บทที่ 2

เฉียวหนิงตาเป็นประกายทันที ดวงตาของเธอฉายแววกระหยิ่มยิ้มย่อง

จี้เฉินยวนค้านเหมือนเดิม “ไม่ได้! เธอลองชุดอื่นได้ แต่ชุดนี้ไม่ได้!”

“ฉัน......” เฉียวหนิงพยายามจะพูดต่อ มองจี้เฉินยวนด้วยสีหน้าน้อยใจ แต่อีกฝ่ายท่าทางเด็ดขาด

ถึงขั้นที่มีความโมโหแฝงอยู่เล็กน้อย

เธอรู้ว่าไม่มีทางเปลี่ยนแปลงเรื่องที่จี้เฉินยวนตัดสินใจไปแล้ว

เธอรีบพูดใหม่ว่า

“ขอบใจนะจืออวี่ นี่คือชุดที่เฉินยวนทำให้เธอด้วยตัวเอง ฉันใส่คงไม่เหมาะหรอก”

จี้เฉินยวนยื่นชุดเจ้าสาวให้พนักงาน “เธอรีบลองเถอะ มีจุดไหนต้องปรับแก้จะได้แก้ทัน เดี๋ยวฉันรอข้างนอก”

ฉันยังไม่ทันได้พูด เขาก็กึ่งดันกึ่งผลักฉันไป

ทว่าผ่านไปไม่กี่นาที

ฉันได้รับข้อความจากบุคคลปริศนา

“เขาออกแบบชุดเจ้าสาวให้เธอเองแล้วไง แต่เขายกสถานะนายหญิงให้ฉัน!”

“ถึงเธอแต่งงานกับเขาก็เปล่าประโยชน์ ยังไงเธอก็เป็นได้แค่เมียน้อยที่ตระกูลไม่มีทางยอมรับ!”

“ลูกของเธอก็ต้องใช้ชีวิตแบบหลบๆ ซ่อนๆ!”

ตามมาด้วยภาพทะเบียนสมรสที่เพิ่งได้มาสดๆ ร้อนๆ

ราวกับหัวใจฉันโดนฉีกจนแยกออกจากกัน

แม้รู้อยู่แล้วว่าผลลัพธ์เป็นเช่นนี้ แต่พอเห็นด้วยตาตัวเอง ก็ยังเสียใจจนกลั้นน้ำตาไม่ได้อยู่ดี

ตอนฉันเปลี่ยนชุดเจ้าสาวออกมา เฉียวหนิงกลับไปแล้ว

จี้เฉินยวนเปลี่ยนสูทเจ้าบ่าวเรียบร้อยแล้ว เขาจับมือฉันยืนอยู่หน้ากระจก

ใบหน้านั้นเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและเฝ้ารอ

“จืออวี่ เธอสวยมาก! ได้แต่งงานกับเธอคือความโชคดีที่สุดในชีวิตฉัน!” เขาพูดจบแล้วอุ้มฉันในท่าเจ้าหญิงพร้อมกับหมุนตัวอยู่กับที่

ความซึ้งใจและตื่นเต้นบนใบหน้าช่างสมจริงเหลือเกิน

ได้แต่งกับผู้หญิงที่ตัวเองรัก สำหรับผู้ชายทุกคน มันเหมือนชนะสงครามอย่างไรอย่างนั้น!

และตอนนี้สีหน้าเขาเหมือนได้รับชัยชนะ

น้ำตาฉันไหลลงมาทันที

ฉันเสียดายความสัมพันธ์นี้ ถ้าเขาสารภาพกับฉันตรงๆ บอกว่าจะแต่งกับฉันในช่วงเวลาที่กำหนดไว้ ฉันจะรอเขา

“เฉินยวน นายรักฉันไหม?”

“รักอยู่แล้ว! ฉันรักเจ้าหญิงของฉันที่สุด ทำไมถึงถามแบบนี้ล่ะ?”

“เธอรู้สึกกังวลก่อนแต่งงานเหรอ?” เขาเช็ดน้ำตาให้ฉันอย่างอ่อนโยน

“แล้วนายมีเรื่องอะไรปิดบังฉันหรือเปล่า?”

