บทที่ 3

แต่ดูเหมือนเซียวจ้านและพวกนั้นจะมิได้ใส่ใจคำว่า “ผู้ใดก็ไม่แต่งทั้งนั้น” ของนางเลย

หลังผ่านความตกตะลึงและใจหายไปชั่วครู่ หรงจิ่งหลี่ก็ได้สติกลับมาก่อนผู้ใด เขาราวกับได้ยินถ้อยคำประชดประชันอย่างเอาแต่ใจของเด็กน้อย จึงส่ายหน้าเบา ๆ น้ำเสียงกลับมาผ่อนคลายดังเดิม “พอเถิด พอเถิด รู้แล้วว่าเจ้ายังขุ่นใจเรื่องคราวก่อน พวกเราก็บอกแล้วมิใช่หรือว่าจะชดเชยให้เจ้า ไว้คราวหน้าดีหรือไม่ วันนี้ไต้เยว่ยังรอพวกเราไปล่องทะเลสาบด้วยกันอยู่ มิใช่ว่าไม่พาเจ้าไป เพียงแต่ร่างกายเจ้ายังไม่หายดี หากต้องลมอีก เกรงว่าจะทรมานเอา”

เซียวจ้านก็พยักหน้า คิ้วตาอันเย็นชาคลายลงเล็กน้อย “ใช่ คราวหน้าเราค่อยไปสนามล่าสัตว์กัน เจ้านั้นชอบขี่ม้าที่สุดมิใช่หรือ”

เซี่ยอวิ๋นยิ้มอย่างอ่อนโยน หยิบพิณหงส์บนโต๊ะขึ้นมา “เช่นนั้นเจ้าพักผ่อนให้ดี พวกเราขอตัวก่อน”

ทั้งสามราวกับมีความเข้าใจตรงกัน รีบกลบความไม่รื่นรมย์เมื่อครู่ให้ผ่านพ้นไป ก่อนหันกายจากไปด้วยฝีเท้าเร่งร้อน ออกจากเรือนหลินหลางในพริบตา

เจียงหลินหลางนั่งอยู่ที่เดิมอย่างสงบนิ่ง มองแผ่นหลังของพวกเขาลับหายไปตรงประตู ฟังเสียงฝีเท้าที่ค่อย ๆ ไกลออกไป ซึ่งแฝงความร้อนรนแทบอดใจไม่ไหวอยู่หลายส่วน

นางถึงกับนึกภาพออกว่า ยามนี้พวกเขาคงกำลังแย่งกันนำของไปเอาใจเจียงไต้เยว่ บอกนางว่า “ได้พิณมาแล้ว” ส่วนเจียงไต้เยว่ก็คงเผยรอยยิ้มอ่อนแอปนลำพองใจ เอ่ยเสียงแผ่วเบาว่า “ขอบคุณพี่ ๆ ทั้งหลายยิ่งนัก แล้วท่านพี่... คงมิได้ขุ่นเคืองกระมัง”

ช่างน่าขัน

นางเรียกชิงจื่อ สาวใช้ข้างกายเข้ามา “ไป นำของทุกชิ้นที่เซียวจ้าน เซี่ยอวิ๋น และหรงจิ่งหลี่มอบให้ข้าตลอดหลายปีมานี้ออกมาให้หมด”

ชิงจื่อไม่เข้าใจเหตุผล แต่ก็ยังทำตามคำสั่งแต่โดยดี

ไม่นานนัก ลานว่างหน้าเรือนหลินหลางก็มีสิ่งของกองพูนขึ้นดุจภูเขาลูกย่อม

ภาพอักษรจากปราชญ์เลื่องชื่อ ตำราโบราณฉบับหายาก อัญมณีเครื่องประดับ ผ้าแพรไหมเนื้อดี ของล้ำค่าจากแดนไกล... ล้วนมีอยู่ครบครัน จนมองดูละลานตา

