FAZER LOGINสายฝนที่โหมกระหน่ำตลอดคืนก็เริ่มซาลง เมฆหนาเปิดทางดุจผ้าม่านเวที ตอนที่ดวงตะวันใ
บทที่ 19 ออกล่า สัปดาห์ต่อมา... ภพตะวันกลับมาที่กิตติธารา ดีเวลลอปเม้นท์ กรุ๊ป อีกครั้งอย่างสง่าผ่าเผย เขามาพร้อมทนายและทีมงานจากสถาบันเฟรเซอร์ พี่ทำงานอยู่ตรงฟร้อนท์ประชาสัมพันธ์ยิ้มกว้างทันทีที่ภพตะวันเข้าผ่านประตูเข้ามา “ยินดีด้วยนะคะคุณหนู ทุกคนที่นี่ฮือฮากันมากเลย สู้ๆ นะคะ” “ขอบคุณครับ” เขาเป็นม้ามืดที่จู่ๆ ก็โผล่มา ความกระตือรือร้นของภพตะวันฉายชัด แผ่ซ่านไปถึงคนรอบข้าง แต่การเจรจากลับสะดุดเมื่อสุวิทย์กลับคำพูด&nbs
แทนไทปลีกตัวจากงานมาพบภพตะวันเพื่อแสดงความยินดีที่เขาทำงานจนประสบความสำเร็จ ภพตะวันรับช่อดอกไม้ของเขาไว้ ก่อนจะกล่าวขออภัยที่ช่วงก่อนหน้านี้เขาบอกปัดนัดเขามาตลอด แม้แต่ตอนที่กำลังคุยกันอยู่นี้ มือถือของภพตะวันก็ดังเกรี้ยวกราดไม่หยุด “ไม่น่าเชื่อจริงๆ ว่าคุณจะทำได้สำเร็จ วันนี้คุณประสบความสำเร็จแล้ว ยินดีด้วยนะครับ” “ขอบคุณมากครับ” ภพตะวันพนมมือไหว้ การได้รับการยอมรับทำให้เขาเติบโตขึ้นไปอีกขั้น แต่กระนั้นแทนไทก็ยังเป็นห่วงจึงกล่าวเตือนด้วยความหวังดี “สำหรับคนอายุเท่าคุณแล้ว ยอดเงินกู้หนึ่งพันห้าร้อยถือว่าเป็นภาระที่หนักมาก หากสมมติว่าคุณทำพลาด คุณวางแผนรับมือไว้อย่างไร”&
สายฝนที่โหมกระหน่ำตลอดคืนก็เริ่มซาลง เมฆหนาเปิดทางดุจผ้าม่านเวที ตอนที่ดวงตะวันใกล้จะโผล่พ้นขอบฟ้ามหานครนั้นเอง ภพตะวันก็รู้สึกตัวตื่นขึ้น ความเหนื่อยล้าอาจจะยังไม่หายหมดจดในคืนเดียว แต่ฟ้าหลังฝนก็ช่างสว่างสดใส ภพตะวันยืดตัวบิดขี้เกียจ กล่าวทักทายพยาบาลที่เข้ามาวัดความดันตอนเช้ามืด จากนั้นก็เปิดทีวีเลือกช่องข่าวสารต่างประเทศ ระหว่างนั้นก็ไปล้างหน้าล้างตา เตรียมตัวไปทำงาน โดยกะว่าจะไม่รอหมอ และขณะที่เขากำลังแต่งตัวที่หน้ากระจกบานใหญ่ใกล้ทีวีอยู่นั้นเอง วารุณก็เคาะประตูและเปิดเข้ามา “??” ภพตะวันเอ่ออ่า เขาเพิ่งจะสวมเสื้อเข้าแขนได้แค่ข้างเดียวเอง แต่ก็รีบวางทุกอย่าง หันไปสวัสดีเขาแบบงงๆ พลางเหลือบมองนาฬิกา ตอนนี้ยังไม่หกโมงเช้าเลยด้วยซ้ำ “ฉันมารับนายน่ะ”
