บทที่ 2

ตอนค่ำ@ JK club

“ครับเฮีย เดี๋ยวผมนั่งรอเฮียจัดการธุระได้เลยครับผมรอได้” นิ้วเรียวกดปิดหน้าจอเครื่องมือสื่อสารแล้วเก็บเข้ากระเป๋ากางเกงเนื้อดีราคาแพง

หนุ่มลูกครึ่งไทย-ฮ่องกง ผู้มีใบหน้าคมคาย คิ้วเข้มเรียงสวยพาดเฉียงรับดวงตาสีนิลคมเฉี่ยวขีดเดียวที่ประดับไปด้วยแพขนตายาวเรียงสวย จมูกโด่งเข้ากับกรอบหน้าที่คมสัน ปากกระจับสีชมพูธรรมชาติตัดกับสีผิวขาวเหมือนคนไม่เคยพบเจอแดด

โชแปง ลูกพี่ลูกน้องของเจ้าขุนเขาพึ่งบินมาจากฮ่องกงเมื่อสองวันก่อนเพื่อมาทำธุระส่วนตัว วันนี้เจ้าขุนเลยนัดมาเจอกันสักหน่อยหลังจากไม่ได้เจอกันหลายปีเพราะตั้งแต่ที่โชแปงเรียนจบจากอังกฤษเขาก็มัวแต่ยุ่งกับการดูแลงานด้านเทคโนโลยี

ของ Leetech Helthcare Systems บริษัทของพ่อซึ่งเป็นยักษ์ใหญ่ด้านเทคโนโลยีการแพทย์ของฮ่องกง

เขาได้รับการยอมรับและชื่นชมด้านการเขียนโปรแกรมและวางระบบจากทีมงานและทีมผู้บริหารของบริษัท ไม่ใช่เพราะเขาเป็นลูกชายของคุณ lee wai chung แต่เป็นเพราะความสามารถของตัวเขาเอง ประสบการณ์ของเขาสะสมมานานพร้อมกับด้วยความชอบเลยทำให้เขามีชื่อเสียงและได้รับการยอมรับตั้งแต่อายุยังน้อย เขาเริ่มหัดเขียนโปรแกรมและศึกษาด้านนี้มาตั้งแต่อายุ15 ปี ตอนปิดเทอมเขามักจะขอพ่อเข้าไปฝึกงานและเรียนรู้งานกับเหล่าพนักงานอยู่เสมอเพื่อสะสมประสบการณ์และความรู้

“ขอน้ำส้มคั้นแก้วนึงครับ” เสียงทุ้มเอ่ยสั่งพนักงานที่อยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์ของคลับ เสียงเพลงสากลเคล้าคลอเบาๆ ในบรรยากาศเรียบหรูสไตล์ลักชัวรี ผสมกลิ่นน้ำหอมและเหล้าแบรนด์ดังราคาแพง สายตาคมกวาดมองสำรวจการตกแต่งคลับและเฟอร์นิเจอร์ต่างๆ ภายในคลับอย่างพิจารณา

สมกับเป็นเฮียเจ้าขุนจริงๆ ต้องหรูหราดูแพงสมฐานะ

เสียเงินไม่ว่าเสียหน้าไม่ได้ นี่แหละตระกูลโชติธนเกียรติ

“อยู่ไหนนะ ขุนมันบอกว่านั่งรออยู่แล้วเดินไปก็เจอเลย” ไวน์บ่นพึมพำอยู่กับตัวเอง พลางกวาดสายตาคู่สวยมองหาเด็กโฮสต์ที่เพื่อนว่าได้จัดเตรียมไว้ให้แล้ว

“อ่า…เจอสักที” สายตาเธอไปสะดุดกับร่างสูงที่นั่งหันหน้าเข้าหาเค้าท์เตอร์บาร์

แค่มองข้างหลังยังรู้เลยว่าหล่อ…

ขุนเพื่อนรักนี่ไม่ทำให้ผิดหวังจริงๆ

ร่างบางรีบก้าวเท้าเดินตรงไปยังชายหนุ่มในทันทีพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าและสายตาซุกซนเหมือนเจอของถูกใจทั้งที่ยังไม่เห็นใบหน้าของ ‘ผู้ชายคนนั้น’ เลยด้วยซ้ำ

