ตอนที่ 10 ความจริงที่ถูกซ่อน

ตอนที่ 10 ความจริงที่ถูกซ่อน

      เสียงนกเจื้อยแจ้วปลุกพราวตะวันให้ตื่นจากภวังค์ เธอยังคงสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่หลงเหลือบนหมอนข้างที่ใช้กอดเมื่อคืน ความรู้สึกปลอดภัยที่อ้อมกอดของอคิณมอบให้ยังคงหลงเหลืออยู่ในความรู้สึกของเธอ

       พราวตะวันโกรธตัวเองที่เผลอไผลไปกับสัมผัสของเขา ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีวนอยู่ในอก ความดีที่เขาแสดงออกตลอดมาสวนทางกับภาพลักษณ์เสือผู้หญิงที่เธอปักใจเชื่อ

       “พราวแกจะมาเห็นใจเขาง่ายๆ อย่างนี้ไม่ได้นะ แกต้องแข็งแกร่งเข้าไว้” พราวตะวันพึมพำกับตัวเอง เพราะเธอไม่อยากให้ความรู้สึกอ่อนไหวไปกับการกระทำแค่นี้ของเขาไม่ได้ไม่เช่นนั้นแผนการทั้งหมดของเธอก็จะพังทลายลง

       ในเช้าวันนั้น อคิณกำลังจะออกไปทำงานตามปกติ พราวตะวันลงมายังห้องอาหารด้วยสีหน้าเรียบเฉย เธอยังคงรักษาระยะห่างจากเขาเหมือนเดิม แต่สายตาของเธอก็มีเผลอมองเขาอยู่บ่อยครั้ง อคิณเองก็เช่นกัน เขามองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและอ่อนโยนที่มันออกมาจากใจของเขาจริงๆ

       “วันนี้ผมต้องเข้าโรงพยาบาลทั้งวัน” อคิณกล่าวขึ้นมาขณะจิบกาแฟ

       “ถ้าคุณมีอะไรก็เรียกคนใช้หรือว่าโทรหาผมได้ตลอดเลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ เพราะตอนนี้คุณก็เป็นภรรยาของผมแล้ว”

       “ฉันดูแลตัวเองได้” พราวตะวันพูดด้วยน้ำเสียงที่ห้วนๆ ไร้ซึ่งความไพเราะแต่ถึงอย่างนั้นอคิณก็ไม่ได้ถือโทษโกรธเธอแม้แต่น้อย

       อคิณยิ้มบางๆ ที่มุมปาก สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเข้าใจ เขาไม่ได้ตอบโต้อะไรอีก เพียงแต่ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากบ้านไป พราวตะวันมองตามแผ่นหลังของเขาไปจนลับตา เธอรู้สึกโล่งใจที่เขาไม่อยู่ แต่ในใจกลับมีความรู้สึกว่างเปล่าบางอย่างเข้ามาแทนที่

       “แมวไม่อยู่หนูร่าเริง ลัล ลัล ลา ละ ลัล ลัล ลา” พราวตะวันพูดพร้อมกับทำเสียงดนตรีขึ้นมาอย่างอารมณ์ดีเมื่ออคิณไม่อยู่บ้าน

       พราวตะวันฟังเพลง ดูซีรีย์ อ่านหนังสือตามที่เธออยากทำเมื่ออคิณไม่อยู่บ้าน ในขณะที่พราวตะวันกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่ห้องรับแขก เสียงเรียกเข้าจากฟิล์มก็ดังขึ้นบนโทรศัพท์มือถือของเธอ ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอย่างมีความสุข เธอรีบกดรับสายด้วยความคิดถึง

       “พี่ฟิล์มคะ พราวคิดถึงพี่ฟิล์มที่สุดเลยค่ะ”

       “พี่ก็เหมือนกัน พราวสบายดีนะ” น้ำเสียงของฟิล์มดูเป็นปกติ แต่ในฉากหลังกลับมีเสียงดนตรีและเสียงผู้คนจอแจ พราวตะวันรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

       “พี่ฟิล์มอยู่ที่ไหนคะ ดูเหมือนกำลังปาร์ตี้อยู่เลย”

       ฟิล์มหัวเราะเบาๆ “พอดีเพื่อนๆ ที่นี่เขาจัดปาร์ตี้กันน่ะครับ” แล้วน้ำเสียงของเขาก็เปลี่ยนไปเป็นจริงจังมากขึ้น

       “ว่าแต่แต่งงานแล้วเป็นยังไงบ้าง”

       พราวตะวันนิ่งไป เธอไม่อยากแม้จะพูดเรื่องนี้เพราะคนที่เธออยากแต่งงานด้วยคือฟิล์มไม่ใช่อคิณ

       “พราวไม่มีความสุขเลยค่ะ พราวอยากให้พี่ฟิล์มกลับมาหาพราวเร็วๆ ได้ไหมคะ” พราวตะวันพูดขึ้นมาน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาเต็มดวงตา

       “ไม่เป็นไรนะคะ ถือว่าพราวได้ช่วยเหลือพ่อนะคะ พี่กลับไปเมื่อไรพี่สัญญาว่าจะทำทุกอย่างให้พราวกับมาเป็นของพี่ให้ได้” ฟิล์มพูดให้ความหวังกับพราวตะวันซึ่งเธอเองก็ใจชื้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกโดยที่เธอไม่รู้เลยว่าตอนนี้คนที่เธอรักกำลังนอกใจเธอ

       “ค่ะ พราวจะรอพี่ฟิล์มนะคะ” พราวตะวันพูดขึ้นมาแล้วก็มองหน้าฟิล์มด้วยแววตาที่บ่งบอกว่าเธอคิดถึงสุดหัวใจ