สีหน้าเขาดูตกใจเล็กน้อย ขณะที่กำลังจะตอบ มือถือเขาดังขึ้นมา

ได้ยินแบบไม่ค่อยชัดว่าเฉียวหนิงเป็นลม มีเลือดไหล

จี้เฉินยวนหน้าซีดทันที

“เฉียวหนิงเป็นลม ฉันต้องไปดูก่อน”

“เจ้าหญิงของฉันอย่าคิดมากนะ ฉันรักเธอคนเดียว ฉันไม่มีเรื่องอะไรปิดบังเธอด้วย”

“เธอเตรียมเรื่องงานแต่งให้เรียบร้อยก็พอ”

เขาพูดจบแล้วประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากฉัน แล้วออกไปอย่างรวดเร็ว

มือฉันค้างอยู่กลางอากาศ คว้าชายเสื้อของเขาไว้ไม่ทัน

ฉันแค่นยิ้ม ที่แท้ในใจของเขา เฉียวหนิงมีค่าเกินกว่าฉันแล้ว

ฉันถอดชุดเจ้าสาว แล้วไปตรวจครรภ์ที่โรงพยาบาล

แม้ฉันไม่ต้องการความสัมพันธ์นี้แล้ว แต่ฉันต้องการลูกของฉัน

หมอถือผลตรวจพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมาถามฉัน “พ่อเด็กไม่มาด้วยเหรอ?”

ฉันหลุบตาลงแล้วเอ่ยเสียงเรียบ “เขางานยุ่งจนไม่มีเวลาเลย”

พอตรวจเสร็จ ฉันถือผลตรวจออกจากห้องตรวจ แต่ดันเจอสองคนที่ฉันไม่อยากเจอที่สุดในตอนนี้ที่ล็อบบี้โรงพยาบาล

เฉียวหนิงซบอยู่ในอ้อมอกของจี้เฉินยวน เอามือลูบท้องเบาๆ ใบหน้ามีรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุข

เธอเป็นฝ่ายเห็นฉันก่อน ยกยิ้มมุมปากอย่างได้ใจ แล้วพูดด้วยเสียงอ่อนหวาน

“จืออวี่ เธอมาโรงพยาบาลทำไมเหรอ?”

“เธออยู่ร้านชุดแต่งงานไม่ใช่เหรอ?”

จี้เฉินยวนเพิ่งสังเกตเห็นฉัน ดวงตาเขาฉายแววตื่นตระหนกเล็กน้อย แต่ถูกแทนที่ด้วยความกังวลอย่างรวดเร็ว

เขาดันเฉียวหนิงออกเบาๆ แล้วเดินมาหาฉัน “จืออวี่ เธอไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”

“ผลตรวจอยู่ไหน? ฉันดูหน่อย”

เขาสำรวจตัวฉันอย่างละเอียดด้วยความกังวล

“ไม่มีอะไรหรอก แค่ตรวจสุขภาพตามปกติ”

เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก

“งั้นก็โอเค เธอกลับบ้านก่อน ฉันพาเฉียวหนิงไปตรวจเสร็จแล้วจะกลับไป”

ฉันพยักหน้าแล้วออกมา

ทว่าเพิ่งกลับมาถึงบ้าน ฉันก็ได้รับคลิปอีกคลิปหนึ่ง

“ฉันอยากได้ชุดเจ้าสาวที่นายออกแบบเหมือนกัน!”

“นายก็รู้ว่าผู้หญิงทุกคนใฝ่ฝันอยากเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดทั้งนั้น”

จี้เฉินยวนเงียบ

“ฉันไม่อยากให้ลูกโตขึ้นมาแล้วพบว่าพ่อแม่ตัวเองไม่มีแม้แต่รูปแต่งงาน......”

“เขาต้องมีปมด้อยแน่ๆ”

“โอเค ฉันจะออกแบบให้เธอหนึ่งชุด ถึงตอนนั้นฉันจะจัดงานแต่งย้อนหลังให้เธอด้วย!”

เห็นหรือยัง นอกจากฉันมีทะเบียนสมรสกับเขาแล้ว ยังมีงานแต่งด้วย

ส่วนเธอคือมือที่สาม!

หลังจากฉันเซฟคลิปเก็บไว้แล้ว ฉันได้รับสายของเพื่อนสนิท

“ลงทะเบียนข้อมูลตัวตนใหม่ของเธอเรียบร้อยแล้ว”

“เธอจะได้รับเอกสารยืนยันตัวตนภายในวันพรุ่งนี้”

“ฉันจองตั๋วเครื่องบินเวลาห้าทุ่มวันพรุ่งนี้ให้เธอแล้ว”

“เธอไม่ต้องห่วง ใช้ตัวตนใหม่ จี้เฉินยวนไม่มีทางหาเธอเจอแน่นอน!”