บทที่ 14

“ลูกนะลูก ไม่เห็นใจแม่บ้างเลย แม่อยากอุ้มหลานไม่รู้หรือไง” หม่อมมณีรัตน์ค้อน ขจรศักดิ์จึงยิ้มให้มารดาก่อนจะลุกขึ้นยืน และพูดในสิ่งที่บิดาเองก็เย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจ

“ถ้าหม่อมแม่อยากอุ้มหลาน ก็ให้ท่านพ่อมีหม่อมใหม่สักคนสิครับ” เมื่อโยนระเบิดลูกใหญ่ให้ผู้เป็นพ่อเสร็จ ร่างสูงสง่าก็เดินขึ้นบันไดไป หม่อมมณีรัตน์หันไปมองสามีคู่ชีวิต

“อะไรกันคุณ ผมรักคุณไม่คิดจะมีใหม่แน่นอน ส่วนเรื่องชายขจรกับหนูนวล ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไปดีกว่านะ ถ้าเขาสองคนเป็นเนื้อคู่กัน ยังไงก็ได้แต่งงานกันอยู่แล้ว” ประมุขแห่งวังตะวันฉายยกมือโอบบ่าภรรยาแล้วหอมแก้มนวลอย่างเอาใจ เพียงเท่านั้นหม่อมมณีรัตน์ก็หายโกรธเคืองแล้ว

แสงดาวตื่นเช้าเป็นปกติ แต่วันนี้เธออยู่ต่างสถานที่ทำให้ต้องตื่นเช้ากว่าทุกวันเพื่อไปช่วยงานที่ตึกใหญ่ เท้าเรียวเดินผ่านสวนดอกไม้ที่ส่งกลิ่นหอมตลบไปทั่วบริเวณ และแวะชมแมกไม้นานาพรรณอย่างสดชื่น จนมาถึงซุ้มดอกการะเวก แสงดาวก็เห็นหม่อมวิลัยนั่งอยู่บนรถเข็น มือเอื้อมเก็บดอกมะลิที่อยู่ไกลตัวแต่เอื้อมไม่ถึง เด็กสาวจึงแสดงน้ำใจรีบเข้าไปช่วย

“เดี๋ยวดาวช่วยเก็บให้นะจ๊ะ”

เสียงหวานไม่คุ้นเคยทำให้หม่อมวิลัยเงยหน้าขึ้นม