“ในเมื่อเคลียร์เงื่อนไขของฉันได้แล้ว สิ้นเดือนนี้นายคงจะลาออกจากเดอะแอตลาสกระมัง” “ลาออก? ทำไมต้องลาออกครับ” “ลืมแล้วหรือ ตอนนี้นายมีเงินทุนและอิสระแล้ว” “ไม่ครับ ผมจะทำงานต่อ ถ้าลาออกแล้วผมจะเอาอะไรกินครับ มีงานทำค้างอีกเพียบเลย” ภพตะวันเผลอโวยวาย จู่ๆ ท้องร้องหิวเสียงดังน่าเกลียดเชียว วารุณจึงกดปุ่มที่หัวเตียง อึดใจเดียวพยาบาลก็เข็นรถอาหารเข้ามาส่ง แน่นอนว่าไม่มีขนมหวาน มีแต่อาหารอ่อนๆ กับผลไม้ เมื่อเปิดไฟห้องให้สว่างขึ้น เขาก็พบกองขนมจำพวกขนมคลีนเพื่อสุขภาพ เต้าหู้อบกรอบ ผักอบกินแทนขนม คุกกี้เม็ดบัว ถั่วพิสตาชิโอที่เขาชอบแทะเล่นอะไรประมาณนั้น แต่ถ้าคืนนี้เขาไม่ยอมนอนพัก เขาก็จะให้ดูขนมอย่างเดียว ไม่ให้กิน&n
บทที่ 18 จุมพิต แทนไทมารอพบภพตะวันที่เดอะแอตลาส ในมือมีช่อดอกไม้กับกล่องเค้กหนึ่งปอนด์ด้วย ชายหนุ่มมานั่งรอที่ด้านล่างอาคารที่พักสวัสดิการตั้งแต่ช่วงบ่าย จวบจนมืดแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าภพตะวันจะกลับเข้ามาเมื่อไร เขาก็รอโดยไม่ปริปากบ่น “ตอนนี้อยู่ที่ไหนลูก” แม่ของเขาโทรตาม แทนไทก็ไม่ได้คิดจะปิดบังอยู่แล้ว “ผมกำลังรอเจอภพตะวันครับ” “กลับบ้านเดี๋ยวนี้เลย แกเป็นบ้าไปแล้วรึไง! ป่านนี้ไอ้เด็กนั่นคงไปร่อนอยู่กับผู้ชายนั่นแหละ แม่ขอร้องนะแทน ตาสว่างสักทีเถอะ ถ้าแกไม่กลับมาภายในหนึ่งชั่วโมงนี้ล่ะก็ แม่ก็จะไม่อยู่ให้แกเห็นหน้าอีก พอแม่ตาย
ภพตะวันระดมสรรพกำลังทุกฝ่าย ช่วงระยะเวลาสั้นๆ เพียงไม่นาน ชื่อเสียงของโรงเดอะแอตลาสเพิ่มสูงขึ้นจนมีนักลงทุนต่างชาติหลายรายให้ความสนใจ ต้องการจะเสนอซื้อโรงแรมในราคาสูงกว่าที่คณะกรรมการบริหารสถาบันเฟรเซอร์ ไฟแนนเชียล กรุ๊ป ประเมินเอาไว้ ดังนั้นเมื่อเรื่องเข้าสู่ที่ประชุมใหญ่ ทุกคนก็มีความเห็นให้ขายกิจการ “ยอดเสนอซื้อสูงกว่าตอนที่เราซื้อโรงแรมนี้มาเสียอีก ราคาสูงเกินเท่าตัวจากที่เราซื้อ ถ้าพิจารณาแล้ว สู้เราปล่อยขายเสียเลยดีกว่า” “ขายไม่ได้เด็ดขาดครับ” วารุณนั่งอยู่หัวโต๊ะกล่าวเรียบๆ ในขณะที่คุณเพิ่มผลเริ่มให้ทีมเลขาแจกจ่ายแฟ้มแสดงผลการดำเนินงาน แต่ละคนก้มอ่านตัวเลขแล้วเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกันด้วยสีหน้าประหลาดใจ ซึ่งแน่นอนว่าวารุณเองก็เคยทำสีหน้าเช่นนี้มาก่อนห