ทุกชิ้นล้วนมีค่ามหาศาล และล้วนแบกรับความในใจที่พวกเขาเคยมอบให้นาง ไม่ว่าจริงใจหรือเร่าร้อนเพียงใดก็ตาม

เจียงหลินหลางหยิบเชื้อไฟ เดินไปยังกองสิ่งของนั้น

“คุณหนู!” ชิงจื่อร้องลั่น

เจียงหลินหลางมิได้หยุดชะงัก นางก้มกายลง นำเชื้อไฟเข้าใกล้ผ้าเซี่ยอิ่งซาผืนหนึ่งที่ทอประกายงามพราว วางอยู่ด้านนอกสุด

นั่นคือของขวัญวันเกิดที่หรงจิ่งหลี่มอบให้นางเมื่อปีก่อน เขาเคยกล่าวว่า “สีนี้ขับผิวเจ้ายิ่งนัก”

เปลวไฟเลียลามขึ้นบนผืนผ้าบางเบาในพริบตา เกิดเสียงปะทุแผ่วเบา สะท้อนดวงตาสงบนิ่งไร้ระลอกของนางให้สว่างวาบ

แสงไฟยิ่งลุกโชน กลืนกินพัดที่เซี่ยอวิ๋นเคยเขียนบทกวีด้วยมือ เผาผลาญกริชประดับอัญมณีที่เซียวจ้านนำกลับจากชายแดน เปลี่ยนของขวัญที่คัดสรรมาอย่างพิถีพิถันเหล่านั้นให้กลายเป็นเถ้าถ่านดำไหม้ทีละชิ้น

ไอร้อนแผ่ซ่านเข้าปะทะใบหน้า ชิงจื่อร้อนใจจนน้ำตาไหลอยู่ข้าง ๆ ทว่ามิกล้าห้ามปราม

เจียงหลินหลางเพียงยืนนิ่งมองดู มองความในใจที่นางเคยทะนุถนอมเก็บรักษาไว้อย่างระมัดระวัง ค่อย ๆ บิดเบี้ยว เสียรูป และมลายหายสิ้นไปในกองเพลิง

ดุจความฝันลม ๆ แล้ง ๆ ว่าตนเป็นที่รัก อันเหลวไหลและน่าเวทนา ที่ยืดเยื้อมากว่าสิบกว่าปีของนางนั้น

หลายวันถัดมา เจียงหลินหลางเอาแต่เตรียมตัวเดินทางไปสุสานหลวง ใจสงบนิ่งผิดปกติ

จนถึงงานเลี้ยงวันคล้ายวันประสูติของฮองเฮา นางในฐานะบุตรสาวสายตรงของตระกูลเจียง จึงจำต้องไปร่วมงานพร้อมกับเจียงไต้เยว่

ในรถม้า เจียงไต้เยว่นั่งชิดนาง สวมชุดวังหยุนจิ่นแบบใหม่ล่าสุด ปักปิ่นปู้เหยาประดับไข่มุกตงจูที่เซียวจ้านเพิ่งมอบให้เมื่อสองวันก่อน บนใบหน้าเต็มไปด้วยความลำพองใจที่ปิดไม่มิด

“พี่หญิง” นางเอ่ยเสียงอ่อนหวาน ทว่าแววตากลับแฝงหนามคม “คราวก่อนเดิมพันกัน พี่แพ้แล้วนะ ท่านดูสิ เพียงข้าเอ่ยไม่กี่คำ พี่ก็เกือบสิ้นเลือดจนตาย พี่ ๆ ทั้งหลายเพื่อข้าแล้ว ย่อมยอมทำได้ทุกสิ่ง”

เจียงหลินหลางหลับตาพักใจ มิได้สนใจนาง

แต่เจียงไต้เยว่กลับไม่ยอมเลิกรา ยังเอาแต่โอ้อวดว่าช่วงหลายวันมานี้เซียวจ้านและพวกเขาทำสิ่งใดให้นางบ้าง พูดสิ่งใดบ้าง น้ำเสียงยิ่งทวีความโอหัง แฝงการยั่วยุและเยาะหยันอย่างไม่ปิดบัง

