ตอนที่ 9 ไฟดับ

ตอนที่ 9 ไฟดับ

พายุฝนโหมกระหน่ำลงมาอย่างหนักตั้งแต่หัวค่ำ เสียงฟ้าร้องครืนครืนตามมาด้วยแสงฟ้าผ่าแปลบปลาบ ทำให้บ้านทั้งหลังมืดสนิทในพริบตา เมื่อกระแสไฟฟ้าดับลงอย่างกะทันหัน

พราวตะวันที่กำลังเดินอยู่ในห้องโถงกรีดร้องออกมาเสียงดังด้วยความตกใจ เธอเป็นคนกลัวความมืดและเสียงฟ้าฝนที่กระหน่ำลงมายิ่งทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวจับใจ

ทันใดนั้นเองมือหนาก็เอื้อมมาคว้าแขนของเธอไว้ อคิณจุดเทียนไขหลายเล่มที่วางเตรียมไว้ทั่วบ้าน ทำให้บ้านแสงสลัวของเปลวเทียนเป็นสิ่งเดียวที่ส่องสว่างท่ามกลางความมืดมิด เขาเห็นใบหน้าของพราวตะวันที่ซีดเผือดและดวงตาที่ฉายแววหวาดกลัวอย่างชัดเจน

“คุณกลัวความมืดเหรอพราว” อคิณถามเสียงนุ่มน้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย

พราวตะวันสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเขา เธอไม่ชอบให้ใครเห็นความอ่อนแอของตัวเอง

“เปล่า ฉันไม่ได้กลัว” เธอตอบเสียงแข็ง พยายามซ่อนความสั่นเทาในน้ำเสียง

“แค่ตกใจนิดหน่อย”

อคิณไม่ได้เซ้าซี้อะไร เขาจูงมือเธอให้เดินตามเขาไปยังห้องนั่งเล่นที่มีโซฟาตัวใหญ่และผิงไฟที่ยังคงให้ความอบอุ่น

เขาจุดเทียนเพิ่มอีกสองสามเล่ม เพื่อให้ห้องสว่างขึ้นเล็กน้อย พราวตะวันนั่งลงบนโซฟาอย่างเงียบ ๆ พยายามสงบสติอารมณ์ ในขณะที่อคิณนั่งลงบนโซฟาอีกตัวตรงข้ามกับเธอ

บรรยากาศเงียบงัน มีเพียงเสียงฝนที่ตกกระทบหน้าต่างและเสียงฟืนที่ลุกไหม้ในเตาผิง

“เรามาคุยกันจริงจังหน่อยได้ไหมครับพราว” อคิณเริ่มบทสนทนา

“ผมรู้ว่าคุณอึดอัด และผมก็อยากเข้าใจว่าคุณรู้สึกยังไง”

พราวตะวันเมินหน้าหนี “ฉันไม่เห็นมีอะไรต้องคุย”

อคิณถอนหายใจเบา ๆ เขาขยับตัวมานั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกับเธอแต่รักษาระยะห่างไว้พอสมควร

“คุณเกลียดผมมากขนาดนั้นเลยเหรอครับ” อคิณถามตรง ๆ แววตาของเขามีความเจ็บปวดซ่อนอยู่ลึก ๆ

พราวตะวันหันมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาแข็งกร้าว เธอจงใจใช้คำพูดที่บาดใจ เพื่อหวังให้เขาเจ็บปวดและยอมแพ้

“ใช่ค่ะ ฉันเกลียดคุณ เกลียดมาก ฉันเกลียดทุกอย่างที่เป็นคุณ เกลียดที่ต้องมาติดอยู่ในสถานการณ์บ้า ๆ แบบนี้ เกลียดที่ต้องมาแต่งงานกับผู้ชายอย่างคุณ”

อคิณนิ่งไปชั่วขณะ รับฟังทุกคำพูดที่เธอระบายออกมาอย่างอดทน

“คุณคิดว่าผมเป็นคนยังไงครับ” อคิณถามกลับ เสียงของเขาเรียบเฉยจนพราวตะวันรู้สึกหงุดหงิด

“คุณก็แค่เสือผู้หญิงคนหนึ่งที่หลงตัวเอง คิดว่าผู้หญิงทุกคนจะวิ่งเข้าหา” พราวตะวันตอกกลับด้วยความรังเกียจที่เสแสร้งขึ้นมา

“คุณคงสนุกมากสินะคะกับการที่ได้เห็นฉันดิ้นรนแบบนี้ คุณคงคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่มากที่ได้ช่วยครอบครัวฉันไว้ แล้วก็มาบีบบังคับฉันแบบนี้”

“ผมไม่เคยคิดแบบนั้น” อคิณตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ผมช่วยครอบครัวคุณเพราะพ่อของคุณคือเพื่อนของพ่อผมและเพราะผมอยากให้คุณปลอดภัย”

“ตลกสิ้นดี” พราวตะวันแค่นหัวเราะ

“คุณคิดว่าฉันจะเชื่อคำพูดสวยหรูของคนเจ้าชู้แบบคุณเหรอคะ คนอย่างคุณน่ะมันน่ารังเกียจที่สุด”

