ตอนที่ 4 ก้าวแรกสู่กรงทอง

ตอนที่ 4 ก้าวแรกสู่กรงทอง

คฤหาสน์วรวิชญ์ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า พราวตะวันยืนมองประตูรั้วเหล็กดัดขนาดใหญ่ที่เปิดออกช้า ๆ ราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไปในความมืดมิดของชีวิตคู่ที่ไม่ได้ปรารถนา

บ้านหลังงามถูกปลูกแยกออกจากคฤหาสน์ใหญ่ของนายแพทย์ธีระและคุณหญิงอรุณี ตั้งอยู่บนเนินเขาสูง มองเห็นวิวเมืองยามค่ำคืนได้อย่างงดงามแต่ความหรูหรานั้นกลับดูว่างเปล่าและโดดเดี่ยวในสายตาของพราวตะวัน

สัมภาระไม่กี่ชิ้นของเธอถูกขนลงจากรถอย่างรวดเร็ว พราวตะวันก้าวเท้าลงจากรถด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในใจ ทุกย่างก้าวที่เดินผ่านสวนหย่อมที่จัดแต่งอย่างประณีต ราวกับเดินเข้าสู่กรงขังทองคำขนาดใหญ่ ลมหายใจของเธอติดขัดเล็กน้อย เธอสัมผัสได้ถึงความกดดันที่มองไม่เห็น

อคิณเดินนำหน้าเธอไปอย่างเงียบ ๆ ท่าทางของเขาดูมั่นคงและเป็นเจ้าของทุกสิ่งอย่างแท้จริง พราวตะวันเมินหน้าหนี เขาเปิดประตูบ้านหลังใหญ่ที่บัดนี้กลายเป็น "เรือนหอ" ของทั้งสองคน

ภายในโอ่อ่ากว่าที่คิด ห้องโถงกว้างขวาง ประดับด้วยเฟอร์นิเจอร์หรูหราและงานศิลปะที่ดูมีราคาแพง มันไม่ใช่บ้านแต่เป็นเหมือนพิพิธภัณฑ์ที่ไร้ซึ่งชีวิตชีวา

พราวตะวันเดินตามอคิณขึ้นบันไดวนไปยังห้องนอนใหญ่ชั้นบน เขาเปิดประตูห้องให้เธอเข้าไป ห้องนอนนั้นกว้างขวางไม่แพ้กัน มีหน้าต่างบานใหญ่เผยให้เห็นวิวทิวทัศน์ยามเย็นอันกว้างไกล

บนเตียงคิงไซส์ที่ประดับประดาด้วยผ้าไหมสีขาวสะอาดตา มีกลีบกุหลาบโรยอยู่บางส่วน บ่งบอกถึงความเป็น "เรือนหอ" ที่จัดเตรียมไว้ให้

พราวตะวันกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกอึดอัดและไม่เป็นส่วนตัวถาโถมเข้าใส่ นี่คือสถานที่ที่เธอจะต้องใช้ชีวิตต่อไปนับจากนี้และมันไม่ใช่ที่ที่เธออยากอยู่เลยแม้แต่น้อย

ในช่วงสาย ๆ ของวันหนึ่ง ขณะที่พราวตะวันกำลังยืนมองออกไปนอกหน้าต่างห้องครัวขนาดใหญ่ของคฤหาสน์หลังใหม่ เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้นไม่นานนัก คุณหญิงอรุณีก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นบนใบหน้า ถือตะกร้าผลไม้และกล่องของขวัญเล็ก ๆ เข้ามาด้วยตัวเอง

“หนูพราวตื่นแล้วเหรอลูก” คุณหญิงอรุณีเดินเข้ามาหาเธอด้วยก้าวที่สง่างาม มือเรียวสวยเอื้อมมาจับมือพราวตะวันเบา ๆ สัมผัสที่อ่อนโยนและอบอุ่นนั้นทำให้พราวตะวันรู้สึกประหลาดใจ เธอคาดหวังว่าจะได้รับการปฏิบัติที่เย็นชาหรือห่างเหินจากครอบครัวของอคิณแต่กลับกลายเป็นตรงกันข้าม

“สวัสดีค่ะคุณแม่” พราวตะวันกล่าวตะกุกตะกัก พยายามยิ้มตอบ

“ไม่ต้องเรียกคุณแม่หรอกลูกเรียกว่าแม่ก็ได้จ้ะ” คุณหญิงอรุณียิ้มกว้าง

“มาอยู่บ้านใหม่แบบนี้ คงยังไม่คุ้นเคยใช่ไหมจ๊ะ แม่แวะมาดูว่ามีอะไรให้ช่วยไหมหรืออยากได้อะไรเพิ่มเติมหรือเปล่า” ท่านมองสำรวจรอบบ้านด้วยสายตาชื่นชม

