เจอกันอีกครั้ง

หลังกลับมาจากเที่ยวเมื่อคืน นักเขียนสาวตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการมึนหัวนิดๆ เพราะดื่มเยอะไปนิด ประกอบกับที่วันนี้ไม่มีงานอะไรด่วน ทำให้วันนี้นักเขียนสาวอยู่บนเตียงทั้งวันไม่ลุกไปไหน นอกจากเข้าห้องน้ำ

ด้านอีกฟากของห้องที่อยู่ตรงข้าม มีชายหนุ่มหล่อหน้าตาดีที่พึ่งย้ายเข้ามาอยู่ได้วันแรกกำลังเตรียมตัวที่จะออกไปทำงาน ซึ่งชายหนุ่มคนนี้คือ เป็ก พีระวัฒน์ ลูกชายเจ้าของบริษัทเกี่ยวกับการผลิตอุปกรณ์ไฟฟ้าที่มีฐานะร่ำรวย แต่ชอบใช้ชีวิตธรรมดาเป็นลูกจ้างบริษัทขนาดกลาง ไม่ยอมไปทำงานให้กับบริษัทที่บ้านแต่ออกมาทำงานเป็นวิศวกรไฟฟ้าให้กับบริษัทหนึ่งตามที่เรียนมา โดยให้เหตุผลกับที่บ้านว่าต้องการหาประสบการณ์ก่อนที่จะไปทำงานให้ที่บ้าน

“พี่เป็กออกมายังพี่ หัวหน้าถาม” เสียงรุ่นน้องดังมาตามสาย

“เออ กำลังไป มีอะไรด่วนงั้นเหรอ” ถามกลับด้วยความสงสัย

“ไม่รู้แต่หัวหน้าถามหาพี่”

“เออๆ บอกหัวหน้าว่ากำลังไป” หลังจากวางสายรุ่นน้องในที่ทำงาน หนุ่มหล่อประจำบริษัทจึงรีบออกไปทันที เมื่อมาถึงบริษัทก็รีบไปหาหัวหน้างานทันที ซึ้งไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นรุ่นพี่ที่เรียนมาด้วยกันและเป็นเจ้าของบริษัทที่ตนเองทำงานอยู่

ก๊อก ๆ ๆ ๆ

“เข้ามา” เมื่อด้านในอนุญาตชายหนุ่มจึงเปิดเข้าไปพร้อมกับนั่งที่หน้าโต๊ะทำงานอย่างเคยชิน

“มีเรื่องด่วนอะไรพี่ ถึงรีบให้ตามผมมา” 

“ไม่มีอะไรมาก แค่อยากให้ไปตรวจระบบไฟฟ้าที่บริษัท…หน่อยทางนั้นแจ้งมาว่าไฟตกบ่อย” บอกอย่างเป็นการเป็นงานกับรุ่นน้องที่สนิท

“โอเคครับบอส กระผมจะรีบไปดูให้เลยครับ” บอกเจ้านายหนุ่มอย่างหน้าทะเล้น

“เออ ตรวจดูให้ดีล่ะ เผื่อจะได้ลูกค้าเพิ่ม” เจ้านายหนุ่มส่ายหน้าให้กับความทะเล้นของรุ่นน้อง

“ครับผม” เมื่อรับปากเจ้านายเรียบร้อยก็เดินออกจากห้องเพื่อเตรียมตัวไปดูสถานที่ที่ได้รับมอบหมายทันที 

หลังจากไปตรวจสอบบริษัทที่มีปัญหาก็พบว่าบริษัทไฟฟ้าเจ้าเก่าที่จ้างมาทำงานนั้นทำงานไว้ชุ่ยมาก เดินสายไฟมั่วไปหมด ทำให้ชายหนุ่มต้องแก้พักใหญ่ แต่ก็ลุล่วงไปได้ด้วยดีทำให้ได้บริษัทนี้มาเป็นลูกค้าบริษัทตนเองเพิ่มไปตามระเบียบ เพราะบริษัทตนเองนั้นทำงานดี รอบคอบ เรียบร้อย เมื่อเสร็จเรียบร้อยจึงขอตัวกลับ

