ตอนที่ 8

ตั้งแต่ได้รู้จักพี่วิน ชีวิตของต่อก็เริ่มมีเรื่องเล็ก ๆ ที่ทำให้ใจเต้นอยู่เรื่อย ๆ อย่างเช่น การได้เจอกันในโรงอาหารแบบบังเอิญการโดนสั่งให้นอนในแชท การได้ติวกันที่ห้องสมุด หรือแม้แต่คำพูดเรียบ ๆ อย่าง เห็นบ่อย ต่อไม่รู้หรอกว่าตัวเองกำลังตกหลุมอะไรอยู่

แต่ที่แน่ ๆ คือ เขากำลังยิ้มง่ายขึ้นทุกวัน และวันนี้ก็เหมือนกัน

ต่อเดินออกจากตึกเรียนพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ ฝนตั้งเค้ามาตั้งแต่บ่าย แต่เขาก็ไม่คิดว่ามันจะตกจริงจนกระทั่ง

“ซ่าาาาาา!”

เม็ดฝนเทลงมาแบบไม่ให้ตั้งตัว

ต่อร้อง “เฮ้ย!”

แล้วรีบวิ่งหลบใต้กันสาดหน้าตึกเสื้อเชิ้ตของเขาโดนฝนไปแล้วครึ่งตัว ผมก็เริ่มเปียกจนชี้ไปคนละทิศ เขามองท้องฟ้าด้วยความหงุดหงิดปนขำ

“ชีวิตกูแม่ง…”

โทรศัพท์สั่นขึ้นในกระเป๋ากางเกงต่อหยิบขึ้นมาดู

เจเจ: มึงกลับยัง

บาส: ฝนตกหนักมาก มึงอย่าเพิ่งกลับนะ

เจเจ: มึงอยู่ไหน กูจะไปหา

ต่อกำลังจะตอบ แต่เสียงฝีเท้าใครบางคนดังเข้ามาใกล้ ๆเขาหันไปตามเสียงแล้วหัวใจก็เหมือนโดนฝนสาดอีกรอบ พี่วิน

วินยืนอยู่ใต้กันสาดเหมือนกันเสื้อเชิ้ตขาวของเขายังเรียบเหมือนเดิม ทั้งที่ฝนตกหนักขนาดนี้ในมือมีร่มสีดำคันหนึ่ง และถุงเอกสารที่ถูกห่อไว้ดีมาก

ต่อยืนค้างแบบไม่ทันตั้งตัว “พี่วิน…”

วินหันมามอง “เธอ”

ต่อหน้าแดงทันที ทั้งที่อากาศเย็น “พ…พี่มาทำอะไรครับ”

วินตอบสั้น ๆ “กลับหอ”

ต่อชะงัก “อ๋อ…”

เขาอยากถามต่อว่าพี่กลับหอไหนหรือพี่กลับกับใคร แต่ก็ไม่กล้าถามเพราะยังไงเขาก็เป็นแค่เด็กปีหนึ่งต่อเลยยืนเงียบ ๆ มองฝนที่ตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ

“ตกแบบนี้…คงกลับไม่ได้แล้วครับพี่” ต่อพูดเหมือนบ่นกับตัวเอง

วินมองฝน แล้วพยักหน้า “อืม”

ความเงียบระหว่างคนสองคนเกิดขึ้นอีกครั้ง แต่มันไม่อึดอัดเหมือนที่ต่อเคยกลัวมันเป็นความเงียบที่สบายต่อแอบมองข้างๆ

วินยืนตัวตรง มือจับด้ามร่มแน่น ใบหน้าคมนิ่งเหมือนเดิมแต่สายตาดูเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ ต่อรู้สึกว่าเขาอยากพูดอะไรสักอย่างเพื่อไม่ให้บรรยากาศเงียบเกินไป

“พี่วินครับ…”

วินหันมามอง “หืม”

ต่อยิ้มแห้ง ๆ “พี่…ไม่หนาวเหรอครับ”

วินตอบทันที “ไม่”

ต่อหัวเราะ “พี่นี่เหมือนหุ่นยนต์เลยอะครับ”

วินเลิกคิ้ว “หุ่นยนต์?”

ต่อพยักหน้า “แบบ…เย็นๆ นิ่งๆ ไม่เปียกฝนด้วย”

วินมองเขาอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพูดเรียบๆ

“เธอเปียก”

ต่อชะงัก “ห๊ะ?”

