วันวุ่นๆ

เมื่อย่างเข้าสู่ฤดูหนาวบรรยากาศก็เริ่มเย็นสบาย ท้องฟ้าปลอดโปร่ง ดูสงบ แต่สำหรับนักเขียนสาวที่มีโลกส่วนตัวสูงอย่างแก้ม ภูริตา นั้นกลับเป็นวันที่แสนจะวุ่นวายและเหน็ดเหนื่อย เพราะต้องขนของเข้าที่อยู่ใหม่ สาเหตุเนื่องจากที่อยู่เก่าเสียงดัง วุ่นวาย ทำให้ไม่มีสมาธิในการเขียนนิยาย

“เฮ้ยย เหนื่อย กว่าจะเสร็จ รู้ยังงี้ให้คนมาช่วยก็ดี” เสียงบ่นของนักเขียนสาวที่พึ่งจัดห้องใหม่เสร็จแล้ว หลังจากพักเหนื่อยก็หยิบโทรศัพท์รายงายแม่บังเกิดเกล้าด้วยน้ำเสียงเหนื่อยออ่อน

“ฮัลลโหลแม่ แก้มย้ายของและจัดห้องเสร็จแล้วนะ” บอกมารดาด้วยเสียงเหนื่อยๆ

“เป็นไงล่ะเหนื่อยละสิ แม่บอกแล้วว่าจะไปช่วยก็ไม่ยอม" เสียงบ่นมาตามสาย

“ไม่เหนื่อยมากหรอกแม่ อีกอย่างไม่อยากรบกวนแม่ด้วย”

“ยะ แล้วที่ใหม่เป็นไงมั้ง โอเคไหม”

“โอเคเลยแม่ เงียบสงบ ปลอดภัย บรรยากาศดี ราคาก็โอเค เหมาะกับการทำงานของแก้ม"

“อืม ๆ แล้วจะกลับบ้านวันไหน แม่จะได้เตรียมของโปรดไว้ให้” พูดด้วยน้ำเสียงห่วงใย

“น่าจะช่วงปีใหม่อ่ะแม่”

“โอเคๆ งั้นแกก็พักผ่อนเถอะ เดี๋ยวปีใหม่เจอกัน”

“ค่ะ สวัสดีค่ะแม่” หลังจากวางสายมารดาบังเกิดเกล้า สาวนักเขียนก็เริ่มเข้าครัวหาอะไรกินด้วยเมนูง่ายๆ ที่กินประจำ อย่างข้าวไข่เจียว หลังจากกินข้าวจนอิ่มท้องแล้ว ก็นึกได้ว่ายังไม่ได้ซื้อของเข้าห้องเลย นักเขียนสาวจึงออกไปซื้อของที่ห้างสรรพสินค้าใกล้คอนโด

หลังจากซื้อของจนครบ ก็แวะเข้าสำนักพิมพ์เพื่อไปหา บก ของสำนักพิมพ์ที่เธอเป็นนักเขียนอยู่นั่นเอง ซึ้งก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเพื่อนสนิทนามว่าพราวฟ้า ลูกสาวเจ้าของสำนักพิมพ์ที่เรียนมาด้วยกันนั้นเอง

“สวัสดีค่ะ บก พราวฟ้าคนสวย” แก้มเปิดประตูห้องทำงานเพื่อนรักแล้วทักทายเสียงสดใส

“ไงยะ ย้ายห้องเป็นไงมั้ง” พราวฟ้าตอบด้วยน้ำเสียงหมั่นไส้

“เอาจริงๆ นะ เหนื่อยมากกกก”

“สมน้ำหน้าฉันจะให้ลูกน้องพ่อฉันไปช่วยก็ไม่ยอม”

“แกกับแม่ฉันนี่พูดเหมือนกันเป๊ะเลยนะ”

“ก็มันจริงนี่ แล้วมาหาฉันนี่มีอะไร ยังไม่ถึงเวลาส่งต้นฉบับนี่” ถามออกไปด้วยความสงสัย

“คืนนี้แกว่างไหม ไปนั่งดื่มเหล้าพร้อมกับนั่งมองผู้ชายกัน เผื่อได้” นักเขียนสาวพูดพร้อมกับขยิบตาใส่เพื่อนรักด้วยใบหน้าทะเล้น