“โห้ พี่เป็กเก่งมาก ผมดูตั้งนานยังหาจุดไฟตกไม่เจอเลย” รุ่นน้องที่ทำงานชื่นชมชายหนุ่มด้วยความปราบปลื้มในผลงาน

“ไม่ขนาดนั้นหรอก เดี๋ยวนายทำไปเรื่อย ๆ ก็เก่งเอง ของแบบนี้ต้องใช้ประสบการณ์เยอะๆ” ชายหนุ่มบอกรุ่นน้องพร้อมสั่งสอนไปในตัว เมื่อได้ยินดังนั้นทำให้รุ่นน้องพยักหน้าเข้าใจทันที

“ไม่มีไรแล้ว กลับก่อนนะ ฝากบอกหัวหน้าด้วยว่างานเรียบร้อยแล้ว”

“ครับผม” เมื่อบอกรุ่นน้องเสร็จก็เดินไปที่รถตัวเองที่ขับมาอีกคัน เพื่อจะได้ไม่ต้องย้อนเข้าบริษัทอีก

หลังจากนอนมาทั้งวันจนถึงเย็นนักเขียนสาวก็ได้ย้ายร่างตัวเองมาอาบน้ำเพื่อไปหาไรกินข้างนอก แล้วกลับมาเตรียมตัวเปิดนิยายเรื่องใหม่ที่จะส่งสำนักพิมพ์ เมื่อออกไปหาซื้อของกินเรียบร้อยก็รีบกลับเข้าคอนโดทันที

“รอด้วยค่ะ” หญิงสาวตะโกนออกไปพร้อมกับวิ่งไปที่ลิฟท์ก่อนที่ลิฟท์ตัวนั้นจะปิดลง

“ขอบคุณค่ะ ชั้น 14 ค่ะ” หญิงสาวบอกพร้อมเงยหน้าขึ้นหลังจากที่หายใจเป็นปกติแล้วเนื่องจากรีบวิ่งมาให้ทันลิฟท์ แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นก็ต้องตกใจ เพราะชายหนุ่มที่อยู่ในลิฟท์ด้วยตอนนี้เป็นคนเดียวกันกับผู้ชายคนเมื่อคืนนี้ หลังจากตั้งสติได้ก็ถอยออกมาหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างจากชายหนุ่ม

“บังเอิญจังเลยนะครับที่ได้เจอกันอีกครั้ง” เมื่อชายหนุ่มเห็นหน้าหญิงสาวก็ตกใจเหมือนกันไม่คิดว่าจะได้เจอกันเร็วขนาดนี้ พลางคิดในใจว่าไม่ต้องเสียเวลาสืบให้ยุ่งยากแล้ว เพราะเหยื่อที่ตนหมายปองนั้นอยู่ใกล้แค่นี้เองแถมอยู่ชั้นเดียวกันสะด้วย

“และก็บังเอิญสุดๆ เลยนะครับที่เราอยู่ชั้นเดียวกัน” ชายหนุ่มบอกหญิงสาวที่เอาแต่เงียบไม่ยอมคุยไม่ยอมมองหน้าด้วย แต่ชายหนุ่มก็ไม่ถือสาเพราะคิดว่ายังไงสะเขาก็มีวิธีที่จะทำให้หญิงสาวยอมพูดยอมคุยกับเขาได้แน่นอน

“ใครอยากอยู่ชั้นเดียวกับนายกัน” นักเขียนสาวคิดในใจแต่ก็ไม่ได้ตอบออกไป

เมื่อลิฟท์เปิดออกหญิงสาวก็รีบเดินออกมาจากลิฟท์ทันทีเพื่อรีบเข้าห้องตัวเองและไปให้พ้นจากผู้ชายคนนี้ แล้วคิดในใจว่าทำไมโลกนี้มันกลมจนหน้าเกลียดขนาดนี้ เมื่อเดินมาตามทางเดินไปห้องพักก็รู้สึกว่าชายหนุ่มนั้นเดินตามมา ทำให้หญิงสาวหันกลับไปหาพร้อมถามขึ้น