       ฟิล์มยิ้มกว้างให้กับพราวตะวัน เป็นยิ้มที่พราวตะวันไม่รู้เลยว่ามันซ่อนความร้ายกาจไว้ข้างในนั้น

       ทันใดนั้นพราวตะวันก็เหลือบไปเห็นสาวคนหนึ่งจากหน้าจอผ่านโทรศัพท์มือถือของฟิล์ม เห็นภาพผู้หญิงผมบลอนด์คนหนึ่งกำลังซบไหล่ฟิล์มและหัวเราะคิกคักอย่างสนิทสนม หัวใจของเธอหล่นวูบแต่เธอก็ยังคงข่มใจให้นิ่งไว้

       “ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครคะพี่ฟิล์ม” พราวตะวันถามเสียงสั่นพยายามควบคุมอารมณ์

       “อ๋อ เพื่อนพี่เองครับ เป็นเพื่อนในกลุ่มที่เรียนด้วยกัน” ฟิล์มตอบด้วยน้ำเสียงที่ดูรีบร้อนเล็กน้อย

       “ไม่มีอะไรหรอกครับ พราวไม่ต้องคิดมากนะ”

       “ค่ะ พราวเชื่อใจพี่นะคะ” แม้ในใจจะมีความคลางแคลงใจ แต่เธอก็เลือกที่จะเชื่อคำพูดของฟิล์มและปลอบใจตัวเองว่าภาพที่เห็นอาจเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด เธอยังคงพยายามยิ้มและพูดคุยกับเขาต่อจนวางสาย

       “ไว้พี่โทรหาใหม่นะคะ พี่รักพราวนะ” ฟิล์มพูดกับพราวตะวันก่อนจะวางสายไป แล้วก็นัวเนียกับสาวผมบลอนด์ต่อโดยที่พราวตะวันไม่รู้เรื่องอะไรเลย

       หลังจากวางสาย พราวตะวันทิ้งตัวลงบนโซฟาอย่างอ่อนแรง ภาพของผู้หญิงคนนั้นยังคงทำให้เธอคลางแคลงใจแม้จะบอกว่าเชื่อใจแต่ความไม่สบายใจก็ยังคงอยู่

       ในขณะที่พราวตะวันกำลังคิดไม่ตกเรื่องของฟิล์ม เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องทำลายความสงบของพราวตะวัน เธอหงุดหงิดกับการที่อคิณโทรเข้ามาไม่หยุดหย่อน ตั้งแต่เช้าที่เขาออกไปทำงาน เธอไม่ได้รับสายเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว เพราะยังคงสับสนกับความรู้สึกตัวเองที่เผลอหวั่นไหวไปกับเขาเมื่อคืน แต่เมื่อเห็นชื่อที่โทรเข้ามาเป็นครั้งที่ห้า เธอจึงจำใจกดรับสาย

       “ฮัลโหล” เธอพูดเสียงแข็ง

       “ผมรู้ว่าคุณไม่อยากรับสายผม แต่ผมแค่จะโทรมาบอกว่าผมจะไปรับคุณที่บ้าน แล้วเราจะไปเยี่ยมคุณอาสุริยะด้วยกัน” น้ำเสียงของอคิณนุ่มนวลอย่างเหลือเชื่อ เขารู้ดีว่าเธอกำลังหลบหน้า

       “คุณไม่ต้องกังวล ผมไม่ได้จะไปก้าวก่ายอะไร แต่ผมรู้ว่าคุณต้องอยากไปเจอพ่อของคุณ”

       พราวตะวันนิ่งไป เพราะไม่สามารถปฏิเสธข้อเสนอที่สมเหตุสมผลนี้ได้ เธอเองก็คิดถึงพ่อมากและการที่อคิณอาสาพาไปก็เป็นทางเลือกที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้

       “ก็ได้” เธอตอบสั้นๆ ห้วนๆ ก่อนที่จะรีบวางสาย

       หลังจากนั้นไม่นาน อคิณก็ขับรถมารับเธอที่หน้าบ้าน เขาเดินลงจากรถด้วยรอยยิ้มบางๆ แต่สายตาของเขาจับจ้องมาที่เธอไม่วางตา พราวตะวันพยายามรักษาสีหน้าเรียบเฉยและก้าวขึ้นรถไปอย่างรวดเร็ว

       ตลอดทางที่นั่งในรถ พราวตะวันทำเป็นมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่แม้แต่จะหันมามองเขาแต่เธอกลับรู้สึกได้ถึงสายตาของเขาที่แอบมองเธอเป็นระยะ

       “พราวครับ” อคิณเริ่มบทสนทนา “คุณโกรธผมเรื่องเมื่อคืนหรือเปล่า ผมขอโทษนะผมแค่เห็นคุณกลัว ผมก็เลยกอด...แต่ไม่ได้คิดล่วงเกินอะไร”

       “เรื่องเมื่อคืนฉันลืมไปหมดแล้ว” พราวตะวันตอบเสียงห้วน และนั่นทำให้อคิณรู้ว่าเธอไม่ได้ลืมเลยแม้แต่น้อย

       เมื่อมาถึงโรงพยาบาล อคิณเดินนำและเขาค่อยๆ เอื้อมมือมาจับมือของเธอไว้อย่างนุ่มนวล พราวตะวันพยายามจะสะบัดออก “ไม่ต้องมาทำเป็นรักฉันหรอก ใครๆ ก็รู้ว่าเราไม่ได้รักกันและไม่มีทาง”

       อคิณไม่ได้พูดอะไรแต่เขาก็ปล่อยมือจากเธอ เพราะเขาไม่อยากเร่งรัดเธอมากไป เขารู้ว่าต้องให้เวลากับเธอมากกว่านี้