เสียงรองเท้าส้นสูงมาหยุดลงหลังร่างสูงที่ยังนั่งหันหลังจิบ ‘น้ำส้มคั้น’ ในแก้วอย่างใจเย็นโดยไม่รู้เลยว่ามีคนอยากปิดดีลตัวเองในคืนนี้

“เจ้าขุนให้มารอใช่มั้ย?” เสียงหวานเอ่ยถามพลางยกมือเล็กขึ้นมาใช้นิ้วชี้จิ้มสะกิดที่ไหล่กว้างเบาๆ ทำให้ผู้ถูกสะกิดชะงักเล็กน้อยพลางวางแก้วลงบนเค้าท์เตอร์ คิ้วเข้มขมวดหากันเล็กน้อยก่อนจะหมุนตัวหันมาตามเสียงเอ่ยทัก

“…” ทันทีที่เห็นเจ้าของเสียงตรงหน้าทำเอาโชแปงนิ่งค้างไปชั่วขณะเพราะหญิงสาวตรงหน้านั้นสวยจนแทบละสายตาไม่ได้เพราะตรงไทป์อย่างมากภาพผู้หญิงคนนั้นเข้าลอยมาทับซ้อนกับคนตรงหน้าในทันที

ไวน์ในชุดเกาะอกสีดำแมทซ์กับกระโปรงหนังสีดำขับผิวขาวอมชมพูให้ดูเด่น ผมยาวสีน้ำตาลอ่อนยาวถึงกลางหลังถูกปล่อยตรงสยาย ใบหน้ารูปไข่ คิ้วเรียวเรียงเส้นสวยเข้ากับดวงตากลมโตสีน้ำตาล จมูกเล็กเชิดนิดๆ และปากเล็กจิ้มลิ้มน่าจูบนั้น ทำให้โชแปงแทบไม่กระพริบตาจนไวน์ต้องเอ่ยขึ้นอีกรอบ

“เจ้าขุนให้มารอใช่มั้ย?” เสียงหวานใสเอ่ยถามขึ้นเป็นครั้งที่สอง

“ครับ” เขาตอบกลับเพราะว่าเฮียเจ้าขุนให้เขามานั่งรอจริงๆ แต่ว่าไม่ได้บอกว่าจะมีคนอื่นมาด้วย

“แล้วไม่ดื่มเหรอ” เธอเหลือบไปเห็นแก้วน้ำส้มคั้นที่วางอยู่ จึงเอ่ยถามเพราะปกติเห็นเด็กโฮสต์ส่วนมากจะต้องดื่มทุกคนเพราะต้องดริ้งกับแขก

“ผมแพ้แอลกอฮอล์” เขาตอบเธอตามความจริงเพราะทุกครั้งที่เขาดื่มเขามักจะมีอาการแพ้ ตัวแดงเป็นปื้น หัวใจเต้นแรง และเวียนหัวคลื่นใส้เขาเลยไม่แตะต้องมันจะดีที่สุด

ไวน์กระพริบตาปริบๆ ดูจะไม่เชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน ก็นะคนตรงหน้าทั้งหล่อมาก ยังดูเด็กกว่าเธอและดูการแต่งตัวก็เหมือนกับพวกผู้ชายที่เที่ยวเก่ง แต่ว่าจะตัดสินคนจากสิ่งที่เห็นก็ไม่ถูกเสมอไปสินะ

“ดูคุณไม่เชื่อ?”

“หน้าฉันบอกแบบนั้นเหรอ”

อ่า…ให้ตายสิอาการเธอบอกขนาดนั้นเลยดิ

“ก็ประมาณนั้น” เขายักไหล่พร้อมคำตอบ

“อืมงั้นสินะ งั้นไปกันเลยมั้ย?” ไม่รอช้าไวน์เอ่ยถามความสมัครใจของ เด็กโฮสต์ปลอม ตรงหน้าในทันที เพราะเธอเป็นคนตรงไปตรงมาต้องการอะไรก็จะถามและพูดไปตรงๆ เสมอและเรื่องนี้ก็เช่นกัน

“ไป? …” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย พร้อมสีหน้างุนงงเล็กน้อยนี่เธอจะชวนเขาไปไหน

“ก็เจ้าขุนดีลนายไว้ให้ฉันไม่ใช่เหรอ?”