วินมองเสื้อที่เปียกครึ่งตัวของต่อ แล้วพูดต่อ

“เดี๋ยวเป็นหวัด”

ต่อหน้าแดงวูบคำว่า เดี๋ยวเป็นหวัดจากวินมันเหมือนประโยคธรรมดาแต่สำหรับต่อ มันเหมือนมีใครมาห่มผ้าให้กลางสายฝน

“ผ…ผมไม่เป็นไรครับพี่” ต่อรีบตอบ ทั้งที่จริงเขาเริ่มหนาวแล้ว

วินไม่ได้เถียงแค่ขยับมายืนใกล้ขึ้นนิดหนึ่งแล้วกางร่มออกร่มสีดำคันนั้นบังฝนได้พอดีแต่พื้นที่ใต้ร่มมีไม่มากนักถ้าต่อจะเข้าไปอยู่ใต้ร่มด้วยเขาต้องยืนใกล้วินมาก ใกล้จนแขนเกือบชนกัน

ต่อกลืนน้ำลาย “พี่…จะให้ผมเข้าไปด้วยเหรอครับ”

วินตอบสั้น ๆ “อืม”

ต่อรีบส่ายหน้า “ไม่เป็นไรครับพี่ พี่ถือร่มคนเดียวเถอะ เดี๋ยวพี่เปียก”

วินมองต่อเหมือนจะพูดว่า “ดื้อ”

แล้วเขาก็ทำในสิ่งที่ต่อไม่ทันตั้งตัววินดึงข้อมือต่อเบา ๆ แล้วพาเข้ามาใต้ร่ม

“เฮ้ย…พี่!”

ต่อเสียงหลงนิด ๆ เพราะตกใจมากกว่าอย่างอื่นแต่พอเข้ามาอยู่ใต้ร่มจริง ๆ ต่อกลับรู้สึกว่าอากาศรอบตัวร้อนขึ้นทันทีไม่ใช่เพราะฝนหยุดแต่เพราะระยะห่างระหว่างเขากับวินมันใกล้เกินไป

ต่อได้กลิ่นสะอาด ๆ จากเสื้อของวินได้ยินเสียงลมหายใจเบา ๆ และเห็นหยดน้ำฝนที่เกาะปลายผมของวินนิด ๆ

“พี่…ใกล้ไปไหมครับ” ต่อหลุดถามเบาๆแบบไม่ทันคิด

วินมองเขา “ใกล้?”

ต่อหน้าแดงจัด “เอ่อ…ผมหมายถึง…ร่มมันเล็ก…”

วินไม่ตอบแค่ขยับร่มให้เอียงมาทางต่อมากขึ้นเหมือนเขายอมให้ตัวเองเปียกนิดหน่อยเพื่อให้ต่อไม่โดนฝนเพิ่ม ต่อใจเต้นแรงจนแทบจะยืนไม่ไหว

“พี่เขาทำอะไรของเขาเนี่ย…”

ฝนตกหนักอยู่พักใหญ่คนใต้กันสาดเริ่มแน่นขึ้น บางคนวิ่งฝ่าฝนไปพร้อมเสียงหัวเราะบางคนกางร่มแล้วรีบกลับ ต่อยังยืนอยู่ใต้ร่มเดียวกับวินเงียบแต่ไม่ได้อึดอัดจนกระทั่งต่อจามออกมา

“ฮัดชิ้ว!”

ต่อรีบเอามือปิดปาก “ขอโทษครับพี่!”

วินมองเขาทันที “เห็นไหม”

ต่อหน้าแดง “ผมไม่ได้เป็นหวัดนะครับ แค่…ฝุ่นเข้าจมูก!”

วินไม่เถียงแต่พูดเหมือนสรุปผลการทดลอง

“เธอต้องกินน้ำอุ่น”

ต่อทำหน้ามึน “ห๊ะ?”

วินหันไปมองร้านกาแฟเล็ก ๆ ข้างตึก “ไปซื้อ”

ต่อรีบส่าย “ไม่ต้องครับพี่ ผมเกรงใจ”

วินมองเขานิ่ง ๆ เหมือนเดิม แล้วพูดสั้น ๆ แต่หนักแน่น

“ฉันเลี้ยง”

ต่อชะงักคำว่าฉันเลี้ยงจากวินมันเหมือนคำสั่งมากกว่าคำชวน

ต่อเลยได้แต่พยักหน้า “ค…ครับ”

ทั้งคู่เดินไปที่ร้านกาแฟด้วยกัน วินถือร่มให้ ต่อเดินตามอย่างคนไม่กล้าขยับออกนอกเงาร่มพอถึงร้านวินสั่งทันที

“น้ำอุ่นหนึ่ง แก้ว”

ต่อรีบโวยเบา ๆ “พี่! ผมไม่ได้ป่วยนะครับ!”

วินหันมามอง “งั้นเอาโกโก้ร้อน”

ต่อชะงัก “โกโก้ร้อน?”