“นี่นายจะเดินตามฉันมาทำไม” หญิงสาวหันไปถามชายหนุ่มอย่างเอาเรื่อง แต่ชายหนุ่มตอบกลับอย่างอารมณ์ดีว่า

“ใครเดินตามคุณไม่ทราบครับ ห้องผมไปทางนี้” บอกหญิงสาวพร้อมพยักหน้าไปทางเดียวกับที่หญิงสาวกำลังเดินไป เมื่อได้ยินแบบนั้นทำให้หญิงสาวหันกลับไปเดินต่อ เมื่อมาถึงหน้าห้องพร้อมหยิบคีย์การ์ดออกจากกระเป๋าชายหนุ่มก็หยุดเดินเหมือนกัน ทำให้หญิงสาวหันไปมองถึงได้รู้ว่าชายหนุ่มอยู่ห้องตรงข้ามนี่เอง เพราะเขาก็หยิบคีย์การ์ดออกมาเหมือนกัน ขณะนั้นชายหนุ่มก็เงยหน้าขึ้นพอดีทำให้ทั้งสองคนได้สบตากันโดยบังเอิญ แต่เป็นฝ่ายหญิงสาวที่หันกลับมาก่อนทำให้ไม่เห็นสายตาเจ้าเล่ห์ของชายหนุ่มที่มองมาทางตน เมื่อหันกลับมาแล้วก็คิดว่า นี่มันบ้าไปแล้วไอ้บ้านี่อยู่ห้องตรงข้ามเราเหรอ ต่างจากชายหนุ่มที่รู้สึกว่าจะโชคดีอะไรอย่างนี้ที่ห้องของสาวที่หมายปองอยู่ตรงข้ามห้องเขานี่เอง แล้วคิดในใจว่าคุณไม่มีทางรอดเงื้อมือผมไปได้หรอก

เมื่อทั้งคู่ต่างแยกย้ายเข้าห้องตัวเองแล้ว ด้านนักเขียนสาวก็เริ่มคิดพรอตนิยายเรื่องใหม่ของตัวเอง แต่ด้านของชายหนุ่มนั้นก็กำลังคิดหาวิธีเข้าใกล้สาวที่ตนหมายปองและอยากได้มาเป็นแฟน เมื่อคิดได้ก็รีบโทรหาเพื่อนสนิทอย่างปราชญ์ทันที

“ว่าไงมึง โทรหากูมีเรื่องอะไร” เมื่อปราชญ์กดรับสายก็ถามเพื่อนรักทันที

“มึงรู้จักเพื่อนของว่าที่เมียมึงไหม ผู้หญิงคนเมื่อคืนน่ะ” เมื่อได้ยินเสียงเพื่อนรับสายก็ถามในสิ่งที่ตนเองอยากรู้ทันที

“รู้จักแต่ไม่มาก”

“ไม่ปฏิเสธสะด้วย” เมื่อเพื่อนรักพูดจบก็อดที่จะล้อเพื่อนรักไม่ได้

“ตกลงมึงจะถามไหม ถ้าไม่กูจะว่างสาย” บอกอย่างโมโหเมื่อโดนล้อ

“อยากๆ แค่นี้ทำเป็นอารมณ์ร้อน”

“เหมือนจะเป็นเพื่อนสนิทกับพราวฟ้าตั้งแต่สมัยมหาลัยน่ะ ชื่อแก้ม เป็นนักเขียน ชื่อจริงไม่รู้ว่ะ อย่าบอกนะว่ามึงสนใจจริงๆ แต่เขาแก่กว่ามึง 4 ปีเลยนะ” ปราชญ์บอกเพื่อนรักกับข้อมูลที่พอจะรู้มา