“บ้านหลังนี้อคิณเขาเลือกและตกแต่งเองเลยนะ แม่รู้ว่าเขาตั้งใจมาก”

พราวตะวันรู้สึกเกรงใจ เธอไม่รู้จะวางตัวอย่างไรดี เพราะท่าทีของคุณหญิงอรุณีนั้นอบอุ่นเกินกว่าที่เธอคาดไว้มันทำให้แผนการ "ทำให้เกลียด" ของเธอเริ่มสั่นคลอนเล็กน้อย เธอไม่ได้เตรียมรับมือกับการต้อนรับที่อ่อนโยนเช่นนี้

“ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ เอ่อแม่ค่ะ” พราวตะวันแก้คำเรียกด้วยท่าที

“พราวจัดการได้ค่ะ ไม่อยากรบกวนคุณแม่ค่ะ”

“รบกวนอะไรกันจ๊ะลูกนี่บ้านของลูกแล้วนะ อคิณเขาก็ยุ่งอยู่กับการทำงานทั้งวัน แม่เลยอยากมาดูแลให้หนูรู้สึกสบายใจ” คุณหญิงอรุณีเดินไปสำรวจครัว

“แม่สั่งแม่บ้านมาช่วยจัดเตรียมอาหารเที่ยงไว้ให้แล้วนะ นี่แม่เอาขนมไทยที่หนูชอบมาฝากด้วยนะ แม่จำได้ว่าตอนเด็ก ๆ พราวชอบขนมชั้นมากเลยใช่ไหมจ๊ะ”

“ขอบคุณนะคะแม่”

คำพูดของคุณหญิงอรุณีทำให้พราวตะวันชะงัก ท่านจำได้กระทั่งรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เธอเองก็แทบจะลืมไปแล้ว ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

พราวตะวันไม่รู้ว่าจะวางตัวอย่างไรกับความใจดีที่เธอไม่คู่ควร เธอพยายามจะสร้างกำแพงและอคติ แต่ความอบอุ่นของคุณหญิงอรุณีกลับแทรกซึมเข้ามาอย่างช้า ๆ

ในช่วงบ่ายอคิณกลับมาถึงบ้าน พราวตะวันตั้งใจว่าจะเริ่มแผนการทำให้เขาเกลียดเธอทันทีที่เจอหน้า เธอเดินลงมาจากห้องนอนในสภาพที่ไม่ได้จัดแต่งอะไรเป็นพิเศษ เสื้อยืดคอกว้างสีซีด กางเกงขาสั้นยับยู่ยี่ ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับเพิ่งตื่นนอน เธอตั้งใจจะทำลายภาพลักษณ์ของเจ้าสาวผู้เลอโฉมที่เขาเคยเห็น

อคิณที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นหันมามองเธอเล็กน้อย แววตาของเขาไม่ได้แสดงความรังเกียจอย่างที่เธอคาดหวัง กลับกันเขายกยิ้มมุมปากเบา ๆ ราวกับจะหยอกเย้า

“วันนี้คุณดูสบาย ๆ ดีนะครับพราว” อคิณกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ พราวตะวันเดินไปนั่งลงบนโซฟาตัวยาวตรงข้ามกับเขา เธอถอดรองเท้าแตะออก แล้วยกเท้าขึ้นเหยียบโซฟาอีกข้างอย่างไม่เรียบร้อยพลางสะบัดปลายเท้าเล็กน้อยให้ดินที่ติดอยู่ร่วงลงไปบนเบาะ

“ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้แหละค่ะ” พราวตะวันตอบเสียงห้วน พยายามทำตัวให้ดูห่างเหินและไม่สนใจ อคิณเลิกคิ้วเล็กน้อยเขาถอดเสื้อสูทออกแล้ววางพาดไว้บนพนักเก้าอี้ พลางคลายเนคไทออก ท่าทางผ่อนคลายของเขาทำให้พราวตะวันรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

“ทำไมคุณไม่ไปอาบน้ำให้เรียบร้อยคะ ตัวก็เหม็น เหงื่อออกซก คงจะสกปรกน่าดู” พราวตะวันแกล้งทำจมูกฟุดฟิด ราวกับได้กลิ่นไม่พึงประสงค์ ทั้งที่จริงแล้วเขาไม่มีกลิ่นเหม็นเลยแม้แต่น้อย อคิณยิ้มบาง ๆ