ในที่สุดเจียงหลินหลางก็ลืมตาขึ้น มองไปยังนางด้วยสายตาสงบนิ่งเสียจนเจียงไต้เยว่ใจสะท้านขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ

“เจียงไต้เยว่ เหตุใดเจ้าจึงคอยเล่นงานข้าเช่นนี้” เจียงหลินหลางถามเสียงเบายิ่ง “ข้าเป็นพี่หญิงแท้ ๆ ของเจ้า และข้าก็ถามใจตนเองแล้วว่า... ไม่เคยปฏิบัติต่อเจ้าอย่างไม่เป็นธรรม”

รอยยิ้มบนใบหน้าเจียงไต้เยว่ชะงักไปชั่วขณะ ก่อนจะบิดเบี้ยวขึ้นมา “พี่หญิงหรือ เจ้าคู่ควรเป็นพี่หญิงอันใด! เพราะเหตุใดกัน พวกเราล้วนเป็นบุตรสาวสายตรงของตระกูลเจียง เป็นฝาแฝดร่วมครรภ์เดียวกันแท้ ๆ! เหตุใดตั้งแต่เล็กเจ้าจึงได้เสพสุขอยู่ในเมืองหลวง สวมอาภรณ์งาม กินอยู่อย่างอุดมสมบูรณ์ ได้รับความรักใคร่จากบิดาและพี่ชาย ได้รับการทะนุถนอมจากผู้คนทั้งปวง เป็นหญิงงามอันดับหนึ่ง เป็นสตรีมากความสามารถอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวง! ทั้งยังมีบุรุษเช่นเซียวจ้าน เซี่ยอวิ๋น และหรงจิ่งหลี่ ผู้หาได้ยากยิ่งในใต้หล้า คอยติดตามอยู่ข้างกายมาตั้งแต่เยาว์วัย ทะนุถนอมเจ้าราวกับดวงตาดวงใจ!”

“แล้วข้าเล่า! ข้ากลับถูกศัตรูอุ้มตัวไป โยนทิ้งไว้ในถิ่นทุรกันดาร อดอยากหนาวเหน็บ ถูกผู้คนดูแคลน ถูกกลั่นแกล้งสารพัด! หากมิใช่เพราะข้าดวงแข็ง ป่านนี้ก็มิรู้ว่าตายอยู่มุมใดแล้ว! เจ้าบอกว่าสงสารข้าหรือ ถ้าเช่นนั้นก็ยกสิ่งเหล่านั้นให้ข้าสิ! เอาทุกสิ่งที่เจ้ามี คืนให้ข้าสิ!”

เจียงหลินหลางมองความชิงชังอันล้นฟ้าในดวงตาของนาง พลันเข้าใจขึ้นมา

ที่แท้ น้องสาวผู้หวนคืนหลังพลัดพรากของนางผู้นี้ ตั้งแต่แรกก็มิได้ชิงชังศัตรูที่ลักพาตัวนางไป หากแต่ชิงชังพี่หญิงอย่างนาง ผู้ครอบครองตำแหน่งของนาง และเสวยทุกสิ่งที่เดิมควรเป็นของนาง

ความสนิทชิดเชื้อ การพึ่งพา และความอ่อนแอทั้งปวง ล้วนเป็นเพียงภาพลวงตาที่เสแสร้งขึ้นมา

จุดหมายก็มีเพียงเพื่อแย่งชิง เพื่อช่วงชิงสิ่งที่นางมีไปทีละอย่าง

รวมถึงบุรุษทั้งสามคนนั้นด้วย

หัวใจราวถูกคีมเหล็กเย็นเยียบหนีบเข้าอย่างแรง ทว่าไม่นานก็กลับสู่ความด้านชาอันสงบนิ่ง

นางยกมุมปากขึ้น เผยรอยยิ้มจางยิ่งนัก

“วางใจเถิด” นางเอ่ย “นับจากนี้ พวกเขาล้วนเป็นของเจ้าแล้ว”