พราวฟ้ากรอกตาไปมาเมื่อเพื่อนรักพูดจบ ว่างไม่ได้เป็นชวนไปดื่มเหล้าไปดูผู้ชาย นี่มันไม่คิดจะหาแฟนไว้ควงแขนไปไหนมาไหนบ้างเลยหรือไงจะได้ไม่ต้องมารบกวนเพื่อนอย่างเธอ อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว แต่อย่างว่าละนะเห็นชวนไปดูผู้ชายอย่างนี้เถอะ มันก็พูดไปงั้นแหละ คนที่เข็ดที่กลัวความรักอย่างมันเนี่ยนะจะไปดูผู้ชาย พลางคิดในใจว่าผู้ชายแบบไหนกันนะที่จะมาสอยยัยนักเขียนนี่ลงจากคาน

"ตลอดเลยนะแก" พูดด้วยน้ำเสียงน่ารำคาญไปงั้น ยังไงก็ต้องไปกับยัยนี่อยู่ดี เพราะภูริตาคือเพื่อนสนิทคนเดียวของเธอ

“เหอะน่า อย่าบ่น คืนนี้เจอกันที่เดิม 3 ทุ่มนะ ไปเตรียมตัวก่อนละนะ” พราวฟ้าส่ายหัวด้วยความระอากับเพื่อนรัก

เวลา 21.00 น หน้าร้านอาหารกึ่งผับ เมื่อสองสาวเพื่อนสนิทเดินทางมาถึง พร้อมกับจอดรถกันเรียบร้อยแล้ว ต่างก็พากันเดินเข้าข้างในด้วยความเคยชิน โดยนักเขียนสาวใส่เดรสสายเดี่ยวสีเปลือกมังคุด ส่วน บก สาวใส่เดรสสีครีม เมื่อเดินเข้ามาในร้านทำให้เป็นจุดสนใจ เพราะสองสาวมีลักษณะแตกต่างกันคนนึงน่าค้นหาอีกคนก็ดูเฟรนลี่ เมื่อมาถึงโต๊ะสองสาวก็เริ่มสั่งอาหารพร้อมคุยกันด้วยเรื่องสัพเพเหระ

อีกฟากบนชั้นสองของร้านอาหาร ห้องกระจกวีไอพีที่สามารถมองไปได้ทั่วร้านแต่ข้างล่างไม่สามารถมองเห็นข้างบนในห้องได้ ซึ้งเป็นห้องของปราชญ์เจ้าของร้านอาหารกึ่งผับนี้ โดยมีไว้สังสรรค์กับเพื่อนที่สนิทมากๆ หรือคนสำคัญมากๆ และตอนนี้ก็มีเพื่อนที่สนิทมากอย่างพีระวัฒน์อยู่ด้วย

“มึงมองอะไรว่ะไอ้เป็ก เห็นมองอยู่นานแหละ” เมื่อเห็นเพื่อนรักเอาแต่มองไปด้านล่างของร้านจึงเอ่ยถามขึ้น

“ป่าว” ปากปฏิเสธเพื่อนแต่สายตายังไม่ละไปจากที่มองอยู่ ปราชญ์จึงมองตามไป ทำให้เห็นว่าเพื่อนรักมองอะไรอยู่

“นึกว่ามองอะไรที่แท้ก็มองสาว แต่เอ๊ะ นั้นมันยัยพราวฟ้านี่” เมื่อปราชญ์พูดออกมาอย่างนั้น ทำให้พีระวัฒน์หันกลับมามองเพื่อนรัก พร้อมเอ่ยถาม

“มึงรู้จักเขาด้วยเหรอ” ถามเพื่อนรักด้วยความสงสัย

“รู้จักดีเลยแหละ ก็ยัยนี่แหละที่แม่ฉันจะให้แต่งงานด้วย” ปราชญ์บอกเพื่อนรักพร้อมกระดกเหล้าเข้าปากไปด้วย

“คนไหน” พีระวัฒน์ถามเพื่อนรักอย่างลุ้นๆ ว่าใช่คนเดียวกับที่เขาเล็งไว้ไหม

“คนที่ใส่ชุดสีครีมไง” เมื่อได้ยินเพื่อนรักบอกแบบนั้นทำให้พีระวัฒน์ถอนหายใจอย่างโล่งอกที่เป็นคนละคนกะที่เขาเล็งไว้

“แล้วมึงสนใจคนไหน” ปราชญ์เองก็ถามเพื่อนรักอย่างสนใจใคร่รู้

“ไม่ใช่ว่าที่เมียมึงก็แล้วกัน” บอกเพื่อนรักอย่างอารมณ์ดี เลยได้สายตามองค้อนจากเพื่อนรักมาหนึ่งที 