“แก่กว่าแล้วไง สเป๊กกู น่ารัก กูชอบ” ชายหนุ่มบอกเพื่อนรักอย่างไม่สนใจเรื่องอายุเพราะคิดว่าอายุก็เป็นเพียงตัวเลข คนจะคบกันมันไม่ได้อยู่ที่อายุ แต่มันอยู่ที่ความรู้สึกของคนสองคนต่างหาก

“เออๆ ตามใจมึง แต่ขอบอกไว้ก่อนนะว่าคนนี้ถ้าจะยาก เพราะกูได้ข่าวมาว่าเขาเคยอกหักจากรักครั้งแรกกับผู้ชายที่คบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยม แล้วหลังจากนั้นก็ไม่เคยคบใครอีกเลยเพราะกลัวจะเป็นแบบรักครั้งแรก” ปราชญ์บอกข้อมูลเพิ่มเติมที่ตนเองรู้มาให้กับเพื่อนรัก

“เรื่องอดีตกูไม่สนใจหรอก กูสนใจปัจจุบันมากกว่า ไม่ต้องห่วงกูจะต้องทำให้เขารักกูให้ได้” บอกเพื่อนรักอย่างมั่นใจ

“เออๆ กูเอาใจช่วยมึงละกัน ขอให้สำเร็จ มีอะไรให้กูช่วยก็บอกได้”

“ขอบใจนะ แค่นี้แหละ” หลังจากฟังเรื่องราวคร่าวๆ จากเพื่อนรักแล้ว ชายหนุ่มก็เริ่มหาวิธีพิชิตใจสาวที่ตนเองหมายปอง โดยคิดว่าเริ่มแรกเขาต้องเอาตัวเองเข้าไปใกล้ๆ ให้อยู่ในสายตาของหญิงสาวบ่อยๆ และมากที่สุด โดยเริ่มจาก

ก๊อก ๆ ๆ ๆ

“ใครมาเคาะห้อง” เมื่อคิดได้ก็เดินไปเปิดประตู และสิ่งที่เจอคือชายหนุ่มห้องตรงข้าม

“มีอะไร” ถามออกไปด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ตามสไตล์คนไม่รู้จักกัน

“ไม่มีอะไรมากหรอกครับ ผมแค่จะมาแนะนำตัวอีกครั้งแค่นั้นเองเพราะ เห็นอยู่ห้องตรงข้ามกันเผื่อมีอะไรจะได้ช่วยเหลือกันได้น่ะครับ ผมชื่อ เป็ก พีระวัฒน์ เป็นวิศวะกรไฟฟ้า อายุ 28 ปี อยู่ห้องตรงข้าม ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ” บอกหญิงสาวพร้อมแนะนำตัวเองเสร็จสรรพ

“แต่ฉันคิดว่าไม่จำเป็นเพราะฉันไม่ได้อยากรู้จักนาย และฉันก็ไม่มีอะไรให้นายช่วย” บอกพร้อมกับจะปิดประตูใส่ แต่ถูกชายหนุ่มดันเอาไว้เสียก่อน

“แหมม ของแบบนี้มันก็ไม่แน่นะครับ รู้จักกันไว้ก็ไม่เสียหาย ยังไงก็อยู่คอนโดเดียวกันแถมยังอยู่ห้องตรงข้ามกันอีก เราก็เหมือนเพื่อนบ้านกันนะครับ ว่าแต่คุณชื่ออะไรครับ” ถามออกไปอย่างต้องการคำตอบ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความเงียบและเสียงปิดประตู เป็นอันว่าจบบทสนทนา แต่ชายหนุ่มกลับยังยืนอยู่หน้าห้อง และหมาดหมายอยู่ในใจว่ายังไงก็ต้องทำความรู้จักกับหญิงสาวให้ได้

ฝากให้กำลังใจนักเขียนด้วยนะค่ะ