คำพูดของพราวตะวันเสียดแทงหัวใจของอคิณอย่างจัง แต่เขาก็ยังคงควบคุมอารมณ์ได้เป็นอย่างดี ความอดทนของเขาทำให้พราวตะวันยิ่งรู้สึกหงุดหงิด เธอต้องการให้เขาโกรธ ต้องการให้เขาตะคอกกลับมา ไม่ใช่ความใจเย็นแบบนี้

ทันใดนั้นเสียงฟ้าร้องก็ดังขึ้นอีกครั้งอย่างรุนแรง พร้อมกับแสงฟ้าผ่าที่สว่างวาบเข้ามาทางหน้าต่าง ทำให้ห้องมืดมิดลงชั่วขณะ พราวตะวันสะดุ้งสุดตัว ร่างกายสั่นสะท้านด้วยความกลัว เธอเบียดตัวเข้ามุมโซฟา พยายามซ่อนใบหน้าที่ซีดเผือด

อคิณเห็นความหวาดกลัวในดวงตาของเธอ แม้เธอจะพยายามปกปิดเพียงใด แต่เขาก็รับรู้ได้ถึงความอ่อนแอที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีแข็งกระด้าง

“ไม่ต้องกลัวนะครับ” อคิณกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างเหลือเชื่อ เขาไม่ลังเลที่จะเอื้อมมือไปโอบกอดเธอไว้แน่น ดึงร่างของเธอเข้ามาชิดกับเขา

พราวตะวันตกใจกับการกระทำที่ไม่คาดคิด เธอพยายามดิ้นรนขัดขืนทันที

“ปล่อยนะ อย่ามาแตะต้องฉัน”

แต่ยิ่งเธอผลักไสมากเท่าไหร่ อคิณก็ยิ่งกอดเธอแน่นขึ้นเท่านั้น อ้อมกอดของเขาอบอุ่นและมั่นคงอย่างน่าประหลาด เขากระซิบข้างหูเธอด้วยเสียงทุ้มต่ำ

“ไม่เป็นไรครับพราวผมอยู่ตรงนี้คุณปลอดภัยแล้ว”

พราวตะวันหยุดดิ้นรนเธอสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากร่างกายของอคิณที่แผ่ซ่านเข้ามาในความมืดมิดมันเป็นความรู้สึกที่เธอไม่ได้รับจากใครมานานแสนนาน ความกลัวที่เธอมีต่อพายุและฟ้าผ่าค่อย ๆ คลี่คลายลงช้า ๆ ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดที่ยากจะอธิบาย

พราวตะวันยังคงอยู่ในอ้อมกอดของอคิณ แม้เธอจะพยายามผลักไสเขาในตอนแรกแต่ตอนนี้เธอกลับไม่ได้ขัดขืนอีกต่อไป เธอซบหน้าลงกับแผงอกกว้างของเขา กลิ่นกายสะอาดผสมกับกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของเขาโชยมาแตะจมูกเธออย่างจังหัวใจของเธอเต้นระรัวผิดจังหวะอีกครั้ง

อคิณลูบหลังเธอเบา ๆ อย่างปลอบโยน เขาไม่ได้พูดอะไรอีก ปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบงำมีเพียงเสียงฝนและเสียงลมหายใจของทั้งคู่ ในอ้อมกอดของเขา

พราวตะวันรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดใจ ความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา ทำให้ความหนาวเหน็บในใจเธอเริ่มคลี่คลายลงทีละน้อย

เมื่อเสียงฝนเริ่มซาลงและฟ้าผ่าเริ่มห่างออกไป อคิณค่อย ๆ คลายอ้อมกอดออกช้า ๆ

พราวตะวันรีบผละออกจากเขาแทบจะทันทีใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความรู้สึกอายและความสับสนเธอโกรธตัวเองที่เผลอไผลไปกับสัมผัสของเขา

“ฉันไม่เป็นไรแล้ว” เธอพึมพำเสียงแผ่วพยายามทำตัวให้ดูปกติที่สุด

อคิณมองเธอด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก แววตาของเขาอบอุ่นและอ่อนโยน ราวกับจะบอกว่าเขารับรู้ถึงความอ่อนแอของเธอและเขาก็ไม่ได้ตัดสินเธอ พราวตะวันลุกขึ้นยืนทันที

“ฉันไปนอนดีกว่า” เธอเดินกลับไปยังห้องนอนอย่างรวดเร็วโดยไม่หันกลับไปมองเขาอีก อคิณมองตามแผ่นหลังเล็ก ๆ ของเธอที่หายลับไปในความมืด เขาถอนหายใจเบา ๆ พลางยิ้มออกมาเล็กน้อย เขารู้ว่ากำแพงที่พราวตะวันสร้างไว้เริ่มมีรอยร้าวแล้ว

ในห้องนอนพราวตะวันทิ้งตัวลงบนเตียง เธอยังคงรู้สึกถึงความอบอุ่นจากอ้อมกอดของอคิณ เธอโกรธตัวเองที่เผลอแสดงความอ่อนแอ และเผลอหวั่นไหวไปกับเขา เธอจะต้องแข็งแกร่งกว่านี้ เธอจะต้องทำให้เขาเกลียดเธอให้ได้ เธอต้องไม่แพ้