บทที่ 2

ตอนค่ำ

@JK club

“ครับเฮีย เดี๋ยวผมนั่งรอเฮียจัดการธุระได้เลยครับ ผมรอได้”

นิ้วเรียวกดปิดหน้าจอเครื่องมือสื่อสารแล้วเก็บเข้ากระเป๋ากางเกงเนื้อดีราคาแพง

หนุ่มลูกครึ่งไทย-ฮ่องกง ผู้มีใบหน้าคมคาย คิ้วเข้มเรียงสวยพาดเฉียงรับดวงตาสีนิลคมเฉี่ยวขีดเดียวที่ประดับไปด้วยแพขนตายาวเรียงสวย จมูกโด่งเข้ากับกรอบหน้าที่คมสัน ปากกระจับสีชมพูธรรมชาติตัดกับสีผิวขาวเหมือนคนไม่เคยพบเจอแดด

โชแปง ลูกพี่ลูกน้องของเจ้าขุนเขาเพิ่งบินมาจากฮ่องกงเมื่อสองวันก่อนเพื่อมาทำธุระส่วนตัว วันนี้เจ้าขุนเลยนัดมาเจอกันสักหน่อย หลังจากไม่ได้เจอกันหลายปี

ตั้งแต่ที่โชแปงเรียนจบจากอังกฤษ เขาก็มัวแต่ยุ่งกับการดูแลงานด้านเทคโนโลยีของLeetech Healthcare Systems บริษัทของพ่อซึ่งเป็นยักษ์ใหญ่ด้านเทคโนโลยีการแพทย์ของฮ่องกง

เขาได้รับการยอมรับและได้รับความชื่นชมด้านการเขียนโปรแกรมและวางระบบจากทีมงานและทีมผู้บริหารของบริษัท ไม่ใช่เพราะเขาเป็นลูกชายของคุณ lee wai chung แต่เป็นเพราะความสามารถของตัวเขาเอง

เขาสั่งสมประสบการณ์มานานผนวกกับความชอบเลยทำให้เขามีชื่อเสียงและได้รับการยอมรับตั้งแต่อายุยังน้อย

เขาเริ่มหัดเขียนโปรแกรมและศึกษาด้านนี้มาตั้งแต่อายุ 15 ปี ตอนปิดเทอมเขามักจะขอพ่อเข้าไปฝึกงานและเรียนรู้งานกับเหล่าพนักงานอยู่เสมอเพื่อสะสมประสบการณ์และความรู้

“ขอน้ำส้มคั้นแก้วหนึ่งครับ”

เสียงทุ้มเอ่ยสั่งพนักงานที่อยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์ของคลับ เสียงเพลงสากลเคล้าคลอเบา ๆ ในบรรยากาศเรียบหรูสไตล์ลักเชอรี ผสมกลิ่นน้ำหอมและเหล้าแบรนด์ดังราคาแพง ตาคมกวาดมองสำรวจการตกแต่งและเฟอร์นิเจอร์ต่าง ๆ ภายในคลับอย่างพิจารณา

สมกับเป็นเฮียเจ้าขุนจริง ๆ ต้องหรูหราดูแพงสมฐานะ

เสียเงินไม่ว่าเสียหน้าไม่ได้ นี่แหละตระกูลโชติธนเกียรติ

“อยู่ไหนนะ ขุนมันบอกว่านั่งรออยู่แล้วเดินไปก็เจอเลย”

ไวน์บ่นพึมพำอยู่กับตัวเอง พลางกวาดตาคู่สวยมองหาเด็กโฮสต์ที่เพื่อนว่าได้จัดเตรียมไว้ให้แล้ว

“อ่า...เจอสักที”

เธอสะดุดตากับร่างสูงที่นั่งหันหน้าเข้าหาเคาน์เตอร์บาร์

แค่มองข้างหลังยังรู้เลยว่าหล่อ...

