่ตรงนั้น

วินนั่งนิ่งเหมือนเดิม

ถือแก้วน้ำเหมือนเดิม

สีหน้าเรียบเหมือนเดิม

แต่พอเขาเงยหน้าขึ้นมาเห็นต่อเขาก็พยักหน้าเบา ๆเหมือนเดิม

ต่อหัวใจเต้นแรง “พี่เขาเรียกกูด้วยสายตาอีกแล้ว…”

เจเจกับบาสเห็นพอดี

เจเจกระซิบ “มึงจะไปนั่งกับเขาอีกใช่ไหม”

ต่อทำหน้าเนียน “กูไม่ได้จะไป…”

บาสชี้ “แต่เท้ามึงเดินไปแล้ว”

ต่อก้มมองเท้าตัวเองที่กำลังก้าวไปทางโต๊ะนั้นจริง ๆ

“เอ่อ…”

ยังไม่ทันได้ถอย วินก็ยกมือขึ้นนิดหนึ่งเหมือนเรียก

“ต่อ”

เสียงเรียบ ๆ นั้นทำให้ต่อหยุดหายใจไปหนึ่งวินาที

เจเจกับบาสตาโตพร้อมกัน

“เขาเรียกชื่อมึง!” เจเจกระซิบเสียงสั่น

“เขาเรียกชื่อมึงจริง ๆ!”

ต่อหน้าแดง “เงียบ!”

เขาเดินไปใกล้โต๊ะด้วยความประหม่ารุ่นพี่วิศวะอีกสองคนที่นั่งอยู่ด้วยหันมามองต่อทันที

“มาแล้วเหรอ” วินถาม

ต่อพยักหน้า “ครับพี่”

วินเลื่อนเก้าอี้ข้างๆตัวเองออกเหมือนเดิม

“นั่ง” ต่อชะงักนิดหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเจเจกับบาส

เจเจทำหน้ากวน “ไปสิ”

บาสทำหน้าเหมือนนักวิทยาศาสตร์กำลังสังเกตปรากฏการณ์

“ไปเถอะมึง”

ต่อเลยค่อยๆนั่งลงข้างวิน

วินถาม “กินอะไร”

ต่อยังไม่ทันตอบ เจเจก็โผล่หน้ามาแทรกทันที

“พี่ครับ ต่อมันชอบกินไก่ทอดครับ!”

ต่อหันไปถลึง “ไอ้เจเจ!”

วินมองเจเจนิ่ง ๆ “เธอเป็นเพื่อนเขา?”

เจเจยิ้มกว้าง “ครับพี่ ผมเจเจ นี่บาสครับ”

บาสยกมือไหว้ “สวัสดีครับพี่”

วินพยักหน้า “อืม”

แล้วหันกลับมามองต่อ “กินไก่ทอด?”

ต่อหน้าแดง “ไม่ใช่ครับพี่! ผมกินอะไรก็ได้!”

เจเจหัวเราะ “มึงตอบแบบนี้ตลอดอะ”

บาสเสริม “เหมือนมึงมอบชีวิตให้พี่เขาดูแล”

ต่อสำลักน้ำ “แค่ก ๆ ๆ!”

วินขมวดคิ้ว “สำลัก?”

ต่อรีบส่ายหน้า “ไม่เป็นไรครับพี่!”

วินหยิบทิชชู่ยื่นให้แบบเงียบๆ

ต่อรับมาด้วยมือสั่นนิดๆ “ขอบคุณครับ…”

เจเจกับบาสมองหน้ากันแบบ “โอ้โห”

ต่อพยายามกินข้าวให้ปกติ

แต่เพื่อนตัวเองนี่แหละที่ไม่ปกติ

เจเจถามไม่หยุด

“พี่วินเรียนหนักไหมครับ”

“พี่วินชอบทำอะไรเวลาว่างครับ”

“พี่วินมีแฟนยังครับ”

ต่อแทบจะเอาข้าวยัดปากเจเจให้เงียบ

“มึงถามอะไรเนี่ย!”

