ตอนที่ 10

รอคอยถึงสองอาทิตย์ ในที่สุดวันฝึกงานวันแรกก็มาถึง รถยนต์มินิคูเปอร์คันจิ๋วแล่นเข้ามาจอดในลานจอดรถของบริษัทยักษ์ใหญ่ TK Group โชคดีที่บริษัทอยู่ไม่ไกลจากคอนโดของเธอมากนัก จึงใช้เวลาเดินทางแค่ 30 นาทีก็มาถึง

เคทก้าวตามหลังพนักงานต้อนรับผ่านกลุ่มพนักงานที่ต่างหันมาจับจ้องจนมองเห็นประตูห้องประชุมเล็ก จากที่เคยมั่นใจจู่ ๆ ก็เกิดรู้สึกประหม่าขึ้นมาดื้อๆ

เธอยิ้มขอบคุณผู้นำทางแล้วสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เรียกสติของตัวเองให้กลับมาเต็มร้อยก่อนเคาะประตู

“เข้ามา”

เมื่อได้ยินเสียงตอบรับ เคทจึงค่อย ๆ ผลักประตูแล้วก้าวเข้าไปด้านใน เธอฉีกยิ้มกว้างให้คนสัมภาษณ์  ก่อนจะกล่าวแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงฉะฉาน

“สวัสดีค่ะ ฑิฆัมพร ธนะปรีดากุล จากคณะบริหารธุรกิจสาขาการจัดการ มหาวิทยาลัย BAC ค่ะ”

“สวัสดีจ้ะ นั่งก่อนสิ”

“ขอบคุณค่ะ”

เคทหย่อนสะโพกลงนั่งบนเก้าอี้ไม่ใกล้แต่ก็ไม่ไกลจากคนสัมภาษณ์มากนัก ใบหน้ายังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มเตรียมพร้อมรับการสัมภาษณ์ในข้อถัดไป

“เรียกพี่ว่าพี่อังก็ได้จ๊ะ พี่จะเป็นคนที่ดูแลเด็กฝึกงานของแผนกบริหารทั้งหมด พี่อ่านประวัติเรามาคร่าวๆ ละ นี่พูดได้ 3 ภาษาใช่ไหมจ๊ะ”

“ใช่ค่ะ มีภาษาไทย ภาษาอังกฤษแล้วก็ภาษาจีนค่ะ”

“ดีเลย ถ้างั้นพี่จะให้เราฝึกงานวนๆ ไปในแผนกบริหารนะ เอาเป็นฝ่ายละเดือนนะจ๊ะ แล้วก็เริ่มงานวันที่ 1 เดือนหน้าได้ใช่ไหม”

“ได้ค่ะพี่อัง ไม่มีปัญหาค่ะ”

“แต่พี่ขออย่างนึงนะ วันทำงานจริงไอ้กระโปรงสอบเนี้ยพี่ขอยาวสักครึ่งเข่าแล้วกัน เดี๋ยวจะโดนท่านประธานเพ่งเล็งเอา”

เพ่งเล็งในที่นี้ความหมายอาจจะไม่เหมือนที่อื่นสักเท่าไหร่ อังมองน้องนักศึกษาฝึกงานแล้วรู้สึกเป็นกังวลขึ้นมาจับใจ

รูปร่างอ้อนแอ้น หน้าตาสะสวย พูดจาฉะฉาน ถ้าทำงานเก่งด้วยแล้วยิ่งไปใหญ่ เธอกลัวเหลือเกินว่าน้องจะอยู่ได้ไม่นานเพราะถูกท่านประธานจับกินเอาเสียก่อน

เคทก้มลงมองความยาวของกระโปรงที่ใส่มาวันนี้แล้วยิ้มเจื่อน  รีบพยักหน้ารับอย่างแข็งขันเพราะคิดว่าท่านประธานคงจะไม่ชอบคนใส่สั้นหรือเสื้อผ้าน้อยชิ้นแน่ ๆ ซื้อกระโปรงทีไรเธอเผลอหยิบตามความเคยชินทุกทีเลย

พูดคุยเกี่ยวกับลักษณะงานและสถานที่ทำงานของแต่ละฝ่ายกันอีกไม่นานการสัมภาษณ์ก็จบลง

เคทไหว้ขอบคุณและเอ่ยลาพี่อังที่หน้าห้องประชุม เธอยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลาแล้วกดลิฟท์ลงไปยังชั้น G

โชคดีจริง ๆ ที่ตานั่นนัดให้เอาโทรศัพท์มาคืนที่ร้านกาแฟฝั่งตรงข้ามกับตึกนี้พอดีเลย

เคทหย่อนสะโพกลงนั่งรอในร้าน   มือเล็กจัดเสื้อผ้าที่วางพาดอยู่บนพนักพิงของเก้าอี้ข้างตัวให้เข้าที่เข้าทาง แล้วจิบชาไทยในมือรอให้ถึงเวลานัดอย่างใจจดใจจ่อ

ดวงตากลมโตหันไปมองประตูทุกรอบที่ได้ยินเสียงกระดิ่งดังขึ้น ... แต่จนแล้วจนรอดอีกฝ่ายก็ยังไม่มาเสียที

“นี่มันเลยเวลานัดมาสิบห้านาทีแล้วนะ คิดว่าคนอื่นเค้าจะว่างทั้งวันหรือยังไงเนี้ย!”

เคทพ่นลมหายใจอย่างหัวเสีย เหล่ตามองเสื้อผ้าข้างตัวแล้วนึกอยากขยำๆ โยนมันทิ้งลงถังขยะให้มันรู้แล้วรู้รอด 

หึ! จะให้เวลาอีก 5 นาทีแล้วกัน

ทว่าผ่านไปจนเลยเวลาที่กำหนดไว้ในใจ  อีกฝ่ายก็ยังไม่โผล่มาให้เจอแม้กระทั่งเงา

“ไม่รอมันแล้ว!”

สุดท้ายเคทก็หมดความอดทน เธอหยิบเสื้อผ้าแล้วลุกพรวดขึ้นอย่างเร็วด้วยความหงุดหงิด  แต่ยังไม่ทันจะได้เดินไปไหนเธอก็หยุดการเคลื่อนไหวเสียก่อน

ดวงตาจับจ้องไปยังชายแปลกหน้าที่ทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามของโต๊ะด้วยความสงสัย

ในขณะที่อีกฝ่ายไม่สะทกสะท้านกับสายตาดูแคลนของเธอเลยแม้แต่น้อย  ทั้งยังพูดจุดประสงค์ในการปรากฏตัวด้วยน้ำเสียงราบเรียบเช่นเดียวกับสีหน้าอีกด้วย

“ฉันมาเอาของ”