“ยัยแก้มนี่แกกินเหล้าให้มันเบาๆ หน่อย กินเหมือนไม่เคยกิน” บก สาวเตือนเพื่อนรักที่กินเหล้าตั้งแต่ก้นถึงโต๊ะ

“นิดหน่อยเอง ไม่เมาหรอกน่า” บอกเพื่อนรักอย่างอารมณ์ดี

“ถ้าแกเมาฉันจะทิ้งแกไว้ที่นี่ คอยดู" บอกเพื่อนรักอย่างคาดโทษ

“ยัยเพื่อนใจร้ายย เดี๋ยวฉันไปเข้าห้องน้ำแปปนะ” ตัดพ้อเพื่อนรักเสร็จก็บอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำ

“ให้ฉันไปเป็นเพื่อไหม”

"ไม่ต้อง สบายมากแค่นี้จิ๊บๆ"

เมื่อพีระวัฒน์เห็นสาวที่หมายปองเดินออกจากโต๊ะและมุ่งตรงไปทางห้องน้ำจึงหันไปบอกเพื่อนรักว่าจะไปเข้าห้องน้ำ พร้อมกับเดินออกมาเลย ทำให้เพื่อนรักอย่างปราชญ์ถึงกับ งง ว่ามันจะไปเข้าห้องน้ำที่ไหนทั้งๆ ที่ห้องนี้ก็มีห้องน้ำ แต่เมื่อหันไปมองด้านล่างแล้วเห็นว่าเหลือหญิงสาวคู่กัดของเขานั่งอยู่คนเดียว ทำให้ปราชญ์พยักหน้าเข้าใจเพื่อนรักว่าทำไมมันถึงไปเข้าห้องน้ำข้างล่าง

ด้านหญิงสาวเมื่อทำธุระส่วนตัวเสร็จก็เดินออกจากห้องน้ำ ซึ่งระหว่างทางโค้งที่จะพ้นห้องน้ำนั้น ก็ได้เดินชนกับชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ที่เดินสวนมาเข้าอย่างจัง ทำให้หญิงสาวเซจะล้มดีที่ชายหนุ่มรับไว้ทัน ทำให้นักเขียนสาวตกอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่มแทน เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบกับชายหนุ่มรูปหล่อ จมูกโด่ง ตาคม ผิวเข้ม แต่เมื่อตั้งสติได้ก็รีบผลักชายหนุ่มออกทันที

“ขอโทษค่ะ” นักเขียนสาวเอ่ยขอโทษพร้อมจะเดินออกมา แต่ก็มีเสียงเรียกไว้ก่อนที่จะได้เดินออกมา

“เดี๋ยวครับ เดินชนผมแล้วแค่ขอโทษอย่างเดียวเองหรอครับ” เมื่อได้ยินแบบนั้นทำให้นักเขียนสาวหลังหลับมามองหน้าชายหนุ่มทันที

“ฉันก็ขอโทษคุณไปแล้วนี่ไง”

“แต่ผมอยากได้มากกว่าคำขอโทษนี่ครับ” ชายหนุ่มบอกอย่างยียวน

“มากกว่าคำขอโทษ แล้วอยากได้อะไรมิทราบ” ถามชายหนุ่มตรงหน้าอย่างมีอารมณ์

“ผมอยากทราบว่าคุณชื่ออะไรครับ ผมพีระวัฒน์หรือจะเรียกว่าเป็กก็ได้ครับจะได้ดูสนิทกัน” ชายหนุ่มแนะนำตัว

“ขอโทษนะค่ะ แต่ฉันคิดว่าไม่จำเป็นค่ะ เพราะเราคงไม่ได้เจอกันอีก ขอตัวนะค่ะ” เธอละเกลียดที่สุดผู้ชายประเภทเจ้าชู้หลีสาวไปทั่วแบบนี้ เมื่อบอกชายหนุ่มเสร็จก็หันหลังเดินออกมาจากตรงนั้นทันที ทำให้หญิงสาวไม่เห็นสายตาคมเข้มที่เขาใช้มองเธอตอนที่เดินออกมา ถ้าหญิงสาวได้เห็นคงต้องรีบหนีให้เร็วและให้ไกลที่สุด เพราะสายตาที่ชายหนุ่มใช้มองนั้นมันเป็นสายตาของราชสีห์ที่ใช้มองเหยื่อที่ตนเองหมายปองและพร้อมจะขย้ำ พีระวัฒน์หัวเราะในลำคอเบาๆ พร้อมบอกกับตัวเองว่าเราจะต้องได้เจอกันอีกแน่นอน

ฝากผลงานักเขียนด้วยนะค่ะ