แต่พี่วินกลับตอบ…ทีละคำ

“หนัก”

“อ่านหนังสือ”

“ไม่มี”

พอคำว่าไม่มีหลุดออกมา ต่อหัวใจเต้นแรงจนต้องก้มหน้าทันที

เจเจยิ้มเจ้าเล่ห์ “อ๋อ ไม่มีแฟน”

บาสทำเสียง “อืมมมม”

ต่อหน้าแดงจนอยากหายตัววินมองต่อเหมือนรู้ว่าต่อกำลังเขินแต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรแค่กินข้าวต่อเงียบ ๆ แต่สำหรับต่อแค่นี้ก็เหมือนวิน ปกป้องเขาแล้ว

หลังจากกินเสร็จ วินลุกขึ้น

“ไปเรียน”

ต่อรีบลุกตาม “ครับพี่”

เจเจกับบาสก็ลุกด้วยพอเดินออกมาห่างจากโต๊ะนิดหนึ่ง    เจเจก็หันไปกระซิบใส่ต่อทันที

“มึงงงงงงงงงง”

ต่อสะดุ้ง “อะไรอีก!”

เจเจทำหน้าตื่นเต้น “พี่เขาไม่มีแฟน!”

บาสเสริม “แล้วพี่เขาให้มึงนั่งข้างๆทุกครั้งเลยนะ”

ต่อรีบโวย “เขาแค่ใจดี!”

เจเจหัวเราะ “ใจดีเฉพาะมึงอะดิ”

ต่อชะงักคำว่าเฉพาะมึง มันทำให้หัวใจเขาเต้นแรงแบบไม่เป็นจังหวะ

ต่อรีบทำเสียงแข็ง “พวกมึงอย่ามโน!”

บาสยิ้ม “งั้นมึงตอบกูมาว่า…เมื่อคืนใครทักมึง”

ต่ออ้าปากค้าง “…”

เจเจยื่นหน้าเข้ามาใกล้ “ใช่พี่วินปะ”

ต่อหน้าแดงจัด “ไม่!”

บาสยกคิ้ว “มึงโกหกไม่เนียนเลย”

ต่อทำท่าจะเดินหนี แต่เจเจดึงแขนไว้

“เอางี้” เจเจพูด “กูไม่แซวก็ได้ ถ้ามึงยอมรับมาแค่ว่า…มึงชอบเขา”

ต่อสะดุ้งแรง “ไม่ชอบ!”

เจเจทำหน้ากวน “ไม่ชอบแล้วทำไมมึงหน้าแดง”

ต่อแทบจะร้องไห้ “กู…กูร้อน!”

บาสหัวเราะ “ร้อนในใจอะดิ”

ต่อยกมือขึ้นปิดหู “พอเลย!”

แต่ในขณะที่ฝั่งของต่อกำลังโดนเพื่อนแซวหนักอีกฝั่งหนึ่ง    วินเองก็ไม่ได้รอดเหมือนกัน วินเดินกลับไปที่ตึกวิศวะ เพื่อนสนิทของเขาสองคนคิณกับมาร์คเดินมาดักทันที

คิณยิ้มกวน “มึง”

วินเหลือบมอง “อะไร”

มาร์คยกคางไปทางโรงอาหาร “เด็กปีหนึ่งเมื่อกี้ ใครวะ”

วินตอบสั้น ๆ “น้อง”

คิณหัวเราะ “น้องเฉยๆ? มึงยอมให้นั่งข้างๆทุกวันเนี่ยนะ”

วินไม่ตอบ เดินต่อ

มาร์คเดินตาม “แล้วมึงซื้อข้าวให้ด้วยนะเว้ย กูเห็น!”

วินนิ่ง “ไม่ได้ซื้อ”

คิณทำหน้าหมั่นไส้ “ไม่ได้ซื้อ แล้วข้าวมันไก่ไปโผล่หน้ามันได้ไง”

วินถอนหายใจเบา ๆ “มัน…ไม่รู้จะกินอะไร”

มาร์คหัวเราะ “มึงก็เลยเลือกให้?”