วินพยักหน้า “เธอชอบหวาน”

ต่อหน้าแดง “พี่รู้ได้ไงครับ”

วินตอบเรียบ ๆ “เดา”

แต่ต่อไม่เชื่อเพราะเขาไม่เคยบอกไม่เคยพูดแล้วพี่วินเดาถูกได้ไง พนักงานยื่นแก้วโกโก้ร้อนให้ วินรับมาแล้วยื่นให้ต่อ

“ถือ”

ต่อรับแก้วไว้ มืออุ่นขึ้นทันที “ขอบคุณครับพี่…”

วินพยักหน้า “อืม”

แล้วพวกเขาก็กลับไปยืนใต้กันสาดอีกครั้ง ต่อยกแก้วขึ้นจิบ

ความหวานกับความร้อนทำให้เขารู้สึกดีขึ้นทันทีแต่สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกดีมากกว่าคือการที่วินยืนอยู่ข้าง ๆ ต่อเผลอพูดเบาๆ

“พี่วินครับ…”

วินหันมามอง “หืม”

ต่อยิ้มจาง ๆ “พี่ใจดีจังเลยครับ”

วินเงียบไปครู่หนึ่งเหมือนคำว่าใจดีเป็นคำที่เขาไม่ค่อยได้ยินแล้วเขาก็ตอบสั้น ๆ

“ไม่ใช่กับทุกคน”

ต่อค้าง “ห๊ะ?”

เขาหันไปมองวินทันทีแต่ใบหน้าของวินยังนิ่งเหมือนเดิมเหมือนเขาพูดประโยคนั้นออกมาแบบไม่ได้ตั้งใจต่อกลืนน้ำลาย    หัวใจเต้นแรงจนรู้สึกเหมือนมันดังไปถึงคนอื่น

“ไม่ใช่กับทุกคน…”

แปลว่าอะไรแปลว่ากับต่อคนเดียวเหรอ?

ต่อไม่กล้าถามต่อเพราะ กลัวคำตอบ

กลัวว่ามันจะเป็นแค่คำพูดธรรมดา

กลัวว่าเขาจะคิดไปเอง

กลัวว่าเขาจะดีใจเกินไป

เขาเลยเลือกที่จะยิ้ม แล้วเปลี่ยนเรื่อง

“งั้น…ผมโชคดีจังเลยครับ”

วินมองเขาอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะพูด

“อืม” คำตอบสั้น ๆ แต่เหมือนยอมรับ

ฝนเริ่มซาลงในที่สุด

ต่อถอนหายใจโล่ง “น่าจะกลับได้แล้วครับพี่”

วินพยักหน้า “กลับ”

เขากางร่มออกอีกครั้ง แล้วเดินไปพร้อมต่อเหมือนเดิมทางเดินไปหอพักเปียกชื้นมีน้ำขังเป็นแอ่งเล็ก ๆ ต่อก้าวพลาดนิดหนึ่ง เกือบเหยียบแอ่งน้ำเต็ม ๆ แต่ยังไม่ทันได้ร้อง วินก็จับแขนเขาไว้

“ระวัง”

ต่อชะงักมือของวินจับแขนเขาแน่นพอดีไม่แรงจนเจ็บ

แต่แน่นพอให้รู้ว่าอีกฝ่ายไม่อยากให้เขาล้ม ต่อเงยหน้าขึ้นมอง

วินสบตาเขาอยู่ครู่หนึ่งแล้วปล่อยมืออย่างรวดเร็วเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ต่อกลับรู้สึกว่าตรงแขนที่โดนจับร้อนเหมือนโดนไฟลูบ

เขาก้มหน้าทันที “ขอบคุณครับพี่…”

วินพยักหน้า “อืม”

พอถึงหน้าหอพัก ต่อหยุดเดิน

“พี่วินครับ…”

วินหันมา “หืม”

ต่อยิ้ม “วันนี้…ขอบคุณมากนะครับ”

วินมองเขานิ่ง ๆ แล้วพูดเหมือนเดิม

“ไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อ”

ต่อพยักหน้า “ครับพี่”

วินกำลังจะเดินไป แต่ต่อรีบพูดต่อแบบรวบรวมความกล้า

“พี่วิน!”

วินหันกลับมาอีกครั้งต่อกลืนน้ำลาย แล้วพูดเร็ว ๆ เหมือนกลัวใจตัวเอง

“พี่กลับถึงหอแล้ว…บอกผมด้วยนะครับ เดี๋ยวพี่เป็นหวัด”

พูดจบ ต่อหน้าแดงจนแทบระเบิด

เขาไม่รู้ว่าตัวเองพูดไปทำไม

พูดเหมือนเป็นห่วง

พูดเหมือน…สนิท

วินมองเขานานขึ้นแล้วสุดท้ายก็พยักหน้า

“อืม”

ก่อนจะเดินจากไปทิ้งให้ต่อยืนอยู่คนเดียวกับฝนที่เพิ่งหยุดกับแก้วโกโก้ร้อนที่ยังอุ่นอยู่ในมือ และกับหัวใจที่เต้นแรงไม่หยุด    คืนนั้น ต่ออาบน้ำเสร็จ นั่งเช็ดผมอยู่บนเตียง โทรศัพท์สั่นขึ้น เขารีบเปิดทันที

วิน: ถึงแล้ว

วิน: นอน

ต่อยิ้มกว้าง

ต่อ: ครับพี่ ฝันดีนะครับ 🙂

วินอ่านแล้วเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมา

วิน: ฝันดี

ต่อกอดโทรศัพท์แน่นแล้วซุกหน้าลงกับหมอน

“ตายแล้ว…กูจะหยุดเขินได้เมื่อไหร่…”