“โฮสต์กับแขกส่วนมากเค้าไปทำอะไรกันล่ะ!”

เธอพูดพร้อมยกแขนเรียวขึ้นมากอดอกมองไปยังชายตรงหน้าที่ดูเหมือนจะยังไม่พร้อมรับงานสักเท่าไหร่ แล้วทำไมเจ้าขุนมันดีลมาทั้งที่เด็กไม่พร้อมนะ

ให้ตายสิ…ทั้งที่เจอผู้งานดีแล้วแท้ๆ

วาสนาฉันไม่ได้เหรอคนนี้

คนสวยนี่เข้าใจว่าเขาคือเด็กโฮสต์ของเฮียเจ้าขุนที่นัดไว้ให้สินะ ปากหยักยกยิ้มขึ้นบางๆ สมองที่กำลังครุ่นคิดไปพร้อมๆ กัน ไหนๆ เธอเข้าใจมาขนาดนี้แล้วเขาก็ต้องตามน้ำไปล่ะกัน ปากหยักกำลังจะเอ่ยตอบแต่ดันโดนเสียงหวานเอ่ยขึ้นมาซะก่อน

“ไม่ใจก็ไม่น่ารับงานแต่แรกนี่นา ป๊อดก็บอกมาสิ”

ไวน์หมุนตัวกำลังจะเดินออกไปจากตรงนี้แต่ทว่า เสียงทุ้มกลับเอ่ยขึ้นมาสะก่อน

“ผมยังไม่ได้บอกเลยว่าไม่ไป” เหมือนมีแรงกระตุ้นให้เขาพูดออกไปในทันทีเมื่อได้ยินคำว่า ไม่ใจ ไหนจะคำว่า ป๊อด นั่นอีก ถึงแม้เขาจะเป็นลูกครึ่งฮ่องกง-ไทย ใช้แต่ภาษาอังกฤษ จีนกลาง กวางตุ้ง เป็นส่วนใหญ่ก็ใช่ว่าเขาจะไม่เข้าใจศัพท์แสลงภาษาไทยพวกนี้สักหน่อย

“แน่ใจ? …ไม่เปลี่ยนใจทีหลังนะ” ไวน์เลิกคิ้วเชิงถาม

หน้าตาดื้อฉิบหาย แล้วดูทำสายตาโคตรจะดื้อเลย

“คุณคนสวยนั่นแหละอย่ามาเปลี่ยนใจทีหลังแล้วกัน”

ทั้งที่เขาไม่เคยคิดจะแตะต้องผู้หญิงคนไหนเลยสักครั้งแต่ทำไมผู้หญิงตรงหน้ากลับมีแรงดึงดูดได้ขนาดนี้นะ

รึอาจเป็นเพราะเธอเหมือนใครคนนั้น…เหรอวะ?

โชแปงดูเหมือนเป็นผู้ชายเจ้าชู้ก็จริง แต่เขาไม่เคยแตะต้องสีกาเลยตั้งแต่โตมาเพราะอะไรน่ะเหรอ คงเป็นเพราะเขามีใครบางคนที่วนเวียนอยู่ในความทรงจำเสมอมา คนที่ตราตรึงในใจเขาตั้งแต่7ปีที่แล้ว ไม่ใช่ว่าไม่มีผู้หญิงเข้าหาเขาแต่ตรงกันข้ามต่างหากล่ะ เขามีผู้หญิงเข้าหามากมายทั้งคุณหนูทั้งหลายของเหล่าเพื่อนพ่อ ไหนจะเพื่อนนักศึกษาที่เรียนมาด้วยกันที่อังกฤษแต่เขากลับไม่สามารถสนใจใครได้เลย

“ไม่มีทาง เวณิกาคำไหนคำนั้นค่ะ” พูดจบก็เดินนำออกจากคลับทันทีโดยที่มีโชแปงเดินตามหลังมาติดๆ