“ผมเพิ่งกลับมาจากโรงพยาบาล ก็ต้องมีกลิ่นบ้างเป็นธรรมดาครับ” เขาลุกขึ้นเดินตรงมาหาเธอพราวตะวันนั่งตัวแข็งเกร็งไปทั้งตัวแต่เขากลับไม่ได้เดินมาใกล้มากนัก เขาเดินอ้อมไปหยิบหนังสือพิมพ์ที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วกลับไปนั่งที่เดิมราวกับเธอไม่มีตัวตน

“คุณไม่ต้องมาทำเป็นใจดีใส่ฉันหรอกนะคะ” พราวตะวันกล่าวต่อ เสียงเริ่มแข็งขึ้น

“ฉันรู้ว่าคุณแค่เสแสร้งฉันจะไม่ยอมโดนคุณหลอกง่าย ๆ หรอก” อคิณเงยหน้าขึ้นจากหนังสือพิมพ์ มองเธอด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา รอยยิ้มบนใบหน้าเขาจางหายไปเล็กน้อย

“ผมไม่เคยคิดจะหลอกคุณ” อคิณตอบเสียงเรียบ

“แต่ถ้าคุณอยากให้ผมเป็นคนร้ายกาจอย่างที่คุณคิด ผมก็จะยอมเป็นให้คุณเห็นเอง” คำพูดของเขาทำให้พราวตะวันรู้สึกประหลาดใจ แผนการของเธอดูเหมือนจะไม่ได้ผลตามที่ตั้งใจไว้เลย

เมื่อค่ำคืนมาเยือนบรรยากาศในห้องนอนใหญ่ยิ่งทวีความอึดอัด พราวตะวันยืนอยู่ข้างเตียงโดยมีอคิณยืนอยู่ไม่ห่างนัก กลีบกุหลาบที่โรยอยู่บนเตียงยังคงส่งกลิ่นหอมหวานแต่กลับเป็นกลิ่นที่เธอรู้สึกขมขื่น

“ฉันจะไม่นอนบนเตียงเดียวกับคุณ คุณนอนไปบนเตียงเถอะ ฉันจะไปนอนที่อื่น” พราวตะวันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว ดวงตาจ้องมองเขาอย่างท้าทาย

อคิณมองเธอด้วยแววตาที่สงบนิ่ง แต่มีความเจ็บปวดซ่อนอยู่ลึก ๆ เขาถอนหายใจเบา ๆ พลางเดินไปหยิบหมอนและผ้าห่มสำรองที่อยู่ในตู้เสื้อผ้า

“ไม่ต้องหรอกครับพราว” อคิณกล่าว

“ผมจะนอนที่พื้นเอง” พราวตะวันเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ เธอไม่คิดว่าเขาจะตอบรับง่ายดายเช่นนี้เธอคาดหวังว่าเขาจะพยายามบังคับหรืออย่างน้อยก็โต้เถียง อคิณปูที่นอนปิกนิกลงบนพื้นข้างเตียงอย่างเรียบร้อย เขาไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจหรือหงุดหงิดเลยแม้แต่น้อย

“ผมจะให้เกียรติคุณ” อคิณกล่าวขณะที่เขาล้มตัวลงนอนบนพื้น ดวงตาคมกริบมองขึ้นมาที่เธอ

“ผมจะรอจนกว่าคุณจะเต็มใจให้ผมเข้าไปใกล้คุณเอง จนกว่าคุณจะยอมเปิดใจและมองเห็นว่าผมเป็นใคร” พราวตะวันยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น มองแผ่นหลังกว้างของเขาที่นอนอยู่บนพื้น ความรู้สึกผิดบางอย่างแล่นเข้ามาในใจ เธอพยายามทำตัวให้เขารังเกียจแต่เขากลับแสดงความเข้าใจและให้เกียรติเธออย่างไม่คาดคิด ความอดทนของเขาทำให้แผนการของเธอยากขึ้นกว่าที่คิดไว้มาก

เธอทิ้งตัวลงนอนบนเตียง พยายามข่มตาให้หลับแต่ภาพของอคิณที่นอนอยู่บนพื้นกลับวนเวียนอยู่ในความคิด นี่คือสงครามที่เธอตั้งใจจะชนะ แต่กลับรู้สึกว่าตัวเองกำลังทำสิ่งที่ไม่ถูกต้อง ค่ำคืนแรกในกรงทองผ่านไปพร้อมกับความรู้สึกหลากหลายที่ตีวนอยู่ในใจของพราวตะวัน