ขุนเพื่อนรักนี่ไม่ทำให้ผิดหวังจริง ๆ

เธอรีบก้าวเท้าเดินตรงไปยังชายหนุ่มในทันทีพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าและแววตาซุกซนเหมือนเจอของถูกใจทั้งที่ยังไม่เห็นใบหน้าของ ‘ผู้ชายคนนั้น’ เลยด้วยซ้ำ

เสียงรองเท้าส้นสูงมาหยุดลงหลังร่างสูงที่ยังนั่งหันหลังจิบ ‘น้ำส้มคั้น’ ในแก้วอย่างใจเย็น โดยไม่รู้เลยว่ามีคนอยากปิดดีลตัวเองในคืนนี้

“เจ้าขุนให้มารอใช่มั้ย?”

เสียงหวานเอ่ยถามพลางยกมือเล็กขึ้นมาใช้นิ้วชี้จิ้มสะกิดที่ไหล่กว้างเบา ๆ ทำให้ผู้ถูกสะกิดชะงักเล็กน้อยก่อนจะวางแก้วลงบนเคาน์เตอร์ คิ้วเข้มขมวดหากันเล็กน้อย แล้วหมุนตัวหันไปตามเสียงเอ่ยทัก

“...”

ทันทีที่เห็นเจ้าของเสียงตรงหน้า ก็ทำเอาโชแปงนิ่งค้างไปชั่วขณะ หญิงสาวตรงหน้านั้นสวยจนแทบละสายตาไม่ได้เพราะตรงไทป์อย่างมาก ภาพผู้หญิงคนนั้นก็ลอยมาซ้อนทับกับคนตรงหน้าในทันที

เวณิกาในชุดเกาะอกสีดำแมตช์กับกระโปรงหนังสีดำขับผิวขาวอมชมพูให้ดูเด่น ผมยาวสีน้ำตาลอ่อนยาวถึงกลางหลังปล่อยตรงสยาย ใบหน้ารูปไข่ คิ้วเรียวเรียงเส้นสวยรับกับดวงตากลมโตสีน้ำตาล จมูกเล็กเชิดนิด ๆ และปากเล็กจิ้มลิ้มน่าจูบนั้น ทำให้หนุ่มลูกครึ่งแทบไม่กะพริบตาจนเธอต้องเอ่ยขึ้นอีกรอบ

“เจ้าขุนให้มารอใช่มั้ย?”

เสียงหวานใสเอ่ยถามขึ้นเป็นครั้งที่สอง

“ครับ”

เขาตอบกลับเพราะว่าเฮียเจ้าขุนให้เขามานั่งรอจริง ๆ แต่ว่าไม่ได้บอกว่าจะมีคนอื่นมาด้วย

“แล้วไม่ดื่มเหรอ”

เธอเหลือบไปเห็นแก้วน้ำส้มคั้นที่วางอยู่ จึงเอ่ยถามเพราะปกติเห็นเด็กโฮสต์ส่วนมากจะต้องดื่มทุกคนเนื่องจากต้องดริงก์กับแขก

“ผมแพ้แอลกอฮอล์”

โชแปงตอบเธอตามความจริง เพราะทุกครั้งที่เขาดื่ม เขามักจะมีอาการแพ้ ตัวแดงเป็นปื้น หัวใจเต้นแรง และเวียนหัว คลื่นไส้ เขาเลยไม่แตะต้องมันจะดีที่สุด

ไวน์กะพริบตาปริบ ๆ ดูจะไม่เชื่อกับสิ่งที่ได้ยิน ก็นะ คนตรงหน้าทั้งหล่อมาก ยังดูเด็กกว่าเธอและดูการแต่งตัวก็เหมือนกับพวกผู้ชายที่เที่ยวเก่ง แต่ว่าจะตัดสินคนจากสิ่งที่เห็น ก็ไม่ถูกเสมอไปสินะ

“ดูคุณไม่เชื่อ?”

“หน้าฉันบอกแบบนั้นเหรอ”

อ่า...ให้ตายสิ อาการเธอบอกขนาดนั้นเลยดิ

“ก็ประมาณนั้น” เขายักไหล่พร้อมคำตอบ

“อืม งั้นสินะ งั้นไปกันเลยมั้ย?”

ไม่รอช้าไวน์เอ่ยถามความสมัครใจของ เด็กโฮสต์ปลอม ตรงหน้าในทันที เพราะเธอเป็นคนตรงไปตรงมาต้องการอะไรก็จะถามและพูดไปตรง ๆ เสมอและเรื่องนี้ก็เช่นกัน

“ไป? ...”