วินหันไปมองเพื่อน “จะพูดอะไร”

คิณยิ้มกว้าง “กูจะพูดว่า…มึงยิ้ม”

วินชะงัก

“กูไม่ได้ยิ้ม”

มาร์คทำเสียง “มึงยิ้มจริง ๆ ตอนเด็กมันสำลักน้ำอะ”

วินเงียบคิณเดินมาใกล้แล้วพูดเหมือนสรุป

“มึงชอบเด็กมันปะ”

วินหยุดเดิน เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดเรียบ ๆ เหมือนเดิม

“อย่ายุ่ง”

คิณกับมาร์คมองหน้ากัน แล้วยิ้มเหมือนคนจับพิรุธได้

มาร์คหัวเราะ “โอเค ๆ ไม่ยุ่งก็ได้…แต่กูเตือนนะ”

วินหันไปมอง “เตือนอะไร”

คิณพูดช้า ๆ “มึงไม่เคยใจดีกับใครแบบนี้”

วินเงียบ เขาไม่ตอบ ไม่ปฏิเสธแค่เดินต่อไปแต่ในใจ เขารู้ดีว่าเพื่อนพูดถูก

เย็นวันนั้น ต่อกลับห้องด้วยหัวใจที่วุ่นวาย เขาทั้งเขิน ทั้งอาย ทั้งอยากหัวเราะ ทั้งอยากให้พรุ่งนี้มาถึงเร็ว ๆเพราะถ้าพรุ่งนี้มาถึง เขาอาจได้เจอพี่วินอีกโทรศัพท์สั่นขึ้นต่อรีบเปิดทันที

วิน: วันนี้เพื่อนเธอพูดเยอะ

ต่อหลุดหัวเราะ “พี่เขาทักมาก่อน!”

เขารีบพิมพ์ตอบ

ต่อ: ขอโทษครับพี่ 😭

ต่อ: เพื่อนผมมันกวน ๆ อะครับ

วินตอบกลับมา

วิน: ไม่เป็นไร

ต่อยิ้มกว้าง แล้วพิมพ์เล่น ๆ

ต่อ: พี่วินครับ

ต่อ: เพื่อนผมมันชอบแซว…แต่ผมไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ นะครับ

ส่งเสร็จ ต่อถึงกับช็อก

“เฮ้ย! กูส่งอะไรไปวะ!”

เขารีบจะลบ แต่ก็ลบไม่ได้แล้ว ต่อเอาหมอนปิดหน้าเหมือนเดิม

“พี่เขาต้องคิดว่ากูบ้าแน่ ๆ…”

เงียบไปพักหนึ่งต่อไม่กล้าดูโทรศัพท์แต่แล้วมันก็สั่นขึ้นอีกครั้ง

วิน: อืม

วิน: ฉันก็ไม่ได้เป็นอะไร

ต่อค้าง ฉันก็ไม่ได้เป็นอะไร ประโยคนั้นเหมือนวินตอบกลับมาแบบจริงจังเหมือนเขากำลังบอกว่า ฉันก็ไม่ได้คิดอะไร

ทั้งที่ต่อไม่ได้อยากให้เป็นแบบนั้นเลยแต่ถึงอย่างนั้น ต่อก็ยังยิ้มเพราะอย่างน้อยวินยังตอบ ยังคุย ยังอยู่ตรงนี้ ต่อพิมพ์ตอบกลับไปเบาๆ

ต่อ: ครับพี่ 🙂

ต่อ: งั้น…ฝันดีนะครับ

วินตอบกลับมาเหมือนเดิม

วิน: ฝันดี

ต่อกอดโทรศัพท์แน่นแล้วหลับไปพร้อมความคิดเดียวในหัว เพื่อน ๆ เริ่มจับได้แล้วว่าเขากำลังชอบรุ่นพี่วิศวะคนหนึ่งเข้าให้แล้วจริง ๆ