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันมุ่น พร้อมสีหน้างุนงงเล็กน้อย นี่เธอจะชวนเขาไปไหน?

“ก็เจ้าขุนดีลนายไว้ให้ฉันไม่ใช่เหรอ?”

“โฮสต์กับแขกส่วนมากเขาไปทำอะไรกันล่ะ!”

เธอพูดพร้อมยกแขนเรียวขึ้นมากอดอกมองไปยังชายตรงหน้าที่ดูเหมือนจะยังไม่พร้อมรับงานสักเท่าไร แล้วทำไมเจ้าขุนมันดีลมาทั้งที่เด็กไม่พร้อมนะ

ให้ตายสิ...ทั้งที่เจอผู้งานดีแล้วแท้ ๆ

วาสนาฉันไม่ได้เหรอคนนี้

คนสวยนี่เข้าใจว่าเขาคือเด็กโฮสต์ของเฮียเจ้าขุนที่นัดไว้ให้สินะ ปากหยักยกยิ้มขึ้นบาง ๆ สมองที่กำลังครุ่นคิดไปพร้อม ๆ กัน ไหน ๆ เธอเข้าใจมาขนาดนี้แล้วเขาก็ต้องตามน้ำไปละกัน ปากหยักกำลังจะเอ่ยตอบแต่ดันโดนเสียงหวานเอ่ยขึ้นมาซะก่อน

“ไม่ใจก็ไม่น่ารับงานแต่แรกนี่นา ป๊อดก็บอกมาสิ”

ไวน์หมุนตัวกำลังจะเดินออกไปจากตรงนี้ แต่ทว่าเสียงทุ้มกลับเอ่ยขึ้นมาซะก่อน

“ผมยังไม่ได้บอกเลยว่าไม่ไป”

เหมือนมีแรงกระตุ้นให้เขาพูดออกไปในทันทีเมื่อได้ยินคำว่า ไม่ใจ ไหนจะคำว่า ป๊อด นั่นอีก ถึงแม้เขาจะเป็นลูกครึ่งฮ่องกง-ไทย ใช้แต่ภาษาอังกฤษ จีนกลาง กวางตุ้ง เป็นส่วนใหญ่ก็ใช่ว่าเขาจะไม่เข้าใจศัพท์สแลงภาษาไทยพวกนี้สักหน่อย

“แน่ใจ? ...ไม่เปลี่ยนใจทีหลังนะ”

คิ้วเรียวยกขึ้นเชิงถาม

หน้าตาดื้อฉิบหาย แล้วดูทำสายตา โคตรจะดื้อเลย

“คุณคนสวยนั่นแหละอย่ามาเปลี่ยนใจทีหลังแล้วกัน”

ทั้งที่เขาไม่เคยคิดจะแตะต้องผู้หญิงคนไหนเลยสักครั้ง แต่ทำไมผู้หญิงตรงหน้ากลับมีแรงดึงดูดได้ขนาดนี้นะ

รึอาจเป็นเพราะเธอเหมือนใครคนนั้น...เหรอวะ?

โชแปงดูเหมือนเป็นผู้ชายเจ้าชู้ก็จริง แต่เขาไม่เคยแตะต้องสีกาเลยตั้งแต่โตมา เพราะอะไรน่ะเหรอ? คงเป็นเพราะเขามีใครบางคนที่วนเวียนอยู่ในความทรงจำเสมอมา คนที่ตราตรึงใจเขาตั้งแต่เมื่อ 7 ปีที่แล้ว ไม่ใช่ว่าไม่มีผู้หญิงเข้าหาเขา ตรงกันข้ามเลยต่างหากล่ะ

เขามีผู้หญิงเข้าหามากมายทั้งคุณหนูทั้งหลายของเหล่าเพื่อนพ่อ ไหนจะเพื่อนนักศึกษาที่เรียนมาด้วยกันที่อังกฤษแต่เขากลับไม่สามารถสนใจใครได้เลย

“ไม่มีทาง เวณิกาคำไหนคำนั้นค่ะ”

พูดจบก็เดินนำออกจากคลับทันที โดยมีโชแปงเดินตามหลังมาติด ๆ